มหาธรรมกายเจดีย์

สอนให้เริ่มรอพระตั้งแต่วันนี้โดยรอทางใจก่อน นึกถึงพระประธานไว้กลางกายให้ใส ๆ ซึ่งมีรูปลักษณะเหมือนพระธรรมกายประจำตัวที่ประดิษฐานที่มหาธรรมกายเจดีย์ ให้เป็นพระภายในตัวก่อนจะไปรอพระนอกตัว และอธิบายว่าพระประธานองค์นี้จะเป็นจุดเชื่อมโยงกับวิชชาธรรมกายสำหรับผู้ที่ผ่านการเรียนขั้นปฐมสูงขึ้นไปกว่าขั้นอนุบาล

สกู๊ปการทำความสะอาดลานธรรมมหาธรรมกายเจดีย์เพื่อเตรียมพิธีตักบาตรในวันทอดกฐินสามัคคี เวลา 16.30 น. ลูกหลานคุณยายมากันจำนวนมากจนเสร็จเร็ว ตามด้วยการถ่ายภาพประวัติศาสตร์และสัมภาษณ์ผู้ร่วมงานจากระยองและที่อื่น ๆ ที่บอกว่ายิ้มไปหัวเราะไปไม่เหนื่อยเลย อานิสงส์ที่ระบุคือทำให้ผิวพรรณวรรณะผ่องใส วิมานสว่าง อุปสรรคอันตรายกลายเป็นดี และเมื่อมีคนมานั่งสมาธิเห็นดวงธรรมที่ลานนี้เราก็ได้บุญไปกับเขาด้วย

ทุกวันนี้คุณยายบุญช่วยยังใช้ชีวิตเช่นเดิมแม้อายุหกสิบกว่าปี ปัจจัยทุกบาททุกสตางค์ที่หามาด้วยความยากลำบากและเก็บสะสมมาเกือบตลอดชีวิต บัดนี้ได้ฝากฝังไว้ในพระพุทธศาสนาด้วยการเป็นประธานรองทอดกฐินมหาจักรพรรดิ สร้างมหารัตนวิหารคดรอบมหาธรรมกายเจดีย์ เพราะเห็นคุณค่าของการสั่งสมบุญที่จะเป็นปัจจัยไปสู่ที่สุดแห่งธรรม

สั่งว่าคืนนี้จะนอนดึกกัน ให้รักษาใจให้ใส ๆ และระลึกนึกถึงพระรัตนตรัยในตัว แล้วมาตักบาตรตอนหกโมงเช้าที่ลานธรรมมหาธรรมกายเจดีย์ พร้อมย้ำอีกครั้งว่าอย่าลืมอธิษฐานอย่าให้ฝนตก

สปอตเชิญชวนยอดกัลยาณมิตรเริ่มต้นศักราชใหม่ปี 2549 ด้วยการอยู่ธุดงค์ปีใหม่ ตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคมถึง 1 มกราคม ณ มหาธรรมกายเจดีย์ วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี ปีนี้จะแตกต่างจากทุกปีเพราะได้จำลองมหาวิหารคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง มาเป็นวิหารน้อย เพื่อชำระกายวาจาใจของลูกหลานยายให้บริสุทธิ์ผ่องใส ได้เข้าถึงพระธรรมกายภายในและมีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง ให้มาร่วมส่งท้ายปีเก่าต้อนรับปีใหม่และเก็บความประทับใจกลับบ้าน สอบถามได้ที่ผู้ประสานงานภาคที่สังกัด

เข้าสู่กรณีศึกษาเจ้าแม่เด็ก ผู้เขียนเล่าว่าเคยถูกตั้งฉายาว่าเป็นดาวมหาวิทยาลัย ครูไม่ใหญ่ลองทายว่าดาวอะไร แล้วสรุปว่าอันนี้ดาวเจดีย์ เพราะผู้เขียนตื่นตีสี่ครึ่งมาทำหน้าที่เตรียมเสื่อ ผ้าสังฆาฏิ และดอกไม้ สำหรับคนที่ต้องการมาบูชามหาธรรมกายเจดีย์ทุกวัน พอตกเย็นหลังเลิกงานก็มาทำอีก ทำอย่างนี้เป็นเวลาถึงสามปี เห็นคนอื่นเขาเขียนจดหมายกันจึงอยากเล่าเรื่องตัวเองบ้าง ทั้งที่ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องตัวเองเลย ครูไม่ใหญ่แทรกภาษิตว่าอายครูไม่รู้วิชา อายเมียก็ไม่ได้ลูก แล้วเล่าว่าผู้เขียนเป็นลูกครึ่งไทย-เวียดนาม

