ep094 ผังเวลา 58 ช่วง
ทศชาติชาดก (153) หมู่เกาะโซโลมอน (116) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (93) กองเสบียง (87) พระเตมีย์ (74) อนุโมทนาบุญ (57) มนุษย์กินคน (53) พระธรรมกายประจำตัว (49) แต่งเนื้อแต่งตัว (45) คุณเปเล่ (38) ทอมมี่ ธิรา (33) มหาธรรมกายเจดีย์ (33) บททดสอบก่อนเป็นชาวพุทธ (32) สอบบาลีสนามหลวง 2549 (24) ดาวดึงส์ (20) วันพระ (20) ต่างศาสนิก (19) นึกภาพลูกมะพร้าว (14) ชาวพุทธในทะเบียนบ้าน (11) อธิษฐานขอเกิดเป็นผู้ชาย (11) อาคารภาวนา 60 ปี (11) ภูมิแพ้ (9) ลักษณะมหาบุรุษ (9) อบรมบาลีก่อนสอบสนามหลวง (9) ทำบุญแล้วเสียดาย (8) บุญสงเคราะห์โลก (8) รูปเคารพ (8) ฟังธรรม (6) ชวนคนทำความดี (5) บรรพบุรุษชาวโซโลมอนกินคน (5) ปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ (5) วัตถุประสงค์การบวช (5) ศีลแปดทุกวันพระ (5) สันติสุขของโลก (5) เห็นองค์พระ (5) ใครสร้างโลก (5) ช่วยบรรพบุรุษจากนรก (4) ทรมานสัตว์ (4) บวชช่วงสั้นแล้วลาสิกขา (4) พรหมโลก (4) พระผู้เป็นเจ้าอยู่ภายในตัว (4) พุทธปฏิมา (4) ยืมแล้วขอลืม (4) ลูกธนูอาบยาพิษ (4) บารมี 30 ทัศน์ (3) พระธรรมกายในตัว (3) ยิ่งงอนก็ยิ่งงาม (3) สามียิ้มยาก (3) สามีไม่ให้มาวัด (3) หัวใจเต้นผิดจังหวะ (3) เปลี่ยนแปลงตัวเอง (3) ทุกข์เป็นพระประสงค์ (2) ปรนนิบัติสามีประดุจเทวดา (2) พนักงานขโมยของ (2) พระเชตวันมหาวิหาร (2) มีฟอร์ม เสียฟอร์ม ฟรีฟอร์ม (2) ละเลยสุนัขที่เลี้ยง (2) ลูกไม่สบายเมื่อมาวัด (2) สวดอิติปิโส (2) ห้ามญาติมาสร้างบารมี (2) ไตรสรณคมน์ (2) ไม่ต้อนรับพระต่างชาติ (2) ความเห็นผิดของพรหม (1) ชีวิตอยู่เพื่ออะไร (1) ปีติเกิดเพราะหายสงสัย (1) พี่น้องท้องเดียวกัน (1) วัดต้นสน อ่างทอง (1) วัดไร่ขิง (1) อุปัฏฐากพระอาพาธ (1) เชื่อใจแต่ไม่วางใจ (1) แอกบาดหลังหูสัตว์ (1) ให้กำลังใจผู้แสดงธรรม (1)
เปิดรายการด้วยคาถาสำเร็จ คำขวัญว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม ท่องเนื้อนาบุญ มหาธรรมกายเจดีย์เป็นเนื้อนาบุญของโลก มหาจุฬามณีเป็นเนื้อนาบุญของสวรรค์ พระในบ้านเป็นเนื้อนาบุญของครอบครัว พระในตัวเป็นเนื้อนาบุญของเรา แล้วปิดด้วยคำขวัญว่าเมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม ก่อนนอนนึกถึงบุญ หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ ตื่นแล้วรวมใจกับองค์พระหนึ่งนาทีและนึกว่าโชคดีที่รอดมาอีกวัน ทั้งวันทำความรู้สึกว่าตัวเราอยู่ในองค์พระ ทุกชั่วโมงขอหนึ่งนาทีหยุดใจ ทุกกิจกรรมนึกถึงดวงหรือองค์พระ และข้อสิบสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา แล้วถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง
นับว่าวันนี้เป็นวันที่หนึ่งร้อยยี่สิบหกนับจากวันออกพรรษา อีกไม่นานก็จะเข้าพรรษาอีก ถามว่าผ่านปีใหม่มากี่วัน (ตัวเลขถอดเสียงหลุด) แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาเพื่อทำพระนิพพานให้แจ้ง พระนิพพานอยู่ภายในตัว เริ่มที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดด้วยการทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ ต้องตอกย้ำซ้ำเดิมให้ขึ้นใจ นักเรียนใหม่ต้องศึกษาไว้เพื่อดำเนินชีวิตไม่ผิดพลาด ท้ายช่วงถอดเสียงหลุดเป็นภาษาอังกฤษปนคำมั่ว
เกริ่นชื่อเรื่องกรณีศึกษาของวันนี้ว่ายิ่งงอนก็ยิ่งงาม และบอกว่าวันนี้มีเรื่องพระราชาผู้ยิ่งใหญ่ที่พูดได้แต่ไม่ปรารถนาจะพูด ยอมตนเป็นคนใบ้เพราะเห็นประโยชน์อย่างไร ซึ่งคือพระเตมีย์ แต่ก่อนจะไปถึงเรื่องนั้นชวนให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อน หลังจากนั้นราวสี่นาทีครึ่งไม่มีบรรทัดถอดเสียงเลย
ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง ถ้ายังไม่ยิ้มแปลว่ายังแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าเข้ามาสวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน ต้องนำรอยยิ้มมาไว้บนใบหน้าทั้งในบ้านและนอกบ้าน แล้วบอกว่าวันนี้วันจันทร์ ผ่านวันมาฆบูชามาเจ็ดวัน วันคืนล่วงไปเร็ว หยอกว่าอยากให้มีวันอาทิตย์สัปดาห์ละห้าวันและมี DMC สักสองวัน ต่อจากนั้นมีประโยคภาษาอังกฤษว่า Do you love me แล้วราวสองนาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง
ชวนเตรียมสร้างบารมีกันให้เยอะ ๆ เล่าว่าคราวก่อนหล่อองค์พระเล็ก ๆ สามแสนองค์เพื่อนำไปประดิษฐานที่อาคารภาวนา 60 ปี (ตัวเลขช่วงต้นถอดเพี้ยน) แต่ตอนนี้องค์โตขึ้นคือพระธรรมกายประจำตัวที่จะนำไปประดิษฐานในมหาธรรมกายเจดีย์ เป็นพระธรรมกายประจำตัวภายนอก เมื่อผ่านพันปีไปแล้วองค์ที่อยู่ภายในมหาธรรมกายเจดีย์จะเสื่อมสลายช้ากว่า และจะได้มหาธรรมกายเจดีย์ที่มีพุทธปฏิมากรถึงหนึ่งล้านองค์ เป็นที่รวมใจของมนุษย์และเทวดาให้ระลึกถึงพระพุทธเจ้าที่ดับขันธปรินิพพานไปแล้วนับไม่ถ้วน
