รูปเคารพ

ครูไม่ใหญ่ขอแทรกว่าไม่มีศาสนาไหนที่ไม่เคารพรูปเคารพ รูปเคารพมีสามแบบ คือมีฟอร์ม เสียฟอร์ม และฟรีฟอร์ม แบบมีฟอร์มคือพระพุทธรูปที่ได้ฟอร์มจากลักษณะมหาบุรุษ มีสองลักษณะ คือกายเนื้อที่มีเกศเป็นขมวดผม และกายธรรมที่มีเกศดอกบัวตูม ถอดแบบพระธรรมกายที่มีอยู่ในตัวมนุษย์ทุกคน ช่างปั้นไม่เคยเห็นจึงผสมจินตนาการกับความจริงที่ได้ยินมา ต่อมาโรงงานหล่อพระมากขึ้นและแข่งกันขาย จึงดัดแปลงเป็นเปลวรัศมีและปางต่าง ๆ มากมาย

แบบเสียฟอร์มคือพวกเทวนิยมที่ไม่ได้ฟอร์มจากลักษณะมหาบุรุษ สร้างเป็นรูปเทวดาหรือพรหม ครูไม่ใหญ่แซวว่าพรหมสี่หน้าเวลานอนไม่รู้จะเอาหน้าไหนลง แล้วอธิบายว่าเมื่อแข่งกันแย่งศาสนิกชนก็สร้างนิยายและอภินิหารประกอบ เทพสองมือถืออาวุธได้สองอย่าง อีกฝ่ายจึงสร้างสี่มือ แล้วกลายเป็นพันมือ เล่าขำว่าไอเดียอาจแตกมาจากเห็นปูเดินที่ชายทะเล และลิงที่หาวเป็นดาวเป็นเดือนสร้างโลกได้ในไม่กี่วินาที แต่ละเมืองก็สร้างของตัวเอง สรุปว่าไม่มีศาสนาไหนไม่มีรูปเคารพ เพียงแต่ต้องการให้เหลือของตนอย่างเดียว เพราะไม่รู้ความจริงของชีวิต

วันใดที่ทุกคนลืมว่านับถือศาสนาอะไร ทำใจให้กว้างแล้วหลับตาทำใจนิ่ง ๆ อย่างชาวโซโลมอนที่ไม่ได้รู้อะไรเลย ก็จะเห็นของสากลที่ทุกคนเห็นได้ และรู้ว่าในตัวมีพระธรรมกายซึ่งถอดแบบมาเป็นพระพุทธรูป นี่คือเหตุที่แดเนียล ซูบู อยากมีพระพุทธรูปที่ Buddha Hall ส่วนแบบฟรีฟอร์มคือไม่มีรูปร่าง แล้วหานิยายมาประกอบ ใครอ้างว่าผู้วิเศษหรือเทพส่งอะไรมา ให้เอาเข้าห้องแล็บทดสอบ การหาความจริงต้องเป็นกลาง ลืมศาสนาไว้ก่อน เหมือนมนุษย์ยุคแรกที่ยังไม่มีศาสนา แล้วทำใจใส ๆ จึงถูกหลักวิจัย

ตอบคนที่ถามว่าไปไหว้รูปเคารพที่มนุษย์สร้างทำไม ครูไม่ใหญ่ว่าไม่มีความเชื่อใดที่ไม่มีรูปเคารพ ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบหรือสัญลักษณ์ พุทธปฏิมากรเป็นตัวแทนพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระธรรมกายที่มีอยู่ในตัวมนุษย์ทุกคน ผู้สร้างถอดแบบออกมาไม่ใช่ฟุ้งฝันเอาเอง เมื่อชาวโซโลมอนทำได้ ทุกคนในโลกก็ทำได้ และจะพบว่ามีลักษณะมหาบุรุษครบ หน้าเหมือนกันเหมือนปั๊มเดียวกัน จึงชวนทุกคนในโลกหลับตาเข้าไปดูแล้วช่วยกันเทียบว่าเหมือนไม่เหมือน