ผู้เขียนเล่าว่าไปบอกบุญด้วยความมั่นใจว่าบุญมีอานุภาพจริง โดยเฉพาะบุญสร้างพระ ซึ่งช่วยชีวิตหลายคนให้พ้นจากโรคภัยไข้เจ็บ มีรายหนึ่งเป็นผู้หญิงที่นับถือศาสนาคริสต์ ป่วยเป็นโรคมะเร็งขั้นสุดท้าย หมอบอกว่าเธอต้องตายภายในหนึ่งเดือน ตอนมาพบผู้เขียนตัวเธอมีกลิ่นเหม็นมากและตัวดำ ผู้เขียนพาไปกราบมหาธรรมกายเจดีย์และสร้างองค์พระธรรมกาย อธิษฐานต่อหลวงปู่ขอให้หาย พร้อมแนะให้นั่งสมาธิ นั่งครั้งแรกเธอบอกว่าเห็นพระองค์หนึ่งลอยอยู่ตรงหน้าแต่ไม่รู้จัก ผู้เขียนหยิบรูปหลวงปู่ให้บูชา เธอเห็นแล้วตกใจปนดีใจมาก อุทานว่าองค์นี้แหละที่พี่เห็น

ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอีกหน่อยจะสร้างพระธรรมกายองค์ใหญ่ขนาดหนึ่งเมตรยี่สิบ ไปถวายตามวัดที่ต้องการ แล้วจารึกชื่อผู้บริจาค เพราะองค์เล็กที่มหาธรรมกายเจดีย์ภายนอกครบแล้ว แต่ภายในยังไม่หมด ต้องทำให้เต็มก่อน พอภายในเต็มก็ทำองค์ใหญ่ถวายวัดที่ต้องการ ที่ไม่ต้องการก็ไม่เป็นไร เพื่อให้ผู้รับตรงกัน และบอกว่าจะเรียงพระพุทธรูปตามความเข้าใจของแต่ละชาติที่เป็นชาวพุทธและตามยุคสมัยให้เห็น แล้วมาถึงพระธรรมกาย เพื่อให้เห็นว่าทำไมต้องพระธรรมกาย

เปิดกรณีศึกษาโดนรัดคอตั้งแต่อยู่ในท้อง ผู้เขียนจดหมายเล่าว่ามาวัดครั้งแรกปี 2540 โดยเพื่อนชักชวนมาแจ้งข่าวการสร้างพระธรรมกายประจำตัว เมื่อทราบอานิสงส์และความสำคัญของมหาธรรมกายเจดีย์ก็ตัดสินใจสร้างพระภายนอกและพระแกนกลางทันทีรวม 12 องค์ หลังจากนั้นไม่ค่อยได้มาวัดอีก ต่อมาได้ทำหน้าที่ผู้นำบุญชวนคนสร้างพระธรรมกายประจำตัว ภายในเวลาประมาณสองอาทิตย์ชวนคนทำบุญองค์พระได้เกือบหนึ่งร้อยองค์ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าโลกจำเป็นต้องมีกัลยาณมิตร

สปอตเชิญชวนยอดกัลยาณมิตรเริ่มต้นศักราชใหม่แห่งความสว่างสดใส ด้วยการอยู่ธุดงค์ปีใหม่ตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคมถึง 1 มกราคม ณ ลานมหาธรรมกายเจดีย์ วัดพระธรรมกาย ปีนี้แตกต่างจากทุกปีเพราะได้จำลองมหาวิหารคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง มาเป็นวิหารน้อย เพื่อชำระกายวาจาใจของลูกหลานยายให้บริสุทธิ์ผ่องใส ได้เข้าถึงพระธรรมกายภายใน และมีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่องอัศจรรย์ทันใช้ในชาตินี้ ดังเช่นภูเขาทองของชฎิลเศรษฐีในสมัยพุทธกาล มาร่วมอยู่วิหารหลังน้อยแล้วนำกลับบ้านเป็นที่ระลึก