สอนว่าต้องศึกษาว่ารูปเคารพใดควรเคารพ รูปเคารพใดไม่ควร ไม่มีศาสนิกใดในโลกที่ไม่มีรูปเคารพ แต่ลักษณะแตกต่างกัน แบบมีฟอร์มคือลักษณะมหาบุรุษ แบบเสียฟอร์มเป็นรูปเทวดาหรือกุมารทอง จนถึงแบบฟรีฟอร์มที่ไม่มีรูปร่าง รูปเคารพที่มาจากจินตนาการไม่ควรเคารพเพราะไม่เกิดประโยชน์ ส่วนรูปที่เป็นสัจธรรม เช่นปั้นหรือหล่อรูปพ่อแม่เพื่อระลึกถึงพระคุณ หรือรูปของบุคคลที่ทำประโยชน์แก่ประเทศชาติและโลกอย่างอนุสาวรีย์ ควรมีไว้ระลึกถึง
รูปเคารพที่มาจากสัจธรรมคือการเข้าถึงความจริงของผู้รู้แจ้งควรจำลองออกมา พุทธปฏิมากรเป็นสัญลักษณ์แทนพระธรรมกายในตัวที่มีอยู่ในกายมนุษย์ทุกคน ไม่เชื่อให้ศึกษาและทดสอบตามหลักวิชา หยุดใจนิ่งที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดเฉย ๆ ไปเรื่อย ๆ ถ้าทำถูกหลักวิชาแล้วไม่พบก็ไม่ต้องเคารพ สัจธรรมทนต่อการพิสูจน์ของบัณฑิตผู้ไม่ปิดหูปิดตาตัวเอง พุทธปฏิมากรจึงถอดแบบจากพระธรรมกายในตัวและจำลองลักษณะมหาบุรุษของกายเนื้อพระพุทธเจ้าที่งดงามไม่มีที่ติ แม้ยอดนักติเห็นแล้วก็ได้แต่ชม
เล่าว่าแต่เดิมครูไม่ใหญ่ตั้งใจให้สร้างพระธรรมกายประจำตัวหนึ่งคนหนึ่งองค์หนึ่งชื่อ เป็นตัวแทนมนุษย์หกพันกว่าล้านคนทั่วโลกย่อเหลือหนึ่งล้านคน จารึกชื่อผู้สถาปนาในฐานะตัวแทนของมนุษย์และเทวดา แต่สถานการณ์ทำให้ต้องปรับเพื่อให้เสร็จทันใช้ เพราะการสื่อสารยังไปไม่ทั่วถึง บางคนไม่อยากเห็นมหาธรรมกายเจดีย์เกิดขึ้นจึงปิดบังข้อมูลที่แท้จริง จึงมีทั้งคนหนึ่งสร้างหลายองค์ รายชื่อจึงไม่ครบหนึ่งล้านคนที่ไม่ซ้ำกันก็ไม่เป็นไร ขอให้มหาธรรมกายเจดีย์เกิดขึ้นและผู้มีชื่อจารึกเป็นตัวแทนของทุกคน แล้วพูดถึงการสั่งสมลักษณะมหาบุรุษทีละนิดด้วยการมีภาพกายมหาบุรุษในใจ
พระพุทธเจ้าเป็นผู้พ้นจากกิเลสอาสวะ มีมหากรุณานำความรู้มาถ่ายทอด เป็นบุคคลเดียวที่สอนได้แม้เทวดา ถ้าเทวดาไม่มาท่านก็ไปโปรด แม้พรหมโลกที่อยู่เลยสวรรค์ขึ้นไปก็ไปถึงชั่วลัดนิ้วมือ ไปแก้ความเห็นผิดของพรหมที่คิดว่าตนเกิดขึ้นเองและสร้างทุกสิ่ง ทั้งที่เคยเป็นมนุษย์ทำใจหยุดนิ่งถึงกายรูปพรหมจึงมาเกิด และไม่รู้ว่าตายจากพรหมจะไปไหน บางองค์ลงไปเกิดในท้องสุกร พระพุทธเจ้าจึงเป็นบุคคลที่ควรบูชาและพระพุทธรูปเป็นรูปเคารพที่ควรบูชา ผู้มองออกจะท่องเที่ยวอยู่แต่ในมนุษย์กับสวรรค์ แล้วชวนมาหล่อพระกันโดยเล่นคำว่าหล่อ
บอกว่าจะไปศึกษาทศชาติ สิบชาติที่คัดย่อมาจากนับชาติไม่ถ้วนที่พระพุทธเจ้าสร้างบารมีเป็นพระบรมโพธิสัตว์ คนรักพระพุทธศาสนาเพราะมีเหตุผล พระพุทธเจ้าเป็นผู้สร้างความดีในตัว ไม่ได้สร้างโลกหรือสรรพสิ่ง แต่เห็นว่าสรรพสิ่งเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และเสื่อมสลายอย่างไร แล้วสอนให้รู้เห็นตามได้ ท่านตอบได้ทุกคำถามยกเว้นคำถามที่ไม่เกิดประโยชน์ เช่นใครสร้างโลก เพราะผู้ถามยังไม่รู้เรื่อง อุปมาคนถูกลูกศรปักอกแล้วมัวถามว่าหัวลูกศรทำด้วยอะไร ใครยิง พ่อแม่ปู่ย่าของคนยิงชื่ออะไร ก็ตายเสียก่อน หน้าที่คือรีบถอนศรและรักษาแผล ดับทุกข์ก่อนแล้วจะเห็นเองว่าใครสร้างโลก
เมื่อชีวิตมีทุกข์คนก็หาที่พึ่งและสันนิษฐานว่าต้องเป็นผู้ยิ่งใหญ่ แต่ไม่เคยมีใครเห็น ถามรูปร่างก็ถูกห้ามถาม ถามแล้วบาป และบอกว่าทุกอย่างเป็นพระประสงค์ ครูไม่ใหญ่ว่าไม่มีเหตุผล คนตาบอด หูหนวก เป็นใบ้ พิการ เป็นพระประสงค์หรือ ยกตัวอย่างคนมาขอยืมเงินแล้วขอลืม เราหงุดหงิดตามทวงหนี้ จะว่าเป็นพระประสงค์ก็ไม่ถูก คุยกันไปก็ทะเลาะไม่เกิดประโยชน์ สิ่งที่ดีที่สุดคือลืมเรื่องเหล่านี้ไปชั่วคราว เทิดทูนไว้บนหิ้ง แต่ต้องมาพิสูจน์
พิสูจน์ได้เพราะพระเจ้าอยู่ภายในตัวของเรา ของที่อยู่กับตัวจึงใช้ได้ ดวงตาและจมูกอยู่บนใบหน้าจึงใช้ได้ หูอยู่บนต้นไม้ใช้ไม่ได้ แว่นตาต้องอยู่กับหน้าครูไม่ใหญ่ ถ้าอยู่ในร้านแว่นก็ใช้ไม่ได้ ปากกา แหวนเพชร เสื้อผ้า รองเท้าส้นเตี้ยส้นสูงก็เช่นกัน ทุกอย่างต้องอยู่ในตัวเรา เข้าถึงได้ และต้องไม่ผ่านคนกลาง ไม่ใช่จะสื่อสารกับพ่อแล้วต้องไปขอยืมคนอื่นเป็นสื่อ ช่วงท้ายมีบรรทัดคั่นที่ Whisper ถอดซ้ำราวครึ่งนาที
หยุดนิ่งไปเรื่อย ๆ อย่างสบาย ๆ แล้วจะรู้ในตัวเองว่ามีหรือไม่มี ถ้าเข้าถึงพระเจ้าที่อยู่ในตัว ท่านตอบได้ทุกคำถาม เมื่อหายสงสัยปีติปราโมทย์ก็เกิด เหมือนเดินออกจากที่มืด ปัสสัทธิทำให้กายใจสงบไม่ซัดส่าย ความสุขเกิด ใจเป็นหนึ่ง ดวงปัญญาเกิดความรอบรู้ ทำความเห็นให้ถูกว่าจุดหมายปลายทางของชีวิตคืออะไรและจะไปถึงอย่างไร แล้วบอกว่าวันนี้จะเรียนเรื่องชาติหนึ่งของพระบรมโพธิสัตว์ที่เป็นพระราชามหากษัตริย์ผู้ยิ่งใหญ่ มีกองทัพและเสนาอำมาตย์พร้อม แต่ปรารถนาจะเป็นคนใบ้ทั้งที่พูดได้
