พระธรรมกายประจำตัว

ตอบว่าการจารึกชื่อเป็นชื่อตระกูลที่ฐานองค์พระธรรมกายประจำตัวนั้น เมื่อบุญส่งผลก็จะมีสมบัติเป็นกงสีเป็นส่วนกลาง ทุกคนจะมีส่วนในการใช้สมบัตินั้น แต่ถ้าจารึกเป็นชื่อส่วนตัว เมื่อบุญส่งผลก็จะได้รับสมบัติมาใช้เป็นส่วนตัว จึงเลือกเอาได้ว่าจะเป็นเสาแก้วพันปีแบบกงสีหรือส่วนตัว เทียบกับที่ดินกงสีซึ่งมีชื่อทุกคนอยู่ในที่ดินผืนนั้น เวลาจะขายต้องหารือให้เป็นมติเอกฉันท์ ต่างจากที่ดินส่วนตัวที่ไม่เกี่ยวกับคนอื่น เหมือนที่ดินที่จะซื้อเป็นที่จอดรถในงานกฐินนี้

ผู้เขียนเล่าว่าได้ทำหน้าที่ผู้นำบุญ ทั้งทำเองและบอกบุญทุกอย่าง เช่นบอกบุญหล่อรูปเหมือนพระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนีทองคำได้ประมาณหนึ่งเอ็ม บอกบุญสร้างเสาแก้วได้มากกว่าสิบเอ็ดต้น และบอกบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัวได้พันกว่าองค์ โดยออกทำหน้าที่ทุกวัน เพราะเลิกงานสี่โมงครึ่งก็กลับไปทำหน้าที่ต่อจนถึงตีหนึ่งตีสอง บางวันถึงบ้านดึกแล้วเข้าห้องน้ำก็สลบไปเลย เหมือนมีอะไรมาทำให้หมดสติ หายใจไม่ออก บอกไม่ถูก ล้มไปเลย แต่ก็นึกถึงหลวงปู่และขอขมาแล้วก็หมดสติไป มารู้อีกทีก็สว่างแล้ว

เล่าว่าตอนอายุ 95 ปี หลวงปู่ไปทำพิธีบวชนาคห้ารูป ขณะกำลังทำพิธีท่านบอกพระอาวุโสที่นั่งอยู่ไกล ๆ ว่าท่านเหนื่อยไม่ไหวแล้ว แล้วก็ฟุบลง พระลูกศิษย์จึงนำท่านส่งโรงพยาบาล ทำหน้าที่จนวาระสุดท้าย ผู้เขียนทราบข่าวจึงแวะเข้าวัดพระธรรมกาย เอาเงินไปสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวจารึกชื่อถวายท่านหนึ่งองค์ แล้วโทรไปบอก ท่านรับทราบก็ดีใจอนุโมทนาบุญและสดชื่นขึ้น ต่อมาอาการแย่ลงเพราะอายุมาก ลูกสาวคนที่สามจึงโทรบอกผู้ประสานงานที่วัดให้สร้างเพิ่มอีกหนึ่งองค์โดยโอนเงินไปให้ แต่ท่านมรณภาพไปก่อนหนึ่งชั่วโมง หมอบอกว่าหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ก่อนหน้านั้นสองปีก็มีผู้นำบุญท่านหนึ่งสร้างพระประจำตัวโดยใส่ชื่อผู้บริจาคเป็นชื่อหลวงปู่ด้วย

ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอีกหน่อยจะสร้างพระธรรมกายองค์ใหญ่ขนาดหนึ่งเมตรยี่สิบ ไปถวายตามวัดที่ต้องการ แล้วจารึกชื่อผู้บริจาค เพราะองค์เล็กที่มหาธรรมกายเจดีย์ภายนอกครบแล้ว แต่ภายในยังไม่หมด ต้องทำให้เต็มก่อน พอภายในเต็มก็ทำองค์ใหญ่ถวายวัดที่ต้องการ ที่ไม่ต้องการก็ไม่เป็นไร เพื่อให้ผู้รับตรงกัน และบอกว่าจะเรียงพระพุทธรูปตามความเข้าใจของแต่ละชาติที่เป็นชาวพุทธและตามยุคสมัยให้เห็น แล้วมาถึงพระธรรมกาย เพื่อให้เห็นว่าทำไมต้องพระธรรมกาย

ผู้เขียนเล่าว่าได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวในวันนั้นด้วย ต่อมาก็สร้างให้พ่อ แม่ และลูกสาว รวมอีกสี่องค์ ได้ร่วมทำบุญกับทางวัดและศูนย์สาขาในจังหวัด มีความประทับใจในระเบียบและความสะอาดของวัดมาก ยิ่งเมื่อไปปฏิบัติธรรมก็ยิ่งเข้าใจมากขึ้น แต่มีอุปสรรคจากสามีที่ยังไม่เข้าใจวัด แม้มีจานดาวธรรมในบ้านเขาก็ไม่ยอมดู แต่ผู้เขียนคิดว่าคงมีสักวันที่เขาเข้าใจ จึงกราบขอความเมตตาจากครูไม่ใหญ่

