ep103 ผังเวลา 48 ช่วง
ทศชาติชาดก (153) หมู่เกาะโซโลมอน (116) เสาแก้วพันปี (104) กองเสบียง (87) พระเตมีย์ (74) พระธรรมกายประจำตัว (49) แต่งเนื้อแต่งตัว (45) วันคุ้มครองโลก 2549 (44) คุณเปเล่ (38) ออกแบบชีวิต (31) สภาธรรมกายสากล (27) วิทยาธร (26) กรรมดื่มสุรา (21) กรรมทำแท้ง (21) พระเจ้ากาสิกราช (17) พระถังซัมจั๋ง (16) โรคเบาหวาน (16) พระธรรมทายาท (15) พุทธศาสนาในจีน (13) พระของขวัญ (10) ลักษณะมหาบุรุษ (9) พระนางจันทาเทวี (8) คาถาค้นหาพระเครื่องโบราณ (7) จุลเศรษฐี (7) แท้งลูก (7) วันบูชาข้าวพระ (6) สนับสนุนให้คนทำแท้ง (6) เส้นทางสายไหม (6) กตัญญูต่อบรรพบุรุษ (5) กายมนุษย์สร้างบารมีได้กายเดียว (5) ลูกเหนื่อยไหมหนอ (5) อุปกรณ์สร้างบารมี (5) ไซอิ๋ว (5) บรมเศรษฐี (4) ระลึกถึงพระรัตนตรัย (3) รูปสมบัติ (3) ศิลาจารึกสมัยราชวงศ์โจว (3) ฮั่นหมิงตี้ (3) เลือกตั้ง 2 เมษายน 2549 (3) กลิ่นดอกลำเจียก (2) การแพทย์จีน (2) กำแพงเมืองจีน (2) ตกเลือด (2) ตัวอักษรจีน (2) ธาตุวิปริต (2) พ่อม่าย (2) มาบตาพุด (2) มือปืนยิงไม่ออก (2) สาธารณรัฐประชาชนจีน (2) อาหารจีน (2) เจดีย์ห่านป่า (2) เพลงรักคังติ้ง (2) คาถาหัวใจฤๅษี (1) คู่แข่งทางการค้าจ้างมือปืน (1) ชาจีน (1) ฝันมีคนมารับไปเปลี่ยนภพ (1) วัดม้าขาว (1) เห็นผีเพื่อน (1) ได้ยินเสียงให้ฆ่าตัวตาย (1)
ไฟล์เริ่มที่ช่วงเปิดรายการครบ ไม่ขาดต้นรายการ นักเรียนว่าคาถาสำเร็จ แม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม ท่องเนื้อนาบุญศูนย์เจ็ดสอง มหาธรรมกายเจดีย์เป็นเนื้อนาบุญของโลก มหาจุฬามณีเป็นเนื้อนาบุญของสวรรค์ พระในบ้านเป็นเนื้อนาบุญของครอบครัว พระในตัวเป็นเนื้อนาบุญของเรา แล้วว่าคำขวัญเมื่อเราสว่างโลกก็สว่างด้วย
นักเรียนท่องการบ้านสิบข้อตามแบบประจำ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม นึกถึงบุญก่อนนอน หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ รวมใจกับองค์พระหนึ่งนาทีหลังตื่น ทำความรู้สึกว่าตัวเราอยู่ในองค์พระ ขอหนึ่งนาทีทุกชั่วโมง นึกถึงดวงหรือองค์พระทุกกิจกรรม จนถึงข้อสิบสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง นับได้วันที่ร้อยสี่สิบนับจากวันออกพรรษา เหลืออีกร้อยยี่สิบเจ็ดวันจะเข้าพรรษา ผ่านปีใหม่มาหกสิบห้าวัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญสร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัว เริ่มที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดด้วยการทำใจหยุดนิ่ง คนที่ทำไม่ได้คือคนตาย คนบ้า และคนที่ไม่ได้ทำ ครูไม่ใหญ่ย้ำให้ตอบซ้ำจนขึ้นใจ นักเรียนใหม่ต้องศึกษาไว้เพราะความผิดพลาดมีอบายรองรับอยู่
ครูไม่ใหญ่บอกว่าวันนี้มีเรื่องที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรมได้ดีขึ้น เรื่องที่ไม่ได้เล่าเมื่อวันเสาร์เลื่อนมาเล่าวันนี้ แล้วเอ่ยถึงคาถาค้นหาพระเครื่องโบราณ ก่อนเข้าเรื่องให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จ มีท่อนเพลงเรื่องยิ้มในใจอย่าเก็บไว้คั่นอยู่ช่วงหนึ่ง ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าคนไม่ยิ้มเหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ ใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้าน จึงต้องนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้าทั้งในบ้านและนอกบ้าน หลังจากนั้นราว 682-800 ไม่มีบรรทัดถอดเสียง