ไตเติ้ลมินิซีรีส์เตมีย์ผู้ยิ่งด้วยเนกขัมมบารมี ตอนที่ 1 ตามด้วยบรรทัดคั่นที่ Whisper ถอดซ้ำ แล้วบทนำว่าวิชาชีพเปลี่ยนได้ไม่ยาก แต่วิชาชีวิตคนส่วนใหญ่ยังไม่รู้ว่าต้นแบบชีวิตที่ดีที่สุดเป็นอย่างไร ต้องศึกษาผู้ประสบความสำเร็จสูงสุดคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่าในอดีตชาติดำเนินชีวิตอย่างไร บารมีคือบุญที่กลั่นตัวเป็นพลังความบริสุทธิ์ มีสิบประการ ทาน ศีล เนกขัมมะ ปัญญา วิริยะ ขันติ สัจจะ อธิษฐาน เมตตา อุเบกขา แต่ละข้อแบ่งสามระดับ บารมี อุปบารมี ปรมัตถบารมี รวมเป็นบารมีสามสิบทัศ ผู้ปรารถนาเป็นพระอรหันตสาวก พระปัจเจกพุทธเจ้า และพระสัมมาสัมพุทธเจ้าต้องบำเพ็ญในระดับต่างกัน พระเตมีย์เป็นชาติหนึ่งในทศชาติชาดกที่บำเพ็ญเนกขัมมบารมีอย่างยิ่งยวดโดยเอาชีวิตเป็นเดิมพัน
หลังบรรทัดคั่นช่วงพักราวสองนาที เทปละครเล่าต่อว่าในธรรมสภาภายในพระเชตวันมหาวิหาร ภิกษุหมู่ใหญ่มาประชุมสนทนากันว่าการเสด็จออกผนวชของพระบรมโพธิสัตว์ขณะยังเป็นเจ้าชายที่พร้อมด้วยมนุษย์สมบัติและทุกคนหวังให้เสวยสมบัติจักรพรรดินั้นน่าอัศจรรย์ พระบรมศาสดาทรงสดับด้วยทิพยโสตแล้วเสด็จมาประทับ ตรัสว่าการที่ตถาคตผู้มีบารมีเต็มเปี่ยมสละราชสมบัติออกผนวชในชาตินี้ไม่น่าอัศจรรย์ แต่เมื่อครั้งยังบำเพ็ญบารมีอยู่แล้วสละราชสมบัติออกบวชนั้นน่าอัศจรรย์ยิ่งกว่า ภิกษุจึงทูลขอให้ทรงเล่า แล้วเทปตัดจบว่าโปรดติดตามตอนต่อไป
ครูไม่ใหญ่บอกหลังจบเทปว่าจะนำประวัติของพระพุทธองค์สมัยกำลังสร้างบารมีมาให้ฟังเพื่อจะได้เดินรอยตาม แล้วบ่นว่าเวลาหมดไปเร็ว ชวนไปหมู่เกาะโซโลมอนกันต่อ
ครูไม่ใหญ่เอ่ยชื่อมะพร้าวมหัศจรรย์ต่อจากคำชวนไปหมู่เกาะโซโลมอน แล้วราวหนึ่งนาทีครึ่งไม่มีบรรทัดถอดเสียง จึงอนุมานว่าเป็นช่วงเปิดเพลงมะพร้าวมหัศจรรย์ ซึ่งคลังตอนก่อน ๆ ระบุว่าเป็นเพลงชวนนึกภาพลูกมะพร้าวในท้องที่ทำขึ้นให้ชาวโซโลมอนผู้เข้าบททดสอบฝึกสมาธิ
เล่าว่าเมื่อหนึ่งเดือนก่อนผู้มีบุญชาวโซโลมอนราวเก้าคนสมัครใจเข้าบททดสอบของการเป็นชาวพุทธ (จริง ๆ มีมากกว่านั้นแต่ไม่ได้อ่านหลายชื่อ) ครบหนึ่งเดือนเมื่อวันเสาร์ที่ 18 กุมภาพันธ์ วันนี้วันจันทร์ที่ 20 กุมภาพันธ์ 2549 บ้านกัลยาณมิตรชาวโซโลมอนส่งตัวแทนผู้เข้าบททดสอบมานั่งฟังรายการ ซึ่งที่นั่นเป็นเวลาราวเที่ยงคืนถึงตีหนึ่ง หลายคนต้องเดินทางไกล เช่นทอมมี่ ธิรา ต้องนั่งรถโฟร์วีลไปจนสุดทางแล้วเดินต่อในป่าลึก ผู้ไปรับ (ชื่อถอดได้ว่าเฮเล ยังไม่ยืนยันการสะกด) เพิ่งเห็นว่าอยู่ไกลขนาดนี้แต่ยังตั้งใจนั่งสมาธิทุกวัน ครูไม่ใหญ่ปลื้มใจ แล้วเข้าบททดสอบที่สองเพื่อยืนยันว่าจะเป็นชาวพุทธที่แท้จริง ไม่ใช่ชาวพุทธเฉพาะในนาม
บททดสอบขั้นที่สองยังไม่มีข้อปฏิบัติใหม่นอกจากที่ทำมาแล้ว เพิ่มเพียงบทซ้อมสวดมนต์ทุกวัน สวดแล้วนึกถึงพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้สถาปนาพระพุทธศาสนา เริ่มจากนะโม ตัสสะ ภะคะวะโต แล้วไตรสรณคมน์ พุทธัง ธัมมัง สังฆัง สะระณัง คัจฉามิ ซึ่งคุณเปเล่ ดวงตะวันแห่งโซโลมอนจะไปแนะนำ ซ้อมไว้ก่อนหนึ่งเดือนดูว่าใครสวดได้คล่องปาก แล้วจะมีบทซ้อมพิเศษที่ยาวขึ้นคืออิติปิโส สวากขาโต สุปฏิปันโน เป็นภาษาบาลีที่เก็บรักษาคำสอนของพระพุทธเจ้าไว้ไม่ผิดเพี้ยน (ช่วงนี้ Whisper ถอดปนภาษาอังกฤษมั่วหลายบรรทัด) รายละเอียดจะให้ผู้ประสานงานส่งให้คุณเปเล่ แล้วเปรียบกับการชวนสั่งสมบุญสมัยเป็นหัวหน้าหมู่บ้านในอดีตที่คนมีสามประเภท คือทำจริง เฉย ๆ ยังพิจารณา และไม่เอาเลย (ช่วงท้ายถอดเสียงหลุด)
บอกว่าไม่ทบทวนตอนวันที่ 14 กุมภาพันธ์เพราะเวลาไม่พอ แล้วเข้าเรื่องผลการปฏิบัติของทอมมี่ ธิรา ที่เปิดเผยข้อมูลจริงเป็นธรรมทาน เขาเป็นคนรูปหล่อแต่ซ่อนความหล่อไว้ด้วยความไม่ยิ้ม พอยิ้มแล้วงดงามมาก ทอมมี่เล่าว่าเรื่องเลวร้ายบนเกาะควรถึงเวลาหยุดแล้ว เพราะแสงสว่างมาถึงเกาะแล้ว เขาสะเทือนใจที่บรรพบุรุษของเขาไปนรกหมดทุกคน รู้สึกอายและประหลาดใจว่าทำไมเป็นเช่นนั้น และถามว่าเป็นไปได้ไหมที่หลวงพ่อจะบอกวิธีให้เขาไปช่วยพวกเขาจากนรก ครูไม่ใหญ่ให้ทอมมี่มองจอและฟังด้วยหูตัวเอง บอกว่าเป็นการคุยกันสองคน
ครูไม่ใหญ่บอกทอมมี่ ธิรา ว่าได้ศึกษาวิธีไปช่วยหมู่ญาติที่ตกนรกจากคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ซึ่งศึกษามาจากหลวงปู่พระมงคลเทพมุนี (สด จนฺทสโร) ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย และคุณยายเคยไปช่วยพ่อของท่านในอบายมาแล้ว ท่านสั่งให้มอบวิธีนี้แก่ผู้สมัครใจที่จะเรียนด้วยความเคารพและจริงจังเท่านั้น ทอมมี่ตอบว่ายินดีมอบชีวิตทั้งหมดให้กับคำแนะนำของหลวงพ่อ เชื่อลึก ๆ ว่าจะช่วยพวกเขาได้ ครูไม่ใหญ่ขีดเส้นใต้ประโยคนั้น แล้วสอนให้ทำอย่างเดิม นิ่งเฉย ๆ อยู่ตรงกลางดวงตะวันภายในหรือร่างโครงกระดูกใสเป็นแก้ว มองไปเรื่อย ๆ แล้วส่งการบ้านมา หลังจากนั้นราวหนึ่งนาทีครึ่งไม่มีบรรทัดถอดเสียง
