ระลึกถึงพระรัตนตรัย

บอกว่าวันเวลาผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน แค่คิดทำเรื่องดี ๆ ก็หมดเวลาไปก่อน ยังคิดไม่หมด ไม่มีเวลาไปคิดเรื่องไม่ดี แต่แปลกที่บางคนมีเวลาว่างไปดื่ม ไปเที่ยวกลางคืน เล่นอบายมุข เวลาของเขาเหลือเฟือได้อย่างไร แล้วเทียบว่าชาวไทยพุทธทำวัตรเช้ากับทำวัตรเย็นสองเวลา ส่วนพี่น้องมุสลิมละหมาดวันละห้าครั้ง คือสรรเสริญพระผู้เป็นเจ้าวันละห้าครั้ง แต่ชาวพุทธแค่สองครั้งบางทีก็ยังไม่ได้ทำ ย้ำว่าคำสอนดั้งเดิมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ระลึกนึกถึงพระรัตนตรัยทุกลมหายใจเข้าออก จากนั้นถามผู้ฟังว่าจำได้ไหมว่าบวชกี่รูป แล้วตอบว่าสิบรูป เป็นรุ่นแรกของตะวันออกกลางที่บาห์เรน และชวนทบทวนบุญก่อนจะฟังรายชื่อทั้งสิบ

จดหมายเล่าต่อว่าลูกแนะนำการนั่งสมาธิให้ชาวโอมาน รวมถึงมาดามชาวโอมาน (ถอดได้ว่าคาดัม ยังไม่ยืนยันการสะกด) มุสลิมผู้เคร่งครัดที่เป็นผู้ประกาศข่าวมีชื่อเสียงของสถานีโทรทัศน์โอมาน อนุญาตให้เปิดเผยชื่อได้ เธอบอกว่าศาสนาเป็นสิ่งที่ต้องศึกษา ไม่ใช่สิ่งที่ต้องปฏิเสธ การปฏิเสธทำให้มืดบอดทางความคิด ครูไม่ใหญ่เห็นด้วย ยกตัวอย่างความเคร่งครัดของมุสลิมที่ละหมาดวันละห้าครั้ง แล้วสอนชาวพุทธให้ระลึกถึงพระรัตนตรัยสองเวลาคือหายใจเข้าและหายใจออก ใจจะถูกกรองกลั่นให้บริสุทธิ์ ความสุขความสำเร็จจะอยู่ในกำมือ การไม่ระลึกก็คือการปฏิเสธความสุข

ปี 2534 ผู้เขียนตั้งครรภ์ครั้งแรกได้สองเดือนครึ่ง ทำงานบ้านตามปกติแต่คืนนั้นเริ่มตกเลือดตั้งแต่สามทุ่ม ปวดท้องรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ เลือดไหลเหมือนเขื่อนแตก เข้าห้องน้ำมีก้อนเนื้อหลุดลงชักโครก หยิบขึ้นมาดูเห็นขนาดกำปั้นมีถุงหุ้มและรอยฉีกขาด เห็นดวงตาเด็กข้างหนึ่งจ้องมอง ตกใจทิ้งลงไป กลับไปนอนทุรนทุราย เห็นดวงไฟร้อนเหมือนพระอาทิตย์ลอยอยู่กลางท้องแล้วลอยสูงขึ้นจนถึงหน้าอก รู้สึกว่าจะตายแล้ว ขอตายไปกับพระพุทธพระธรรมพระสงฆ์ พอนึกถึงพระรัตนตรัย ดวงไฟพุ่งชนศีรษะแตกเป็นน้ำอมฤตชุ่มชื่นไปทั่วร่างแล้วหลับสบายถึงตีห้า เช้าไปโรงพยาบาล พยาบาลไม่เชื่อเพราะหน้าตาสดใส ตรวจแล้วจึงตกใจว่าตกเลือดจริง ปกติคนตกเลือดทั้งคืนต้องหามมา