ครูไม่ใหญ่ว่าเมื่อเกิดมาสร้างบารมีต้องสร้างให้เต็มที่ทุกอนุวินาที เพราะบาปบังคับให้ทำผิดทางกายวาจาใจ บุญบังคับให้ทำความดี ทั้งสองปะทะกันอยู่ตลอด บุญเก่าถูกใช้ไปทุกวันและมีไว้เป็นอุปกรณ์สร้างบารมีในภพนี้ ถ้าไม่สร้างบุญใหม่บุญเก่าจะหมด บาปได้ช่องชีวิตมีอุปสรรค นักเรียนที่มีมโนปณิธานไปสู่ที่สุดแห่งธรรมต้องมีรูปสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ ร่างกายแข็งแรง อายุยืน และปัญญาใช้ทรัพย์ให้เป็น การสั่งสมบุญเพื่อได้อุปกรณ์เหล่านี้มีเฉพาะกายมนุษย์ กายอื่นได้แค่อนุโมทนาบุญกับทำสมาธิ อยู่เทวโลกก็เพลิน อยู่อบายก็ทุกข์ ภพมนุษย์จึงเป็นที่สร้างบารมีและเวลามีจำกัด
ครูไม่ใหญ่ว่าเมื่อวานวันอาทิตย์ต้นเดือนผ่านบุญใหญ่มา มีคนมามาก คิดดีพูดดีทำดี และน่าชื่นใจที่ไม่ได้ยินเสียงเครื่องมือสื่อสารเลย รู้สึกว่าเริ่มสร้างบารมีเป็นแล้ว ให้ชวนกันมามาก ๆ เพราะสร้างสภาธรรมกายสากลหลังใหญ่กว่าสนามหลวงสองเท่าไว้รองรับผู้มีบุญที่จะเป็นหัวเชื้อความดีกระจายไปทุกภูมิภาคและทั่วโลก ในต่างประเทศดูผ่านจานดาวธรรม นักเรียนทั่วโลกปลื้มปีติในมหาทานบารมีที่บูชาข้าวพระเมื่อวานและเกิดแรงบันดาลใจสร้างความดีต่อ
ครูไม่ใหญ่ว่าบุญใหญ่มีอาทิตย์ละครั้งเดือนละครั้ง เดือนหน้าวันอาทิตย์ต้นเดือนเมษายนตรงกับวันเลือกตั้ง คือวันอาทิตย์ที่ 2 เมษายน 2549 ขอให้ทำความเข้าใจกันไว้ และในเดือนเมษายนมีพิธีหล่อพระธรรมกายประจำตัวหนึ่งแสนองค์ที่จะประดิษฐานในมหาธรรมกายเจดีย์ อีกสี่สิบเจ็ดวันถึงวันคุ้มครองโลก 22 เมษายน ชวนมาหล่อพระกันนะคนดี
ช่วงราว 1224-1311 ไม่มีบรรทัดถอดเสียง อนุมานว่าเป็นเพลงหล่อทุกที เพราะคั่นระหว่างคำชวนมาหล่อพระวันคุ้มครองโลกกับประโยคที่ครูไม่ใหญ่พูดต่อทันทีว่ามาทำตัวหล่อ ๆ แล้วมาหล่อพระด้วย และตอน 4 มี.ค. 2549 ก็เปิดเพลงนี้ต่อจากเรื่องเดียวกัน เป็นเพลงชวนมาร่วมหล่อพระ ยังไม่ยืนยันจากเสียง
ครูไม่ใหญ่ว่าเราคือผู้ออกแบบชีวิต ไม่มีใครลิขิตชีวิตเรา ไม่ใช่พรหม ไม่ใช่ฟ้า ขึ้นอยู่กับการกระทำในปัจจุบัน ชาวพุทธโชคดีที่อยู่ในร่มเงาคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้รู้แจ้งแทงตลอด ทำให้ดำเนินชีวิตถูกต้อง มีสุขทั้งชาตินี้ หลังตาย และชาติหน้า แนะให้ศึกษาพุทธประวัติ ประวัติพระอรหันต์ และผู้มีบุญที่มีสมบัติมหัศจรรย์ว่าท่านออกแบบชีวิตอย่างไรแล้วเดินตามรอย พระพุทธศาสนาตอบได้ทุกคำถามโดยไม่บังคับให้เชื่อ ให้ใช้เหตุผลตรองจนหาข้อแย้งไม่ได้ พระพุทธเจ้าเป็นเพียงผู้บอกทาง ให้บอกตัวเองเสมอว่าเราคือผู้ออกแบบชีวิต
ช่วงเพลงคั่นหลังพูดเรื่องเราคือผู้ออกแบบชีวิต ถอดเสียงได้เพียงบรรทัดเดียวที่ลากยาวราว 1532-1630 ว่าแบบชีวิต เราลิขิตชีวิตเราเอง เป็นเพลงเรื่องการออกแบบชีวิตด้วยตัวเอง ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง
มีคลิปสั้นตัวละครอยากกินก๋วยเตี๋ยวแล้วได้กินของอร่อยมากมาย ครูไม่ใหญ่ว่านี่คือคนที่ออกแบบชีวิตไว้แล้วด้วยการสั่งสมบุญ (ถอดเสียงคลิปไม่ชัด) เป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจที่ถอดมาจากคำสอนของพระพุทธเจ้า แล้วชวนส่องกระจกออกแบบชาติต่อไป คิ้วชาตินี้ต้องถอนต้องเขียน ชาติหน้าไม่ต้อง ไรผมให้หน้าผากพอดี จมูกโด่งสวย ฟันไม่ต้องดัดไม่ต้องฟอกสี หน้าเต่งตึงไม่มีสิว คอเต็ม รูปร่างสมส่วน สูงต่ำอ้วนผอม และเลือกสีผิวที่ชอบ โดยดีไซน์ด้วยการสั่งสมบุญแล้วเซ็ตโปรแกรมไว้
ครูไม่ใหญ่ชวนดีไซน์ต่อจากตัวเราถึงเสื้อผ้า เครื่องประดับ ชาตินี้ใส่แว่นชาติหน้าไม่ต้องใส่ ปากกา รองเท้า เข็มขัด ที่อยู่ อาหารบนโต๊ะที่มีคนทำให้กิน เงินในกระเป๋า แล้วดูว่าในบ้านเราเป็นที่รักไหม ปกครองบริวารได้ไหม มีคนกระตุกเอวไว้เวลาจะทำบุญหรือต้องแอบทำความดีไหม บอกคนข้าง ๆ ได้ว่าชาติหน้าจะให้หน้าตาเป็นอย่างไร แล้วขยายออกไปเพื่อนบ้าน หมู่บ้าน ตำบล อำเภอ จังหวัด ประเทศ โลก ทำได้ด้วยการสั่งสมบุญ ทาน ศีล ภาวนา บุญกิริยาวัตถุสิบ ดูว่าชาตินี้ขาดขันติบารมี วิริยบารมีข้อไหนก็เติมข้อนั้น เช่นคนโลเลตั้งใจนั่งสมาธิทุกวันแล้วไม่ทำ ช่วง 2010-2040 ถอดเสียงเพี้ยนซ้ำคำ