เล่าว่าคืนสุดท้ายก่อนกลับอเมริกา น้องชายคนเล็กชวนคุณพ่อไปเข้าโรงเรียนฝันในฝันที่วัดพระธรรมกาย ได้ฟังธรรมจากพระเดชพระคุณหลวงพ่อในตอนหัวค่ำ หลังจากนั้นคุณพ่อกลับไปบูชามหาธรรมกายเจดีย์ ยืนมองพระเจดีย์อยู่นานมาก แล้วพูดว่าสวยงามมากจริง ๆ อยากจะจำภาพนี้ให้ติดไว้ในดวงใจจะได้นึกถึงบ่อย ๆ

สปอตสอนขั้นตอนรับบุญทำความสะอาดลานธรรม ชุดแรกใช้ไม้กวาดและที่ตักผงกวาดพื้นลาน เดินหันหน้าไปทางสภาแล้วกดลากเก็บไปเรื่อย ๆ พยายามไม่ให้ฝุ่นฟุ้งกระจาย เปลี่ยนน้ำได้ที่ร่องน้ำหรือตะแกรงเหล็ก ขั้นตอนการถูให้ชุบน้ำให้ชุ่มแล้วพับผ้าเข้าด้านในของไม้ถูพื้นทั้งสองข้างเพื่อไม่ให้เหล็กขูดพื้นเป็นรอย นำอุปกรณ์ไปคืนที่บริเวณเสาคู่หน้ามหาธรรมกายเจดีย์หรือทางออกหน้าประตูชัย อุปกรณ์ที่นำมาจากบ้านให้เก็บกลับไปใช้ใหม่เป็นอุปกรณ์ประวัติศาสตร์ในการสร้างบารมี และช่วยกันเก็บกระบะน้ำโดยตักน้ำที่เหลือลงท่อระบายน้ำ ถอดท่อพีวีซีและโครงเหล็ก แล้วเช็ดผ้าพลาสติกให้แห้งก่อนพับเก็บ

ประกาศอุปกรณ์และขั้นตอนการรับบุญทำความสะอาดลานมหาธรรมกายเจดีย์ ให้เตรียมผ้าถูพื้นหนึ่งผืนและถังน้ำหนึ่งใบ ส่วนไม้กวาดและที่ตักผงทางวัดเตรียมไว้ให้ เข้าแถวตามแนวทาง ถอดรองเท้าวางให้เป็นระเบียบที่แนววงแหวนรอบเจดีย์ ชุดแรกกวาดพื้นลานหันหน้าไปทางสภาโดยกดลากไม่ให้ฝุ่นฟุ้ง ตักน้ำในจุดที่เจ้าหน้าที่จัดให้ พับปลายผ้าเข้าด้านในไม้ถูพื้นเพื่อไม่ให้เหล็กขูดพื้นปูน คืนอุปกรณ์ที่เสาคู่หน้าเจดีย์ และช่วยกันเก็บกระบะน้ำก่อนกลับบ้าน

สปอตเชิญชวนว่าวันปีใหม่คือศักราชชัยแห่งความสว่างใส วันเข้าถึงพุทธะกลางดวงใจ ขอเชิญยอดกัลยาณมิตรเริ่มต้นศักราชชัยปี 2549 ด้วยการอยู่ธุดงค์ปีใหม่ตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคมถึง 1 มกราคม ณ มหาธรรมกายเจดีย์ วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี ปีนี้จะต่างจากทุกปีเพราะได้จำลองมหาวิหารคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง มาเป็นวิหารน้อยเพื่อชำระกายวาจาใจของลูกหลานยาย พร้อมแจ้งเบอร์โทรสอบถาม

สารคดีบุญทำความสะอาดพื้นลานธรรมเล่าว่าไม่มีที่เว้นว่างจากการสร้างบุญเลย ทุกตารางนิ้วกลายเป็นธรรมเลทองให้จับจองเป็นเจ้าของบุญ มองไปทางไหนก็เห็นพี่น้องนักสร้างบารมีทุกเพศทุกวัย ตั้งแต่เด็กเล็กอายุไม่กี่ขวบไปจนถึงวัยคุณปู่คุณย่า ช่วยกันรับบุญด้วยความสนุกสนานเบิกบานเป็นบรรยากาศครอบครัวธรรมกายที่อบอุ่น อานิสงส์ของการทำความสะอาดลานธรรมย่อมทำให้มีผิวพรรณวรรณะผ่องใส ละมุนละไม จนฝุ่นละอองไม่อาจสัมผัสผิวกาย มีบริวารมากมายในทุกที่ และปฏิบัติธรรมได้เข้าถึงธรรมโดยง่าย

