ep083 ผังเวลา 50 ช่วง
หมู่เกาะโซโลมอน (116) จานดาวธรรม (110) เสาแก้วพันปี (104) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (93) แต่งตัวด้วยรอยยิ้ม (64) พญาโปริสาท (62) มนุษย์กินคน (53) สุตโสม (48) เบน ฟรานซ์ (45) นิวนิวส์ (42) มาฆบูชา 2549 (40) มหาธรรมกายเจดีย์ (33) เร่งเสาแก้วพันปี 300 ต้น (31) ความตระหนี่ (28) กรรมดื่มสุรา (21) วันพระ (20) มหาปูชนียาจารย์ (19) ภุมมเทวา (18) โทษของน้ำเมา (18) ถวายโคมมาฆประทีป (17) สัมมาอะระหัง (15) บ้านกัลยาณมิตร (14) ยุคบุกเบิกสร้างวัดพระธรรมกาย (14) อีตาคนนี้แปลกจัง (14) รักษาสัจจะ (12) บุญสงเคราะห์ญาติ (11) ลุงจำลอง (10) สตารหคาถา (10) เลิกเหล้าเลิกบุหรี่ (10) กษัตริย์ร้อยเอ็ดนคร (9) ชาวโซโลมอน (9) ทักษิณ ชินวัตร (9) ความตายไม่มีนิมิตหมาย (8) ทำความสะอาดลานธรรม (8) อานิสงส์ถวายประทีป (8) เลิกเหล้าด้วยสมาธิ (8) พระอนุรุทธะ (7) วัดพระธรรมกายครบ 36 ปี (6) ผิวพรรณผ่องใส (5) มะพร้าวมหัศจรรย์ (5) อยากบวชเป็นพระ (5) นันทพราหมณ์ (4) วัดสุทัศนเทพวราราม (4) ศีลข้อสาม (4) สามีชาวอังกฤษ (4) กรรมขังสัตว์ (3) นอกบุญเขต (3) พรสี่ประการ (3) ภาษาพิจิน (3) ห้ามโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ (3) เคยเป็นพี่น้องกันมา (3) เลือกรับข่าวสาร (3) ขัตติยธรรม (2) จอนแวร์ (2) ชีวิตเรียบง่าย (2) ดวงตางาม (2) ดวงใจดวงใหม่ (2) ดอนคาสเตอร์ (2) ถูกรถชน (2) ลีล่า (2) สวดสรรเสริญพระรัตนตรัยทั่วประเทศ (2) เอชไอวี (2) โทสจริต (2) ขู่ถอนหมั้น (1) คุณยายปลูกกล้วย (1) จับเข่าคุยกัน (1) ต่อโลงรอ (1) ทหารอเมริกัน (1) บุญไม่ถึงก็ไปไม่ถึงที่หมาย (1) ฝีในท้อง (1) พระพุทธรูปล้านองค์ (1) พัทยา (1) ลูบหลังก่อนตบหัว (1) ส่งน้องเรียนจนจบ (1) เมตตาคนรอบข้าง (1) แต่งงานโดยไม่เต็มใจ (1) แม่สามี (1)
เปิดรายการด้วยคาถาสำเร็จ คำขวัญว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม ท่องเนื้อนาบุญสี่แห่ง คือมหาธรรมกายเจดีย์ พระมหาจุฬามณี พระในบ้าน และพระในตัว แล้วปิดด้วยคำขวัญว่าเมื่อเราสว่าง โลกก็สว่างด้วย
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม นึกถึงบุญก่อนนอน หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ รวมใจกับองค์พระหนึ่งนาทีเมื่อตื่น ทำความรู้สึกว่าตัวเราอยู่ในองค์พระ ทุกชั่วโมงขอหนึ่งนาทีหยุดใจ นึกถึงดวงหรือองค์พระทุกกิจกรรม และสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
ยิ้มกันไปทั่วโลก นับวันว่าวันนี้เป็นวันที่ 112 นับจากออกพรรษา เหลืออีก 155 วันจะเข้าพรรษา ผ่านปีใหม่มา 37 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำไม พระนิพพานอยู่ที่ไหน เริ่มที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ดด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ใครทำไม่ได้ กลางช่วงมีบรรทัด jingle พักสักหน่อยซ้ำราวครึ่งนาที แล้วย้ำว่ามีทุคติรองรับอยู่จึงต้องศึกษาไว้เพื่อดำเนินชีวิตให้ถูกต้อง
ครูไม่ใหญ่เกริ่นว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ของเคสตาดี้ที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรมดีขึ้น บอกว่าชื่อเรื่องแปลก ถอดเสียงได้ว่าอีตาคนนี้แปลกแปลกซ้ำสองครั้ง ตรงกับประโยคในจดหมายกรณีศึกษาช่วงท้ายรายการที่ผู้เขียนคิดในใจว่าอีตาคนนี้แปลกจัง ชื่อเรื่องจึงอนุมานจากสองจุดนี้ ยังไม่ยืนยันถ้อยคำเป๊ะ ต่อจากนั้นเข้าช่วงพัก
ช่วงพักราวสี่นาทีครึ่งหลังเกริ่นกรณีศึกษา บรรทัดถอดเสียงเป็นท่อนร้องลากยาวว่าแล้วมันจะไปลงเอย ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ไม่ทราบชื่อเพลง