ครูไม่ใหญ่ย้ำให้ทอมมี่ ธิรา หาดวงตะวันกลางท้องให้เจอเพราะเป็นประตูสู่ผู้รู้ภายใน ทอมมี่เล่าว่าไม่อยากเห็นวงจรกลับไปเป็นมนุษย์กินคน หวังว่าความรู้ในพุทธศาสนาและสมาธิจะช่วยให้หลุดจากวงจรนี้ ตัดสินใจแล้วว่าจะต้องเป็นชาวพุทธให้ได้ ครูไม่ใหญ่ว่าขึ้นกับว่าผ่านบททดสอบได้ไหม ทอมมี่ยืนยันว่าสมาธิและกฎแห่งกรรมทำให้เขาและครอบครัวมีความสุขมาก เห็นหลวงพ่อแล้วมีชีวิตชีวาอยากนั่งสมาธิ นั่งแล้วคำถามหลายอย่างหายไปเพราะพบคำตอบเอง สมาธิช่วยให้มองเห็นและแก้ปัญหาได้ เป็นช่วงเวลาที่ดีที่สุดในชีวิต ครูไม่ใหญ่เสริมว่าเมื่อเข้าถึงดวงตะวันภายในจะพบว่าช่วงเวลาดีที่สุดเพิ่มขึ้นอีก ทอมมี่ว่าผมจะเป็นคนดีของหลวงพ่อ ซึ่งออกจากปากอดีตมนุษย์กินคน
ทอมมี่ ธิรา เล่าว่าตลอดหนึ่งเดือนชีวิตเปลี่ยนไป สิ่งผิดที่เคยทำไม่จำเป็นต้องทำอีก ดีใจที่เปลี่ยนแปลงตัวเองได้สำเร็จ ครูไม่ใหญ่เสริมว่าการเปลี่ยนคนอื่นหรือตกแต่งบ้านให้สวยไม่เท่าการเปลี่ยนตัวเองให้เป็นคนเก่งและดีที่โลกต้องการ ทอมมี่เคร่งครัดในข้อปฏิบัติ (ครูไม่ใหญ่แซวว่าไม่ใช่เคร่งเครียด) ขยันนั่งสมาธิแม้บ้านอยู่ในป่าไกล และจะทำอย่างนี้ตลอดเวลาที่เหลือของชีวิต ไม่ใช่แค่หนึ่งเดือน ช่วงแรกเคยเผลอเพราะความเคยชิน แต่ก่อนใครเตือนจะหงุดหงิด ตอนนี้ตอบเพื่อนว่าขอบคุณมากเพื่อนแล้วรีบปรับตัว บอกเพื่อนว่าต้องซื่อสัตย์ต่อบททดสอบ สัญญาอย่างไรต้องทำอย่างนั้น เพราะเป็นโอกาสที่หาไม่ได้อีกแล้วที่จะได้เป็นชาวพุทธ ครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นถ้อยคำของเขาเองที่ไม่ได้ปรุงแต่ง
ทอมมี่ ธิรา ถามว่าตอนนี้ทะเบียนบ้านของเขาและเพื่อนยังเป็นชาวไม่พุทธ เพื่อนหลายคนถามว่าต้องเปลี่ยนหรือไม่ และเป็นชาวพุทธกับชาวไม่พุทธต่างกันอย่างไร ครูไม่ใหญ่ตอบว่าขึ้นกับความสมัครใจของทอมมี่และเพื่อน ๆ หน้าที่ของครูไม่ใหญ่คือแนะนำถ่ายทอดสิ่งที่ดีงามเติมของเดิมที่ยังไม่สมบูรณ์ให้เต็มขึ้น เรื่องนั้นให้ไปหารือตัดสินใจกันเอง ช่วงท้ายมีบรรทัดคั่นที่ Whisper ถอดซ้ำราวครึ่งนาที
ครูไม่ใหญ่เล่าว่าทอมมี่ ธิรา เห็นว่าโลกเหมือนมะขามป้อมอยู่ในมือ ความรู้สึกนี้บอกก็ไม่เชื่อแต่ตอนนี้เกิดขึ้นเอง เมื่อใจไปอยู่ตรงนั้นจะเกิดความรู้สึกว่าเราเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน แล้วมองเห็นว่าวิธีทำให้โลกเกิดสันติสุขต้องร่วมมือกันทุกคน และทอมมี่ค้นพบแล้วว่าง่ายนิดเดียว แค่หาดวงหรือองค์พระไว้ในท้องแล้วมองเข้าไปเรื่อย ๆ ก็จะพบความสุขด้วยตัวเอง แล้วตามด้วยคำว่าโปรดติดตามตอนต่อไป
เพลงคั่นหลังจบช่วงทอมมี่ ธิรา ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ถอดท่อนร้องได้บรรทัดเดียวว่าทะเลทางฟ้าและน้ำใจ มีรอยยิ้มที่คุณประทับใจ (ถอดเพี้ยนได้) เป็นเพลงเกี่ยวกับรอยยิ้มและน้ำใจ ที่เหลือราวสี่สิบวินาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง
ครูไม่ใหญ่สรุปว่าชีวิตเลวร้ายของชาวโซโลมอนผ่านไปแล้ว กำลังก้าวสู่ความเป็นผู้เจริญ เป็นผลจากการผ่านบททดสอบและนั่งสมาธิสม่ำเสมอ วิธีง่ายนิดเดียว ลงทุนน้อยประโยชน์สูง คือเอากำลังจากข้าวที่รับประทานทุกวันมาทำใจให้สงบนิ่ง หาดวงตะวันภายในให้เจอโดยมองผ่านลูกมะพร้าวหรืออะไรก็ได้ที่รักผูกพัน นึกถึงได้ง่ายในทุกอิริยาบถ แม้ในห้องน้ำ แล้วค่อย ๆ ก้าวกลับเข้าไปสู่ภายใน แล้วบอกว่าชาวโซโลมอนคนอื่นที่ผ่านบททดสอบหนึ่งเดือนจะไปฟังวันต่อไป ตอบพรุ่งนี้เพราะเวลาไม่พอ
รายงานข่าวว่าวัดไร่ขิง อำเภอสามพราน จังหวัดนครปฐม นอกจากมีหลวงพ่อวัดไร่ขิงแล้ว ยังจัดอบรมบาลีก่อนสอบชั้นประโยค 1-2 ถึง ป.ธ.5 เป็นแห่งแรกในประเทศไทย จัดโดยเขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 14 (นครปฐม สุพรรณบุรี กาญจนบุรี สมุทรสาคร) ปีนี้เป็นปีที่ 32 ผู้ริเริ่มและยังดำเนินการอยู่คือพระอุบาลีคุณูปมาจารย์ เจ้าอาวาสวัดไร่ขิง ที่ปรึกษาเจ้าคณะภาค 14 (ชื่อสมณศักดิ์ถอดเพี้ยน) จำนวนผู้เข้าอบรมและพระวิทยากรถอดเพี้ยนจนอ่านไม่ได้แน่ชัด วัตถุประสงค์ให้พระภิกษุสามเณรเป็นคนดีและศาสนทายาท ฝึกไม่ให้ประหม่าในการทำข้อสอบ นักเรียนที่อบรมที่นี่สอบได้ราว 80 เปอร์เซ็นต์ขึ้นไป อบรม 15 วัน มีพระนักเรียนให้สัมภาษณ์ว่าบาลีไม่ยากไม่ง่าย ต้องขยัน และท่านผู้ใหญ่อนุโมทนาที่วัดพระธรรมกายช่วยประชาสัมพันธ์ทุกปี