ผู้เขียนจดหมายเป็นลูกสาวคนโต เล่าว่าตนเองและคุณแม่เป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาพันธุ์แท้ ดูทุกวันไม่เคยขาด งานเยอะก็รีบกลับบ้านเอางานมาทำหน้าจอ ไม่อยากพลาดสักคำเพราะแต่ละถ้อยคำนำไปสู่ความสว่าง เข้าวัดเพราะเพื่อนนำแผ่นภาพงานวันมาฆบูชามาให้ดู เห็นแล้วรู้สึกเหมือนภาพในฝัน จึงถามเพื่อนว่ามีจริงหรือ แล้วมาวัดพระธรรมกายประมาณตุลาคม 2542 ช่วงสร้างองค์พระภายนอกที่มหาธรรมกายเจดีย์ และมาวัดตลอดไม่เคยขาด

ไล่ข้อควรปฏิบัติในการอยู่ธุดงค์ คือต้องรักษาศีล 8 เพื่อยกระดับจิตใจให้สูงขึ้น การพักค้างต้องแยกชายหญิงและอยู่ในเขตพื้นที่ที่จัดไว้ ไม่เดินเข้าเขตของเพศตรงข้าม ไม่นอนในวิหารน้อยหลังเดียวกันตั้งแต่สองคนขึ้นไป เก็บของมีค่าไว้กับตัวตลอดเวลา ช่วยรักษาบรรยากาศของการประพฤติปฏิบัติธรรม ช่วยรักษาสมบัติของพระศาสนา และหลังลาธุดงค์ให้ทำความสะอาดส่งเสื่อคืนกองอำนวยการ เพิ่มเติมว่าเวลานอนไม่หันเท้าไปทางมหาธรรมกายเจดีย์ ไม่ตากหรือแขวนผ้าในบริเวณวิหารน้อย และอาบน้ำเสร็จให้แต่งตัวให้เรียบร้อยในห้องน้ำ

ตั้งชื่อเรื่องว่าเตี่ยยกกำลังสาม เพราะทั้งเรื่องมีแต่เตี่ย ผู้เขียนจดหมายเล่าว่าเริ่มเข้าอบรมธรรมทายาทภาคฤดูร้อนรุ่นที่สิบสี่ นับแต่นั้นก็เข้าร่วมงานกับชมรมพุทธศาสตร์ จนมาเป็นอาสาสมัครช่วยงานของวัดจนจบการศึกษา ต่อมาได้ช่วยติดต่อประสานงานการสร้างมหาธรรมกายเจดีย์ กระทั่งเข้าร่วมเป็นหนึ่งในทีมผู้ออกแบบและบริหารงานก่อสร้างจนจบสิ้นเฟสแรกและโครงงานต่าง ๆ ของวัด เขาบอกว่ามีบุญที่ได้ทำงานรับใช้พระศาสนา เป็นความปลื้มปีติภาคภูมิใจมาก และหวังว่าเตี่ยจะได้บุญด้วย จึงขอความเมตตาให้หลวงพ่อฝันในฝันเรื่องเตี่ยและคนในครอบครัว

นอกจากเลี้ยงพระก่อน 7 วัน หลัง 7 วัน และวันจริงรวม 15 วันซึ่งทำอยู่แล้ว ท่านอยากให้ชาวโลกได้เห็นพุทธบุตรทุกนิกายและพุทธบริษัทสี่มารวมกันที่ลานธรรมมหาธรรมกายเจดีย์ จึงชวนมาสร้างเสาแก้วพันปีถวายคุณยายอาจารย์เพื่อเชื่อมสายบุญ ต้นละหนึ่งร้อย ใครมีกำลังมากกว่านั้นก็ตามกำลัง อีกอย่างหนึ่งคือกองทุนบูชาข้าวพระ ซึ่งคนมาใหม่และแม้คนมาก่อนก็ยังไม่เข้าใจความสำคัญว่าต้องมีส่วนในไทยธรรมนั้นด้วย ทั้งดอกไม้ ธูปเทียน อาหารหวานคาว ถ้ามีส่วนบุญจึงเต็มเม็ดเต็มหน่วย ถ้าไม่มีส่วนก็ได้แต่หน่วยไม่เต็มเม็ด เพราะการนำอาหารไปถวายเป็นสังฆทานให้กำลังผู้ประพฤติธรรมเป็นทางมาแห่งบุญของเราเอง จึงชวนให้ตั้งกองทุนกองละหนึ่งพันแล้วถวาย ย้ำว่าเราไปในฐานะมหาเศรษฐีผู้ใจบุญทุนใหญ่ ไม่ใช่มหาทุคตะผู้ใจบุญทุนน้อย