ครูไม่ใหญ่ว่าที่ให้เลือกมีแต่จุลเศรษฐี มหาเศรษฐี บรมเศรษฐี ไม่มีจุลทุคตะ มหาทุคตะ ให้เลือก พร้อมของขวัญเป็นเครื่องระลึกนึกถึง เราอยากได้อะไรก็แล้วแต่ใจ นึกอย่างนี้ทุกวันแล้วจะเป็นสุขและภาคภูมิใจว่าออกแบบชีวิตได้ แล้วยกพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่พุทธบิดาพุทธมารดาไม่มีลักษณะมหาบุรุษ แต่เมื่อกายละเอียดของพระบรมโพธิสัตว์เข้าสู่ครรภ์ กายที่ออกมามีลักษณะมหาบุรุษ เพราะท่านประกอบเหตุและออกแบบชีวิตมาดี หลังจากนั้นช่วง 2140-2174 ถอดเสียงเพี้ยนซ้ำคำ
เพลงที่ใส่ทำนองให้ลำนำลูกเหนื่อยไหมหนอซึ่งครูไม่ใหญ่อ่านไว้ในตอน 4 มี.ค. 2549 ถอดท่อนร้องได้ว่ารู้ไหมคนดี ทุกหน้าที่มีความสำคัญ ส่งยิ้มให้กันแล้วไปสวรรค์ดุสิตบุรี เป็นเพลงชวนใช้ทุกนาทีที่อยู่ในโลกสร้างความดี ช่วงนี้ไม่ได้ประกาศชื่อเพลงก่อนเปิด แต่ช่วงถัดไปครูไม่ใหญ่เล่าที่มาของเพลงนี้
ครูไม่ใหญ่เล่าว่าเพลงนี้ทำกันบ่ายวันเสาร์ นักร้องที่ยังไม่ได้กลับบ้านมาร้องจนได้เพลงออกมา แล้วประกาศกับโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกว่าจะส่งเนื้อให้ไปใส่ทำนองปรุงเอาเองได้ ที่นี่ฟรีสไตล์ พอประกาศไปก็มีส่งมาจากโซโลมอนเป็นที่แรก
เพลงลูกเหนื่อยไหมหนอในทำนองที่ส่งมาจากโซโลมอน ถอดท่อนร้องได้ว่าเราอยู่ในโลกนี้อีกไม่กี่ปี รู้ไหมคนดี ทุกนาทีมีความสำคัญ ทุกภารกิจจงทุ่มใจ มุ่งหน้าฝ่าฟัน ส่งยิ้มให้กัน ร่วมสร้างสวรรค์บนปฐพี ช่วงท้าย 2429-2465 ถอดเสียงเพี้ยนซ้ำคำ
ครูไม่ใหญ่ชมว่าสุดยอดเลยเปเล่ ดวงตะวันแห่งโซโลมอน และจะมีทยอยส่งมาอีกหลายประเทศจนรับไม่ทัน แล้วเข้ารายการประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนาของประเทศจีน ช่วง 2499-2585 ถอดเสียงเป็นบรรทัดเดียว น่าจะมีเพลงเปิดอยู่ ครูไม่ใหญ่เล่าว่าผู้รู้ภาษาบอกว่าเพลงรักคังติ้งเป็นเพลงคล้ายเพลงช้างที่เด็กไทยร้อง เด็กจีนเข้าโรงเรียนต้องร้อง เพิ่งส่งข่าวมาเมื่อคืน แล้วชวนสมมุติว่าเข้าไปนั่งอยู่ในกำแพงเมืองจีน
ช่วงบรรยายประกอบภาพเรื่องจีน ดินแดนแห่งประวัติศาสตร์และอารยธรรม ชื่อเต็มทางการคือจงหัวเหรินหมินกงเหอกั๋ว เรียกสั้น ๆ ว่าจงกั๋ว ตั้งอยู่ด้านตะวันออกของเอเชีย มีพรมแดนติดต่อสิบห้าประเทศ พื้นที่ 9.6 ล้านตารางกิโลเมตรใหญ่อันดับสี่ของโลก เมืองหลวงปักกิ่ง ประชากรมากที่สุดในโลกราว 1300 ล้านคน ภาษาจีนกลางมีคนพูดมากที่สุด มี 22 มณฑล 5 เขตปกครองตนเอง 4 มหานคร 2 เขตบริหารพิเศษ ภูมิประเทศตอนเหนือเป็นภูเขาสลับทะเลทราย ตอนกลางเป็นที่ราบมีแม่น้ำใหญ่ ชายฝั่งมีเกาะหกพันกว่าเกาะ และภูมิใจในอารยธรรมที่ต่อเนื่องห้าพันปี ถอดเสียงตัวเลขบางจุดไม่ชัด
ชาวจีนให้ความสำคัญเรื่องปากท้อง ถืออาหารคือตัวเรา จึงคัดสรรอย่างดีและมีวิธีรับประทาน โต๊ะจีนเป็นเครื่องแสดงความยิ่งใหญ่ อาหารจีนมีสรรพคุณป้องกันและรักษาโรคจนแยกอาหารกับยาไม่ออก ครูไม่ใหญ่เทียบว่าจีนกับเกาหลีถ่ายทอดวัฒนธรรมกัน ชาจีนเป็นดัชนีบ่งบอกความเป็นจีน คนจีนที่ไม่ได้ดื่มชายังไม่ถือว่าเป็นจีนสมบูรณ์ มีวิธีชงล้างถ้วยเล็ก ๆ หลายรอบ ช่วงราว 2772-2790 และ 2868-2930 ถอดเสียงเพี้ยน
การแพทย์จีนเก่าแก่หลายยุค รักษาที่ต้นเหตุให้ร่างกายสมดุลด้วยวิธีธรรมชาติ ตัวอักษรจีนมีเป็นหมื่นตัว เป็นทั้งศิลปะและวัฒนธรรม เป็นอักษรภาพเขียนเหมือนกันทั่วโลก คนจีนให้ความสำคัญกับการเขียนมากกว่าการพิมพ์ สมัยโบราณเคารพตัวอักษรมาก อ่านได้ทั้งบนลงล่าง ซ้ายไปขวา และขวาไปซ้าย
