ep124 ผังเวลา 66 ช่วง
ทศชาติชาดก (153) ผลการปฏิบัติธรรม (136) จานดาวธรรม (110) ภุมเทวา (85) นำนั่งสมาธิ (78) ยุวกัลยาณมิตร (76) อุทกภัยภาคเหนือ 2549 (55) ตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้ (54) พระธรรมกายประจำตัว (49) 266 วัดสี่จังหวัดภาคใต้ (45) นิวนิวส์ (42) แผ่เมตตา (39) บูชาพระรัตนตรัย (26) ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ (24) พระเนมิราช (22) กรรมเจ้าชู้ (21) เทลีนมหารัตนวิหารคด (19) บันไดขาขึ้น (15) ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 (15) สัมมาอะระหัง (15) อุทิศส่วนกุศล (15) พุทธศาสนาในจีน (13) อโหสิกรรม (13) ความจำเสื่อม (11) สันติภาพเริ่มจากสันติสุขภายใน (11) อธิษฐานขอเกิดเป็นผู้ชาย (11) ถือศีลแปด (9) บริกรรมนิมิต (9) ผูกเวร (9) ลักษณะมหาบุรุษ (9) หมดอายุขัย (9) จังหวัดอุตรดิตถ์ (8) ทำบุญแล้วเสียดาย (8) ปิยวาจา (7) ดับไฟใต้ (6) ตัวหาย (6) พระรัตนตรัยภายใน (6) พระเจ้ามฆเทวราช (6) อธิษฐานบารมี (6) อานิสงส์ทำความสะอาด (6) กรุงมิถิลา (5) วันทำความสะอาดก่อนงานบุญใหญ่ (5) สัมภเวสี (5) หนี้สิน (5) อายุ วรรณะ สุขะ พละ ปฏิภาณ (5) แต่งงานกับไก่ (5) ติดเกมคอมพิวเตอร์ (4) น้องสามีมีอาการทางประสาท (4) ประเทศลาว (4) ผมหงอกเทวทูต (4) หักดิบเลิกเหล้า (4) ทายอายุหลวงพ่อ (3) น้าชายตายโดยหมอหาสาเหตุไม่พบ (3) บุญหมู่คณะ (3) พ่อสามีคนจีน (3) ศิลาจารึกสมัยราชวงศ์โจว (3) สามีอยากบวช (3) อยากบวชตลอดชีวิต (3) ฮั่นหมิงตี้ (3) กัดก้อนเกลือกิน (2) คู่กัด (2) ชิง ฉาบ ขมิ้น ปูน ค้อน ตะปู พริก เกลือ (2) ถูกบังคับให้เปลี่ยนศาสนา (2) นับถือผีสาง (2) นิสัยข้ามชาติ (2) น้ำตาไหลด้วยปีติ (2) ผู้ให้ผู้รับตรงกัน (2) ฝีขึ้นที่หลัง (2) พี่น้องขาหักแขนหักตามกัน (2) พ่อแม่ตามใจ (2) มุสาวาท (2) วงศ์บรรพชิต (2) กรรมนินทาลับหลัง (1) ความสงบสุขในบ้าน (1) ญาติสามีไม่ชอบ (1) ดวงจันทร์ภายในขยายได้ (1) ดื่มเหล้าดับกลุ้ม (1) ด่าเป็นภาษาจีน (1) ทาน ศีล ภาวนา แก้โลภ โกรธ หลง (1) นึกว่าตัวเองไม่มีขา (1) ปวดก็ช่างมัน (1) ปัญจมหาวิโลกนะ (1) พระเทวทัต (1) พูดกันดี ๆ (1) ภรรยาอดทน (1) รุมตีสุนัขจรจัด (1) ลึก ๆ รักกัน ตื้น ๆ ก็ต้องรักกัน (1) ศาสนาไม่ควรบังคับกัน (1) สมาธิเป็นหน้าที่ของมนุษย์ทุกคน (1) สวดสาปแช่ง (1) สามีภรรยาต่างกันมาก (1) อย่าเอาความกังวลไว้ในใจ (1) เลือกนับถือศาสนาดูศาสดา คำสอน นักเรียน (1) เห็นองค์พระมากมาย (1) แก้กลุ้มด้วยสมาธิ (1) ได้โอกาสบวชจงฉวยไว้ (1) ไม้เบื่อไม้เมา (1)
ไฟล์เริ่มกลางรายการ ไม่มีช่วงเปิดรายการ คาถา และการบ้าน บรรทัดแรกครูไม่ใหญ่บอกว่าฝนตกแรงที่โรงเรียน และไม่ค่อยสบายเป็นไข้มาตั้งแต่เมื่อวานแต่ใจสู้ จากนั้นถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาต่างประเทศช่วงหนึ่ง พอจับได้ว่าทบทวนกรณีศึกษาเมื่อวานที่เลือกไก่มาแต่งงานแทน เป็ดก็ขยันเหมือนกันแต่เขาเลือกไก่ แล้วบอกชื่อกรณีศึกษาวันนี้ว่าพิลึก คือ ชิงหนึ่ง ฉาบสอง ขมิ้นสาม ปูนสี่ ค้อนห้า ตะปูหก พริกเจ็ด เกลือแปด (คำแรกถอดได้ว่า ชิง ยังไม่ยืนยันการสะกด) เป็นเรื่องจริงที่ตื่นเต้นสนุกสนาน ก่อนไปให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อน
ช่วงเพลงหลังครูไม่ใหญ่ชวนแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จ ไม่มีบรรทัดถอดเสียงของเนื้อเพลงเลย มีแต่บรรทัดที่ถอดเพี้ยนและบรรทัด jingle ซ้ำ จึงอนุมานว่าเป็นเพลง ยิ้ม จากคำชวนแต่งตัวก่อนเพลง และคำพูดท้ายเพลงที่ตรงกับตอนก่อนหน้า คือไม่ยิ้มก็เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้าสวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน เป็นเพลงชวนส่งยิ้มให้กันเพื่อไมตรีที่ดีต่อกัน
ครูไม่ใหญ่ถามนักเรียนข้างหลังว่าได้ยินเสียงไหม ให้ยกมือ แล้วเข้าเพลง Do You Love Me? บอก ถอดได้ท่อน Do you love me บอก I love you a lot จากนั้นเป็นบรรทัด jingle ซ้ำจนจบช่วง
ครูไม่ใหญ่ชวนกันสร้างบารมีอย่างเดียวเพื่อสร้างบารมีให้เต็มเปี่ยม จะได้ไปสู่ที่สุดแห่งธรรม และพักกลางทางที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ เมื่อมาเกิดสร้างบารมีในเมืองมนุษย์ก็มีอุปกรณ์สร้างบารมีพร้อม ทั้งรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ และคุณสมบัติ จึงชักชวนให้มาสร้างบารมี ว่าอย่างไรก็ต้องว่าตามกัน (ถอดเสียงเพี้ยนหลายคำ)
ครูไม่ใหญ่บอกว่าวันอาทิตย์ที่ 28 ที่วัดเป็นวันทำความสะอาด เหมือนล้างทุกซอกทุกมุมก่อนมีงานบุญใหญ่ ให้มาเก็บเกี่ยวบุญทำความสะอาดก่อน แล้วค่อยไปเก็บเกี่ยวบุญใหญ่อีกทีหนึ่ง ช่วงท้ายถอดเสียงหลุดเป็นคำมั่วแล้วเข้าบรรทัด jingle