อธิบายว่าธงและรูปมหาธรรมกายเจดีย์เป็นสัญลักษณ์ของวิชชาธรรมกาย เป้าหมายทั้งหมดรวมอยู่ในนั้น เจดีย์จริงมีสามส่วนคือส่วนโดม ส่วนฐานราก และอีกส่วนที่อยู่ลึกเข้าไปข้างใน ซึ่งตัดทอนออกเพื่อให้สร้างได้ในเมืองมนุษย์ สีแดงหมายถึงสายโลหิตคือความเป็นเครือญาติกับท่านผู้รู้ภายใน สีขาวที่เป็นกรอบล้อมหมายถึงความบริสุทธิ์บริบูรณ์ทั้งกาย วาจา ใจ ส่วนตราอื่น ๆ บนเสื้อรวมทั้งตรา DMC เป็นส่วนประกอบให้เข้ากับยุคสมัย

ปิดท้ายบทประจำวันด้วยการชวนให้เวลาที่ผ่านไปไม่ผ่านไปเปล่า แต่ผ่านไปพร้อมบุญที่เพิ่มพูน โดยเฉพาะบุญพิเศษคือการสร้างเสาแก้วพันปีรอบมหาธรรมกายเจดีย์ เพื่อเป็นที่รองรับภิกษุสงฆ์และพุทธบริษัทที่จะมาประชุมกันทั่วโลก เป็นบุญใหญ่ที่ทุกคนจะพลาดไม่ได้

ครูไม่ใหญ่เล่าว่ามีฝรั่งจากหลายประเทศรำพึงว่าวัดนี้ทำไมมีแต่รูปมหาปูชนียาจารย์ ไม่มีรูปพระพุทธเจ้า ไม่นับถือพระพุทธเจ้าหรือเปล่า จึงถือโอกาสตอบว่าไม่จริง มีพระพุทธรูปล้านองค์ ปรากฏข้างนอกสามแสน ข้างในอีกเจ็ดแสน ไม่มีที่ไหนมีเท่านี้ ยังมีที่แจกเป็นของขวัญอีกมาก และที่อาคารหกสิบปีอีกสามแสนแบบย่อส่วน คนไม่เข้าใจเพราะเดินไม่ถึงแล้วเมื่อยก็กลับ แล้วแซวเรื่องอายุหกสิบสองกับยี่สิบหกและคำเรียกตัวเลขภาษาจีน ต่อด้วยบรรทัด jingle พักซ้ำหลายช่วง

เล่าว่าแต่เดิมครูไม่ใหญ่ตั้งใจให้สร้างพระธรรมกายประจำตัวหนึ่งคนหนึ่งองค์หนึ่งชื่อ เป็นตัวแทนมนุษย์หกพันกว่าล้านคนทั่วโลกย่อเหลือหนึ่งล้านคน จารึกชื่อผู้สถาปนาในฐานะตัวแทนของมนุษย์และเทวดา แต่สถานการณ์ทำให้ต้องปรับเพื่อให้เสร็จทันใช้ เพราะการสื่อสารยังไปไม่ทั่วถึง บางคนไม่อยากเห็นมหาธรรมกายเจดีย์เกิดขึ้นจึงปิดบังข้อมูลที่แท้จริง จึงมีทั้งคนหนึ่งสร้างหลายองค์ รายชื่อจึงไม่ครบหนึ่งล้านคนที่ไม่ซ้ำกันก็ไม่เป็นไร ขอให้มหาธรรมกายเจดีย์เกิดขึ้นและผู้มีชื่อจารึกเป็นตัวแทนของทุกคน แล้วพูดถึงการสั่งสมลักษณะมหาบุรุษทีละนิดด้วยการมีภาพกายมหาบุรุษในใจ