รายงานข่าวต่อว่าที่วัดต้นสน จังหวัดอ่างทอง มีการอบรมบาลีก่อนสอบชั้นประโยคล่าง โดยเขตปกครองคณะสงฆ์ที่ประกอบด้วยอ่างทอง สระบุรี และพระนครศรีอยุธยา (ต้นข่าวถอดได้ว่าภาคสาม แต่ช่วงหลังพูดว่าภาคสองหลายครั้ง) เริ่มตั้งแต่ปี 2542 มีพระธรรมโกศาจารย์ เจ้าคณะภาค 2 เป็นประธาน เห็นว่าเดิมแต่ละจังหวัดอบรมแยกกันทำให้วิทยากรกระจัดกระจาย จึงรวมสามจังหวัดเพื่อสร้างความสามัคคีและระดมวิทยากร แปดปีที่ผ่านมาสถิติสอบได้สูงขึ้นทุกปี แต่ละปีผู้เข้าอบรมไม่ต่ำกว่า 600 รูป ปีนี้ 690 รูป วิทยากร 110 รูป รวมกรรมการแล้วร่วมพันรูป ปิดข่าวว่าถ้าพุทธบริษัทสี่ผนึกใจกันอย่างนี้ พระธรรมคำสอนจะแผ่ขยายไปสู่ใจชาวโลก
ครูไม่ใหญ่พูดหลังข่าว (ต้นช่วงถอดเสียงหลุดปนภาษาอังกฤษและเยอรมัน) ว่าสิ่งที่นักบวชควรศึกษาคือความรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเท่านั้น เพราะเวลาศึกษาคำสอนของพระองค์ก็ไม่พอแล้ว ไม่ต้องไปศึกษาวิชาทางโลกที่ไม่เกิดประโยชน์ เมื่อสมัครใจละเพศคฤหัสถ์มาเป็นบรรพชิตก็มีบุญระดับหนึ่งแล้ว ต้องทำให้ถูกวัตถุประสงค์ของการบวช ศึกษาทั้งปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ ฝึกฝนตัวเองดีแล้วไปเทศนาสั่งสอนญาติโยมที่ไม่มีเวลาศึกษาเพราะต้องทำมาหากิน แต่สนับสนุนนักบวชด้วยอาหารเป็นมื้อ ๆ
บอกว่าพรุ่งนี้เป็นวันพระ ให้ไปทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาที่วัดใกล้บ้าน ดูแลพระให้ดีเป็นทางมาแห่งบุญ ท่านจะได้มีกำลังทำความเพียรทำพระนิพพานให้แจ้ง และเราได้สั่งสมบุญกิริยาวัตถุสิบประการ ทั้งทาน ศีล ภาวนา ฟังธรรม เวลาไปฟังธรรมต้องเคารพในธรรม ตั้งใจฟังอย่างสงบ ให้เกียรติผู้แสดงธรรม มีปีติก็สาธุ เทศน์จบแล้วเข้าไปชื่นชมให้กำลังใจ เหมือนนักกีฬาต้องการกองเชียร์ และบอกท่านล่วงหน้าว่าวันพระหน้าอยากฟังธรรมเรื่องอะไร ท่านจะดีใจที่มีคนใฝ่ศึกษาและได้ใช้เวลาศึกษาความรู้มาถ่ายทอด เป็นการเกื้อกูลกัน
ครูไม่ใหญ่ชวนเข้าสู่เคสแล้วประกาศเปิดช่วงด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย เป็นเพลงชวนให้ยิ้มแย้ม Whisper ถอดได้แต่คำว่ายิ้มซ้ำหลายสิบครั้ง ตามด้วยบรรทัดสั้น ๆ ที่ถอดเพี้ยน
เปิดกรณีศึกษาชื่อเรื่องยิ่งงอนก็ยิ่งงาม หรือแม้งอนก็งาม ครูไม่ใหญ่อธิบายว่างอนคืออาการของใจที่โกรธอ่อน ๆ ถ้าง้อก็คืนดีได้ เวลางอนจะไม่มองตรง ๆ หันเบี่ยงไปนิดหนึ่ง แล้วเล่นคำว่างาช้างถ้าตรงไม่งาม ต้องงอนจึงงาม งาช้างเป็นของมีค่า ทั้งตัวแพงอยู่ที่งา งอนจึงเป็นการสร้างมูลค่าเพิ่ม และชื่นชมผู้บัญญัติศัพท์คำว่างอน
อ่านจดหมายของเจ้าของเคสซึ่งตั้งใจจะมาฟังที่โรงเรียนแต่ครูไม่ใหญ่ให้กลับไปฟังที่บ้าน เธอเล่าว่าตอนอายุแปดขวบได้มาวัดเกือบทุกสัปดาห์ (ไม่ได้บอกวัดไหน ครูไม่ใหญ่เข้าใจว่าวัดพระธรรมกาย) คุณพ่อเล่าว่าตอนนั้นเธอเคยปรารภว่าไม่ต้องแต่งงานก็ได้ แต่แล้วก็ไม่ได้มาวัดอีกเลย และได้แต่งงานกับคนที่ถูกใจ ครูไม่ใหญ่แซวว่าหลบซ้ายก็โดนใจ หันหลังก็โดนใจ พูดเรื่องอะไรก็โดนใจทั้งนั้น ช่วงท้ายมีบรรทัดคั่นช่วงพักที่ Whisper ถอดซ้ำ
ตอนคบกันว่าอะไรก็ว่าตามกัน ภายหลังจึงรู้ว่าเขาเป็นชาวไม่พุทธแต่ไม่คิดว่าจะมีปัญหา หลังเรียนจบปริญญาตรีทั้งสองไปเรียนต่อต่างประเทศ ช่วงนั้นยังไม่แต่งงาน ใช้ชีวิตปกติและได้ไปวัดไทยบ่อย แต่หลังจากสามีกับเธอกลับเมืองไทย วิถีชีวิตของสามีเคร่งขึ้น ในสังคมต้องทำตัวเป็นชาวไม่พุทธ สามีบอกว่าทำเพื่อให้พ่อสบายใจเพราะพ่อมีคนเดียว สามีเป็นลูกคนโตของแม่คนที่สอง เป็นผู้ดำเนินกิจการตัวจริงแต่ต้องตัดสินใจร่วมกับพี่ชาย สามัคคีกันดีแต่รักกันหรือไม่ฟันธงไม่ได้ ครูไม่ใหญ่แซวว่ามีดทื่อไม่มีด้ามจึงฟันธงไม่ได้ สามีเป็นคนรักยากแต่มาเลือกรักเธอ เป็นสามีและพ่อที่ดีมาก แต่ยิ้มยากมาก ประหยัดยิ้มแต่ใช้ความหงุดหงิดอย่างฟุ่มเฟือย เธออยากให้หน้าของเขามีรอยยิ้มมากกว่านี้
ครูไม่ใหญ่แทรกว่าถ้าฟังอยู่ด้วยกันก็บอกเขาเองสิ ไม่ต้องให้ครูไม่ใหญ่บอก ลูกต้องยิ้มให้เขาก่อนแล้วเดี๋ยวเขาจะยิ้มตอบ และบอกเขาว่าถ้าไม่ยิ้มกล้ามเนื้อที่หน้าจะตาย ต้องไปนวดหน้า จึงต้องหัดยิ้ม ส่งยิ้มไปก่อน แล้วมีบรรทัดถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษก่อนเข้าเพลง
เพลงเกี่ยวกับการส่งรอยยิ้มให้กันเพื่อสร้างไมตรี ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ถอดท่อนร้องได้ว่ายิ้มเป็นสิ่งความหมายที่ดีต่อกัน เพียงให้เธอและฉันส่งยิ้มสัมพันธ์ต่อกันทุกคน ยิ้มที่ส่งไปนี้จะสร้างไมตรีทุกแห่งหน ยิ้มสิอย่ามีกังวล ส่งยิ้มของตนไปให้แก่กัน จึงใช้ท่อนที่ได้ยินเป็นชื่อเรียก ต่อด้วยบรรทัดคั่นช่วงพักที่ Whisper ถอดซ้ำ
