น้ำตาไหลด้วยปีติ

พระอาจารย์สวดสัพเพให้เลิกนั่ง เธอเสียดายมากเพราะกำลังนั่งสบาย พอจบ คนที่นั่งข้าง ๆ หันมาถามว่าทำไมร้องไห้ เธอบอกว่าเป็นปีติจนน้ำตาไหลเปียกหน้าโดยไม่รู้ตัว เหมือนเอาชนะทุกข์ได้ เดินออกจากที่มืดมาสู่ความสว่าง ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าใจที่ปีติขยายมาสู่ระบบประสาทกล้ามเนื้อ น้ำตาเย็นจึงไหลพรั่งพรูออกมาเอง เธออยากบอกคนทั้งโลกว่านั่งสมาธินี่แหละมีความสุขที่สุด ความสุขที่สุดอยู่ที่หยุดนิ่งภายในตัว เป็นความรู้สากลที่ทุกคนเข้าถึงได้ และวิธีสร้างสันติภาพของโลกง่ายแค่ทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ

จดหมายต่อว่าผู้บริหารที่กลับจากสวนพนาวัฒน์ประชุมร่วมกันแล้วสรุปว่าต้องช่วยกันแก้ภาพลักษณ์ของธรรมกาย ส่วนผลการปฏิบัติธรรมของตัวเอง ระยะแรกยังไม่เห็นอะไรแต่มีความสุขมาก จิตสงบขึ้น ผ่านไปสามสี่วันเริ่มเห็นแสงสว่างเรือง ๆ ภายในท้อง กำหนดเป็นดวงแก้วได้ใสบ้างไม่ใสบ้าง ตัวเบาโปร่งโล่งสบาย วันสุดท้ายขณะนั่งสมาธิมีความสุขมากจนขนลุกทั้งตัว ปีติจนน้ำตาเย็นไหลออกมาเองนานจนเสื้อเปียก ชุ่มใจ อิ่มใจจนบอกไม่ถูก ครูไม่ใหญ่แทรกว่าขนาดครูที่ชำนาญการสอนยังอธิบายความสุขนี้ยาก เหมือนเอาตัวไปแช่อยู่ในแหล่งความสุข