ยิ้มกันหรือยัง คนที่ยังไม่ยิ้มเหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ ใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้าสวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน ให้นำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้าทั้งในบ้านและนอกบ้าน แล้วบอกว่าวันนี้เรื่องราวเยอะ ออกรายการไม่หมด ต้องตัดออกไปบ้าง
ครูไม่ใหญ่บอกว่าก่อนคุยกันให้หนูน้อยชวนสร้างเสาแก้วพันปีกันหน่อย ต่อด้วยเทปที่ถอดเสียงเพี้ยนเป็นภาษาต่างประเทศปนเกือบทั้งช่วง ได้ยินตัวเลขเงินบาทและคำสวัสดีครับ รายละเอียดฟังไม่ชัด
ต่อจากสปอต ครูไม่ใหญ่พูดถึงเสาแก้วสามร้อยต้นที่จะรองรับมหาวิหารในปี 2550 เด็กในเทปรีบวิ่งมาให้ทันถ่ายรูป เปรียบว่ายังมีผู้มีบุญที่ทำให้ครูไม่ใหญ่ลุ้นระทึกอยู่เรื่อย ๆ ว่าจะมาสร้างเสาแก้วพันปีกันเมื่อไร มักรอตอนใกล้ ๆ ครูไม่ใหญ่เหมือนผู้กำกับที่นับหนึ่งสองสามสี่แล้วหายไปหนึ่ง จึงขอให้ช่วยกันรีบสร้างให้เสร็จ ใครทำใครได้บุญ
บุญเป็นบ่อเกิดของความสุขและความสำเร็จในชีวิตทุกภพทุกชาติ ไม่ใช่หนึ่งสมองสองมืออย่างเดียว มือถึง ใจถึง ทีมถึง ทุนถึง แต่บุญไม่ถึงก็ไปไม่ถึงที่หมาย เหนื่อยฟรี แล้วมานั่งรำพึงว่าขยันขนาดนี้ทำไมไม่รวย เพราะไม่ได้สั่งสมบุญมา อย่ารอวันนั้นวันนี้ เพราะมัจจุราชไม่เคยให้โอกาสใคร ความตายไม่มีนิมิตหมาย แล้วชวนปีติใจทบทวนบุญถวายโคมมาฆประทีป ต่อจากนั้นมีช่วงที่ไม่มีบรรทัดถอดเสียงและบรรทัดเพี้ยนราวสองนาทีครึ่ง
มาฆบูชาปีนี้เป็นวันสำคัญของผู้ร่วมสร้างวัดพระธรรมกาย ครบสามรอบ ถ้าเป็นคนก็อายุ 36 กำลังหนุ่มแน่น เล่าย้อนยุคปลูกต้นไม้ เทปูน คุณยายอาจารย์ถือแชลงปลูกกล้วยปลูกมะละกอ สวมงอบ เอากล้วยไปเลี้ยงพระที่มีไม่กี่องค์และลูกหลานที่มาช่วยงาน ใครไปหาก็แจกกล้วย บอกว่ากล้วยยายปลูกเองอร่อยนะ ที่เหลือทำกล้วยตาก คุณยายเริ่มสร้างวัดตอนอายุหกสิบกว่าแต่เบิกบานมีความสุข อยู่กลางแดดก็ไม่ร้อน ครูไม่ใหญ่ถามในห้องว่ามีรุ่นสร้างวัดบ้างไหม ไม่มีเลย สมัยบุกเบิกบวชองค์เดียวนั่งบนกองฟาง บางคนยังไม่เกิด ใครมาทีหลังให้รีบสร้างบุญให้ทัน
ครูไม่ใหญ่ชวนทบทวนอีกบุญหนึ่ง ต่อจากนั้นไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสามนาที แล้วพูดว่าลานธรรมรองรับได้เป็นล้าน คนลงไปเยอะก็ยังดูน้อย เป็นเรื่องน่าปีติสำหรับผู้มีส่วนร่วมบุญล้างลานธรรม ทำความสะอาดลานธรรม และเตรียมโคมมาฆประทีป ใครมีส่วนบุญนี้สาธุ อย่าให้ขาดแม้แต่บุญเดียว บุญเล็กบุญน้อยไม่มีสำหรับที่นี่ ท้ายช่วงมีบรรทัดถอดเสียงลากยาว
อานิสงส์ของบุญถวายประทีปทำให้ดวงตางาม ใครก็อยากมอง ไม่มีอะไรบดบังแม้แว่นสายตา ชาติต่อไปไม่ต้องทำเลสิก ไม่ต้องใส่คอนแทคเลนส์สี ครูไม่ใหญ่เล่าคนที่เปลี่ยนสีตาได้เพราะใส่คอนแทคเลนส์ ผู้มีบุญนี้มองเห็นแม้ในที่มืดได้ไกลเป็นโยชน์ ยกว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตอนยังเป็นพระโพธิสัตว์ยิงธนูถูกเส้นผมในที่มืดตอนฟ้าแลบ และใครเห็นดวงตาแล้วมีเสน่ห์อยากตามไปปฏิบัติธรรม แทรกมุกว่าพูดช้าไม่ได้ เดี๋ยวคนตกใจ
นอกจากตาเนื้อยังได้ดวงตาภายในอย่างพระอนุรุทธะที่มีทิพยจักษุ เห็นกายละเอียดที่แม้เอกซเรย์ฉายไม่ถึง มีธรรมจักษุเห็นรอบตัว มีดวงปัญญาสว่างเหมือนประทีปขจัดความมืดในใจ ได้ชื่อว่าผู้ให้ดวงตา แสงไฟเล็กน้อยในที่มืดให้ความอบอุ่นใจและบรรเทาความสะดุ้งกลัว ผู้มีบุญนี้เกิดชาติไหนก็ไม่หวาดกลัว ผิวพรรณผ่องใสเหมือนติดหลอดนีออนไว้ในตัว ผ้าผืนเดียวกันคนมีบุญประทีปใส่แล้วเจิดจ้า คนไม่มีบุญใส่แล้วหมอง จึงชวนมาเอาบุญจุดมาฆประทีป แล้วตามด้วยบรรทัด jingle สั้น ๆ