จดหมายเล่าต่อว่าสามีอยู่ในตระกูลร่ำรวยแต่การเงินของสามีมีแค่พอใช้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าคนส่วนใหญ่พอกินแต่ไม่ค่อยพอใช้เพราะท้องมีจำกัดแต่อยากซื้อบ้าน รถ ที่ แหวนเพชรไม่รู้จบ พอใช้จึงถือว่าดีแล้ว เธอกับสามีเคยเลี้ยงสุนัขตัวหนึ่งตอนเรียนอยู่อเมริกาแบบลูกเพราะยังไม่มีลูก พอมีลูกของตัวเองสุนัขก็ตกอับกลายเป็นสุนัขยาจก เธอกลัวบาป อีกเรื่องที่ยังกังวลคือมีพระต่างชาติเดินเข้ามาในบ้าน เธอไม่ได้ต้อนรับหรือใส่บาตร กลับตกใจเรียกสามี สามีไล่ท่านออกไป เดินตามออกไปดูก็ไม่เห็นท่านแล้ว เพราะกลัวบาปมากไม่รู้จะแก้อย่างไร จึงเลี้ยงพระมาก ๆ เป็นร้อยเป็นพันรูป เจอพระที่ไหนก็ใส่บาตรจนกว่าความรู้สึกนั้นจะหายไป
เธอกลับมาวัดพระธรรมกายอีกครั้งกลางปี 2547 เริ่มจากพิธีบูชาข้าวพระ คุณแม่ขอในวันเกิดของแม่ว่าอยากให้ลูกมาอยู่ครบทุกคน เธอให้สัญญาจึงมาทุกต้นเดือนไม่ขาด ยกเว้นต้นเดือนมกราคม 2549 ครั้งเดียว การกลับมาครั้งนี้เจออุปสรรคมาก ต้องหากุศโลบายทุกครั้งเพราะสามีไม่เห็นด้วยกับการมาวัดพระธรรมกาย ตั้งแต่กลางเดือนธันวาคม 2548 เริ่มถืออุโบสถศีลทุกวันพระไม่เคยขาดถึงปัจจุบัน โดยไม่ได้ตกลงกับสามีก่อน ครูไม่ใหญ่แซวว่าเป็นนักมวยใช้วิธีมัดมือชกจนเขาจำยอม เรียกว่าดื้อดีดีกว่าดื้อดึง
วันหนึ่งสามีถามว่าทำไมต้องถือศีลแปดทุกวันพระ เธอตอบว่าเพราะอธิษฐานอยากเกิดเป็นผู้ชาย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเรื่องนี้ต้องบอกทีหลัง ในฐานะภรรยาต้องบอกก่อนว่าถือศีลแปดทุกวันพระเพื่ออธิษฐานให้เขามีอายุ วรรณะ สุขะ พละ ปฏิภาณ และประสบความสำเร็จ เหมือนเรื่องพระเจ้าสุตโสมที่ขอพรข้อแรกให้อีกฝ่ายมีอายุยืนซึ่งรับได้ง่าย ต้องลูบหลังเขาก่อนให้ใจสบาย ไม่ใช่พรวดพราดบอกว่าอยากเกิดเป็นผู้ชาย
ตั้งแต่นั้นเธอรับรู้ว่าสามีงอน แต่ไม่ได้อธิบายเพราะเห็นว่าเกินความสามารถที่จะเปลี่ยนความเข้าใจของเขาเรื่องพุทธศาสนาและศีลแปด เขางอนเพราะคิดว่าเธอไม่มีความสุขในการใช้ชีวิตกับเขา ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเป็นคนละเรื่องกัน การอยากเป็นผู้ชายคืออยากได้บวช ในโลกนี้ชายหญิงสลับกันเป็น ผู้ชายที่ประมาทไปเกิดเป็นผู้หญิง ผู้หญิงที่ไม่ประมาทสั่งสมบุญอธิษฐานก็เกิดเป็นผู้ชาย เขาจึงคิดไปเองว่าเธอจำใจอยู่เพราะมีลูกด้วยกันสองคน ไม่งั้นคงทิ้งไปเข้าวัดแล้ว คนที่ยังไม่เข้าใจพูดกันผลจึงออกมาอย่างนี้ แต่เธอไม่ถือสาเพราะรักเขา กลับรู้สึกว่าเวลาเขางอนน่ารักดี
เพลงคั่นต่อจากตอนที่เธอว่าสามีเวลางอนน่ารักดี ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ถอดท่อนร้องได้ว่าสวัสดีที่รัก เกี่ยวก้อยกันมา จับมือกันไว้ สัญญาด้วยใจว่ายังไงฉันก็รักแต่เธอ แล้วมีท่อนงอนว่าเรื่องที่เธอทำไว้วันก่อนไม่ยอมยังไงก็ไม่ยอม เป็นเพลงเกี่ยวกับคู่รักที่งอนกัน ช่วงท้ายราวหนึ่งนาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง
ครูไม่ใหญ่พูดถึงอารมณ์งอนที่ทำให้หน้าเอียงหนี แล้วจดหมายเล่าต่อว่าความจริงชีวิตเธอไม่ได้ทุกข์อะไร แต่รู้สึกมานานว่าการมีชีวิตอยู่นั้นอยู่เพื่ออะไร พอมีลูกก็บอกตัวเองว่าอยู่เพื่อลูก แต่คำถามเดิมก็กลับมาอีก ครูไม่ใหญ่เสริมว่าอยู่เพื่อศึกษาเรื่องนิพพาน ภพสาม โลกันต์ และความจริงของชีวิตเพื่อจะปฏิบัติได้ถูก จนได้มาพบหลวงพ่อจึงพบคำตอบ ตั้งใจสร้างบุญ ได้ความรู้ใหม่เรื่องการสร้างบารมีจากหลวงพ่อและบุญของวัด อยากบำเพ็ญเพียรอธิษฐานตามติดหลวงปู่ หลวงพ่อ และคุณยายไปจนกว่าจะถึงที่สุดแห่งธรรม
ชุดคำถามช่วงแรก เหตุใดเธอเกิดในครอบครัวธรรมกายแต่สามีมีครอบครัวต่างศาสนา แม่เป็นชาวพุทธแต่พ่อเป็นชาวไม่พุทธ สามีจึงเป็นชาวพุทธครึ่ง ๆ กลาง ๆ และทุกคนต้องแอบทำบุญ ทำไมมีอุปสรรคจากสามีในการมาสร้างบุญกับหมู่คณะ จะแก้อย่างไรและจะชวนสามีมาสร้างบุญได้อย่างไร บุญใดทำให้สามีเกิดในตระกูลร่ำรวยแต่เงินแค่พอใช้ไม่มีเหลือเก็บ และต้องเป็นอันดับสองของครอบครัว ทำงานเป็นรองเพราะมีพี่หลายคน วิบากกรรมใดทำให้ปีสุดท้ายที่เรียนต่างประเทศเธอป่วยภูมิแพ้หนักจนหายใจทางจมูกไม่ได้ แต่ต่อมาหายเองด้วยบุญใด สุนัขที่เลี้ยงไว้ถูกทอดทิ้งจะส่งผลอย่างไร และเหตุการณ์พระต่างชาติที่ไม่ได้ต้อนรับและถูกสามีขับไล่จะส่งผลต่อชีวิตและการบำเพ็ญภาวนาอย่างไร จะแก้อย่างไร