สปอตประชาสัมพันธ์ ก้าวย่างแห่งความสมปรารถนา นำมาซึ่งสันติสุขแห่งมวลมนุษยชาติ ปูนคอนกรีตเนื้อละเอียดด้วยหนึ่งกระป๋องสองมือที่ส่งต่อกันไปไม่ขาดสาย คือการหลอมรวมดวงใจของผู้มีบุญ ขอเชิญร่วมพิธีเทลีนคอนกรีตบันไดขาขึ้น มหารัตนวิหารคด บริเวณทิศใต้ฝั่งทิศตะวันออก วันอาทิตย์ต้นเดือนที่ 4 มิถุนายน 2549 เวลา 17 นาฬิกา ให้รักษาใจให้ใสทุกวันเพื่อเป็นภาชนะทองรองรับบุญใหญ่ และสวมชุดขาวมาร่วมงานโดยพร้อมเพรียงกัน ตามด้วยบรรทัด jingle ซ้ำ
ครูไม่ใหญ่ชี้ภาพบริเวณทิศใต้ฝั่งตะวันออกของมหารัตนวิหารคด ว่าเป็นจุดที่จะปฐมฤกษ์เทลีนคอนกรีตบันไดขาขึ้นในวันที่ 4 มิถุนายน และหลังจากนั้นจะเทโดยรอบมหารัตนวิหารคดกันเลย ชวนว่าอย่าอยู่บ้านกันเลย มาเอาบุญกัน
ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษมาก พอจับได้ว่ามีผู้ที่กลับอเมริกาไปแล้ว มีข่าวเรื่อง 266 วัดภาคใต้สี่จังหวัด แต่รายละเอียดเอาไว้ดูกันวันพรุ่งนี้ จะทำกันไปทุกเดือน ทั้งดับไฟใต้และช่วยภัยน้ำเหนือที่กำลังมา ถ้าที่โรงเรียนฝนตกก็ต้องตกอย่างพอดี
ข่าวนิวนิวส์ของวัดพระธรรมกาย อุทกภัยพร้อมกันในห้าจังหวัดภาคเหนือ คือ อุตรดิตถ์ สุโขทัย แพร่ ลำปาง และน่าน สูญเสียทั้งชีวิตและทรัพย์สิน หลายชีวิตยังสูญหาย ประชาชนขาดอาหาร น้ำ และที่อยู่ เมื่อพระราชภาวนาวิสุทธิ์ทราบข่าว วัดพระธรรมกายและมูลนิธิธรรมกายจึงเตรียมเครื่องอุปโภคบริโภคกว่าหนึ่งแสนชุดไปมอบ รองผู้ว่าราชการจังหวัดอุตรดิตถ์ (ชื่อถอดเพี้ยน ยังไม่ยืนยัน) รับมอบที่ค่ายพระยาพิชัยดาบหัก บอกว่าของยังไม่พอ ชาวอุตรดิตถ์บอกว่า 50 กว่าปีไม่เคยเจอเหตุการณ์อย่างนี้ ตัวแทนมูลนิธิยังนำของไปมอบที่วัดดอยมูล อำเภอลับแล เจ้าอาวาสกล่าวอนุโมทนา มูลนิธิตั้งกองทุนช่วยผู้ประสบภัยน้ำท่วม บริจาคได้ที่ห้องขันติหรือสำนักงานมูลนิธิธรรมกาย
ครูไม่ใหญ่บอกว่ายังแพ็กของส่งทุกวัน อนุโมทนาผู้มาช่วยแพ็กและผู้บริจาคที่เห็นใจพี่น้องผู้ประสบอุทกภัย จะทำต่อไปจนทุกอย่างราบรื่น ตัวใหญ่ยังไม่พร้อม ตัวเล็ก ๆ ก็มาก่อนเหมือนตอนดับไฟใต้ ยุวกัลยาณมิตรเด็กชายอายุสิบสองปี ชื่อเล่นโชริว (ชื่อจริงถอดได้ว่า มังกรแก้ว ยังไม่ยืนยัน) ชั้น ม.1 โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย รังสิต ฝ่าฝนมาส่งจดหมายเอง เล่าว่าหลวงพ่อประทับใจวีรกรรมเด็กตัวเล็ก ๆ ที่เคยช่วยดับไฟใต้จนจดหมายอ่านไม่ทัน ครั้งนี้ทำหน้าที่กัลยาณมิตรชวนญาติผู้ใหญ่หลายคนมาร่วมบุญได้ 3,000 บาท ขอติดตามหลวงพ่อไปทุกชาติจนถึงที่สุดแห่งธรรม ครูไม่ใหญ่ชมลายมือสวยและท่านั่งสมาธิในรูป ว่าเป็นโรงเรียนแรกที่ส่งมาช่วยภัยน้ำเหนือ
ยุวกัลยาณมิตรอีกคนจากปทุมธานี เด็กชายอายุสิบขวบ ชื่อเล่นน้องออมศิลป์ (ชื่อถอดได้ว่า ทัศน์ธรรม ชาญเลขา ยังไม่ยืนยัน) เห็นข่าวน้ำท่วมภาคเหนือแล้วสงสาร จึงขอคุณแม่ร่วมบุญช่วยผู้ประสบภัย 1,000 บาท ครูไม่ใหญ่ชมว่าปทุมธานีเป็นจังหวัดแชมป์ยุวกัลยาณมิตร ลายมือสวยมีลีลา เขียนคำว่าผมตัวใหญ่ชัดเจน และท่านั่งสมาธิในรูปงามเหมือนท่าของนักปราชญ์ อนุโมทนาว่าตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้
เพลง ตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้ ถอดได้ท่อน ตัวเล็กเล็กอย่างเราก็ช่วยได้ เริ่มจากสิ่งใกล้ตัว สิ่งแวดล้อมที่ดีขอให้เริ่มที่เรา โลกดีเป็นของเราทุกคน ทุกคนดูแลโลกที่รัก เป็นเพลงชวนเด็กช่วยดูแลสิ่งแวดล้อมและโลก มีบรรทัด jingle แทรก
พี่น้องภาคเหนือที่ประสบน้ำท่วมกำลังรอความช่วยเหลือ เรื่องน้ำกับอาหารเป็นเรื่องหลัก บางคนอดอาหารมาสามวันแล้ว ถ้าเราให้อาหารให้น้ำ ก็เหมือนให้อายุ วรรณะ สุขะ พละ ปฏิภาณ จะเป็นผู้มีอายุยืน มีความสุข มีกำลัง มีปฏิภาณ และจะไม่ประสบภัยต่าง ๆ ทั้งอัคคีภัย อุทกภัย วาตภัย โจรภัย ถ้าวิบากกรรมตามมาถึงก็หนักเป็นเบาเบาเป็นหาย มีคนมาช่วยเหลือเกื้อกูล ช่วงนี้ผู้ให้กับผู้รับตรงกันเพราะผู้รับกำลังต้องการอย่างยิ่ง จึงเป็นมหากุศล บุญแรงกว่าปกติ เป็นการสงเคราะห์โลก ของที่แพ็กส่งไปถวายเนื้อนาบุญด้วยและช่วยผู้ประสบภัยด้วย ขอให้ช่วยกันคนละบาทสองบาท โดยเฉพาะหนูน้อยให้ฝึกเป็นยอดนักสร้างบารมีตั้งแต่ยังเยาว์ มีความเห็นอกเห็นใจเพื่อนมนุษย์ สั่งสมความดี แบบอย่างที่ดี และอัธยาศัยที่ดีทีละเล็กทีละน้อย
ครูไม่ใหญ่พาเข้าสู่ผลการปฏิบัติธรรมของกัลยาณมิตรชื่อ แอน หัว ทิ เล (สะกดตามที่ถอดได้ ยังไม่ยืนยัน) ให้นักเรียนทายว่าเป็นชาวอะไร มีคนทายฝรั่งเศส แอฟริกา อาร์เจนตินา ฮอลแลนด์ นิวซีแลนด์ แล้วเฉลยว่าเป็นชาวเวียดนามที่อยู่ในเยอรมนี ก่อนเปิดสปอตสิ่งที่แสวงหาให้ดู