ครูไม่ใหญ่เอ่ยวรรณกรรมสามก๊ก แล้วว่าถ้ามีเวลาจะเล่าเรื่องไซอิ๋ว ไม่มีเวลาจะเริ่มพรุ่งนี้ แล้วเล่าว่าไซอิ๋วแต่งขึ้นราวห้าร้อยปีก่อน แต่พระถังซัมจั๋งเกิดก่อนหน้านั้น ทว่าผสมกลมกลืนกันจนนึกว่าท่านไปอัญเชิญพระไตรปิฎกพร้อมซุนหงอคง ตือโป๊ยก่าย ซัวเจ๋ง ให้ตือโป๊ยก่ายแทนโลภะ หงอคงแทนโทสะ ซัวเจ๋งแทนโมหะ ทุกวันนี้หงอคงกลายเป็นเจ้าพ่อที่มีศาลให้กราบไหว้ ในทัศนะชาวพุทธยังเป็นลิงไม่ใช่มนุษย์ ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าพูดเรื่องเท็จซ้ำ ๆ คนก็เชื่อว่าจริง ชื่อตัวละครถอดเสียงเพี้ยน สะกดตามชื่อที่รู้จักทั่วไป
บรรยายต่อว่าผ้าไหมจีนงดงาม สมัยก่อนใครเปิดเผยความลับการทำผ้าไหมมีโทษประหาร เส้นทางสายไหมเป็นเส้นทางการค้าเก่าแก่ที่สุดในโลกจากจีนถึงโรมัน และเป็นเส้นทางที่ใช้อัญเชิญพระพุทธศาสนาเข้าสู่จีน สิ่งก่อสร้างสำคัญมีพระราชวังต้องห้าม หอบูชาฟ้า สุสานในเมืองซีอาน กองทัพทหารดินเผาของจิ๋นซีฮ่องเต้ เจดีย์ห่านป่าแห่งนครซีอานที่พระถังซัมจั๋งสร้างเก็บพระไตรปิฎกที่อัญเชิญมา และกำแพงเมืองจีนหนึ่งในสิ่งมหัศจรรย์ของโลกที่ทอดยาวจากทะเลเหลืองถึงทะเลทรายโกบี ชาวจีนมีสถาบันครอบครัวแข็งแกร่ง คุณธรรมเด่นคือกตัญญูต่อบรรพบุรุษ ถือเอาวันไหว้บรรพบุรุษเป็นวันชุมนุมญาติ หลังจากนั้นราว 3251-3342 ถอดเสียงเพี้ยนเป็นคำต่างภาษา
เทปบรรยายประวัติศาสตร์พุทธศาสนาในจีนตอนที่หนึ่ง ครูไม่ใหญ่ชวนนักเรียนอ่านภาพศิลาจารึกที่ระบุว่ามีแผ่นดินไหวและแสงสว่างห้าสีบนท้องฟ้า สมัยราชวงศ์โจว กษัตริย์โจวเจาหวางมีเหตุอัศจรรย์ในวันเพ็ญ น้ำในแม่น้ำขึ้นเอง น้ำในบ่อ สระ ห้วย หนอง ผุดล้นทุกแห่ง แผ่นดินไหวแต่ไม่มีใครเป็นอันตราย และแสงสว่างห้าสี ซึ่งเป็นสำนวนจีนแปลว่าหลายสี พวยพุ่งขึ้นฟ้าเห็นทั้งแผ่นดิน อำมาตย์ทูลว่ามีอริยบุคคลเกิดขึ้นทางทิศตะวันตกคืออินเดีย เมื่อกษัตริย์ถามว่าจะได้พบคำสอนหรือไม่ โหราจารย์ตอบว่าคำสอนจะเข้ามาแผ่นดินจีนอีกหนึ่งพันปีข้างหน้า กษัตริย์ได้แต่ทอดถอนพระทัย ครูไม่ใหญ่เทียบกับอสิตดาบสในพุทธประวัติที่รู้ว่าตนต้องตายก่อน กษัตริย์จึงให้แกะสลักเหตุการณ์บนศิลาไว้ให้ลูกหลาน ชื่อกษัตริย์ถอดเสียงได้ว่าโจเจ้า
แปดสิบปีต่อมาในยุคกษัตริย์โจวมู่หวางพระราชโอรส มีบันทึกเหตุแปลกประหลาดอีก คือแผ่นดินไหว ลมพัดแรง และแสงสว่างคล้ายสายรุ้งสิบสองเส้นส่องมาจากทิศตะวันตกทาบท้องฟ้าจีนตลอดคืนวันเพ็ญ โหราจารย์ทำนายว่ากายหยาบของอริยบุคคลท่านนั้นกำลังแตกดับ วันที่จารึกสมัยโจวเจาหวางจึงตรงกับวันประสูติ และวันที่จารึกสมัยโจวมู่หวางตรงกับวันปรินิพพานของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งเกิดแผ่นดินไหวไปทั่วโลก ช่วงราว 3803-3912 ไม่มีเนื้อความที่ถอดได้ ต่อด้วยว่าคัมภีร์อรรถกถาก็มีหลักฐานว่าเกิดแสงสว่างในวันเพ็ญเช่นกัน ชื่อกษัตริย์ถอดเสียงได้ว่าโจมู
หนึ่งพันปีต่อมาในราชวงศ์ฮั่น จักรพรรดิฮั่นหมิงตี้ทรงสุบินเห็นบุรุษรูปกายทองคำสูงใหญ่มีรัศมีรุ่งเรือง อำมาตย์ผู้ชำนาญประวัติศาสตร์ทำนายว่าเป็นพระศาสดาทางทิศตะวันตกที่เรียกว่าฝอ คือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าซึ่งเคยอยู่ในอินเดีย อำมาตย์คนที่สองผู้คงแก่เรียนเสริมว่าในยุคกษัตริย์โจวเจาหวางมีบันทึกในศิลาจารึกเรื่องอริยบุคคลทางทิศตะวันตก ตอนนี้ครบหนึ่งพันปีพอดี ถึงเวลาที่ศาสนาของพระองค์จะเข้ามาในจีน เป็นบุญของชาวจีน ครูไม่ใหญ่ทวนว่าคำทำนายเมื่อพันปีก่อนตรงกันพอดี ช่วงราว 4055-4164 ไม่มีบรรทัดถอดเสียง