ชุดคำถามช่วงหลัง ทำไมบริษัทที่เธอทำงานจึงถูกพนักงานขโมยของบ่อยครั้งละมาก ๆ และทำไมแขกชาวต่างเชื้อชาติจึงโกงเงินบริษัทถึงห้าล้านบาท เป็นวิบากกรรมของเธอหรือไม่ เธอกับสามีมีกรรมใดในอดีต ทั้งคู่มีก้อนเกิดที่หลังหูทั้งสองข้างที่หมอยังบอกไม่ได้ว่าเป็นอะไรให้เฝ้าดูทุกหกเดือน สามีปวดหลังเป็นประจำ ส่วนเธอหัวใจเต้นผิดจังหวะวันละเป็นพันครั้งจากการตรวจ 24 ชั่วโมง ลูกชายหกขวบกับลูกสาวสี่ขวบมาวัดครั้งใดไม่สบายทุกครั้ง จึงเป็นอีกเหตุที่สามีไม่ให้ลูกมาวัด ลูกชายบอกว่าเห็นองค์พระ เห็นจริงหรือไม่ เธอถืออุโบสถศีลทุกวันพระและตั้งใจถวายภัตตาหารเป็นสังฆทานเจ็ดวันช่วงวันคล้ายวันเกิดคุณยายอาจารย์ 12-18 มกราคม 2549 แต่ขาดวันที่ 15 เพราะจำเป็นต้องไปกับครอบครัว และถามเรื่องอยากเกิดเป็นผู้ชายและเบื่อการเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏ ช่วงท้ายถอดเสียงขาดหายราวสองนาที
ครูไม่ใหญ่ทำบุญหล่อพระในวันคุ้มครองโลกให้นักเรียนทั่วโลก (ถอดเสียงเพี้ยน) แล้วเข้าช่วงเฉลยแบบหลับตาฝันเป็นตุเป็นตะมาเล่าเป็นนิยายปรัมปรา เธอเกิดในครอบครัวธรรมกายเพราะเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาหลายชาติ เธอกับสามีเคยเป็นสามีภรรยากันในอดีตและสร้างบารมีกับหมู่คณะทั้งคู่ แต่สามีมีเรื่องกระทบกระทั่งกับบางคนในหมู่คณะ เช่นเรื่องคำพูดหรือไม่ถูกอัธยาศัยกับผู้มาวัดบางคน จึงถอยห่างไปนับถือลัทธิอื่นอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมาเธอซึ่งเป็นภรรยาในชาตินั้นทำหน้าที่กัลยาณมิตรพาเขากลับมาสร้างบารมีกับหมู่คณะอีก ผังนั้นติดตัวมาจึงเกิดในครอบครัวที่พ่อแม่นับถือศาสนาต่างกันและเป็นพุทธครึ่ง ๆ กลาง ๆ แต่จิตใจเขาดี ผังเดิมตอนท้ายชาตินั้นเขากลับมาสร้างบารมีด้วยการที่เธอทำหน้าที่กัลยาณมิตร
เธอต้องทำตัวให้น่ารัก รักเขาและปรารถนาดีด้วยการทำหน้าที่กัลยาณมิตร ค่อย ๆ แนะนำ ที่ต้องแอบทำบุญและมีอุปสรรคจากสามีเพราะชาติหนึ่งก่อนเจอหมู่คณะเคยห้ามปรามญาติที่จะมาสร้างบารมีกับหมู่คณะ ให้แก้ด้วยการชักชวนคนทำความดีให้มากขึ้นด้วยใจเย็นและอดทน บุญนี้จะตัดรอนวิบากกรรมนั้น ส่วนการชวนสามีต้องใจเย็น อธิบายเรื่องการสร้างบุญบ่อย ๆ ดูเวลาและอารมณ์ เพราะเขาเป็นบัณฑิตมีดวงปัญญา ถ้าจังหวะยังไม่อำนวยให้ทำบุญแทนไปก่อนแล้วอธิษฐานให้บุญเชื่อมใจสามีกับหมู่คณะ สักวันจะสมหวังเพราะผังเดิมมีอยู่ ครูไม่ใหญ่เสริมให้ชวนคนใกล้ตัวก่อน ดูตอนเขายิ้มง่าย ให้ลูกทั้งสองบอกพ่อให้ยิ้ม และบางเรื่องต้องบอกอ้อม ๆ เหมือนเพลงรัก เช่นเรื่องถือศีลแปด ถ้าบอกตรง ๆ ว่าชาติหน้าอยากเป็นผู้ชายจะได้บวช เขารับไม่ได้
สามีเกิดในตระกูลร่ำรวยเพราะในอดีตเกิดในตระกูลที่ทำทานแบบสงเคราะห์โลก ช่วยคนยากจน น้ำท่วมไฟไหม้ สร้างโรงเรียนโรงพยาบาล บางครั้งเขาก็อนุโมทนาหรือยินดีกับบุญที่ครอบครัวทำ แต่บางครั้งก็เผลอเสียดายแทนว่าไม่น่าทำ เดี๋ยวเงินหมด วิบากนี้ทำให้เกิดในครอบครัวร่ำรวยแต่เงินแค่พอใช้ และที่ต้องเป็นอันดับสองของครอบครัว ทำงานเป็นรอง ทำอะไรไม่ได้ดังใจ เพราะเวลาสร้างบุญสงเคราะห์โลกมักแค่อนุโมทนาบุญเขา ไม่ค่อยได้ทำเอง ครูไม่ใหญ่เสริมว่าบุญไม่เต็มที่ จะขยันหรือเก่งแค่ไหนก็ต้องเป็นรอง ให้แก้ด้วยการทำทานด้วยตนเองอย่างเต็มที่ ทำแล้วอย่าเสียดาย ยินดีเบิกบานใจ ทำบ่อย ๆ จะค่อย ๆ ดีขึ้นเพราะไปเชื่อมสายสมบัติมา
ครูไม่ใหญ่ชวนนักเรียนสันนิษฐานก่อนเฉลยว่าภูมิแพ้หนักจนหายใจทางจมูกไม่ได้ในปีสุดท้ายที่เรียนต่างประเทศ มาจากชาติที่เกิดในสังคมเกษตรกรรม ใช้แรงงานสัตว์หนักและดูแลไม่ดีปล่อยให้ตากแดดตากฝน อีกชาติชอบแกล้งสัตว์ตอนเด็ก จับลูกหมาลูกแมวอาบน้ำเล่น เอามือปิดจมูกแมว เอาแมวแช่น้ำเย็น โยนหมาลงน้ำ และอีกครั้งเป็นคนบ้านป่า สงสารเด็กรับใช้ตัวดำจมูกแบนว่าจะทำให้จมูกโด่ง จึงเอาไม้หนีบไปหนีบจมูกไว้แล้วสั่งห้ามเอาออก จนเด็กหายใจไม่สะดวก วิบากกรรมเหล่านี้รวมส่งผล แต่ยังมีบุญที่เคยอุปัฏฐากพระป่วยและถวายยารักษาโรคมาตัดรอนจึงหายเอง ครูไม่ใหญ่เสริมว่าพรุ่งนี้วันพระให้ไปดูแลพระอาพาธหรือถวายยาให้ดี
สุนัขที่เลี้ยงไว้แล้วถูกละเลยจนตกอับ วิบากคือชาติต่อ ๆ ไปจะถูกละเลยในการดูแลยามเจ็บป่วยไข้บ้าง แก้ด้วยทำบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา ปล่อยสัตว์ปล่อยปลา ปล่อยสัตว์ใหญ่อย่างวัวควาย แล้วอุทิศบุญให้สัตว์ที่ละเลย และอย่าทำอีก ส่วนเหตุการณ์พระต่างประเทศที่ไม่ได้ต้อนรับและถูกสามีขับไล่ วิบากคือบางช่วงของชีวิตจะไม่ได้รับการต้อนรับเช่นเดียวกับที่พระท่านเจอ และบางช่วงของการปฏิบัติใจจะถอนจากสมาธิหรือมีเรื่องร้อนใจเข้ามาตอนกำลังจะดี ครูไม่ใหญ่ยกเรื่องเมื่อราวยี่สิบปีก่อนที่สอนสมาธิในรถ ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังนั่งดีเห็นดวงอยู่แต่ถูกคนข้าง ๆ พูดขัดจนใจถอน (ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนบางบรรทัด) ให้แก้ด้วยการลืมเรื่องที่ผิดพลาดทั้งหมด ต่อไปให้อ่อนน้อมต้อนรับพระภิกษุผู้เป็นเนื้อนาบุญ และพูดแต่ปิยวาจา