ครูไม่ใหญ่เล่าว่ามีฝรั่งจากหลายประเทศรำพึงว่าวัดนี้ทำไมมีแต่รูปมหาปูชนียาจารย์ ไม่มีรูปพระพุทธเจ้า ไม่นับถือพระพุทธเจ้าหรือเปล่า จึงถือโอกาสตอบว่าไม่จริง มีพระพุทธรูปล้านองค์ ปรากฏข้างนอกสามแสน ข้างในอีกเจ็ดแสน ไม่มีที่ไหนมีเท่านี้ ยังมีที่แจกเป็นของขวัญอีกมาก และที่อาคารหกสิบปีอีกสามแสนแบบย่อส่วน คนไม่เข้าใจเพราะเดินไม่ถึงแล้วเมื่อยก็กลับ แล้วแซวเรื่องอายุหกสิบสองกับยี่สิบหกและคำเรียกตัวเลขภาษาจีน ต่อด้วยบรรทัด jingle พักซ้ำหลายช่วง
ครูไม่ใหญ่นำเข้าว่าม็อบแบบนี้เป็นม็อบสีขาว ใสเป็นแก้ว ไปสวดมนต์ ดีเหมือนกัน แล้วเข้ารายการนิวนิวส์ ข่าวแรกพุทธศาสนิกชนทั่วประเทศสวดมนต์เจริญภาวนาให้บ้านเมืองสงบสุข ผู้สื่อข่าวรายงานว่าเย็นวันนั้นเวลา 17 นาฬิกา ที่อุโบสถวัดสุทัศนเทพวราราม กรุงเทพฯ พระสงฆ์และประชาชนกว่า 2,000 คนร่วมสวดสรรเสริญคุณพระรัตนตรัย นั่งสมาธิแผ่เมตตาอธิษฐานจิต นายกสมาคมทางพระพุทธศาสนาผู้เป็นประธานการจัดงาน (ชื่อคนและชื่อผู้สื่อข่าวถอดเสียงไม่ชัด ยังไม่ยืนยันการสะกด) กล่าวว่าจัดขึ้นทุกวัดทั่วประเทศพร้อมกันเพราะความขัดแย้งทางความคิดอาจนำไปสู่ความไม่สงบ ขอให้ทุกฝ่ายใช้ขันติธรรม สามัคคีปรองดองตามพระราชดำรัส
ข่าวที่สองว่าคณะกรรมการควบคุมการบริโภคเครื่องดื่มแอลกอฮอล์แห่งชาติมีมติห้ามโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ทุกรูปแบบตลอด 24 ชั่วโมง ทั้งโทรทัศน์และวิทยุ ยกเว้นการถ่ายทอดสดกีฬาอาชีพนานาชาติทั้งในและต่างประเทศ เช่น มวยสากลชิงแชมป์โลก กอล์ฟ เรือใบ เทนนิส และฟุตบอลนานาชาติ กลางช่วงและท้ายช่วงมีบรรทัด jingle พักซ้ำ
ครูไม่ใหญ่ว่าที่เลือกข่าวมาเพราะห่วงใย ใจที่หมองจะติดไปตอนเดินทางไปปรโลก ต้องชำระเส้นทางให้บริสุทธิ์ คนฉลาดเลือกข่าวเหมือนทอดแหที่ติดทั้งกิ่งไม้ หิน ปลา งู แต่เลือกเอาแต่ปลาใส่ข้อง ช่วงหนึ่งเสียงถอดเพี้ยน แล้วเล่าว่าอีกที่หนึ่งแถวพระบรมรูปก็มีคนไปรวมกันสวดมนต์เหมือนกัน ครูไม่ใหญ่มีความเห็นว่าเป็นคนไทยเหมือนกันให้จับเข่าคุยกันด้วยเหตุผล ไม่ใช่ฉันจะเอาอย่างเดียว เกื้อกูลกันโดยมองส่วนรวมและประเทศชาติ อย่าเพิ่งมองเรื่องส่วนตัว
ครูไม่ใหญ่ว่าอายุ 62 ปีเพิ่งได้ยินมติแบบนี้ เชียร์ทุกรัฐบาลที่ออกมติห้ามโฆษณาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ เพราะขนาดไม่ได้โฆษณายังขายกันมาก เมาแล้วสร้างความหายนะต่อชีวิตและทรัพย์สินของตัวเอง ผู้อื่น และชาติ รัฐบาลก่อน ๆ ไม่มีอารมณ์ทำหรือยุบสภาไปก่อน เพิ่งได้ท่านนายกทักษิณ จึงชื่นชมเป็นส่วนตัวในสิ่งที่ลุยเรื่องยาบ้าและปิดเว็บสื่อลามก จากนั้นเข้าช่วงพักที่มีบรรทัด jingle ซ้ำยาว
ช่วงพักราวสามนาทีห้าสิบวินาที บรรทัดถอดเสียงเป็น jingle ว่าก็กลับมาแล้วซ้ำหลายสิบบรรทัด ไม่มีเนื้อหาอื่น ไม่ทราบชื่อเพลง
ช่วงต้นถอดท่อนร้องว่าไทยรักท่าน ท่านรักไทย รักทักษิณ รักทั้งทีม ไทยรักไทย แล้วครูไม่ใหญ่ว่าไทยไม่รักไทยแล้วจะรักใคร น่าชื่นใจที่มีมติ แต่มีข้อยกเว้นเปิดทางให้กีฬานานาชาติที่สปอนเซอร์มักเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ซึ่งขัดแย้งในตัว เพราะเมาแล้วเล่นกีฬาไม่ได้ กีฬามีไว้ออกกำลังกายและปลูกฝังความสามัคคี ไม่ใช่โฆษณาอบายมุข นักกีฬาทีมชาติใส่เสื้อโลโก้เครื่องดื่ม ถ้าจะให้ดีที่สุดก็ปิดโรงงานไปเลย แล้วชื่นชมทุกคนที่ผลักดันเรื่องนี้ โดยเฉพาะลุงจำลองว่าเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดี กลางช่วงมีบรรทัด jingle ซ้ำ
วันนี้วันพระ พระต้องเห็นพระ ติดป้ายวันพระไว้ ถามว่าได้เข้าวัดใกล้บ้านหรือยัง ทุกวัดต้องไปทำนุบำรุง แสวงบุญในแต่ละวัดด้วยบุญกิริยาวัตถุ ทานรักษาศีลเจริญภาวนา ปัดกวาดลานวัด ฟังธรรม ปฏิบัติธรรม เรื่องวันพระจะค่อย ๆ คุยกันไป ตอนนี้เวลาเหลือน้อย ใคร ๆ อยากดูว่าพญาโปริสาทจะตอบอย่างไร แต่ก่อนนั้นมีช่วงวิเศษคือเพลง
เปิดเพลงมะพร้าวมหัศจรรย์ราวสองนาที ถอดท่อนร้องได้บางส่วน เพลงที่ครูไม่ใหญ่แต่งเปรียบมะพร้าวที่กลั่นน้ำเค็มเป็นน้ำหวานและหวงน้ำไว้หลายชั้น กับการรักษาใจให้หยุดนิ่ง ได้รับความนิยมจนแปลเป็นภาษาต่าง ๆ
