พรสี่ประการ

พระเจ้าสุตโสมตรัสว่าโปริสาทไม่รู้จักความตาย ไม่รู้ประโยชน์ นรกสวรรค์ก็ไม่รู้ อาจกลับคำภายหลังได้ โปริสาทยืนยันว่าจะไม่กลับคำ แม้ชีวิตก็สละถวายได้ พระองค์ทรงเห็นว่าถ้าขอให้เลิกกินเนื้อคนเป็นข้อแรกจะลำบากใจ จึงขอข้อง่ายก่อน ข้อหนึ่งให้โปริสาทมีอายุยืนร้อยปีในฐานะผู้มีศักดิ์ศรีเสมอกัน โปริสาทชื่นชมยินดี ข้อสองให้เว้นการกินกษัตริย์ทั้งหลายในชมพูทวีป ข้อสามให้ปล่อยกษัตริย์ร้อยเอ็ดพระองค์กลับนครโดยสวัสดี โปริสาทรับทั้งหมด แล้วพระองค์ทรงนิ่งจนโปริสาทอึดอัด ก่อนตรัสช้า ๆ ว่าแคว้นกาสีจะร้างเพราะผู้คนหนีภัยโจร ขอให้งดเสวยเนื้อมนุษย์เป็นพรข้อสุดท้าย ละครจบด้วยคำถามว่าโปริสาทจะกล้าให้พรข้อนี้หรือไม่ โปรดติดตามตอนต่อไป

ครูไม่ใหญ่บ่นว่าพอถึงตอนดี ๆ ก็จบทุกที ถามทวนนักเรียนว่าพรสี่ข้อมีอะไร ช่วงหนึ่งเสียงถอดเพี้ยน แล้วชี้ว่าเรามักได้ยินคำว่าตบหัวแล้วลูบหลัง แต่พระเจ้าสุตโสมลูบหลังก่อนแล้วค่อยตบหัว ขอพรข้อแรกให้อายุยืนร้อยปีจนอีกฝ่ายรับได้สบายใจ พอถึงข้อที่ยากก็ไม่โกรธ เป็นหลักวิชาที่ต้องศึกษาไว้ ให้อีกฝ่ายสบายอกสบายใจก่อนแล้วค่อยว่ากัน จากนั้นบอกว่าเข้าสู่กรณีศึกษา เปิดด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย

ละครพญาโปริสาทคนกินคนตอนที่ 18 พระเจ้าสุตโสมทรงเห็นว่าโปริสาทใจอ่อนลงและอยากฟังธรรม จึงตรัสสตารหคาถาที่ได้ฟังจากนันทพราหมณ์ คาถาที่หนึ่งการคบสัตบุรุษเป็นความดี คาถาที่สองคบสัตบุรุษแล้วมีแต่ความเจริญ คาถาที่สามร่างกายแก่ชราเหมือนราชรถยังเก่าคร่ำคร่า คาถาที่สี่ธรรมของสัตบุรุษกับอสัตบุรุษห่างกันยิ่งกว่าฟ้ากับดิน โปริสาทอิ่มใจแต่ไม่มีสมบัติบูชาธรรม จึงถวายพรสี่ประการ พระเจ้าสุตโสมทรงประสงค์ให้เลิกกินเนื้อมนุษย์ แต่ขอพรที่ง่ายก่อน ข้อหนึ่งให้โปริสาทอายุยืนร้อยปี ข้อสองให้งดกินกษัตริย์ ข้อสามให้ปล่อยกษัตริย์ร้อยเอ็ดนครกลับบ้านเมือง โปริสาทให้ด้วยความยินดี