บริษัทที่เธอทำงานถูกพนักงานขโมยของบ่อยครั้งละมาก ๆ เพราะวิบากกรรมในอดีตของแต่ละคนที่มาเป็นเจ้าของหุ้นส่วนรวมเป็นบริษัท เคยค้าขายเอาเปรียบลูกค้า เบี้ยวเรื่องเงิน ไม่ซื่อตรง ส่งของไม่ครบเพื่อเอากำไร กรรมเล็กกรรมน้อยต่างวาระมารวมส่งผล เมื่อมีสมบัติจึงมีเหตุให้สูญเสียทรัพย์ เช่นถูกพนักงานขโมย หรือถูกแขกโกงไปห้าล้านบาท เป็นกรรมเก่าของเราแต่เป็นกรรมใหม่ของเขา แก้ด้วยสั่งสมบุญทุกบุญแล้วอุทิศให้ผู้ที่เคยเบียดเบียน ปัจจุบันต้องตรวจตราให้รัดกุม คัดคนเข้าทำงานให้ดี ทำสัญญาให้รัดกุม ถือหลักเชื่อใจแต่ยังไม่วางใจเพราะคนมีกิเลส เผลอเมื่อไรเสร็จหมด
สามีมีก้อนเกิดที่หลังหูทั้งสองข้างและปวดหลังเป็นประจำ เพราะในอดีตเป็นพ่อค้า เทียมเกวียนกับวัว ม้า ลา บรรทุกสินค้าหนักมาก แต่ตัวแอกที่พาดคอทำไม่ดี เสียดสีหลังหูจนหูสัตว์อักเสบเป็นแผลก็ยังฝืนให้ขนต่อ จนเจ็บทั้งหลังทั้งหู ส่วนเธอหัวใจเต้นผิดจังหวะวันละเป็นพันครั้ง กินยาดีขึ้นแล้วกลับมาเป็นใหม่ เพราะชาติเดียวกันนั้นเป็นภรรยาของสามีคนปัจจุบัน คุมงานในไร่และใช้แรงงานคนงานหนักจนเหนื่อยมากเสมอ เวลาเขาเหนื่อยหัวใจก็เต้นตุบ ๆ วิบากนั้นมารวมส่งผล ให้ทั้งคู่สั่งสมบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนาให้มาก แล้วอุทิศบุญให้คนและสัตว์ที่เคยเบียดเบียน
ลูกชายหกขวบกับลูกสาวสี่ขวบมาวัดครั้งใดไม่สบายทุกที เป็นเหตุให้สามีไม่อยากให้ลูกมาวัด เพราะในชาติที่เธอห้ามญาติพี่น้องมาสร้างบุญกับหมู่คณะ ลูกทั้งสองในชาตินี้เกิดเป็นญาติของเธอและเห็นดีเห็นงามกับการห้ามนั้น ครูไม่ใหญ่เสริมว่าในสังสารวัฏต่างสลับกันเป็นพ่อแม่ลูกญาติกัน กรรมห้ามญาติมาทำบุญประสมโรงกับกรรมเล็กน้อยอย่างตบยุงตบมด พอเปิดช่องบาปเก่าก็ดูดกันเหมือนแม่เหล็กดูดผงเหล็ก ทำให้เจ็บป่วยเวลามาวัดและเป็นเหตุให้สามีห้ามลูกมาวัด
ลูกชายที่บอกว่าเห็นองค์พระนั้นเห็นจริง แต่อยู่ในระดับกุศลนิมิต ให้ประคับประคองต่อไปสักวันจะเข้าถึงพระธรรมกายในตัว ส่วนการถืออุโบสถศีลทุกวันพระและถวายภัตตาหารเป็นสังฆทานเจ็ดวันเพราะอยากเกิดเป็นผู้ชายได้บวชในภพชาติต่อไปนั้นยังไม่พอ ต้องทำบุญทุกบุญให้มากกว่านี้ ถือศีลแปดทุกวันพระสม่ำเสมอ ปรนนิบัติสามีให้ดีประดุจเทวดา และอธิษฐานจิตให้แน่วแน่จึงมีสิทธิ์สมปรารถนา ครูไม่ใหญ่ขยายว่าอะไรไม่ผิดศีลไม่ผิดกฎหมายก็ทำไป แต่งตัวสวยให้เขาสบายใจ พูดเพราะ ชมเขาบ่อย ๆ ไม่ให้ซ้ำกัน ทำตัวให้หอม ทำอาหารอร่อย เพราะมนุษย์ชอบกามคุณที่ละเอียดอ่อน รวมถึงจัดบ้านและของใช้ให้สวย เสียงในบ้านทั้งเสียงลูก เสียงคนในบ้าน เสียงนกเสียงสุนัขต้องไพเราะ (ช่วงกลางถอดเสียงหลุดปนภาษาอังกฤษ)
คุณแม่ เธอ สามี และลูกทั้งสองสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบกองเสบียงแต่ยังไม่สม่ำเสมอ บางชาติจึงเจอกันบางชาติไม่เจอ พุทธันดรที่ผ่านมาคุณแม่กับเธอได้เจอหมู่คณะโดยเป็นแม่ลูกกันเหมือนชาตินี้ เป็นกองเสบียงแต่ไม่ได้กลับดุสิตบุรี เพราะทำบุญตามอารมณ์ ทำเป็นพัก ๆ และไม่อธิษฐานจิตให้แน่วแน่ จึงไปเกิดดาวดึงส์ซึ่งอายุสั้นกว่าดุสิตบุรี แล้วท่องเที่ยวระหว่างมนุษย์กับเทวโลกหลายรอบจนชาตินี้จุติจากดาวดึงส์มาเกิด หลายชาติที่ผ่านมาเธอเป็นผู้ชายและบวชระยะสั้นเป็นส่วนใหญ่ เห็นภัยในวัฏสงสารจึงเบื่อหน่ายการเวียนว่ายตายเกิด และเคยเข้าถึงดวงธรรมภายใน ถ้าไม่ประมาทจะปฏิบัติได้ดียิ่งขึ้น ชาตินี้ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ทุกบุญแล้วอธิษฐานติดตามไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ปิดด้วยท่องซ้ำว่าเป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี หลังจากนั้นราวหนึ่งนาทีครึ่งไม่มีบรรทัดถอดเสียง
อ่านรายชื่อผู้ร่วมบุญพร้อมจำนวนเงินต่อองค์ ตั้งแต่องค์ละสามสิบบาท สิบห้าบาท สิบบาท จนถึงองค์ละหนึ่งบาทห้าสิบสตางค์ และกัลยาณมิตรที่ร่วมบุญหนึ่งหมื่นบาท (ชื่อคนถอดเพี้ยนมากและบางบรรทัดหลุดเป็นภาษาอังกฤษ) บอกว่าวันนี้ครูไม่ใหญ่ทำบุญกองกฐินและบูชาธรรม (รายละเอียดถอดไม่ชัด) แล้วอนุโมทนาให้ทุกคนรวยทุกวันรวยอัศจรรย์ และแบ่งบุญนี้ให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกทุกคน
ปิดรายการด้วยคำขวัญว่าพุทธบุตรและพุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวงเหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ และธรรมกายคือพระในตัวคุณที่เข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ย้ำให้ตอบซ้ำเดิมให้คล่องปากขึ้นใจ แล้วชวนให้พร้อมใจกัน หลังจากนั้นราวหกนาทีครึ่งจนจบไฟล์มีแต่บรรทัดสวัสดีและบรรทัดคั่นที่ Whisper ถอดซ้ำ ไม่มีบรรทัดถอดเสียงของบทสวด
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่