เล่าว่าก่อนผ่าตัด ผู้เขียนพาพี่ชายมาทำบุญถวายภัตตาหาร สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัว และทำบุญแผ่นล้านธรรม วันนั้นโชคดีได้กราบพระเดชพระคุณหลวงพ่อทัตตชีโว ท่านให้โอวาทว่าที่มาทำบุญที่วัดก่อนไปผ่าตัดนั้นถูกต้องแล้ว เพราะกลับไปแล้วก็ต้องตายแน่ ไม่ต้องกลัวเพราะทุกคนต้องตาย ไม่ตายช้าก็ตายเร็ว พอได้โอวาทนี้พี่ชายก็เอาจริงสุดขีด

เล่าว่าทั้งสองตัดสินใจเป็นหุ้นส่วนกันในการทำธุรกิจถึงสองบริษัทพร้อมกัน บริษัทแรกด้าน Beauty และ Spa บริษัทที่สองด้าน Import-Export โดยหนุ่มน้อยเป็นประธานกรรมการเพราะเป็นคนออกทุน ส่วนผู้เขียนออกความรู้และความชำนาญในการบริหารงาน เขาบอกว่าเราต่างมีในสิ่งที่แต่ละคนไม่มี เป็นสิ่งเติมเต็มของกันและกัน ระหว่างนั้นผู้เขียนชวนเขาเข้าวัดพระธรรมกายและชวนทำบุญครั้งแรก คือสร้างพระธรรมกายประจำตัวหนึ่งองค์ ทำกฐินซื้อที่ดินงานกฐินบรมมหาจักรพรรดิสองไร่ สร้างพระประธานอาคารหกสิบปี สร้างเสาแก้วพันปีหนึ่งต้น และกฐินรายวันอีกหนึ่งกอง ซึ่งน่าแปลกมากที่เขายอมทำบุญง่าย ๆ ทั้งที่เขาเป็นอิสลามและเพิ่งรู้จักวัดเพียงสองเดือน

ลูกเกิดศรัทธาสร้างพระธรรมกายประจำตัวให้แม่ พ่อ และตัวเอง ร่วมบุญหล่อพระประธานอาคาร 60 ปี ถวายภัตตาหารวัดพระธรรมกายและวัดสาขา และธรรมบุญวัดภาคใต้ 266 วัด ขณะแม่ป่วยลูกอยากให้แม่ได้ทำบุญใหญ่ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่เพราะรอช้าไม่ได้ จึงตัดสินใจทำบุญสร้างเสาแก้วพันปีสามร้อยต้นร่วมกับครูไม่ใหญ่จำนวนหนึ่งแสนบาท ตัดสินใจตอนเช้าแล้วทำเลย มีพระจากศูนย์ฝึกอบรมที่จังหวัดราชบุรีสามรูปมารับประเคนและนำพระธรรมกายใสมามอบให้ ลูกจัดให้แม่ถวายเงินด้วยมือของแม่เอง

ประมาณปี 2546 เมื่อลูกสาวอายุสิบขวบ ผู้เขียนจึงทำเรื่องขอไปอยู่ที่ประเทศเบลเยียม ซื้อบ้านธรรมดาหลังหนึ่งอยู่กับลูกสาวสองคน การกลับมาอยู่เบลเยียมครั้งนี้ทำให้ได้มารู้จักหมู่คณะที่วัดพุทธในเบลเยียมเมื่อปลายปี 2547 ได้มาร่วมสร้างบารมีอย่างเต็มกำลัง ทำบุญใหญ่ทุกบุญที่คุณครูไม่ใหญ่แนะนำให้ทำ ได้มาร่วมงานบุญกฐินที่วัดพระธรรมกายในปี 2548 ทั้งได้ทำบุญจักรแก้ว บุญเสาแก้วหนึ่งต้น สร้างพระธรรมกายประจำตัวทั้งของตัวเองและครอบครัว และถวายหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยาย รวมหกสิบแปดองค์ ปัจจุบันผู้เขียนและลูกสาวตั้งจิตปรารถนาจะสร้างบารมีติดตามหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยายไปทุกภพทุกชาติจนกว่าจะถึงที่สุดแห่งธรรม

วันนั้นชายคนนั้นโทรมาที่บ้านสามครั้ง ครั้งที่สามบอกว่าลูกสาวพูดแปลก ขอให้ไปดูหน่อย แม่ไปเคาะประตูก็ไม่เปิด จึงแอบดูตรงช่องประตูเห็นเขาแขวนคอไว้กับกรอบหน้าต่าง จึงพังประตูเข้าไปเห็นเท้าแตะพื้นตัวเขียว ไม่มีจดหมายเขียนบอกความในใจเลย มีเพียงข้อความในโทรศัพท์ที่ลูกสาวคนโตไปเปิดดูว่าขออโหสิกรรม เมื่อนำส่งโรงพยาบาลหมอบอกว่าขาดอากาศไปนาน ฟื้นมาก็ไม่รู้ว่าจะรับรู้ได้แค่ไหน ปัจจุบันลูกสาวอายุ 25 ปี มีอาการเหมือนคนหลับ ๆ ตื่น ๆ เดี๋ยวลืมตาเดี๋ยวหลับตา พูดไม่ได้ ถามอะไรก็เฉย แต่ได้ยินเสียงดังก็ตกใจ เวลาหมอฉีดยาก็ชักแขนหนีเหมือนเจ็บ แพทย์บอกว่าเส้นสมองเล็ก ๆ เสียหายไปเยอะ โอกาสฟื้นยาก จึงนำมารักษาที่บ้านและจะดูแลให้ดีที่สุด แม่ได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวให้เขาและอุทิศบุญให้เรื่อยมา