ทวนเรื่องพระสุบินของฮั่นหมิงตี้แล้วเล่าต่อว่าพระองค์ส่งคณะทูตเป็นขุนนางผู้มีความรู้สิบแปดคน ยังไม่มีนักบวช ไปอัญเชิญพระพุทธศาสนาผ่านเส้นทางสายไหม ไปกลับสามปี คณะทูตพบพระภิกษุชาวเอเชียกลางผสมอินเดียสองรูป ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าเป็นลูกครึ่งที่อยู่เหนืออินเดียขึ้นไป จึงนิมนต์ท่านมาแผ่นดินจีนพร้อมพระสูตร พระบรมสารีริกธาตุ และพระพุทธรูป เพราะพันปีหลังพุทธปรินิพพานมีสิ่งเหล่านี้แล้ว เมื่อกลับมามีการแปลพระสูตรเป็นภาษาจีนครั้งแรกที่วัดม้าขาว ซึ่งยังอยู่และมีอายุราว 1900 ปี เดิมเคยเป็นของความเชื่ออื่นมาก่อน วัดม้าขาวจึงถือเป็นต้นกำเนิดพุทธศาสนาในจีน ครูไม่ใหญ่ว่าต่อไปจะเป็นเรื่องพระถังซัมจั๋งกับวรรณกรรมไซอิ๋ว หลังจากนั้นราว 4388-4710 ไม่มีบรรทัดถอดเสียง
ละครทศชาติชาดกเรื่องพระเตมีย์ ต้นช่วงไม่มีบรรทัดถอดเสียงจึงไม่รู้ว่าละครเริ่มตรงไหนและเป็นตอนที่เท่าไร ส่วนที่ถอดได้เริ่มที่พระโพธิสัตว์พิจารณาหญิงงามว่าเป็นเพียงเนื้อเลือดกระดูกหนัง อธิษฐานไม่ให้หญิงเหล่านั้นแตะต้องกาย กลั้นลมหายใจจนพระสรีระแข็งกระด้าง หญิงงามคิดว่าเป็นยักษ์จำแลงแล้ววิ่งหนี พระเจ้ากาสิกราชสิ้นหวังและขัดเคืองคำทำนายว่าพระกุมารจะเป็นใหญ่เหนือทวีปทั้งสี่ เรียกพราหมณ์ปุโรหิตมาถาม โหราจารย์คนหนึ่งเอาตัวรอดด้วยการทูลว่าพระกุมารเป็นกาลกิณี ถ้าเลี้ยงไว้จะเกิดอาเพทต่อพระชนม์ชีพ ราชบัลลังก์ และพระอัครมเหสี ละครสอดแทรกว่าความกลัวทำให้คนทำผิดได้ทุกอย่างแม้เสียสัจจะ ขาดความจงรักภักดี และทำบาปโดยไม่รู้ตัว
พระราชาหวาดหวั่นภัยจึงถามว่าควรทำอย่างไร โหราจารย์คิดว่าตนเกือบไม่รอดเพราะพระกุมาร ละครสอดแทรกว่าทุกคนรักตน การโยนความทุกข์ให้ผู้อื่นโดยไม่คำนึงว่าเขาก็รักตัวเองไม่เป็นธรรม โหราจารย์ทูลขอพระราชทานอภัยแล้วเสนอให้นำพระเตมิยกุมารขึ้นบรรทมบนรถเทียมม้าอัปมงคล ให้สารถีขับออกประตูทิศตะวันตก ไปฝังทั้งเป็นที่ป่าช้านอกเมือง แล้วสวัสดิมงคลจะเกิดแก่พระองค์ พระราชาสะเทือนพระทัยเพราะเท่ากับยอมให้ฆ่าพระโอรสเอง ทรงลังเล พระพักตร์หมองและพระเนตรแดงก่ำ โหราจารย์เร่งถามอีก พระเจ้ากาสิกราชจึงตั้งสติ ลุกขึ้นตรัสว่าความสงบสุขของบ้านเมืองสำคัญเหนือสิ่งอื่นใด ให้ทำตามที่เห็นสมควร แล้วเสด็จกลับพระตำหนัก เหล่าอำมาตย์สรรเสริญ (ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยน) แล้วโหราจารย์กับเสนาบดีปรึกษากันเพื่อทำตามรับสั่ง
พระนางจันทาเทวีทรงทราบเรื่องก็ตกพระทัยแทบสิ้นสติ รีบเข้าเฝ้าพระสวามีทูลทั้งน้ำตาขอให้ยับยั้งไว้ก่อน พระเจ้ากาสิกราชปฏิเสธว่ากษัตริย์ตรัสแล้วไม่คืนคำ พระนางต่อรองว่าพระโอรสไม่เคยทำความเดือดร้อนให้ใคร มีแต่พวกเราที่ทำทุกข์ให้พระกุมาร ขอเลี้ยงดูพระโอรสเองโดยไม่ให้ระคายเคือง แต่พระราชายืนกรานว่าถ้าไม่ทำตามคำที่ตรัสไว้คนทั้งหลายจะไม่เชื่อถือ ละครจบด้วยว่าพระเทวีจะมีวิธีการอย่างไรโปรดติดตามตอนต่อไป
ครูไม่ใหญ่ว่าอีกแค่ยี่สิบสี่ชั่วโมงก็ติดตามละครตอนต่อไปได้ ระหว่างนี้มีเรื่องให้ติดตามคือคาถาค้นหาพระเครื่องโบราณ แล้วให้เปิดเพลงยิ้มแล้วรวย ช่วงเพลงถอดเสียงได้แต่บรรทัด jingle นี่คือประโยคแรก พักสักหน่อย ซ้ำหลายบรรทัด ไม่มีเนื้อเพลงที่ถอดได้ เพลงยิ้มแล้วรวยเป็นเพลงชวนยิ้มให้กัน
ครูไม่ใหญ่ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกหรือยัง แล้วอ่านจดหมาย ผู้เขียนเคยเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการนิตยสารด้านกฎแห่งกรรม ต่อมาเป็นบรรณาธิการและเจ้าของสำนักพิมพ์เล็ก ๆ ปัจจุบันช่วยงานวารสารของวัด เป็นลูกคนที่สี่ในห้าคน ชาวนครศรีธรรมราช พ่อเป็นตำรวจเมื่อสามสิบสี่สิบปีก่อนยุคที่มีผู้ต้องการเปลี่ยนแปลงการปกครองและโจรปล้นฆ่า คล้ายสามจังหวัดชายแดนใต้ปัจจุบัน พ่อจึงชอบแสวงหาพระเครื่องเป็นที่พึ่งทางใจ วันหนึ่งพ่อฝันได้ยินเสียงบอกว่าจะให้คาถาหนึ่งบท ให้ไปเอาตำราเล่มหนึ่งมาถวายพระอาจารย์ที่วัดแห่งหนึ่งในนครศรีธรรมราช พ่อตามหาจนเจอ ตั้งจิตอธิษฐานให้ตำราเปิดหน้าคาถาที่จะให้ ตำราก็เปิดหน้าคาถาชื่อหัวใจฤๅษี ท่องจบอธิษฐานขอพระเครื่องแล้วมือจะสั่นพาไปเจอ พ่อไม่เอาสมบัติอื่นขอแต่พระเครื่อง ไปกรุไหนก็ได้พระเกือบทุกครั้ง ชื่อพระอาจารย์และวัดถอดเสียงไม่ชัด
