เอชไอวี

โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา 6 ก.พ. 2549 6 ก.พ. 2549

• 2:03:33 อีตาคนนี้แปลกจัง: สามีติดเชื้อเอชไอวี ย้ายไปอยู่ดอนคาสเตอร์กับแม่สามี เสียชีวิตอายุ 49 แม่สามีคิดว่าเธอแพร่เชื้อ
  แต่งงานได้หนึ่งปีสามีเริ่มป่วย เข้าออกโรงพยาบาลหลายครั้ง มีอาการคันตามตัว รู้ผลแล้วไปนั่งร้องไห้ในรถ รำพึงว่าไม่เหลืออะไรแล้ว อยากหนีไปไกล ผู้เขียนบอกว่ายังเหลือฉัน จะเป็นเพื่อนดูแลเอง เขาตื้นตันใจ ช่วงถัดมาไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวหนึ่งนาทีครึ่ง แล้วเล่าว่าพาไปตรวจซ้ำ ผู้เขียนตรวจด้วยไม่มีปัญหา ส่วนเขาติดเชื้อเอชไอวีแน่นอน ต่อมาผู้เขียนไปงานแต่งงานน้องสาวที่อังกฤษ ได้เยี่ยมแม่สามีครั้งแรก สามเดือนต่อมาจดทะเบียนกันอีกครั้งที่อังกฤษ ซื้อบ้านที่เมืองดอนคาสเตอร์และชวนแม่สามีมาอยู่ด้วย ได้เห็นเขาพูดกับแม่ด้วยความรักเหมือนคนปกติ ถ้อยคำไพเราะ ปีที่สามอาการหนัก เสียชีวิตในโรงพยาบาลอายุ 49 ปี หลังงานศพแม่สามีร้องไห้และไม่พอใจ คิดว่าผู้เขียนมีเชื้อแล้วแพร่ให้ลูกชาย อธิบายอย่างไรก็ไม่เชื่อ จนน้องและเพื่อนของสามีพาไปตรวจเลือด ผลไม่มีเชื้อ แม่สามีจึงเข้าใจ
• 2:22:24 เฉลย: สามีติดเอชไอวีเพราะยุ่งกับหญิงมีเชื้อรวมกับปาณาติบาต ตายเป็นภุมมเทวาในอังกฤษ ชาติก่อนเป็นพี่น้องกันจึงไม่อยู่ฉันสามีภรรยา
  สามีติดเชื้อเอชไอวีและตายด้วยโรคนี้เพราะกรรมปัจจุบันที่ไปยุ่งกับผู้หญิงที่มีเชื้อ รวมกับกรรมปาณาติบาต ฆ่าสัตว์ ค้าขายสัตว์ให้คนฆ่า หรือล่าเป็นเกมกีฬา ตายแล้วเป็นภุมมเทวาชั้นดีในหมู่บ้านภุมมเทวาแห่งหนึ่งในอังกฤษด้วยบุญที่ภรรยาอุทิศไป ที่อยู่ด้วยกันแต่ไม่เคยเกี่ยวข้องฉันสามีภรรยา เพราะในอดีตเป็นพี่น้องกันมากกว่าเป็นสามีภรรยา ประกอบกับเขารู้ว่ามีเชื้อและรักภรรยามาก ไม่อยากให้ติด ภรรยาไม่ยอมเลิกเพราะเคยสร้างบุญร่วมกันในพระพุทธศาสนา สามีคืออดีตน้องชายที่ต้องมาเลี้ยงดู ส่วนผู้เขียน สามี และแม่สามีหน้าคล้ายกันแม้ต่างเชื้อชาติเพราะเคยสร้างบุญร่วมกัน ผู้เขียนเป็นคนชวน แต่อีกสองคนทำไปงั้น ๆ ด้วยความเกรงใจ ไม่ตั้งความปรารถนาหรืออธิษฐานจิตล้อมกรอบไว้ จึงพลัดไปเกิดนอกบุญเขตแล้วมาอยู่ร่วมกันอีก