ครูไม่ใหญ่ว่าใคร ๆ ก็รักมะพร้าว มะพร้าวกลั่นน้ำทะเลเป็นน้ำหวานได้จึงหวงน้ำมาก มีเนื้อ กะลา เปลือกหุ้ม ต้นสูงขึ้นไปเอายาก แล้วอ่านข้อความสั้น ๆ ของอาจารย์ลีล่าที่แปลเพลงมะพร้าวมหัศจรรย์เป็นภาษาพิจินซึ่งครูไม่ใหญ่ชอบมาก เธอดีใจที่หลวงพ่อชมว่าแปลดี เรียกหลวงพ่อว่า Great Composer and Great Teacher ครูไม่ใหญ่เขินและแก้ว่าเป็นคุณครูไม่ใหญ่ ไม่ใช่ครูผู้ยิ่งใหญ่ เธอบอกว่าตอนนี้นึกลูกแก้วไว้กลางท้องได้แล้ว แล้วให้ดูภาพลีล่าพนมมือ และข้อความของสาวน้อยเมรินด้าว่าเพลงนี้ทำให้อยากนั่งสมาธิและนำมาเต้นรำได้ด้วย
หลังช่วงเสียงเพี้ยนราวสองนาที ครูไม่ใหญ่ว่าตอนนี้แทบลืมไปแล้วว่าหมู่เกาะโซโลมอนเคยเป็นดินแดนมนุษย์กินคน กลายเป็นเกาะสวรรค์ของชาวโซโลมอนเพราะเริ่มมีประสบการณ์ภายในกันมาก สมาชิกหลักร้อยนับเฉพาะหัวหน้าครอบครัว เขากลับไปเล่าให้คนในบ้านฟังว่ามะพร้าวเปลี่ยนเป็นแก้วบ้างเป็นดวงตะวันบ้าง แล้วอ่านข้อความของชาวโซโลมอนชื่อจอนแวร์ (ยังไม่ยืนยันว่าเป็นคนเดียวกับที่ตอนก่อนเรียกจอน ควาเลมาเน่) ขอบคุณที่หลวงพ่อพูดถึงในรายการ นั่งสมาธิราว 20 นาทีเห็นลูกมะพร้าวกลมใสสว่างเหมือนดวงอาทิตย์แล้วเห็นต่อเนื่องไปจนครบ 40 นาที เดิมไม่ขยันทำงาน นั่งสมาธิแล้วกลับกระตือรือร้นทั้งนั่งสมาธิและทำงาน ครูไม่ใหญ่แย้งความเชื่อว่านั่งสมาธิแล้วขี้เกียจ
เจ้าของจดหมายเล่าเรื่องลูกกลมใสให้เพื่อนฟัง เพื่อนสนใจ วันหนึ่งจึงชวนเพื่อนอายุราว 24-26 ปี ซึ่งปกติปาร์ตี้ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ด้วยกัน มานั่งสมาธิที่บ้าน ครูไม่ใหญ่ว่าเปิดบ้านกัลยาณมิตรแล้วแม้ยังไม่มีป้าย สอนท่านั่งขาขวาทับขาซ้าย วางมือ วางนิ้ว และวางใจ ให้นึกรูปมะพร้าวตลอดเวลา นั่งด้วยกันห้าสิบนาที เพื่อนบอกว่านึกมะพร้าวได้ทุกคนและมีความสุข แล้วรีบบอกให้เลิกสูบบุหรี่ เลิกดื่มเหล้า ย้ำโทษภัย ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าความรักเพื่อนมนุษย์เกิดขึ้นเองในใจ และฝากคนที่ผลิต ขาย หรือเป็นนายแบบโฆษณาน้ำเมาให้ไปนึกมะพร้าว สักวันจะเลิกปิดโรงงานเอง
เพื่อนตอบตกลงเลิกบุหรี่อย่างง่าย ๆ และจะพยายามอย่างดีที่สุด เจ้าของจดหมายให้นั่งสมาธิต่อเพราะจะทำให้เลิกได้ตลอดไป ครูไม่ใหญ่ว่ามีสิ่งทดแทนที่ดีกว่า เดิมเข้าใจว่าน้ำเมาหรือบุหรี่เชื่อมกับความสุข แต่เมื่อเทียบแล้วสมาธิดีที่สุด ไม่เสียเงิน สดชื่นเบิกบาน เพื่อนเคยว่าเขาทำผิดประเพณีที่ไม่ยอมดื่มด้วย แต่ตอนนี้กลับชวนเพื่อนวงเหล้ามานั่งสมาธิที่บ้านหลังเลิกงาน เขาเสนอว่าควรหยุดประเพณีที่ถือว่าปฏิเสธเหล้าเป็นความผิด แล้วเริ่มประเพณีชวนเพื่อนนั่งสมาธิแทน ปิดด้วยภาพเจ้าของจดหมายกำลังนั่งสมาธิ
หลังช่วงพักที่มีบรรทัด jingle ซ้ำราวสองนาทีครึ่ง อ่านถ้อยคำของเบน ฟรานซ์ เพื่อนถามว่าพุทธศาสนาสอนอะไร เขาตอบเท่าที่รู้ว่าให้ปฏิบัติตามข้อปฏิบัติสิบข้อ และการฝึกสมาธิสำคัญที่สุด ฝึกแล้วรู้สึกว่าอยู่ใกล้ตำแหน่งที่ดีของชีวิต มีเมตตากับคนรอบข้าง อยากพูดดี ๆ ให้ความเคารพเหมือนเคารพตัวเอง อยากให้ทั้งการแนะนำสมาธิ เงิน อาหาร เสื้อผ้า แม้มีไม่มากก็ไม่รีรอ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าถ้อยคำนี้เกิดขึ้นเองจากผู้เข้าถึงดวงตะวันภายใน ก่อนนั่งเขาผ่อนคลายกายใจ หาที่สงบ เห็นลูกกลมใสมีรัศมีได้ภายในสองนาที ถามว่าจะเข้าไปในลูกกลมได้อย่างไร และจะเรียกลูกกลมใสนั้นว่าอะไร เขารู้สึกว่าเป็นดวงใจดวงใหม่ My New Heart ครูไม่ใหญ่ให้เรียกอย่างนั้นไปก่อน