สปอตที่ครูไม่ใหญ่ประกาศว่า สิ่งที่แสวงหา บรรยายว่าคุณคงเหมือนอีกหลายคนที่กำลังแสวงหาบางสิ่งที่จะเชื่อมต่อกับความสุขที่แท้จริง ผ่านวิธีต่าง ๆ มามากมายแต่ไม่ใช่สิ่งที่ต้องการ ให้ลองหลับตาเบา ๆ นึกถึงดวงอาทิตย์ที่สว่างอยู่กลางกาย นึกอย่างสบาย แล้วจะพบว่าสิ่งที่แสวงหาอยู่ตรงนี้เอง ช่วงท้ายไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสี่สิบวินาที
ครูไม่ใหญ่ขยายความสปอตว่าคนแสวงหาไปเรื่อย เข้าใจว่าทรัพย์จะทำให้ชีวิตสมบูรณ์ก็ไม่ใช่ ไปเที่ยวทะเล น้ำตก ต่างประเทศก็ไม่ใช่ สุดท้ายรู้ว่าสิ่งที่แสวงหาอยู่ตรงนี้ คือศูนย์กลางกายฐานที่ 7 เหนือสะดือสองนิ้วมือ ได้ยินเพียงคำนี้ก็ถือว่ามีบุญหู บุญตา บุญใจแล้ว ถ้าไม่มีคนบอก Know How นี้ บางทีหากันจนตายฟรี เกิดมาหาใหม่ก็ตายฟรีซ้ำนับภพนับชาติไม่ถ้วน แค่รู้ว่าอยู่ตรงนี้ก็เข้าถึงความสุขที่ยิ่งใหญ่ได้ ดังที่จะได้ฟังจากผลการปฏิบัติธรรมของแอน หัว ทิ เล
ครูไม่ใหญ่ถามความหมายชื่อ แอน หัว ทิ เล ถอดได้ว่า รักทะเล สาวงามแห่งทะเล ดอกไม้ทะเล ตีความว่าได้เข้าถึงสิ่งที่แสวงหาภายใน สดชื่นเหมือนเดินในน้ำตื้นชายทะเล เธอเป็นชาวเวียดนามที่เลือกมาแล้วหลายชาติแต่ใช่อยู่ชาติเดียวคือไทยแลนด์ แล้วอ่านจดหมายต่อว่า คุณแม่เป็นชาวเวียดนาม เดินทางมาประเทศลาวในช่วงสงครามของประเทศ เพราะมีการบังคับให้เปลี่ยนศาสนา คุณแม่คิดว่านับถือพระพุทธศาสนามาตั้งแต่ปู่ย่าตายาย จะให้ไปนับถือศาสนาอื่นอย่างไรก็ไม่ยอม
ครูไม่ใหญ่สอนว่าการนับถือศาสนาต้องแล้วแต่ความสมัครใจ ศาสนาใดสอนให้ดับทุกข์ พ้นทุกข์ ทำพระนิพพานให้แจ้งได้ก็ไปนับถือเถิด ศาสนาไม่ควรบังคับกัน แต่ควรสอน ถ่ายทอดให้เพื่อนมนุษย์เรียนรู้ก่อนแล้วตัดสินใจเองว่าจะเอาอะไรเป็นแสงสว่างส่องทางชีวิต ให้ดูตั้งแต่ศาสดา ดูคำสอนและความรู้ของครู แล้วดูนักเรียนว่าเรียนแล้วทำได้อย่างครูไหม ยกพระพุทธเจ้าเป็นตัวอย่าง เทวดาพรหมไปอัญเชิญจากสวรรค์ชั้นดุสิต ทรงตรวจดูปัญจมหาวิโลกนะว่าควรลงยุคไหน ใครเป็นพ่อแม่ ตระกูลใด พุทธมารดาฝันเห็นนิมิตมงคล เกิดในตระกูลกษัตริย์ ตรัสรู้เองรู้เองว่าหมดกิเลส สอน 45 พรรษาไม่จำกัดเชื้อชาติ วรรณะ แม้วันปรินิพพานยังให้ภิกษุถามข้อสงสัย ไม่มีบ่นพึมพำ ไม่ตัดพ้อ พระชนมายุ 80 ปี
จะเลือกใครเป็นครูให้ดูว่าเกิดมาอย่างไร ตรัสรู้อย่างไร สอนอย่างไร แค่ลักษณะมหาบุรุษก็ขาดลอยแล้ว ให้ดูว่าครูคนอื่นมีลักษณะมหาบุรุษบ้างไหมสักข้อ (มีช่วงถอดเสียงหลุดเป็นเสียงอืมยาวสองช่วง) พอจับได้ว่าเรียนศิลปศาสตร์สิบแปดสาขาจบในเจ็ดวัน กิเลสในตัวมีสามตัว โลภะ โทสะ โมหะ แก้โลภะด้วยทาน แก้โทสะด้วยรักษาศีล แก้โมหะด้วยเจริญภาวนาให้สว่าง สอนเป็นขั้นเป็นตอนเรียงตามลำดับไม่มั่ว และมีคนทำตามได้หมดกิเลสอย่างท่าน เป็นพระอรหันต์ พระอริยสาวก จะนับถือศาสนาใดให้ดูครู ความรู้ของครู และนักเรียน แล้วกลับมาที่จดหมายว่าคุณแม่ของแอน หัว ทิ เล เต็มใจทิ้งแผ่นดินเกิดมาอยู่เมืองลาวเพื่อรักษาความเป็นชาวพุทธไว้ ตามด้วยบรรทัด jingle ซ้ำ
สารคดีเล่าว่าเมื่อพระบรมศาสดาเกิดขึ้นทางทิศตะวันตก อีกพันปีคำสอนจะเข้ามาในแผ่นดินจีน คืนวันเพ็ญเกิดเหตุอัศจรรย์ กษัตริย์ราชวงศ์โจวรับสั่งให้จารึกไว้บนแผ่นศิลา แปดสิบปีต่อมานับจากวันประสูติ กษัตริย์ราชวงศ์โจวเห็นเหตุอัศจรรย์อีกในคืนวันเพ็ญซึ่งเป็นวันปรินิพพาน พันปีต่อมาจากวันประสูติ จักรพรรดิฮั่นหมิงตี้ทรงฝันเห็นบุรุษร่างสีทองมีรัศมี อำมาตย์กราบทูลว่าคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงส่งคณะทูตไปอัญเชิญพระพุทธศาสนาจากอินเดียมาสู่แผ่นดินจีน นับแต่นั้นพระพุทธศาสนาจึงประดิษฐานในแผ่นดินจีน (ชื่อกษัตริย์ถอดเพี้ยน ใช้ชื่อราชวงศ์ตามที่จับได้)
จดหมายของแอน หัว ทิ เล ต่อ คนต่างชาติต่างภาษามาอยู่เยอรมนี มีปัญหาก็ไม่รู้จะไปคุยกับใคร จึงดื่มเหล้าดับกลุ้มจนปลายปี 2547 สามีติดตั้งจานดาวเทียมเพื่อติดตามข่าวเมืองไทย จูนไปจูนมาก็พบช่องจานดาวธรรม ทำให้เลิกสิ่งที่ไม่ดีและมาศึกษาธรรมะ นั่งสมาธิทุกวัน (ช่วงนี้ถอดเพี้ยนบางบรรทัด) ปี 2549 เธอกับสามีมาเมืองไทย ได้ร่วมงานมาฆบูชา และขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนแห่งหนึ่งของวัด (ถอดได้ว่า สวนมณาวัด ยังไม่ยืนยัน) ประทับใจอาหาร สถานที่ และบุคคล ได้ถือศีลแปดครั้งแรกในชีวิต และเข้าใจความสำคัญของการนั่งสมาธิมากขึ้น ครูไม่ใหญ่บอกว่าช่วงนี้ผู้มีบุญไปอยู่ที่สวนนั้นกัน หวังว่าจะเอาดวงธรรมใส ๆ มาฝาก
หลังครูไม่ใหญ่ถามว่าลำบากอะไรบ้างไหม เล่าสู่กันฟังหน่อยซิ ก็เข้าเพลง ถอดได้ท่อน คืนที่ไร้แสงไฟ วันที่ใจหม่นมัว ขอเพียงใครสักคน ฝนที่ตกทางโน้นหนาวถึงคนทางนี้ ยังอยากได้ยินทุกเรื่องราว เธอลำบากอะไรไหม เธอสู้ไหวหรือเปล่า อย่าลืมเล่าสู่กันฟัง เธอยังมีฉันอยู่ทั้งคน เป็นเพลงห่วงใยและให้กำลังใจคนที่อยู่ไกล