ครั้งหนึ่งพ่ออธิษฐานขอพระเครื่องสามองค์บนพื้นโล่ง พระเครื่องปรากฏตรงหน้าเกินที่ขอ ที่เหลือวิ่งทะลุพื้นทรายหายเข้าถ้ำไป ครูไม่ใหญ่แซวว่าทำไมขอแค่สาม ต้องขอเท่าที่มี เหมือนหล่อพระก็หล่อเท่าที่มี วิชาพวกนี้คำไหนต้องคำนั้นเพี้ยนไม่ได้ ต้องหัวหมอ ยกตัวอย่างขอให้ของหนักเบาแล้วข้างในกลวงไปเลย อีกครั้งพ่อได้ข่าวว่าถ้ำแห่งหนึ่งมีพระเครื่อง ระหว่างทางได้กลิ่นหอมดอกลำเจียกโบราณอยู่คนเดียวทั้งที่ไปกันหลายคน และทุกครั้งที่ได้กลิ่นนี้จะได้พระเครื่องกลับมา พ่อจึงมีพระเครื่องมากมาย รวมทั้งพระของขวัญรุ่นหนึ่งของหลวงปู่วัดปากน้ำที่ได้จากเพื่อน ปัจจุบันผู้เขียนรับมรดกไว้บูชา ครูไม่ใหญ่ว่าพ่ออายุเจ็ดสิบเจ็ดแล้ว ให้ไปบอกพ่อมาเรียนคาถานี้ ช่วงราว 6121-6153 ถอดเสียงเพี้ยน
เพลงคั่นกลางกรณีศึกษา ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ถอดท่อนร้องได้ว่าไม่มีอะไรใหม่ ดู ๆ ไปเฉย ๆ อย่างที่เคย และมีอะไรให้ดูปล่อย อยากสบาย เป็นเพลงเรื่องการดูสิ่งต่าง ๆ อย่างวางเฉย ช่วงก่อนและหลังท่อนนี้ไม่มีบรรทัดถอดเสียง
ครูไม่ใหญ่ว่าพ่ออายุเจ็ดสิบเจ็ด มีเจ็ดสองตัวแล้ว ให้หาเจ็ดอีกตัวที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด แล้วพระจะขึ้นมา ไม่ใช่พระเครื่อง ส่วนพระเครื่องที่มีมากก็เป็นทางผ่าน ทำบุญแล้วแจกไป จดหมายเล่าต่อว่าแม่เป็นลูกเศรษฐี ตาเป็นคนจีนแต่งงานกับยายคนไทย ค้าขายของจำเป็นทางเรือจอดทุกท่าจนร่ำรวย สร้างบ้านหลังใหญ่เปิดร้านค้าเดียวในหมู่บ้าน มีบริวารคนไทยคนจีนสี่สิบถึงห้าสิบคน แม่เป็นสาวสวยร่ำรวยแต่ผู้ใหญ่ให้แต่งงานกับพ่อซึ่งเป็นพ่อม่ายอายุมากกว่าหลายปีเพราะมีประสบการณ์ แม่ไม่เต็มใจ ครูไม่ใหญ่ว่าคนสวยต้องได้คนที่ไม่ถือสาจึงอยู่กันได้ แม่เสียใจอยู่ช่วงหนึ่งแล้วค้าขายและเปิดร้านตัดเย็บเสื้อผ้าต่อ
ราวปี พ.ศ. 2509 การค้าของแม่ดีมาก คู่แข่งทางการค้าคนหนึ่งจ้างมือปืนมาฆ่าทั้งครอบครัว มือปืนดักยิงพ่อสามครั้งแต่กระสุนไม่ออกจากลำกล้องทุกครั้ง ครูไม่ใหญ่แซวว่าปืนหมดอารมณ์ มือปืนจึงมาสารภาพเล่ารายละเอียดการจ้างทั้งหมด บอกให้ย้ายออกจากหมู่บ้านโดยเร็ว และถามพ่อว่าแขวนพระเครื่องรุ่นไหนปืนจึงทำอะไรไม่ได้ ได้คำตอบแล้วก็เดินจากไป ครอบครัวย้ายไปอยู่อีกอำเภอหนึ่ง และพ่อสั่งห้ามแม่ค้าขายอีก ช่วงราว 6450-6485 ถอดเสียงเพี้ยน
ตอนแม่ตั้งท้องพี่สาวคนโต ฝันว่าญาติที่ตายไปแล้วเอาดอกกุหลาบมาให้หนึ่งดอก บอกว่าอีกสิบห้าปีจะมาเอาคืน พอพี่สาวอายุสิบห้าไปงานเผาศพเพื่อนนักเรียน กลับมาไม่สบาย กลางคืนร้องกรี๊ดว่าเห็นผีเพื่อนวนรอบมุ้ง จากนั้นหวาดระแวง ได้ยินเสียงบอกให้ฆ่าตัวตาย ผูกคอแต่ผ้าขาด ครูไม่ใหญ่แซวว่าผูกไม่เป็น เสียงยังบอกว่าตายไปก็ไม่มีใครรัก พี่สาวกระโดดจากชั้นสองกลางคืนก็ไม่ตาย เช้ามาแม่เห็นนั่งอยู่นอกบ้าน (ช่วงราว 6637-6704 ถอดเสียงเพี้ยน) ครอบครัวคิดว่าโดนของ พาไปรักษาทั้งหมอหลวงและหมอไสยเวทหมดเงินมาก พี่สาวต้องหยุดเรียน แม่พาไปรักษาที่โรงพยาบาลจิตเวช บางช่วงตาขวางพูดคนเดียวต้องอยู่โรงพยาบาลเป็นเดือน ต่อมาเป็นโรคเบาหวานและเสียชีวิตอายุสี่สิบห้า ไม่ได้ตายด้วยอาการทางประสาท