จะรู้ว่าจริงหรือไม่ต้องลองทำ เปิดใจกว้าง ทำใจนิ่ง ถ้าขัดแย้งเรื่องคำภาวนาก็ไม่ต้องภาวนา หรือใช้คำที่นึกแล้วใจสูงส่งบริสุทธิ์ หรือทำใจเฉย ๆ ไม่คิดไม่พูดไม่ทำอะไร หลับตาปล่อยวาง ถ้าปิดหูปิดตาไม่พิสูจน์แล้วเชื่อตามที่เขาบอกว่าไม่มี ไม่ถูกหลักวิชาของบัณฑิตนักปราชญ์ ต้องฟังหูไว้หู ตราบใดยังไม่นั่งสมาธิจะไม่มีวันรู้จักพระธรรมกายและพระพุทธรูป รูปเคารพบางอย่างมาจากจินตนาการของมนุษย์ บางอย่างมาจากสัจธรรมภายใน ไม่มีศาสนาไหนไม่มีรูปเคารพ แต่มีสามแบบ มีฟอร์มคือจำลองลักษณะมหาบุรุษภายใน เสียฟอร์มคือเทพเจ้าที่มนุษย์จินตนาการ มีหลายมือหลายแขน และฟรีฟอร์มคือสัญลักษณ์ไม่มีรูปร่าง ต่างกันแค่ชอบก็รักษาไว้ ไม่ชอบก็ทำลาย

สอนว่าต้องศึกษาว่ารูปเคารพใดควรเคารพ รูปเคารพใดไม่ควร ไม่มีศาสนิกใดในโลกที่ไม่มีรูปเคารพ แต่ลักษณะแตกต่างกัน แบบมีฟอร์มคือลักษณะมหาบุรุษ แบบเสียฟอร์มเป็นรูปเทวดาหรือกุมารทอง จนถึงแบบฟรีฟอร์มที่ไม่มีรูปร่าง รูปเคารพที่มาจากจินตนาการไม่ควรเคารพเพราะไม่เกิดประโยชน์ ส่วนรูปที่เป็นสัจธรรม เช่นปั้นหรือหล่อรูปพ่อแม่เพื่อระลึกถึงพระคุณ หรือรูปของบุคคลที่ทำประโยชน์แก่ประเทศชาติและโลกอย่างอนุสาวรีย์ ควรมีไว้ระลึกถึง

ครูไม่ใหญ่ขยายว่าองค์พระเกิดขึ้นเอง แปลว่าพระมีอยู่แล้วในตัว แล้วเราถอดแบบมาเป็นพระพุทธปฏิมากรเป็นรูปเคารพ แต่รูปเคารพอื่นอย่างกุมารทองหรือเทพเจ้าต่าง ๆ ทำให้รูปเคารพแท้พลอยลำบาก คนที่ไม่เคารพรูปเคารพก็เลยทุบไปด้วย จริง ๆ ต้องรู้ก่อนว่ารูปเคารพมาจากไหน ก่อนจะทุบต้องลองนั่งดูก่อน องค์ไหนใช่ก็เก็บไว้ ไม่ใช่เห็นแล้วลุยทุบไปเลย รูปเคารพที่แท้เป็นสิ่งที่ควรบูชา เป็นทางมาแห่งมงคลของตัว

ครูไม่ใหญ่ชวนมาหล่อพระ จะหล่ออะไรก็ได้แต่อานิสงส์ไม่เท่าหล่อพระ เพราะพระพุทธรูปเป็นสัญลักษณ์แทนพระสัมมาสัมพุทธเจ้า แทนธรรมะที่พระองค์ตรัสรู้และนำมาสอน และหมายถึงกายตรัสรู้ธรรมคือพระธรรมกายที่มีอยู่ในตัวมนุษย์ทุกคน รูปเคารพต้องใช้ปัญญาพิจารณา รูปที่หมายถึงผู้รู้แจ้งเห็นแจ้งในธรรมทั้งปวงควรยกไว้สูงบนหิ้งเป็นเครื่องระลึกถึงพระพุทธเจ้า ทำอย่างนี้ปิดอบายไปสวรรค์ ถ้าทำลายสักการะก็ปิดสวรรค์ไปอบายยาวนาน อย่างน้อยมหานรก แรงกว่านั้นถึงโลกันตนรก ส่วนรูปเคารพที่ดูแล้วทำให้เกิดโมหะไม่ทำให้ปัญญาเจริญเป็นอีกเรื่องหนึ่ง เหมือนเรื่องที่เกิดขึ้นเร็ว ๆ นี้ (ไม่ได้ระบุว่าเรื่องอะไร) ควรศึกษาไว้ให้ดี แล้วชวนมาหล่อพระหนึ่งแสนองค์