ผลการปฏิบัติธรรมของแอน หัว ทิ เล ต่อ เธอไม่ถนัดนั่งขัดสมาธิ จะเหยียดขาก็ไม่สุภาพ อยากนั่งในท่ามาตรฐาน ได้รับคำแนะนำให้นึกว่าตัวเองไม่มีขา จึงตั้งจิตอธิษฐานขอบารมีครูบาอาจารย์แล้วนึกว่าไม่มีขา แรก ๆ ยังปวดอยู่ ครูไม่ใหญ่เสริมขำ ๆ ว่ากิ้งกือขาเยอะกว่าคงปวดกว่าเรา จากนั้นเธอตัดใจว่าจะปวดก็ช่างมัน ครูไม่ใหญ่ว่าถูกหลักวิชา นั่งช่างมันไปสักพัก อยู่ ๆ ก็เห็นจุดสว่างใส ๆ เหมือนดวงดาวอยู่ในท้อง ความสว่างขยายจนรู้สึกเหมือนตัวเราเป็นองค์พระ ครูไม่ใหญ่สรุปว่าเมื่อปล่อยวางทุกสิ่ง ไม่ผูกพันแม้ขาและร่างกายของเรา ก็จะเข้าถึงสิ่งนี้อย่างแน่นอน
แอน หัว ทิ เล เล่าว่ากายเบามาก ครูไม่ใหญ่เสริมว่าดวงจันทร์บนฟ้าขยายไม่ได้ แต่ดวงจันทร์ภายในท้องขยายได้ เธอตัวเบาเหมือนจะลอยขึ้น ตื่นเต้นมาก สงสัยว่าใช่หรือเปล่า ฝันไปหรือเปล่า จึงลืมตาดู ครูไม่ใหญ่แนะว่าคราวหลังให้ดูให้จบก่อน พอรู้ว่าไม่ได้ฝันก็หลับตาใหม่ ทำใจนิ่ง ๆ ที่ศูนย์กลางกายเหมือนเดิม ไม่คิดอะไรเหมือนมีเราคนเดียว ความสว่างก็ขยายขึ้นเหมือนดวงอาทิตย์ดวงใหญ่ จนมีองค์พระขึ้นมามากมายนับไม่ถ้วน เธอทำเป็นไม่สนใจ ไม่ตื่นเต้นเพราะกลัวหาย นั่งดูเฉย ๆ อมยิ้มไปเรื่อย ๆ ครูไม่ใหญ่ชวนให้ลองทำอย่างนี้คืนนี้
พระอาจารย์สวดสัพเพให้เลิกนั่ง เธอเสียดายมากเพราะกำลังนั่งสบาย พอจบ คนที่นั่งข้าง ๆ หันมาถามว่าทำไมร้องไห้ เธอบอกว่าเป็นปีติจนน้ำตาไหลเปียกหน้าโดยไม่รู้ตัว เหมือนเอาชนะทุกข์ได้ เดินออกจากที่มืดมาสู่ความสว่าง ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าใจที่ปีติขยายมาสู่ระบบประสาทกล้ามเนื้อ น้ำตาเย็นจึงไหลพรั่งพรูออกมาเอง เธออยากบอกคนทั้งโลกว่านั่งสมาธินี่แหละมีความสุขที่สุด ความสุขที่สุดอยู่ที่หยุดนิ่งภายในตัว เป็นความรู้สากลที่ทุกคนเข้าถึงได้ และวิธีสร้างสันติภาพของโลกง่ายแค่ทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ
ครูไม่ใหญ่เอ่ยว่า ดวงตะวันสันติภาพ แล้วเข้าเพลง ถอดได้ท่อน หมดเวลาแห่งความฝันแล้วเพราะความจริงกำลังจะเกิดขึ้น โลกไม่จำเป็นต้องมีทหาร สงครามภายนอกจะไม่มีเมื่อสงครามภายในใจหยุดลง ไม่ต้องมีห้องประชุมกว้างใหญ่ เพียงทุกคนหลับตาเบา ๆ ทำใจนิ่ง ๆ นึกถึงดวงตะวันที่กลางกาย สันติภาพของโลกเริ่มจากสันติสุขภายในใจด้วยวิธีง่าย ๆ อย่างนี้เอง เป็นเพลงชวนทำสมาธิเพื่อสันติภาพโลก
ครูไม่ใหญ่เล่นคำว่าคนที่บอกว่าเห็นใจเธอ ใจตัวเองยังไม่เคยเห็นเลย ต้องเห็นใจตัวเองก่อน แอน หัว ทิ เล เล่าต่อว่ากลับมาเยอรมนีก็นั่งสมาธิทุกวัน เลิกงานกลับถึงบ้านก็รีบไปนั่ง (ช่วงนี้ถอดเพี้ยน) ครูไม่ใหญ่เตือนให้หาเวลาพักผ่อนบ้าง สามีก็มานั่งด้วยกัน นั่งเสร็จเธอยกนิ้วโป้งให้สามีว่าเยี่ยม แล้วชวนมาอนุโมทนาบุญ สามีก็สาธุ จากนั้นเธอเปลี่ยนไปมาก รู้สึกเย็นสบายตลอดเวลา มีปัญหาที่ทำงานก็เฉย ภาวนาสัมมาอะระหังอย่างเดียว ใครจะทำอะไรก็ตามใจ ยิ้ม ๆ มองพระไปเรื่อย ๆ ความนิ่งเกิดขึ้นเอง แต่ก่อนเวลากลุ้มต้องดื่มเหล้าแทนน้ำ เดี๋ยวนี้หักดิบไปนานแล้วเพราะแก้กลุ้มด้วยการทำสมาธิ ครูไม่ใหญ่สรุปว่าปฏิเสธสมาธิก็แปลว่ายอมรับความกลุ้ม ชอบเซ็ง เครียด เบื่อ กลุ้ม
ผลการปฏิบัติธรรมของสามีของแอน หัว ทิ เล เขานั่งในความสงบแล้วตัวก็หายไป บางครั้งเหมือนตัวจะหล่นตกเหว จนตกใจสะดุ้งลืมตา เอามือไปจับภรรยาข้าง ๆ บางครั้งมือเท้าหายไป บางครั้งเห็นดวงสว่างใส มีความสุขมากจนไม่อยากเลิกนั่ง ครูไม่ใหญ่ว่าเมื่อสามีภรรยาต่างบอกว่ามีความสุขไม่อยากเลิกนั่ง สิ่งดี ๆ จะเกิดขึ้นในครอบครัว เป็นครอบครัวสวรรค์แล้ว สามีบอกเธอเสมอว่าเห็นหรือไม่เห็นก็ไม่เป็นไร สมาธิเป็นหน้าที่ของมนุษย์ทุกคนที่ต้องปฏิบัติ ตอนนี้เขาเริ่มพูดบ่อย ๆ ว่าสุขจังเลย และอยากบวชดูชีวิตในพระพุทธศาสนาที่เป็นสมาธิภาวนาไปตลอดชีวิต
ครูไม่ใหญ่ให้นักเรียนทายว่าสองสามีภรรยาเถียงกันเรื่องอะไรตอนดูจานดาวธรรม เฉลยว่าสามีบอกว่าหลวงพ่ออายุหกสิบกว่าแล้ว เธอเถียงว่าหน้าใสขนาดนี้จะอายุหกสิบได้อย่างไร ไม่เชื่อ ครูไม่ใหญ่เสริมว่าตอนนี้ยังป่วยอยู่หน้าจึงยังไม่ค่อยใส เธอรู้สึกโชคดีที่ได้เจอหลวงพ่อแม้จะสายไป ครูไม่ใหญ่ว่าสายพอดี ถ้าไม่เจอไม่รู้ชีวิตจะเป็นอย่างไร หลวงพ่อเป็นที่หนึ่งในดวงใจ ตั้งแต่มาเจอจานดาวธรรมก็ไม่เคยตกบุญเลยสักบุญ แล้วพาไปดูภาพเจ้าของผลการปฏิบัติธรรม แอน หัว ทิ เล กับสามี
เพลงที่ไม่ได้ประกาศชื่อ ถอดได้ท่อน สาธุ เป็นศาสนาแห่งปัญญาและเหตุผล เป็นความรู้สากลที่ทุกคนต้องศึกษา ให้รักษาไว้และสืบทอดต่อไปภายภาคหน้า รู้คุณค่าในสิ่งที่ท่านมอบให้มาด้วยความรักและหวังดี (ถอดเพี้ยนหลายท่อน) เป็นเพลงชวนรักษาและสืบทอดพระพุทธศาสนา