จะรอกันให้ครบหนึ่งล้านองค์ ตอนนี้เปิดโอกาสให้ผู้มาภายหลังสร้างพระธรรมกายประจำตัวประดิษฐานภายนอกมหาธรรมกายเจดีย์ จารึกชื่อตัวเองหรือชื่อผู้มีพระคุณ ส่วนภายในมหาธรรมกายเจดีย์เก็บไว้สำรอง เมื่อองค์ภายนอกผุพังตามกาลเวลาจะนำองค์ข้างในออกมาประดิษฐานแทน มีสามระดับซึ่งแจ้งนักเรียนทั่วโลกแล้ว ส่วนเรื่องอื่นจะทยอยคุยกันไป แล้วชวนมาหล่อพระกันก่อน หลังจากนั้นราวเกือบหนึ่งนาทีครึ่งไม่มีบรรทัดถอดเสียง

ช่วงประกาศรายนามผู้มีบุญสร้างพระในมหาธรรมกายเจดีย์ ได้ยินลำดับที่ 126 และ 127 ถอดเสียงเพี้ยนปนภาษาอังกฤษเกือบทั้งหมดจนอ่านรายนามและรายละเอียดกองบุญไม่ได้ ตามด้วยบรรทัด jingle

อีกแค่ 30 วันจะได้มาหล่อพระธรรมกายประจำตัวประดิษฐานในมหาธรรมกายเจดีย์ นักเรียนใหม่ถามว่าประดิษฐานตรงไหน ก็ภายในมหาธรรมกายเจดีย์ ครูไม่ใหญ่บอกว่าสิ่งที่ควรสงสัยกลับไม่สงสัย คือในตัวเรามีพระไหม จะเข้าถึงพระได้ไหม ส่วนพระภายในเจดีย์ทำไว้สำหรับอีกพันปีข้างหน้า เมื่อพระพุทธปฏิมากรภายนอกผุพังไปตามกาลเวลา เจอฝนกรดดินฟ้าอากาศ ก็จะได้นำพระที่ผุพังน้อยกว่าออกมาแทน ภายนอกสามแสน ภายในเจ็ดแสน รวมเป็นล้านองค์ ค่อย ๆ ทยอยหล่อและประดิษฐานกันไป

ช่วงแรกถอดได้บรรทัดเดียวว่าปีนั้นเป็นปีที่อยู่ธุดงค์ปีใหม่กัน วันที่ 30 ธันวาคม 2537 ถึง 1 มกราคม 2538 สิบสองปีผ่านไป ครูไม่ใหญ่ถามว่าใครได้อยู่ในธุดงค์ครั้งนั้นบ้าง (ชื่องานถอดว่า ธุดงค์กลั่นแผ่นดิน ยังไม่ยืนยัน) ใครไม่ได้อยู่ก็ย้อนกลับไปไม่ได้ เพราะงานนั้นทำเพื่อสร้างมหาธรรมกายเจดีย์ ซึ่งวันนี้สร้างเสร็จแล้วจะรื้อแล้วทำใหม่ไม่ได้ ดังนั้นถ้าทุกอย่างลงตัว วันคุ้มครองโลก 22 เมษายนที่จะถึงนี้จะมีพิธีที่มหารัตนวิหารคด ให้คอยดูอีกนิด อีกไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นต์ ความฝันตอนนี้อยู่ที่ 99.94 แล้ว

หลังช่วงพักและสปอตสั้น ๆ จดหมายเล่าต่อว่าคุณพ่อเข้าห้อง ICU ถึงสองครั้ง ลูกบอกพ่อเรื่ององค์พระบนโดมมหาธรรมกายเจดีย์ ทั้งองค์พระภายนอกและองค์พระแกนกลางที่ลูกสร้างให้ ซึ่งพ่อรับรู้ทุกครั้งที่บอก จนท่านจากไปอย่างสงบด้วยวัย 74 ปี ลูกทำตามหลักวิชาที่ครูไม่ใหญ่สอนมาตลอด และเข้าใจการพลัดพรากมากขึ้นว่าความตายคือส่วนหนึ่งของชีวิต