น้องชายคนสุดท้องเคยบวชพระธรรมทายาทรุ่นที่สิบสามเมื่อปี 2528 ผู้เขียนได้รู้จักวัดพระธรรมกายผ่านน้องชาย น้องชายเป็นวิศวกรคุมงานภาคสนาม เมื่อ 14 กรกฎาคม 2548 ขณะคุมงานก่อสร้างเขื่อนหินริมทะเลมาบตาพุด จังหวัดระยอง เจอคลื่นลมแรงมาก ต้องทำงานเสี่ยงชีวิตกลางคลื่นลม งานเสียหายมาก ถูกกดดันจากเจ้าหน้าที่และผู้ควบคุมงาน และต้องเป็นตัวแทนบริษัทเคลียร์ปัญหาที่กระทบชาวบ้านกับผู้นำชุมชนซึ่งเสี่ยงถูกทำร้าย ส่วนผู้เขียนเรียนจบทำงาน มีลูกชายสองคนที่พาเข้าวัดตั้งแต่อยู่ในท้อง
ปี 2534 ผู้เขียนตั้งครรภ์ครั้งแรกได้สองเดือนครึ่ง ทำงานบ้านตามปกติแต่คืนนั้นเริ่มตกเลือดตั้งแต่สามทุ่ม ปวดท้องรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เลือดไหลเหมือนเขื่อนแตก เข้าห้องน้ำมีก้อนเนื้อหลุดลงชักโครก หยิบขึ้นมาดูเห็นขนาดกำปั้นมีถุงหุ้มและรอยฉีกขาด เห็นดวงตาเด็กข้างหนึ่งจ้องมอง ตกใจทิ้งลงไป กลับไปนอนทุรนทุราย เห็นดวงไฟร้อนเหมือนพระอาทิตย์ลอยอยู่กลางท้องแล้วลอยสูงขึ้นจนถึงหน้าอก รู้สึกว่าจะตายแล้ว ขอตายไปกับพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์ พอนึกถึงพระรัตนตรัย ดวงไฟพุ่งชนศีรษะแตกเป็นน้ำอมฤตชุ่มชื่นไปทั่วร่างแล้วหลับสบายถึงตีห้า เช้าไปโรงพยาบาล พยาบาลไม่เชื่อเพราะหน้าตาสดใส ตรวจแล้วจึงตกใจว่าตกเลือดจริง ปกติคนตกเลือดทั้งคืนต้องหามมา
ปลายเดือนพฤศจิกายน 2545 ผู้เขียนฝันเห็นผู้หญิงร่างสูงใหญ่ ดวงตามีอำนาจ ใส่ชุดสีม่วงจะมารับไปเปลี่ยนภพใหม่ ในฝันอยู่ในห้องครัว กลัวจนขาสั่นเดินหนีได้ถึงโต๊ะอาหารก็หมดแรงทรุดลงนั่งในท่านั่งสมาธิ ผู้หญิงนั้นชะโงกหน้ามาดูทางหน้าต่าง เห็นนั่งสมาธิแล้วก็หายไป สะดุ้งตื่นราวตีห้า ภาพยังติดตาและหวาดกลัวอยู่หลายวัน ครูไม่ใหญ่แซวว่าคงมาเตือนให้นั่งสมาธิ และว่าเรื่องความฝันต้องฝันให้เป็น
เพลงคั่นกลางกรณีศึกษาต่อจากเรื่องความฝัน ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ถอดท่อนร้องได้ว่าฉันสุขใจกับความฝัน เพราะฝันนั้นฝันได้ไกล คิดจะฝันให้เป็นอย่างไรแล้วแต่ใจที่อยากให้เป็น เป็นเพลงเรื่องความสุขจากการฝัน ท้ายช่วงถอดเสียงได้แต่คำว่ากลับมาแล้ว
ชุดคำถามของผู้เขียน เสียงที่มาบอกพ่อในฝันว่าจะให้คาถาเป็นของใครและเพื่ออะไร ทำไมตำราจึงเปิดหน้าคาถาหัวใจฤๅษี กลิ่นดอกลำเจียกเกิดเพราะอะไร ด้วยบุญใดพ่อมีพระเครื่องมากรวมทั้งพระของขวัญรุ่นหนึ่งและผู้เขียนได้รับต่อ ทำไมแม่สาวสวยร่ำรวยต้องแต่งกับพ่อม่ายโดยไม่เต็มใจ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอย่าคิดแทนท่าน บุพกรรมใดทำให้คู่แข่งสั่งฆ่าทั้งครอบครัว ทำไมปืนยิงไม่ออกและมือปืนกลับใจ ทำไมแม่ฝันเรื่องดอกกุหลาบ พี่สาวเห็นผีจริงหรือจิตหลอน ป่วยและตายด้วยเบาหวานเพราะกรรมใด ตายแล้วไปไหน น้องชายเคยสร้างบารมีกลุ่มใดและทำไมชอบงานเสี่ยง ลูกที่แท้งเป็นหญิงหรือชาย ตายแล้วไปไหน ดวงไฟที่เห็นคืออะไร ทำไมเสียเลือดมากแต่ตื่นมาสดชื่น ผู้หญิงในฝันมารับจริงหรือไม่ ผู้เขียนกับลูกชายสองคนเคยเป็นแม่ลูกกันหรือไม่ และทำไมชอบเขียนหนังสือธรรมะ หลังจากนั้นราว 7546-7669 เป็นบรรทัด jingle ซ้ำ
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าเสียงในฝันเป็นอดีตอาจารย์ของพ่อในชาติก่อน เคยบวช ห่มจีวรสีน้ำตาลสีเปลือกไม้ ผมยาว พ่อเคยเรียนคาถาหัวใจฤๅษีกับท่านตอนเป็นมนุษย์ชาติก่อน ท่านต้องการให้ได้เรียนวิชาเก่าอีกจะได้ขลังและท่านจะมาช่วย ตอนนี้อาจารย์เก่าเป็นวิทยาธร เมื่อพ่ออธิษฐานกับตำรา อาจารย์วิทยาธรเอามือซ้อนมือพ่อเปิดหน้านั้นเพราะพ่อมีความผูกพันกับคาถานี้และเคยอธิษฐานขอเรียนวิชานี้อีก ครูไม่ใหญ่ว่าความผูกพันติดวิชาก็เป็นอย่างนี้ ส่วนกลิ่นดอกลำเจียกเป็นกลิ่นที่อาจารย์วิทยาธรกับเทวดาที่รักษาพระเครื่องบันดาลให้ได้กลิ่นตามหลักวิชาของวิทยาธร ท้ายช่วงมีบรรทัด jingle ซ้ำ