ทศชาติชาดก เรื่องเนมิราช ผู้ยิ่งด้วยอธิษฐานบารมี ตอนที่สอง ทบทวนว่าอธิษฐานบารมีคือความตั้งใจมั่นเหมือนภูเขาหินไม่หวั่นไหวด้วยแรงลม ยอมตายไม่ยอมเปลี่ยนใจ พระพุทธเจ้าเสด็จในอัมพวัน สวนมะม่วงของพระเจ้ามฆเทวราช ทรงแย้มพระโอษฐ์ พระอานนท์ทูลถามเหตุ ตรัสว่าเคยเกิดเป็นพระเจ้ามฆเทวราช กษัตริย์กรุงมิถิลา ยุคที่มนุษย์อายุสี่แสนปี เป็นพระราชกุมาร ครองราชย์ และเป็นมหาราชอย่างละแปดหมื่นสี่พันปี วันหนึ่งเห็นพระเกศาหงอกเพียงเส้นเดียวก็ตัดสินพระทัยออกบวช อภิเษกพระโอรสองค์โตพร้อมโอวาทว่าเมื่อผมหงอกให้บวชเหมือนพ่อ แล้วอธิษฐานให้วงศ์กษัตริย์สืบเชื้อสายวงศ์บรรพชิตตลอดไป ออกบวชเป็นฤๅษีเจริญพรหมวิหารสี่ ได้ฌานอภิญญาแล้วไปเกิดในพรหมโลก พระโอรสก็ถือนิมิตผมหงอกออกบวชตาม สืบต่อกันมาราวแปดหมื่นสี่พันพระองค์
ท้าวมฆเทวราชที่อยู่ในพรหมโลกตรวจดูพระวงศ์ เห็นว่าสืบการออกบวชไม่ขาดสายถึงแปดหมื่นสี่พันพระองค์ก็ปีติ แต่เห็นด้วยฌานว่ากษัตริย์องค์ต่อไปจะรักษาประเพณีนี้ไม่ได้ จึงดำริจะสืบวงศ์เอง อธิษฐานจิตจุติจากพรหมโลกลงมาปฏิสนธิในพระครรภ์พระอัครมเหสีของพระราชากรุงมิถิลา ครบสิบเดือนก็ประสูติ วันขนานพระนาม พราหมณ์ทำนายว่าพระกุมารจะมาสืบวงศ์บรรพชิต และหลังจากพระองค์จะไม่มีพระราชาองค์ใดออกบวชอีก พระราชาปีติ เปรียบว่าลูกมาเกิดเพื่อสืบวงศ์เหมือนล้อรถที่หมุนตามกันมา จึงขนานพระนามว่าเนมิราชกุมาร แปลว่ากุมารผู้เป็นเหมือนล้อรถที่หมุนเวียนมารักษาประเพณีอันดีงามของวงศ์ตระกูล
เนมิราชกุมารรักการบำเพ็ญบุญ ให้ทาน รักษาศีลห้าและอุโบสถศีลตั้งแต่ทรงพระเยาว์ เจริญวัยก็ไม่ยินดีในเบญจกามคุณ เมื่อพระชนกครองราชย์ได้แปดหมื่นสี่พันปี ทอดพระเนตรเห็นพระเกศาหงอก เห็นความไม่เที่ยงของสังขารว่าความตายคืบคลานเข้ามา จึงพระราชทานบ้านส่วยแก่ช่างกัลบก มอบราชสมบัติแก่เนมิราชกุมาร แล้วออกผนวชเป็นดาบสในอัมพวัน เจริญภาวนาแปดหมื่นสี่พันปี แล้วไปเกิดในพรหมโลก การที่กษัตริย์ทุกองค์ออกบวชตามกันเป็นเพราะคำอธิษฐานของพระเจ้ามฆเทวราชและวาสนาบารมีที่สั่งสมมาทางเดียวกัน แต่ตลอดเวลาอันยาวนานนั้นไม่มีกษัตริย์องค์ใดได้พบพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและบวชในพระพุทธศาสนาเลย ได้แต่บวชเป็นดาบสแล้ววนเวียนไปพรหมโลก ช่วงที่พระสัทธรรมดำรงอยู่นั้นสั้นนักเหมือนฟ้าแลบแปลบเดียวในคืนมืด ผู้ที่ได้มาพบคำสอนแล้วหากมีโอกาสบวชก็จงฉวยโอกาสนั้นไว้ โปรดติดตามตอนต่อไป
ครูไม่ใหญ่ขยายความว่าการเป็นกษัตริย์แล้วเห็นผมหงอกเส้นเดียวก็ออกบวชไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เพราะมีพระราชอำนาจมาก ได้ทุกอย่าง (มีช่วงถอดเสียงหลุดเป็นเสียงอืมยาว) การออกบวชเป็นเรื่องของผู้มีบุญ ยิ่งเป็นกษัตริย์ยิ่งยากที่จะสละราชบัลลังก์ แต่ในวงศ์นี้เป็นปกติถึงแปดหมื่นสี่พันพระองค์ ถ้าคูณอายุแต่ละองค์ต่อเนื่องกันไป วงศ์บรรพชิตนี้ยาวนานมาก
ท่องบทประจำวันพร้อมกันสามรอบ สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ ต่อจากนั้นเป็นบรรทัด jingle ซ้ำยาวราวเจ็ดนาทีที่ไม่มีเนื้อหาให้คัด
ครูไม่ใหญ่พาเข้าช่วงกรณีศึกษาแล้วเปิดเพลงยิ้มแล้วรวย ถอดได้เพียงท่อน ยิ้มขอให้รวย ส่วนใหญ่เป็นบรรทัด jingle ซ้ำ เป็นเพลงชวนยิ้มเพื่อความเป็นมงคล
สปอตเล่าความภูมิใจของผู้ร่วมธุดงค์ธรรมชัย วันที่เพิ่งกลับจากวัด เวลาสามทุ่มกำลังจะเข้านอน ได้รับโทรศัพท์จากผู้ประสานงานให้กลับเข้าวัด จึงรวมสายพาเด็ก ๆ 30 ชีวิตออกเดินทางจากศรีสะเกษเที่ยงคืน เป็นรถบัสต่างจังหวัดคันแรกที่กลับถึงวัดพระธรรมกายสิบโมงเช้า ทุกคนมองตากันว่าวันนี้มาทำอะไร ทำไมต้องมา คำตอบคือบุญนำเรามา เราคือนักสร้างบารมี เรามาด้วยกัน เราจะทำด้วยกัน เราจะไปด้วยกัน ตามด้วยท่อนร้อง คุณภูมิใจ และบรรทัด jingle ซ้ำ (ไม่ได้ระบุปีของธุดงค์)
ช่วงก่อนหน้าถอดเสียงหลุดเป็นคำมั่วปนภาษาอังกฤษ จดหมายกรณีศึกษาเขียนโดยผู้ชายที่เล่าเรื่องครอบครัวตัวเอง ภรรยาพยายามดูแลคนในบัญชีญาติฝ่ายเขาอย่างสุดความสามารถ และเรียกทีมน้อง ๆ ของเขาด้วยความขบขันว่า ชิง ฉาบ ขมิ้น ปูน ค้อน ตะปู พริก เกลือ ซึ่งเป็นที่มาของชื่อเรื่อง (คำแรกถอดได้ว่า ชิง ยังไม่ยืนยันว่าเป็น ฉิ่ง หรือไม่) เตี่ยของเขาไม่ชอบภรรยา มักด่าเป็นภาษาจีน ภรรยาฟังไม่ออกจึงยิ้ม นึกว่าเตี่ยชม แต่สังเกตภาษาท่าทางได้จึงไม่กล้าเข้าใกล้ สื่อสารกันไม่ได้เพราะเตี่ยพูดแต่ภาษาจีน ส่วนหลาน ๆ ฟังออกว่าเตี่ยหรือก๋งพูดว่าอะไร
หลังครูไม่ใหญ่ชวนฟังว่าก๋งพูดว่าอะไร ก็เข้าเพลงที่ไม่ได้ประกาศชื่อ ถอดได้ท่อน ก๋งมาจากซัวเถา (ถอดเพี้ยน) มาจากแดนไกล พูดไทยยังไม่แข็งแรง ต้องคอยรับจ้างเหนื่อยแรง เป็นเพลงเล่าชีวิตคนจีนอพยพที่มาตั้งตัวในเมืองไทย ตามด้วยบรรทัด jingle ซ้ำยาว