ผู้เขียนบอกว่าถึงมีข้อเสียเรื่องปากก็มีข้อดี ใส่บาตร สวดมนต์ นั่งสมาธิแทบทุกวัน มาวัดทุกวันอาทิตย์แทบไม่เคยขาดเป็นเวลา 8 ปี เคยบวชสามเณรมาแล้ว 4 ครั้ง (สถานที่บวชครั้งที่สี่ถอดเพี้ยน) และไม่เคยพลาดงานวันคุ้มครองโลก บวชสามเณรครั้งแรกปี 2543 รุ่นฉลองมหาธรรมกายเจดีย์ ตอนนั้นอายุ 7 ขวบ โครงการไม่ให้บวชเพราะอายุไม่ถึงเกณฑ์ จึงอ้อนวอนขอร้องจนได้บวช ที่อยากบวชเพราะอยากขึ้นไปนั่งบนมหาธรรมกายเจดีย์ คิดว่าแค่เท้าได้เหยียบขึ้นไปก็คุ้มแล้ว วันนั้นนั่งสมาธิดีมาก เห็นองค์พระขนาดใหญ่มาก มีความสุขมาก สุขดีที่หนึ่ง

ในช่วงสุดท้ายของชีวิต พ่อสร้างองค์พระประจำตัวสี่องค์ให้พ่อ แม่ ผู้เขียน และพี่ชาย เป็นวันโชคดีที่ได้พบอุบาสิกาคนหนึ่งทำหน้าที่กัลยาณมิตรอย่างดี ครอบครัวจึงได้ทำบุญทุกบุญต่อเนื่อง ครั้งนั้นยังสร้างองค์พระประจำตัวให้ปู่ย่าตายายและญาติพี่น้องรวมราวสองร้อยองค์ ปลายปี 2540 พ่อเริ่มชักเพราะมะเร็งลามไปที่สมอง แพ้ยากันชักจนร่างกายเหมือนถูกไฟเผา ต้องเปลี่ยนวิธีรักษา ขณะนอนรักษาตัวพ่อฟังธรรมะตลอดแต่ไม่ชอบนั่งสมาธิ หมอบอกว่าพ่อโชคดีที่ไม่ทรมานเหมือนคนอื่น มีสติและกำลังใจดีมาก บุญใหญ่ครั้งสุดท้ายก่อนเสียชีวิตคือสร้างองค์พระธรรมกายประดิษฐานบนโดมมหาธรรมกายเจดีย์ 1 องค์ ถวายกับคุณครูไม่ใหญ่ด้วยมือของพ่อเอง

ประกาศบุญวันเสาร์ที่ 8 วันจันทร์ที่ 10 และวันอังคารที่ 11 กรกฎาคม ถวายผ้าอาบน้ำฝน ผ้าเช็ดตัว และหลอดไฟ ช่วงนี้ถอดเพี้ยนปนคำอังกฤษหลายบรรทัด จับได้ว่าหลอดไฟจะใช้ที่มหาธรรมกายเจดีย์ มหารัตนวิหารคด หอฉันคุณยายอาจารย์ โบสถ์ มหาวิหารคุณยายอาจารย์ ทั่ววัดพระธรรมกายรวมทั้งวัดสาขาทั่วโลก ชวนมาเอาบุญแล้วฟังสปอตรายละเอียด

ภาคบ่ายวันจันทร์มีพิธีหล่อเทียนสวรรค์ เป็นเทียนที่จะจุดบูชามหาธรรมกายเจดีย์ ต่างจากเทียนพรรษาที่ถวายตามวัดซึ่งตั้งบูชาพระประธานในโบสถ์ไม่กี่องค์ไม่เกินสิบองค์ แต่เทียนของเราบูชาพระพุทธรูปอย่างน้อยสามแสนองค์ บูชาทีหนึ่งได้บุญเยอะ

เฉลยว่าความฝันเห็นสถูปสีทองและเสียงจากเบื้องบนว่าเป็นเวลาที่ธรรมะจะสว่างไสวเป็นครั้งที่สาม หมายความว่าจะได้มาสร้างบารมีกับหมู่คณะด้วยบุญที่เคยสร้างร่วมกันมา บุญบันดาลให้ได้ยินเสียงนั้น ส่วนสถูปสีทองหมายถึงมหาธรรมกายเจดีย์ที่จะได้มาเจอ ความฝันนี้เป็นบุพนิมิตบอกล่วงหน้าถึงการมาศึกษาวิชชาธรรมกาย ช่วงต่อจากนี้ที่น่าจะเฉลยเรื่องเทพีและเทพผู้เป็นลูกถอดเพี้ยนปนภาษาอังกฤษจนอ่านไม่ได้