เบน ฟรานซ์เขียนว่าสมาธิมีผลดีต่อการทำงาน ครอบครัว และการอยู่ในสังคม ทำให้อยู่อย่างสงบเรียบง่ายในโลกได้ ครูไม่ใหญ่ขยายว่าคนส่วนใหญ่หลายพันล้านคนอยู่เรียบง่ายไม่ได้ ชอบโลดโผนเหมือนทาร์ซาน เพราะนึกไม่ออกว่าเรียบง่ายแล้วจะสุขอย่างไร แต่เบนว่าอยู่เรียบง่ายอย่างมีความสุข ไม่เซ็งไม่เครียด เบนเชื่อว่าแม้คนใส่แว่นหรือคนตาบอดก็นั่งสมาธิเห็นสิ่งที่อยู่ภายในได้ เพราะตัวเขาเองไม่ได้ใช้ตามอง แต่ใช้การนึก ครูไม่ใหญ่ชวนให้วันหลังมาช่วยพูดที่อิสราเอลหรือธรรมกายสากล แล้วเบนถามความหมายของคำภาวนาสัมมาอะระหัง ครูไม่ใหญ่ตอบย่อเพราะเวลาไม่พอว่าสัมมาคือถูกต้องดีงาม คิดชอบ เห็นชอบ พูดชอบ ทำชอบ อะระหังคือไกลจากสิ่งไม่ดี จากความทุกข์และความหมองใจ วันหลังจะขยาย
เบน ฟรานซ์เขียนว่ารู้สึกว่าปีหน้าจะมีล้านคนมานั่งสมาธิที่เมืองไทย ฟังแล้วมีความสุขทันที คิดว่าต้องไปเป็นพระและร่วมนั่งสมาธิกับคนล้านคนนั้นให้ได้ มีกำลังใจที่รู้ว่าจะมีคนเป็นล้านนั่งสมาธิเวลาเดียวกับเขา ถ้าผ่านบททดสอบการเป็นชาวพุทธจะไปร่วมให้ได้ เมื่อเห็นหลวงพ่อก็อยากเป็นอย่างหลวงพ่อ ถามรายละเอียดว่าการเป็นพระต้องทำอย่างไร คำสอนเกี่ยวกับพระมีอะไรบ้าง อยากเป็นภิกษุที่สงบ สุขุม ลุ่มลึก ครูไม่ใหญ่บอกว่าเวลาไม่พอแล้ว ชมว่าภาษาของเขาเรียบง่ายลึกซึ้ง แล้วให้ดูภาพเบน ฟรานซ์ ต่อด้วยช่วงพักที่มีบรรทัด jingle ซ้ำราวสองนาที
ละครชาดกคนกินคนตอนต่อ ทวนว่าโปริสาทกล่าวหาว่าพระเจ้าสุตโสมไม่รู้หลักขัตติยธรรม หลุดมือไปแล้วยังกลับมาหาความตาย พระองค์ตรัสว่ารู้ดีแต่ไม่ยึดมั่น เพราะขัตติยธรรมแบบนั้นคือความฉลาดเอาตัวรอดโดยเบียดเบียนผู้อื่น ผู้ยึดถือจะตกนรกเพราะเสียสัจจะ โปริสาทถามว่าทำไมละปราสาทและกามสุขเพื่อรักษาสัจจะ พระองค์ตอบว่าสัจจะเป็นรสอันเลิศ รสทั้งหลายอร่อยได้เมื่อมีสัจจะต่อกัน ผู้รักษาสัจจะข้ามชราและมรณะถึงพระนิพพาน ส่วนที่ไม่กลัวตายเพราะทำแต่ความดี บำรุงบิดามารดาญาติมิตร ทำหน้าที่พระเจ้าแผ่นดินไม่บกพร่อง ให้ทานมาก แล้วตรัสว่าคนเช่นท่านไม่ใช่ภาชนะรองรับธรรม เชิญบูชายัญเถิด โปริสาทยิ่งเคารพและอ้อนวอนขอฟังธรรม
พระเจ้าสุตโสมทรงทราบว่าโปริสาทใจอ่อนลงและปรารถนาฟังธรรมอย่างแรงกล้า จึงตรัสพระคาถาที่สดับมาจากนันทพราหมณ์ บทที่หนึ่ง การคบสัตบุรุษครั้งเดียวย่อมคุ้มครองได้ คบอสัตบุรุษแม้หลายครั้งก็คุ้มครองไม่ได้ บทที่สอง พึงคบและสนิทสนมกับสัตบุรุษ รู้ธรรมของสัตบุรุษแล้วมีแต่เจริญ บทที่สาม ราชรถที่วิจิตรยังเก่าคร่ำคร่า สรีระยังถึงความชรา แต่ธรรมของสัตบุรุษไม่เก่า บทที่สี่ ฟ้ากับดิน ฝั่งนี้กับฝั่งโน้นของมหาสมุทรไกลกัน แต่ธรรมของสัตบุรุษกับอสัตบุรุษไกลกันยิ่งกว่า โปริสาทปลื้มปีติเหมือนพระพุทธเจ้าแสดงเอง ช่วงหนึ่งเสียงถอดเพี้ยน แล้วบรรยายว่าธรรมะทำใจที่ดำมืดให้สว่าง ใจร้ายให้ใจดี โปริสาทไม่มีสมบัติบูชาธรรมจึงขอถวายพรสี่ประการ
พระเจ้าสุตโสมตรัสว่าโปริสาทไม่รู้จักความตาย ไม่รู้ประโยชน์ นรกสวรรค์ก็ไม่รู้ อาจกลับคำภายหลังได้ โปริสาทยืนยันว่าจะไม่กลับคำ แม้ชีวิตก็สละถวายได้ พระองค์ทรงเห็นว่าถ้าขอให้เลิกกินเนื้อคนเป็นข้อแรกจะลำบากใจ จึงขอข้อง่ายก่อน ข้อหนึ่งให้โปริสาทมีอายุยืนร้อยปีในฐานะผู้มีศักดิ์ศรีเสมอกัน โปริสาทชื่นชมยินดี ข้อสองให้เว้นการกินกษัตริย์ทั้งหลายในชมพูทวีป ข้อสามให้ปล่อยกษัตริย์ร้อยเอ็ดพระองค์กลับนครโดยสวัสดี โปริสาทรับทั้งหมด แล้วพระองค์ทรงนิ่งจนโปริสาทอึดอัด ก่อนตรัสช้า ๆ ว่าแคว้นกาสีจะร้างเพราะผู้คนหนีภัยโจร ขอให้งดเสวยเนื้อมนุษย์เป็นพรข้อสุดท้าย ละครจบด้วยคำถามว่าโปริสาทจะกล้าให้พรข้อนี้หรือไม่ โปรดติดตามตอนต่อไป
ครูไม่ใหญ่บ่นว่าพอถึงตอนดี ๆ ก็จบทุกที ถามทวนนักเรียนว่าพรสี่ข้อมีอะไร ช่วงหนึ่งเสียงถอดเพี้ยน แล้วชี้ว่าเรามักได้ยินคำว่าตบหัวแล้วลูบหลัง แต่พระเจ้าสุตโสมลูบหลังก่อนแล้วค่อยตบหัว ขอพรข้อแรกให้อายุยืนร้อยปีจนอีกฝ่ายรับได้สบายใจ พอถึงข้อที่ยากก็ไม่โกรธ เป็นหลักวิชาที่ต้องศึกษาไว้ ให้อีกฝ่ายสบายอกสบายใจก่อนแล้วค่อยว่ากัน จากนั้นบอกว่าเข้าสู่กรณีศึกษา เปิดด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย
เปิดเพลงยิ้มแล้วรวยตามที่ครูไม่ใหญ่ประกาศว่าเปิดกรณีศึกษาด้วยเพลงนี้ บรรทัดถอดเสียงของท่อนร้องเพี้ยนและมีบรรทัด jingle ช่วงพักซ้ำต่อท้าย เพลงชวนให้ยิ้มแล้วชีวิตจะรุ่งเรือง
ยิ้มแล้วขอให้รวย แล้วเปิดจดหมายกรณีศึกษาของนักเรียนที่อยู่เมืองดอนคาสเตอร์ ประเทศอังกฤษ เล่าชีวิตตัวเองและครอบครัว พ่อเป็นชาวอำเภอพนัสนิคม จังหวัดชลบุรี (ชื่ออำเภอถอดเสียงไม่ชัด) ก่อนแต่งงานเป็นพ่อค้าควายและทำฟาร์มไก่ แต่งงานแล้วมาทำนากับแม่ เมื่อลูกคนโตช่วยงานได้ พ่อไปเป็นช่างฟิตให้ทหารอเมริกันที่แคมป์แห่งหนึ่งราวสามปี แล้วกลับมาเป็นพ่อค้าที่บ้าน ปัจจุบันเสียชีวิตแล้วอายุ 72 ปี (ชื่อโรคถอดเสียงไม่ชัด) แม่เป็นคนอำเภอเดียวกัน พบพ่อตอนอายุ 19 ผ่านพี่ชาย พ่อรักแม่ตั้งแต่แรกเห็น ช่วงถัดมาเสียงถอดเพี้ยนเป็นภาษาอังกฤษปนหลายบรรทัด ความได้ว่าแม่ต้องยอมแต่งงานกับพ่อตามที่ญาติผู้ใหญ่จัดการ แต่เก็บความช้ำใจไว้ ทะเลาะกันทีไรก็เหน็บพ่อเรื่องนี้ พ่อยอมขอโทษทุกครั้ง แล้วไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาที
พ่อแม่ขอโทษกันไปมาจนมีลูกสิบคน คลอดง่ายทุกคน ปัจจุบันแม่อายุเจ็ดสิบ ป่วยหลายโรคทั้งโรคหัวใจ เบาหวาน ข้อเข่าเสื่อม และความดัน ผู้เขียนเกิดปี 2500 เป็นลูกสาวคนโต มีน้องเก้าคน จบ ป.4 อายุสิบขวบก็ช่วยพ่อแม่ทำงานเลี้ยงน้อง ช่วงนั้นพ่อกลับไปประจำแคมป์ทหารอเมริกัน นาน ๆ กลับมา จึงทำงานหนักทั้งงานบ้านงานนา อายุ 16 ป่วยหนักเป็นฝีในท้อง ส่งโรงพยาบาลแทบไม่ทัน หลังหมอผ่าตัดก็ไม่รู้สึกตัวเลย หนึ่งเดือนผ่านไปหมอบอกว่าหมดปัญญา พ่อพากลับบ้าน ญาติดีใจที่กลับมาตายที่บ้านและช่วยกันต่อโลงเตรียมไว้ ครูไม่ใหญ่ถามว่าตายไหม ไม่ตาย ช่วงถัดมาเสียงถอดเพี้ยนยาว แล้วเล่าว่าพ่อทดสอบด้วยการบอกว่าไปกินหอยทอดมาอร่อยมาก ลูกขยับปากจะพูดคำว่าหอยทอด พ่อจึงรู้ว่ากินได้แล้ว หยอดน้ำข้าวต้มให้ น้องหาผักมาผัดมาต้มให้กิน
พอร่างกายได้อาหาร สติก็กลับมา หัดพูด หัดฟัง หัดนั่ง หัดเดิน กว่าจะทำอะไรได้อายุก็ปาเข้าไปยี่สิบ อายุ 21 เรียนต่อภาคค่ำจนจบ ม.ศ.5 ร่างกายดีขึ้นจนทำงานได้ มาเช่าบ้านในเมืองชลบุรี ทำงานหลายอย่างทั้งรับจ้าง ขายข้าวแกง รับส่งเครื่องจักสานพื้นบ้านไปตามห้างในกรุงเทพฯ พร้อมเรียนอาชีวะ แล้วทยอยรับน้องทั้งเก้าคนมาอยู่ด้วยและส่งเรียนจนจบทุกคน จนผู้เขียนอายุ 35 น้อง ๆ มีงานดีและทยอยแต่งงาน จึงไม่มีคนดูแลแม่ และมีปัญหากับแม่ที่อยากให้ลูกแต่งงาน อายุ 36 ถูกรถชน ขาซ้ายเกือบหัก ล้อรถทับจนต้องเดินกะเผลกมาตลอด
อายุ 43 ยังไม่แต่งงาน ไปค้าขายในตลาดพัทยา เพื่อนแม่ค้าที่เปิดร้านอาหารริมหาดพัทยารู้จักหนุ่มชาวอังกฤษอายุเท่ากัน ครั้งแรกที่พบเขายกมือไหว้ พูดว่าสวัสดีครับคำเดียวแล้วไม่พูดอะไรอีกเลย ผู้เขียนคิดในใจว่าอีตาคนนี้แปลกจัง ครูไม่ใหญ่แซวเป็นฉากพระเอกเจอนางเอก ช่วงถัดมาเสียงถอดเพี้ยนและมีบรรทัด jingle ช่วงพักซ้ำราวหนึ่งนาทีครึ่ง แล้วเล่าต่อว่าเขาเหมือนมีอะไรซ่อนในใจและต้องการความช่วยเหลือแต่ไม่รู้จะไปหาใคร ผู้เขียนอยากช่วย ประจวบกับแม่กดดันเรื่องไม่ยอมสละโสด และเพื่อนชายที่คบกันมาสิบปีและคิดจะแต่งงานด้วยฝากน้องสาวมาบอกเลิก ว่ารับไม่ได้เพราะผู้เขียนพูดไม่รู้เรื่อง ใจดีเกินไป เชื่อคนง่าย ต้องไปอยู่กับคนที่ไม่รู้เรื่องเหมือนกัน ผู้เขียนน้อยใจมาก และเห็นว่าฝรั่งคนนี้ตรงสเปคที่เพื่อนชายว่าไว้ จึงตัดสินใจคบเร็วเกินไป