ปัจจุบันยังเหลือน้องสาวคนที่สามที่อยู่กับผู้เขียนมาสามสิบสองปี มีแผงขายของเล็ก ๆ หน้าบ้าน ครูไม่ใหญ่ถามนักเรียนว่าเธอมีอาการอะไร เฉลยว่ามีอาการทางประสาท เป็นไม้เบื่อไม้เมากับภรรยา ภรรยาอดทนจริง ๆ ช่วงแรกน้องสาวช่วยเปิดร้านขายยาและช่วยเลี้ยงหลาน หลังจากนั้นไม่ช่วยงานเลย อาศัยกินใช้ของในบ้าน กินข้าวหม้อเดียวกันแต่กับข้าวต่างคนต่างทำ วาจาหยาบกระด้าง ชวนทะเลาะ ชอบใช้กำลัง มีสายตาเป็นอาวุธ ไม่พูดจากัน ผู้เขียนเองก็อยู่แบบต่างคนต่างอยู่ แต่เวลาน้องสาวป่วยหนัก ภรรยาเป็นธุระพาไปส่งโรงพยาบาล ครูไม่ใหญ่ชมว่าสุดยอดหญิง คนอยู่บ้านเดียวกันจะต่างคนต่างอยู่ไม่ได้ เพราะเจ็บไข้ต้องพึ่งพากัน (ตัวเลขอายุและปีที่อยู่ด้วยถอดได้ไม่ชัด)
เพลงที่ไม่ได้ประกาศชื่อ ถอดได้ท่อน แม้รักกันพึ่งพา อย่าไปตัดไมตรี เกิดมาพึ่งกัน ถึงจะจนจะมี อย่าไปสร้างเวรกรรม อย่างมงายโลภหลง สร้างบุญพระธรรมนำร่มเย็นพ้นความกังวล (ถอดเพี้ยนหลายคำ) เป็นเพลงสอนให้คนในครอบครัวรักและพึ่งพากัน ไม่สร้างเวรต่อกัน ตามด้วยบรรทัด jingle
ครูไม่ใหญ่อ่านจดหมายต่อเรื่องน้องสาวคนที่สาม ช่วงต้นถอดเพี้ยน พอจับได้ว่าเธอมีกิจวัตรกรวดน้ำเป็นถัง ๆ ใส่แป้งฝุ่นเย็นลงไปในถังจนน้ำขุ่นแล้วสวดสลับกันไปเป็นชั่วโมง ไม่คุยกับใคร ยืนสวดที่หน้าต่าง คำสวดฟังไม่ออก แต่เมื่อเห็นพี่สะใภ้เดินผ่าน คำสวดจะดังขึ้นเป็นคำสาปแช่งให้ล่มจม หยาบคาย ครูไม่ใหญ่หัวเราะจนเหนื่อย ถามว่าอยู่จังหวัดไหน และบอกว่าเป็นอย่างนี้มาเกือบสามสิบปีแล้ว ไม่ธรรมดา
ผู้เขียนเล่าถึงน้าชาย (ถอดได้ว่า หน้าชาย ตามคำถามช่วงหลังเป็นน้าชาย) เป็นคนขยัน อดทน สู้ชีวิต ทำงานทุกอย่างแม้งานแบกหาม ปะยางรถสิบล้อ จนสร้างเนื้อสร้างตัวได้ แข็งแรงมาตลอดไม่เคยเจ็บป่วย จนอายุประมาณเจ็ดสิบกว่าเกิดปวดเข้าโรงพยาบาล หมอหาสาเหตุไม่พบ มีอาการเหมือนคนนอนหลับ ต้องให้น้ำเกลือตลอด แล้วเสียชีวิตในที่สุด
ผู้เขียนเล่าถึงตัวเองกับภรรยาว่าแตกต่างกันมาก ภรรยาเป็นคนอีสาน (ช่วงประวัติการศึกษาของเธอถอดเพี้ยน) ส่วนเขาเรียนจบน้อยกว่า อยู่ในครอบครัวคนจีน และอายุมากกว่าเธอแปดปี ก่อนแต่งงานพ่อของเธอเตือนว่าทั้งสองต่างกันมากทั้งการศึกษา วัย วัฒนธรรม สังคม ทัศนคติ คิดดีแล้วหรือ เธอตอบว่าตัดสินใจแล้ว แม้เขาจะพาไปกัดก้อนเกลือกินก็ยอม แต่ก้อนเกลือของเธอหนักหนาสาหัส ทั้งสองเป็นคู่กัด ปรึกษาหารือกันไม่ได้ คุยกันไม่เกินสองประโยค เขาว่าเธอดื้อชอบเถียง เธอว่าเขาเผด็จการไม่มีเหตุผล เขาสั่งแล้วก็ไม่จำเป็นต้องอธิบาย ถ้าเธอแย้งถือว่าเถียง แต่ถึงเป็นคู่กัดก็ยังมีใจให้กัน ตามด้วยบรรทัด jingle ซ้ำยาว
ผู้เขียนอยากทำบุญเหมือนเคยแต่ทำได้จำกัดมาก เฝ้ารอเวลาที่บุญจะส่งให้พ้นภาวะนี้ ยังดีที่มีจานดาวธรรม นั่งเฝ้าดูทุกคืนที่มีถ่ายทอดสด กลางวันภรรยาขายของไปก็ฟังไปด้วย ภาพแอนิเมชันทำให้ร่าเริง เพลงประกอบบางเพลงแม้ได้ยินแต่เสียงภรรยาก็หัวเราะดังลั่นบ้าน ครูไม่ใหญ่ยกตัวอย่างเพลงที่ฟังเสียงแล้วน่าเศร้าแต่ภาพประกอบขบขัน เป็นเพลงที่พูดแทนความรู้สึกของเธอ ผู้เขียนโชคดีที่ญาติจูงมือมาพบหลวงพ่อ ยิ่งได้ดูจานดาวธรรม ความสงบสุขในบ้านก็เกิดขึ้นอย่างถาวร เรื่องที่เล่ามาเป็นเรื่องในอดีต (ชื่อนักร้องในเพลงถอดเพี้ยน)
ครูไม่ใหญ่แนะว่าต้องพูดกันดี ๆ ต้องรักกัน ทำบ้านให้เย็น ใช้คำพูดไพเราะ ให้กำลังใจกัน ทำดีต่อกัน แล้วบ้านจะเป็นครอบครัวสวรรค์ สมบัติจะเกิดขึ้น ให้ทำใจใส ยิ้มแย้มให้กัน อย่าปรึกษาหาเรื่อง แล้วสิ่งดี ๆ จะเกิดขึ้น และอย่าเอาความกังวลเข้ามาไว้ในใจว่าจะพ้นภาวะนี้ไหม ให้คิดว่าพ้นอย่างเดียวแล้วจะดีกว่าเดิมมาก ๆ
ชุดคำถาม ช่วงเตี่ยป่วยหนัก ผู้เขียนเอารูปองค์พระธรรมกายให้เตี่ยไหว้ เตี่ยไหว้และยิ้มด้วย ผลบุญนี้ช่วยท่านอย่างไร ตอนนี้ท่านเข้าใจลูกสะใภ้หรือยัง เวรที่จองไว้กับลูกสะใภ้สิ้นสุดหรือยัง ชาติหน้าจะพบกันอีกไหม ลูกสะใภ้อโหสิกรรมให้หมดแล้ว คุณแม่อยู่ภพภูมิใด สร้างพระธรรมกายประจำตัวให้ท่านมีผลอย่างไร น้องสาวคนที่สามมีกรรมอะไรจึงเป็นโรคประสาท เกี่ยวกับสิ่งที่เธอนับถืออยู่อย่างไร ผูกเวรกับครอบครัวมาอย่างไร ถ้าภรรยาอโหสิแต่เธอยังผูกพยาบาทจะมีผลในชาติหน้าอย่างไร ทำไมภรรยาไม่เป็นที่รักของญาติฝ่ายสามีรวมทั้งตัวเขาด้วย เคยเป็นศัตรูกันหรือมาแต่งงานเพื่อชำระบัญชีหรือเปล่า ครูไม่ใหญ่แทรกว่าไม่ใช่ เป็นคู่บุญคู่บารมีกัน
คำถามต่อ ที่หลังของผู้เขียนมีสิวเม็ดใหญ่สองเม็ดเป็น ๆ หาย ๆ ทุกเดือนมาตลอด และมีฝีขึ้นที่ทวารบ้างที่หลังบ้าง เป็นบุพกรรมอะไร ครูไม่ใหญ่ว่าน่าศึกษา น้าชายตายโดยหมอหาสาเหตุไม่พบ ตายแล้วไปไหน ลูก ๆ ของท่านไม่ค่อยมีศรัทธาในพระพุทธศาสนา ทำอย่างไรจะเปลี่ยนทิฐิได้ และท่านมีข้อความฝากถึงลูก ๆ ไหม
ลูกชายคนโตตอนเด็กน่ารัก ฉลาด เรียนดี แต่ตั้งแต่ ม.1 ติดเกมคอมพิวเตอร์ ไม่ยอมเรียนให้จบปริญญาตรี ไม่คิดช่วยงานพ่อแม่ ทำงานเสร็จก็วิ่งไปห้องเกม ปัจจุบันอายุ 28 ปีแล้วก็ยังเป็นอย่างนี้ เพราะอะไรจึงมีนิสัยนี้และควรแก้อย่างไร ลูกชายคนโตกับลูกสาวคนที่สองอายุห่างกันเพียง 11 เดือน โตและเล่นมาด้วยกัน เสื้อผ้าซื้อเป็นคู่ ป่วยก็ป่วยด้วยกัน ลูกสาวตอนเล็กถูกรถมอเตอร์ไซค์ชนขาหัก นอนโรงพยาบาลได้สองวัน พี่ชายก็แขนหักตามไปนอนเตียงข้าง ๆ กัน กรรมใดทำให้ทั้งสองประสบอุบัติเหตุในเวลาไล่เลี่ยกัน และทำไมจึงมาเป็นพี่น้องที่สนิทกันขนาดนี้