พ่อได้พระเครื่องมากเพราะทำบุญแล้วมักอธิษฐานขอให้ได้ครอบครองพระเครื่องและของขลังที่มีอานุภาพ ผู้เขียนได้พระของขวัญรุ่นหนึ่งต่อจากพ่อเพราะบุญที่เคยทำกับวิชชาธรรมกายมาก่อน ครูไม่ใหญ่อธิบายว่าพระของขวัญหลวงปู่ท่านอธิษฐานให้ศักดิ์สิทธิ์ตามกำลังบุญของผู้เป็นเจ้าของ คนที่มอบต่อไปเป็นทางผ่าน แม่ต้องแต่งกับพ่อม่ายเพราะในอดีตเคยเป็นสามีภรรยากันหลายครั้งและอธิษฐานขอมาเป็นคู่กันอีก แม่ทำเป็นลืม คู่แข่งสั่งฆ่าทั้งครอบครัวเพราะผลประโยชน์ในปัจจุบันเป็นหลัก ไม่ใช่เวรเก่า ทุกคนในครอบครัวไม่มีวิบากกรรมเรื่องนี้จึงรอด มือปืนยิงไม่ออกเพราะอาจารย์วิทยาธรช่วยไว้ มือปืนกลับใจมาเล่าเพราะอยากรู้ว่าพระเครื่องขลังชนิดไหนจะได้หาไว้บ้าง ครูไม่ใหญ่แซวว่ามือปืนก็กลัวปืนจึงต้องแอบยิง
ความฝันของแม่เรื่องดอกกุหลาบเป็นธาตุวิปริตธรรมดา ไม่เกี่ยวกับการมาเกิดของพี่สาว พี่สาวเห็นผีเพื่อนและได้ยินเสียงชวนฆ่าตัวตายเพราะจิตหลอน จากวิบากกรรมดื่มสุราและวจีกรรม ในชาติที่เป็นผู้ชายชอบดื่มเหล้า เมาแล้วโวยวายด่าทอและไล่คนให้ไปตายซะ พี่สาวเสียชีวิตด้วยเบาหวานเพราะอดีตฆ่าสัตว์ทำกับแกล้มเป็นประจำ ตายแล้วไปเกิดเป็นมนุษย์แล้วแต่ยังมีเศษกรรมสุรา ชาติต่อไปจะเป็นโรคประสาทจิตหลอนคล้ายชาตินี้ จึงไม่มีข้อความฝากมา น้องชายเคยสร้างบารมีกลุ่มกองเสบียงประเภทสม่ำเสมอตามกำลัง ชอบงานท้าทายมาหลายชาติจนติดเป็นอัธยาศัย ให้ชอบงานหนักความรับผิดชอบสูงและเสี่ยงอันตราย
ลูกในท้องสองเดือนครึ่งเป็นผู้หญิงที่มีกรรมทำแท้ง ไม่ได้ทำกรรมร่วมกันมา แต่ผู้เขียนมีกรรมส่วนตัวที่ในอดีตสนับสนุนเงินให้เพื่อนผู้หญิงที่พลาดท้องไปทำแท้ง วิบากนี้ดึงผู้มีกรรมทำแท้งมาเกิดในครรภ์ ลูกคนนั้นไปเกิดใหม่มีพ่อแม่ใหม่หลายรอบแล้ว ดวงไฟที่ลอยขึ้นและอาการตกเลือดที่หายเกิดจากบุญที่เคยให้ชีวิตสัตว์ เมื่อระลึกถึงพระรัตนตรัยบุญจึงช่วยให้ตื่นมาสดชื่น ที่เกือบตายหลายครั้งเพราะวิบากฆ่าสัตว์และสนับสนุนการทำแท้งทางอ้อม แต่บุญที่ทำกับกลุ่มกองเสบียงและบุญปล่อยสัตว์ช่วยไว้ ความฝันที่มีผู้หญิงมารับเป็นธาตุวิปริต ไม่มีความหมาย ผู้เขียนกับลูกชายสองคนเคยเป็นแม่ลูกกันหลายชาติ สร้างบารมีแบบกองเสบียง ลูกชายทั้งสองเคยบวชทั้งระยะสั้นระยะยาวและตลอดชีวิต ที่ชอบเขียนหนังสือธรรมะเพราะชาติใกล้ ๆ เป็นกุลธิดาสนใจธรรมศึกษา ครูไม่ใหญ่ให้ตั้งใจสร้างบารมีทุกบุญและอธิษฐานไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
นักเรียนว่าบทประจำวันศูนย์เจ็ดสองซ้ำหลายรอบ สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์ หลังจากนั้นราว 8332-8560 ไม่มีเนื้อความ เป็นบรรทัดถอดเสียงยาวที่ไม่มีคำและบรรทัด jingle ซ้ำ
ช่วงอ่านรายนามผู้ร่วมบุญเสาแก้วพันปี ถอดเสียงได้ว่ามีจำนวนต้นและยอดเงินของแต่ละครอบครัว และกล่าวถึงกรอบที่ 125 แต่ส่วนใหญ่ถอดเสียงเพี้ยนเป็นคำต่างภาษาจนอ่านรายนามและตัวเลขไม่ได้ ยังไม่ยืนยันตัวเลข
นักเรียนว่าคำขวัญปิดรายการซ้ำ พุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวงเหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ ธรรมกายคือพระในตัวคุณที่เข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ครูไม่ใหญ่ย้ำให้ท่องจนขึ้นใจ แล้วชวนนักเรียนทั่วโลกพร้อมใจกันสวดสรรเสริญคุณพระรัตนตรัย อุทิศไปทางภาคใต้ โดยเฉพาะสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ช่วงสวดท้ายรายการถอดเสียงเพี้ยนเกือบทั้งหมด ไฟล์จบที่ 9248 ครบท้ายรายการ
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่