พ่อม่าย

ครูไม่ใหญ่ว่าพ่ออายุเจ็ดสิบเจ็ด มีเจ็ดสองตัวแล้ว ให้หาเจ็ดอีกตัวที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด แล้วพระจะขึ้นมา ไม่ใช่พระเครื่อง ส่วนพระเครื่องที่มีมากก็เป็นทางผ่าน ทำบุญแล้วแจกไป จดหมายเล่าต่อว่าแม่เป็นลูกเศรษฐี ตาเป็นคนจีนแต่งงานกับยายคนไทย ค้าขายของจำเป็นทางเรือจอดทุกท่าจนร่ำรวย สร้างบ้านหลังใหญ่เปิดร้านค้าเดียวในหมู่บ้าน มีบริวารคนไทยคนจีนสี่สิบถึงห้าสิบคน แม่เป็นสาวสวยร่ำรวยแต่ผู้ใหญ่ให้แต่งงานกับพ่อซึ่งเป็นพ่อม่ายอายุมากกว่าหลายปีเพราะมีประสบการณ์ แม่ไม่เต็มใจ ครูไม่ใหญ่ว่าคนสวยต้องได้คนที่ไม่ถือสาจึงอยู่กันได้ แม่เสียใจอยู่ช่วงหนึ่งแล้วค้าขายและเปิดร้านตัดเย็บเสื้อผ้าต่อ

พี่ชายได้ทุนรัฐบาลไปเรียนญี่ปุ่น กลับมาเป็นพนักงานการไฟฟ้าส่วนภูมิภาค แต่มีปัญหาความประพฤติเพราะติดสุราและผู้หญิงจึงต้องออกจากงาน ไปเป็นพนักงานเชียร์แขกในสถานอาบอบนวดหลายปีจนแก่ แล้วเป็นพนักงานบริษัทแอร์ เป็นคนอ่อนโยนแต่เจ้าชู้ เปลี่ยนผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า ภายหลังกลับถูกภรรยาทิ้ง กลายเป็นพ่อม่ายเลี้ยงลูกสามคนตามลำพัง ช่วงราว 6257-6397 ไม่มีบรรทัดถอดเสียง ต่อมาพี่ชายมีปัญหาการเงิน ผู้เขียนช่วยเหลือและเจียดปัจจัยทำบุญให้แล้วบอกให้อนุโมทนา แต่ไม่เห็นพี่ชายขวนขวายทำบุญเอง ปลายปี 2548 ป่วยหนักด้วยโรคปอด ผู้เขียนกระซิบให้นึกถึงบุญที่เคยบวชหนึ่งพรรษาและบุญบูชาข้าวพระ ถวายสังฆทาน ปล่อยปลา เสียชีวิตอย่างสงบอายุหกสิบสอง ไม่นานผู้เขียนฝันเห็นพี่ชายสวมเสื้อสีขาวสว่างตา จึงดุว่าบอกให้ไปเวียนประทักษิณที่วัดพระธรรมกายแล้วทำไมไม่ไป พี่ชายเงียบ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าต้องฝึกนึกตั้งแต่เป็นมนุษย์ ไม่งั้นนึกไม่ออก