ลูกสาวคนที่สองโชคดีอยากได้อะไรก็ได้ง่าย ๆ ทำให้ไม่กระตือรือร้น ในการสร้างบารมีมีวินัยกับหมู่คณะ เรื่องส่วนรวมทำเต็มที่ แต่เรื่องส่วนตัวตามใจตัวเองมาก ทำอย่างไรนิสัยไม่ดีจะหมดไปและนิสัยดีจะติดตัว และทำอย่างไรจะได้เกิดเป็นผู้ชายแบบถาวร กรรมใดทำให้ผู้เขียนกับภรรยามีหนี้มาก ยิ่งดิ้นยิ่งติด ทำอย่างไรจะมีทรัพย์สร้างบารมีได้ กลัวจะใช้หนี้ไม่ทัน ตอนนี้อายุ 63 ปี ครูไม่ใหญ่แซวว่ายังหนุ่มเด็ก ภรรยาอายุ 55 ปี ครอบครัวทั้งห้าคนเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร ลูกชายคนเล็กทำไมรักเพศบรรพชิตมาก จบปริญญาตรีแล้วบอกว่าถ้าได้บวชอีกครั้งจะบวชไม่สึก ส่วนลูกสาวคนที่สองอยู่กองกลางในวัด (ถอดเพี้ยน)
เพลงคั่นก่อนเข้าคำตอบ ถอดได้ท่อน ที่ได้เห็นเป็นเย็นสุขใจ ตะวันไหนจะใสเย็นเท่าตะวันออกกลางกาย เอาอะไรก็ได้มาวางไว้ตรงกลางกาย (ถอดเพี้ยนหลายคำ) เป็นเพลงชวนเอาใจไปตั้งไว้ที่ศูนย์กลางกาย ตามด้วยบรรทัด jingle
ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องราวและคำถามได้ไหม แล้วอ่านคำตอบ เตี่ยป่วยเป็นโรคความจำเสื่อมเรื้อรังเพราะกรรมมุสาทั้งในอดีตและปัจจุบัน ทั้งจากการค้าขายและโกหกในชีวิตประจำวัน ก่อนตายหายใจเฮือกหลายวันเป็นเรื่องของสังขารที่ใกล้ละโลก ไม่ได้ห่วงอะไรและไม่รู้เรื่องอะไรแล้ว ตายแล้วเป็นภุมเทวาระดับทั่วไปด้วยบุญที่ทำให้ก่อนตาย บุญที่อุทิศไปทำให้สภาพดีขึ้นทุกด้าน ตอนนี้เตี่ยเข้าใจลูกสะใภ้ดีแล้ว รู้ว่าได้มาอยู่ตรงนี้เพราะลูกชายและลูกสะใภ้ช่วยทำบุญให้ทั้งก่อนและหลังตาย ขอบใจและซาบซึ้ง ชาติต่อไปจะไม่มีเวรภัยต่อกัน ส่วนคุณแม่ตายแล้วไปเกิดเป็นมนุษย์ จึงไม่ได้รับบุญที่อุทิศไปให้
น้องสาวคนที่สามเป็นโรคประสาทเพราะในอดีตชอบดื่มสุราและชอบนับถือผีหรือสิ่งแปลก ๆ มีการเซ่นไหว้ด้วยสุรา กรรมนั้นมาส่งผล จึงมาอยู่ในวงจรของลัทธิแปลก ๆ ในปัจจุบัน เคยผูกเวรกับครอบครัวผู้เขียนในอดีต เป็นญาติกันแล้วทะเลาะกัน ชาติต่อมาก็แช่งชักหักกระดูกกันอีก ยิ่งแช่งยิ่งผูกเวรมากขึ้นจึงมาเจอกันในชาตินี้ แม้ภรรยาอโหสิกรรมให้แล้วเธอก็ยังตามไปเจอได้แต่กรรมจะเบาบางลง ยกเว้นต่างอโหสิกรรมให้กันทั้งคู่ ครูไม่ใหญ่ยกเรื่องพระโพธิสัตว์กับพระเทวทัตสมัยเป็นพ่อค้า พระเทวทัตพูดไม่จริงเพื่อซื้อของมีค่าในราคาถูก พระโพธิสัตว์พูดความจริงกับเจ้าของของ พระเทวทัตจึงโกรธผูกเวร พระโพธิสัตว์อโหสิแต่พระเทวทัตจองเวร การอโหสิกรรมจะสมบูรณ์ต้องทั้งคู่ ถ้าอโหสิฝ่ายเดียวก็ยังเจอกัน แต่คู่เวรจะทำอะไรเราไม่ได้
ภรรยาไม่เป็นที่รักของญาติสามีและตัวสามีเอง เพราะในอดีตภรรยาเคยเป็นญาติของญาติสามี ไม่ถูกกัน ทะเลาะกันเรื่องคำพูด ดูถูกดูหมิ่นกัน มาเจอกันอีกในชาตินี้จึงทะเลาะกัน ส่วนกับสามีนั้นลึก ๆ รักกันมาก เพียงต้องระวังคำพูดทั้งสองฝ่ายไม่ให้กระทบกัน ครูไม่ใหญ่สอนว่าประโยคดี ๆ ประโยคเย็น ๆ ใบหน้าดี ๆ และรอยยิ้มก็อยู่ในตัวเรา ให้เลือกหยิบมาใช้ ลึก ๆ เลิฟกันก็มองไม่ออก ตื้น ๆ ก็ควรเลิฟกันด้วย ตระกูล วัฒนธรรม การศึกษาต่างกันจึงดูไม่ลงรอย แต่จริง ๆ รอยเดียวกันเพียงต่างระดับ ภรรยากับสามีเคยเป็นสามีภรรยาและสร้างบุญร่วมกันมาเหมือนชาตินี้ จึงให้รักกันไว้ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเธอรักสามีมากถึงขนาดบอกพ่อว่ายอมกัดก้อนเกลือกิน
ในอดีตและปัจจุบันผู้เขียนชอบพูดนินทาวิจารณ์ลับหลัง ว่าคนโน้นไม่ดีอย่างนั้นคนนี้ไม่ดีอย่างนี้ แม้กระทั่งกับภรรยา กรรมนั้นมาส่งผลเป็นฝีขึ้นที่ทวารบ้างที่หลังบ้าง เมื่ออกุศลกรรมเกิดจากวาจา กุศลกรรมก็ต้องเกิดจากวาจาด้วย ต้องแก้ด้วยปิยวาจา คือคำพูดที่ไพเราะ เป็นความจริง มีประโยชน์ ถูกกาลถูกจังหวะ เป็นที่รักของทุกคน ไม่ใช่ยกยอปอปั้น แล้วสวดมนต์ ภาวนา ทำทาน รักษาศีล และทำความสะอาด เช่นทำความสะอาดลานธรรม แล้วหนักจะเป็นเบา เบาจะหาย
น้าชายที่ตายโดยหมอหาสาเหตุไม่พบ เป็นเพราะท่านหมดอายุขัย ตายแล้วไปเป็นสัมภเวสีอดอยาก เพราะตอนมีชีวิตไม่ค่อยได้ทำทาน ท่านพูดคำเดียวว่าหิว ดังนั้นลูก ๆ ของท่านต้องทำบุญอุทิศไปให้บ่อย ๆ ไปทำที่วัดที่ตัวเองมีศรัทธา ศรัทธาวัดไหนก็ไปทำบุญวัดนั้น หรือดีที่สุดคือทำทุก ๆ วัด ทำเยอะ ๆ แล้วอุทิศส่วนกุศลไปให้ท่าน
ลูกชายคนโตตอนเด็กน่ารักฉลาดเรียนดี โตขึ้นติดเกมคอมพิวเตอร์ไม่เรียนให้จบปริญญา เป็นนิสัยที่ติดข้ามชาติ ชาติก่อนเกิดในตระกูลฐานะดี พ่อแม่ตามใจ เที่ยวเตร่สนุกสนานเป็นหลัก มาถึงชาตินี้บุญในตัวหย่อนลงแต่นิสัยเดิมยังอยู่ ทำอะไรจึงไม่ค่อยสำเร็จ ต้องสอนให้คบเพื่อนดีที่ชักจูงไปทางที่ดี บางครั้งต้องเด็ดขาดกับเขา และให้สร้างบุญทุกบุญ อธิษฐานจิตให้บุญไปตัดรอนวิบากที่ทำให้มีนิสัยแบบนี้ ให้หนักเป็นเบา เบาเป็นหาย หรือหมดไปเลย
