ฮั่นหมิงตี้

หนึ่งพันปีต่อมาในราชวงศ์ฮั่น จักรพรรดิฮั่นหมิงตี้ทรงสุบินเห็นบุรุษรูปกายทองคำสูงใหญ่มีรัศมีรุ่งเรือง อำมาตย์ผู้ชำนาญประวัติศาสตร์ทำนายว่าเป็นพระศาสดาทางทิศตะวันตกที่เรียกว่าฝอ คือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าซึ่งเคยอยู่ในอินเดีย อำมาตย์คนที่สองผู้คงแก่เรียนเสริมว่าในยุคกษัตริย์โจวเจาหวางมีบันทึกในศิลาจารึกเรื่องอริยบุคคลทางทิศตะวันตก ตอนนี้ครบหนึ่งพันปีพอดี ถึงเวลาที่ศาสนาของพระองค์จะเข้ามาในจีน เป็นบุญของชาวจีน ครูไม่ใหญ่ทวนว่าคำทำนายเมื่อพันปีก่อนตรงกันพอดี ช่วงราว 4055-4164 ไม่มีบรรทัดถอดเสียง

ทวนเรื่องพระสุบินของฮั่นหมิงตี้แล้วเล่าต่อว่าพระองค์ส่งคณะทูตเป็นขุนนางผู้มีความรู้สิบแปดคน ยังไม่มีนักบวช ไปอัญเชิญพระพุทธศาสนาผ่านเส้นทางสายไหม ไปกลับสามปี คณะทูตพบพระภิกษุชาวเอเชียกลางผสมอินเดียสองรูป ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเป็นลูกครึ่งที่อยู่เหนืออินเดียขึ้นไป จึงนิมนต์ท่านมาแผ่นดินจีนพร้อมพระสูตร พระบรมสารีริกธาตุ และพระพุทธรูป เพราะพันปีหลังพุทธปรินิพพานมีสิ่งเหล่านี้แล้ว เมื่อกลับมามีการแปลพระสูตรเป็นภาษาจีนครั้งแรกที่วัดม้าขาว ซึ่งยังอยู่และมีอายุราว 1900 ปี เดิมเคยเป็นของความเชื่ออื่นมาก่อน วัดม้าขาวจึงถือเป็นต้นกำเนิดพุทธศาสนาในจีน ครูไม่ใหญ่ว่าต่อไปจะเป็นเรื่องพระถังซัมจั๋งกับวรรณกรรมไซอิ๋ว หลังจากนั้นราว 4388-4710 ไม่มีบรรทัดถอดเสียง

สารคดีเล่าว่าเมื่อพระบรมศาสดาเกิดขึ้นทางทิศตะวันตก อีกพันปีคำสอนจะเข้ามาในแผ่นดินจีน คืนวันเพ็ญเกิดเหตุอัศจรรย์ กษัตริย์ราชวงศ์โจวรับสั่งให้จารึกไว้บนแผ่นศิลา แปดสิบปีต่อมานับจากวันประสูติ กษัตริย์ราชวงศ์โจวเห็นเหตุอัศจรรย์อีกในคืนวันเพ็ญซึ่งเป็นวันปรินิพพาน พันปีต่อมาจากวันประสูติ จักรพรรดิฮั่นหมิงตี้ทรงฝันเห็นบุรุษร่างสีทองมีรัศมี อำมาตย์กราบทูลว่าคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้า จึงส่งคณะทูตไปอัญเชิญพระพุทธศาสนาจากอินเดียมาสู่แผ่นดินจีน นับแต่นั้นพระพุทธศาสนาจึงประดิษฐานในแผ่นดินจีน (ชื่อกษัตริย์ถอดเพี้ยน ใช้ชื่อราชวงศ์ตามที่จับได้)