หลังช่วงที่มีบรรทัดคล้ายท่อนเพลงและเสียงเพี้ยน เล่าว่าเขาโกนหนวดใส่ชุดใหม่แล้วดูดีขึ้น ผู้เขียนพักที่อพาร์ตเมนต์ของเขาเพราะสะดวกไปขายของตอนเช้า อยู่ด้วยกันเขาไม่แตะเนื้อต้องตัวเลย คบกันระยะหนึ่งผู้เขียนบอกว่าต้องแต่งงานกันแล้ว เพราะอยู่ด้วยกันไปไหนด้วยกันไม่เป็นตัวอย่างที่ดีกับน้อง เขาถามว่าทำไมต้องแต่ง ฉันไม่ใช่คนดี มีสองหัวใจ บางวันดีบางวันร้าย ผู้เขียนว่าคนที่อยู่ใกล้ต้องเป็นคนดี และเธอเป็นคนดี เขายิ้มเขินแล้วถามว่าแน่ใจหรือ แต่งงานกันเมื่อ 11 เมษายน 2543 ชีวิตคู่ไม่เหมือนใคร ไม่ปรึกษาเรื่องอนาคต เขาไม่สุงสิงใคร มีคนมาหาก็หลบ และไม่เคยเกี่ยวข้องกันฉันสามีภรรยาเลย ครูไม่ใหญ่ถามว่าเขาเหมือนอะไร ได้คำตอบว่าเหมือนลูกชายมากกว่า
แต่งงานได้หนึ่งปีสามีเริ่มป่วย เข้าออกโรงพยาบาลหลายครั้ง มีอาการคันตามตัว รู้ผลแล้วไปนั่งร้องไห้ในรถ รำพึงว่าไม่เหลืออะไรแล้ว อยากหนีไปไกล ผู้เขียนบอกว่ายังเหลือฉัน จะเป็นเพื่อนดูแลเอง เขาตื้นตันใจ ช่วงถัดมาไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวหนึ่งนาทีครึ่ง แล้วเล่าว่าพาไปตรวจซ้ำ ผู้เขียนตรวจด้วยไม่มีปัญหา ส่วนเขาติดเชื้อเอชไอวีแน่นอน ต่อมาผู้เขียนไปงานแต่งงานน้องสาวที่อังกฤษ ได้เยี่ยมแม่สามีครั้งแรก สามเดือนต่อมาจดทะเบียนกันอีกครั้งที่อังกฤษ ซื้อบ้านที่เมืองดอนคาสเตอร์และชวนแม่สามีมาอยู่ด้วย ได้เห็นเขาพูดกับแม่ด้วยความรักเหมือนคนปกติ ถ้อยคำไพเราะ ปีที่สามอาการหนัก เสียชีวิตในโรงพยาบาลอายุ 49 ปี หลังงานศพแม่สามีร้องไห้และไม่พอใจ คิดว่าผู้เขียนมีเชื้อแล้วแพร่ให้ลูกชาย อธิบายอย่างไรก็ไม่เชื่อ จนน้องและเพื่อนของสามีพาไปตรวจเลือด ผลไม่มีเชื้อ แม่สามีจึงเข้าใจ
ผู้เขียนนึกได้ว่าเพื่อนคนไทยคนหนึ่งเคยไปทำบุญที่วัดในเมืองแมนเชสเตอร์ (ชื่อวัดถอดเสียงไม่ชัด) และชวนสร้างพระพร้อมให้ที่อยู่วัดไว้ จึงโทรไปวัด ได้สร้างพระและติดจานดาวธรรมดวงแรกของเมืองดอนคาสเตอร์ พระอาจารย์มารับเรื่องสร้างพระและนำจานดาวธรรมมาติดให้ถึงบ้าน หลังมีจานดาวธรรมพาแม่สามีมาดูและแปลให้ฟัง ใบหน้าแม่สามีสดใสขึ้น อารมณ์ขุ่นมัวลดลง หลังบรรทัด jingle สั้น ๆ จดหมายปิดว่าจะลุยทำหน้าที่กัลยาณมิตรอย่างเต็มที่ อยากให้ทุกคนรู้เป้าหมายชีวิตที่แท้จริงอย่างที่ได้รู้จากช่อง DMC
ครูไม่ใหญ่ให้ช่วยกันจำคำถาม หมวดแรกเรื่องพ่อแม่ ทำไมพ่อต้องยอมแม่ทุกครั้ง พ่อตายแล้วไปไหนและได้รับบุญหรือไม่ ทำไมแม่ต้องเสียหน้าในงานหมั้นที่ฝ่ายชายไม่มา บุญใดแม่คลอดง่ายทุกคน ทำไมแม่ชอบทะเลาะกับคนรอบข้าง และทำอย่างไรแม่จะยอมสร้างบุญก่อนตาย หมวดที่สองเรื่องผู้เขียน ทำไมต้องทำงานหนักเลี้ยงน้องตั้งแต่เล็ก ป่วยเป็นฝีในท้องจนเดินและพูดไม่ได้หลายปี ถูกรถชนหลายครั้งแต่รอดด้วยบุญใด หมวดที่สามเรื่องสามี ทำไมไม่อยากพูดกับใครแต่ชอบสะสมเรื่องพระพุทธศาสนาและเปิดช่อง DMC ให้ดู ทำไมติดเชื้อเอชไอวีจนตาย ตายแล้วไปไหนและได้รับบุญที่อุทิศหรือไม่ บุพกรรมที่แต่งงานกันแต่ไม่อยู่ฉันสามีภรรยา และทำไมทั้งสามคนหน้าคล้ายกันทั้งที่ต่างเชื้อชาติ หมวดสุดท้ายเรื่องน้องสาวที่มีปัญหาครอบครัว สายบุญกับหมู่คณะ และการสร้างบารมีของทั้งสามคน
หลังช่วงที่ไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาที ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องและคำถามได้ไหม กล่าวนำว่าให้ฟังเป็นนิยายปรัมปรา แล้วตอบว่าพ่อยอมแม่ทุกครั้งเพราะรักแม่มากไม่อยากให้ขุ่นหมอง พ่อตายแล้วเป็นภุมมเทวาระดับทั่วไป เพราะทำบุญบ้างตามประเพณี ความเป็นอยู่ยังไม่ค่อยดี แต่ได้รับบุญที่อุทิศไปแล้วสภาพดีขึ้น ฝากบอกว่าอยากได้บุญมากกว่านี้ ให้อุทิศไปบ่อย ๆ แม่เสียหน้าเพราะชาติก่อนเป็นคู่หมั้นกันแล้วแม่ชอบงอน ขู่ว่าจะถอนหมั้น พ่อโมโหจึงตอบว่าถอนก็ได้แต่เอาไว้ชาติหน้า พูดกันบ่อยจนเซ็ตโปรแกรมเป็นผังติดตัว ชาตินี้พ่อจึงไม่ได้ถอนหมั้นแต่ไม่ได้มาในพิธีหมั้น และเคยสร้างบุญร่วมกันเป็นสามีภรรยามาหลายชาติ