ลูกชายคนโตกับลูกสาวอายุห่างกันสิบเอ็ดเดือน โตและเล่นด้วยกัน ทำอะไรก็ทำด้วยกัน ป่วยก็ป่วยพร้อมกัน ลูกสาวถูกรถชนขาหัก อีกสองวันพี่ชายก็แขนหัก นอนเตียงติดกันในโรงพยาบาลเดียวกัน เพราะเคยเป็นเพื่อนรักกันมาก่อน และในชาติหนึ่งทั้งคู่เคยรุมตีสุนัขจรจัดเพื่อความสนุกจนมันพิการ คนหนึ่งตีขาหน้า อีกคนตีขาหลัง คนที่ตีขาหน้าจึงแขนหัก คนที่ตีขาหลังจึงขาหัก เป็นกรรมที่สามัคคีรุมตีกัน (ท้ายช่วงถอดเสียงหลุดเป็นคำมั่ว)
ลูกสาวที่เรื่องส่วนรวมทำเต็มที่แต่เรื่องส่วนตัวตามใจตัวเอง ครูไม่ใหญ่ให้นักเรียนทายว่าในอดีตเป็นอะไร เฉลยว่าเคยเป็นคุณหนูไฮโซในตระกูลสูง ได้รับการตามใจมาตลอดจึงติดนิสัยนี้มา ต่อมาได้ออกบวชในราชวงศ์ที่ออกบวชจนตลอดชีวิต ทำหน้าที่เผยแผ่ มีผลการปฏิบัติธรรมถึงดวงใส พอเอาตัวรอดกลับดุสิตบุรีได้ ที่มาเกิดเป็นผู้หญิงในชาตินี้เพราะกรรมเจ้าชู้ ชาตินี้รู้ตัวแล้วก็ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ แก้ไขข้อบกพร่อง และอธิษฐานจิตทุกวันให้ได้เกิดเป็นผู้ชายแบบยั่งยืน
ผู้เขียนกับภรรยามีหนี้มากเพราะในอดีตทำบุญแล้วมักเสียดายในภายหลัง กรรมตระหนี่จากชาติอื่นจึงได้ช่องส่งผล ชาตินี้ให้ตั้งใจสั่งสมบุญเท่าที่ทำได้อย่างเต็มกำลังและถูกหลักวิชา อธิษฐานจิตให้หมดหนี้สิน เหลือกินเหลือใช้ ไปสร้างบารมีเยอะ ๆ ผู้เขียน ภรรยา และลูกทั้งสามเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมา โดยลูกสาวคนที่สองกับลูกชายคนที่สามเคยออกบวชกับหมู่คณะในพุทธกาลที่ผ่านมา เป็นการลองเผยแผ่วิชชาธรรมกาย ให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ทุกบุญ และอธิษฐานจิตตามไปที่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ จะได้ไม่พลัดกัน ตามด้วยบรรทัด jingle ซ้ำ
ท่องคำขวัญพร้อมกันซ้ำหลายรอบ พุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว พุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวงเหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ ธรรมกายคือพระในตัวคุณที่คุณสามารถเข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง แล้วครูไม่ใหญ่ย้ำให้ตอบย้ำซ้ำเดิมให้ขึ้นใจ
ช่วงปิดรายการสวดสรรเสริญคุณพระรัตนตรัยพร้อมกัน ถอดเสียงเพี้ยนเกือบทั้งช่วง จับได้เพียงบางคำของบทสวด
นำนั่งหลับตาเจริญสมาธิภาวนา ทำใจให้หยุดนิ่งดิ่งเข้าสู่ภายใน ชำระกายวาจาใจให้บริสุทธิ์ผ่องใส แผ่เมตตาและอุทิศส่วนกุศลแก่สรรพสัตว์ ให้หลับตาเบา ๆ พอสบาย อย่าเม้มตาแน่น อย่าบีบหัวตา ผ่อนคลายกล้ามเนื้อทุกส่วนให้เลือดลมเดินสะดวก แล้วปล่อยวางเรื่องราวทั้งหลาย ทั้งคน สัตว์ สิ่งของ สถานที่ หน้าที่การงาน ปัญหาใหญ่น้อย ทำใจให้เบิกบานแช่มชื่นในบุญกุศลและคุณของพระรัตนตรัย ซึ่งเป็นที่พึ่งที่ระลึกอันสูงสุด
พระรัตนตรัยคือพุทธรัตนะ ธรรมรัตนะ สังฆรัตนะ ไม่ได้หมายเพียงแบบภายนอกที่คนทั่วไปเข้าใจ ที่แท้อยู่ภายในตัว พุทธรัตนะคือพระธรรมกายที่ใสเป็นแก้วซ้อนอยู่ในตัวทุกคน เป็นพุทธภาวะ ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน ธรรมรัตนะคือดวงธรรมที่ทำให้เป็นธรรมกายซ้อนอยู่ตรงกลาง สังฆรัตนะคือกายธรรมละเอียดที่ซ้อนอยู่กลางธรรมรัตนะ การจะเข้าถึงใจต้องหยุด จึงต้องประคองใจให้หยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย โดยกำหนดบริกรรมนิมิตดวงแก้วกลมใสหรือองค์พระแก้วใส ปล่อยใจให้หยุดนิ่งละเอียดใสสว่าง แล้วนั่งนิ่งพร้อมกันราวสี่นาทีโดยไม่มีคำพูด
เมื่อใจละเอียดใสสว่างดีแล้ว ให้กระดิกจิตเบา ๆ ประมวลบุญความดีทั้งทาน ศีล ภาวนาที่ทำมานับภพนับชาติ รวมเป็นดวงบุญใสสว่างผุดขึ้นกลางกาย แล้วอุทิศให้บุพการีผู้มีพระคุณ มารดาบิดา ญาติพี่น้องทุกคนในครอบครัว และสรรพสัตว์อันไม่มีประมาณที่เป็นเพื่อนเกิดแก่เจ็บตาย ขอให้ผู้มีทุกข์มากทุกข์น้อย ผู้มีสุขน้อยสุขมาก ขอให้ความสุขที่เกิดจากการเข้าถึงพระธรรมกายภายในจงมีแก่สรรพสัตว์ แล้วแผ่เมตตาขยายออกไปเต็มโลกเต็มจักรวาล
สวดสัพพพุทธานุภาเวนะ สัพพธัมมานุภาเวนะ สัพพสังฆานุภาเวนะ แล้วตั้งใจบูชาพระรัตนตรัยพร้อมกัน ใจยังหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย สวดอะระหัง สัมมาสัมพุทโธ ภะคะวา และพุทโธ เม นาโถ ธัมโม เม นาโถ (มีบรรทัด jingle แทรก) จากนั้นกราบพระอาจารย์และคณะสงฆ์ อวยพรให้ทุกคนมีความสุข มีความสว่างไสว มีดวงตาเห็นธรรม เข้าถึงพระธรรมกายภายในโดยเร็วพลัน จบด้วยสาธุที่ท้ายไฟล์
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่