แม่คลอดลูกง่ายทุกคนเพราะบุญสงเคราะห์ญาติในอดีต แม่ชอบทะเลาะกับคนรอบข้างเพราะสั่งสมโทสจริต ทั้งที่พื้นใจดีมาก ขี้หงุดหงิดแต่ใจดี ปากร้ายแต่ใจดี คนมักเห็นแต่ปากร้าย ไม่ได้มีบุพกรรมอะไรกัน ลูกต้องเป็นกัลยาณมิตรด้วยใจเยือกเย็นอดทน อธิบายเรื่องบุญบาปให้ฟังบ่อย ๆ แม่จะค่อย ๆ ดีขึ้น ส่วนที่ลูกต้องทำงานหนักเลี้ยงน้องตั้งแต่เล็กแม้เพิ่งหายป่วย เพราะชาติก่อนก่อนพบหมู่คณะชอบพูดว่าคนจะรวยได้ต้องหนึ่งสมองสองมือ ขยันเท่านั้น ไม่ได้ทำทาน ตระหนี่ จึงเกิดในครอบครัวฐานะไม่ดีและทำงานหนัก ครูไม่ใหญ่ว่าความคิดนั้นถูกระดับหนึ่งแต่ไม่สมบูรณ์ ส่วนการดูแลน้องจนจบการศึกษาเป็นบุญสงเคราะห์ญาติในปัจจุบัน ชาติต่อไปจะมีคนคอยดูแล
ที่ลูกป่วยปางตายเป็นฝีในท้อง เดินและพูดไม่ได้ ผอมแห้งหลายปี เพราะชาติก่อนเป็นชาวไร่ สัตว์ป่าเข้ามาทำลายพืชผล สัตว์เลี้ยง และคนในไร่ จึงทำกับดักจับได้ เช่นสุนัขป่า เอามาขังกรงให้อดอาหาร ใช้หนังสติ๊กยิงบ้าง ขว้างก้อนหินบ้าง ส่วนที่ถูกรถชนหลายครั้งแต่รอด เพราะชาตินั้นทำร้ายให้เข็ดแล้วไล่ไป ไม่ได้ทำถึงตาย สามีที่ไม่อยากพูดกับใคร ทำตัวเหมือนเด็ก ในอดีตเคยทำบุญในพระพุทธศาสนา แต่มีกรรมดื่มสุรามาส่งผลให้มีลักษณะติงต๊อง ส่วนบุญในพระพุทธศาสนาทำให้ชอบสะสมเรื่องราวทางพระพุทธศาสนาและเปิดช่อง DMC ให้ภรรยาดู
สามีติดเชื้อเอชไอวีและตายด้วยโรคนี้เพราะกรรมปัจจุบันที่ไปยุ่งกับผู้หญิงที่มีเชื้อ รวมกับกรรมปาณาติบาต ฆ่าสัตว์ ค้าขายสัตว์ให้คนฆ่า หรือล่าเป็นเกมกีฬา ตายแล้วเป็นภุมมเทวาชั้นดีในหมู่บ้านภุมมเทวาแห่งหนึ่งในอังกฤษด้วยบุญที่ภรรยาอุทิศไป ที่อยู่ด้วยกันแต่ไม่เคยเกี่ยวข้องฉันสามีภรรยา เพราะในอดีตเป็นพี่น้องกันมากกว่าเป็นสามีภรรยา ประกอบกับเขารู้ว่ามีเชื้อและรักภรรยามาก ไม่อยากให้ติด ภรรยาไม่ยอมเลิกเพราะเคยสร้างบุญร่วมกันในพระพุทธศาสนา สามีคืออดีตน้องชายที่ต้องมาเลี้ยงดู ส่วนผู้เขียน สามี และแม่สามีหน้าคล้ายกันแม้ต่างเชื้อชาติเพราะเคยสร้างบุญร่วมกัน ผู้เขียนเป็นคนชวน แต่อีกสองคนทำไปงั้น ๆ ด้วยความเกรงใจ ไม่ตั้งความปรารถนาหรืออธิษฐานจิตล้อมกรอบไว้ จึงพลัดไปเกิดนอกบุญเขตแล้วมาอยู่ร่วมกันอีก
น้อง ๆ โดยเฉพาะน้องสาวที่ต้นชีวิตเรียนดี การงานดี แต่มักมีปัญหาครอบครัว เพราะแต่ละคนทำทานดีมาระดับหนึ่ง แต่รักษาศีลข้อสามเกี่ยวกับเรื่องคู่ไม่สมบูรณ์ จึงได้คู่ที่มีศีล ศรัทธา ทิฏฐิไม่เสมอกัน ผู้เขียนเป็นกัลยาณมิตรให้พี่น้องได้ทุกคนเพราะทุกคนมีสายบุญกับหมู่คณะมากบ้างน้อยบ้าง ให้เริ่มชวนน้องสาวก่อนแล้วค่อยน้องชาย ส่วนผู้เขียน สามี และแม่สามีเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียง แล้วคำตอบถูกตัดด้วยบรรทัด jingle ช่วงพัก ถอดเสียงไม่ได้ว่ามีข้อความต่อหรือไม่
ท่องบทประจำวันซ้ำสามรอบ สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
ช่วงพักราวเจ็ดนาทีหลังบทประจำวัน บรรทัดถอดเสียงเกือบทั้งหมดเป็น jingle พักสักหน่อยก็กลับมาแล้วซ้ำหลายสิบบรรทัด มีเพียงบรรทัดเดียวว่ามาว่าบทธรรมประจำวันกัน และท้ายช่วงมีบรรทัดเพี้ยน ไม่มีเนื้อหาอื่นให้คัด ไม่ทราบชื่อเพลง
ปิดรายการด้วยคำขวัญว่าจิตสดใส เมื่อใจสิ้นระแวง เหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ และธรรมกายคือพระในตัวคุณที่เข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ย้ำให้ตอกย้ำซ้ำเดิมจนขึ้นใจ แล้วชวนนักเรียนทั่วโลกสวดสรรเสริญคุณพระรัตนตรัย แผ่ไปทางภาคใต้โดยเฉพาะสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ บทสวดไม่ปรากฏในบรรทัดถอดเสียง ไฟล์จบด้วยบรรทัด jingle ช่วงพักสั้น ๆ ไม่ใช่เนื้อหาที่คัดตกหล่น
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่