ep028 ผังเวลา 65 ช่วง
อุทิศบุญ (111) ธุดงค์ปีใหม่ 2549 (94) อธิษฐานจิต (79) จานดาวธรรม (74) วัดพระธรรมกาย (73) เสาแก้วพันปี (69) ดุสิตบุรี (67) สี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ (55) หยุดใจนิ่ง (52) มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี (50) วงบุญพิเศษ (49) ภุมเทวา (47) ยุวกัลยาณมิตร (45) อัญเชิญจักรแก้ว (44) วิหารน้อย (43) องค์พระในกลางกาย (42) ใจใส (39) จดหมายเด็ก (37) ยิ้ม (37) อนุโมทนาบุญ (33) วิชชาธรรมกาย (31) ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา (28) หลวงปู่เส้นผมเป็นแก้วสีทอง (23) บุพกรรม (20) มหาธรรมกายเจดีย์ (19) วิมานทอง (19) อบายมุข (19) 238 วัด (16) ต้นบุญต้นแบบ (15) มหาวิหารคุณยายอาจารย์ (15) ทิพยสมบัติ (14) กองทุนอุปกรณ์เครื่องกันหนาว (12) วันพ่อแห่งชาติ 2548 (12) เจ้าภาพ (12) กรรมนิมิต (10) พระธรรมกายประจำตัว (10) วันพระ (10) ความรู้สากล (8) 266 วัดสี่จังหวัดภาคใต้ (6) ประพฤติพรหมจรรย์ (5) โรงเรียนวิถีพุทธ (5) กำลังใจพระภาคใต้ (4) นิพพานสมบัติ (4) DMC (3) หลวงปู่วัดใกล้บ้าน (3) หอฉันคุณยายอาจารย์ (3) อัมพาต (3) เส้นผมและเล็บเป็นแก้วสีทอง (3) แผ่นลานธรรม (3) โจรกระชากสร้อย (3) กรรมกงกรรมเกวียน (2) ตาเป็นต้อ (2) ประมาทในการดำเนินชีวิต (2) พ่อสามีคนจีน (2) ยามาสวรรค์ชั้นที่สาม (2) รักบทที่หนึ่ง (2) สื่อสีขาว (2) หัวหน้าภุมเทวา (2) หัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน (2) ห้องใจใส (2) โคราช (2) กระซิบบอกบุญข้างหู (1) กลับตัวได้ (1) กลิ่นธูป (1) ขอขมากรรม (1) คนแก่มาชวนไป (1) คู่สร้างบุญ (1) ฆ่าสัตว์ทำอาหาร (1) จรรยาบรรณสื่อ (1) จีนปิดประเทศ (1) จีเอ็มเอ็มแกรมมี่ (1) ชวนทำบุญ (1) ชีวิตหลังตาย (1) ซีเนริโอ (1) ซุ้มประตูจากเมืองจีน (1) ดอยอินทนนท์ (1) ตัวเล็กเล็กอย่างเราก็ช่วยได้ (1) ต้อนเชลยศึก (1) ถูกจับแต่งงาน (1) ถูกตีอย่างทารุณ (1) ทำบุญแทนผู้ป่วย (1) ทำวัตรเย็น (1) ทุกข์นานสุขนาน (1) น้ำเหลืองหอมเหมือนดอกมะลิ (1) บรรพบุรุษเลือกพระพุทธศาสนา (1) บำบัดทุกข์บำรุงสุข (1) บุญนำบุญ (1) ปฏิบัติธรรมประจำวัน (1) ปลอมตัวเป็นพ่อครัวลงเรือ (1) ปลูกฝังสมาธิ (1) ผู้ใหญ่ทำได้เด็กก็ทำได้ (1) พระบรมราชโอวาท (1) พระพุทธรูปแต่ละยุค (1) พระราชาในโลกยี่สิบแปดพระองค์ (1) พระออกปากขอไม่ได้ (1) พระไม่ยอมทิ้งวัด (1) พ่อถูกส่งตัวกลับเมืองจีน (1) พ่อสามีสร้างวัด (1) พ่อสามีใจบุญ (1) มนุษย์สมบัติ (1) มัดสัตว์ไว้ฆ่า (1) ยืดอายุขัย (1) ย่าเกลียดชังหลาน (1) ร่างไม่เน่าเปื่อย (1) ลักเล็กขโมยน้อย (1) ล้มแบบสโลโมชั่น (1) วันพระพระก็ฉัน (1) วันเฉลิมพระชนมพรรษา (1) ศีลาจารวัตร (1) ศึกษาตั้งแต่เยาว์วัย (1) สมบัติสาม (1) สมาทานศีลห้า (1) สร้างพระธรรมกายถวายวัด (1) สสส. (1) สื่อเหมือนยาเสพติด (1) หนาวใจ (1) หน้าหนาว (1) หลักสูตรโรงเรียนวิถีพุทธ (1) อำนาจศีล (1) เครือข่ายสื่อเพื่อเด็ก (1) เทิดทูนสถาบัน (1) แม่ป่วยเพราะอาหาร (1) โรงเรียนบุรารักษ์ (1) โรงเรียนประชาอุทิศ (1) ใบความรู้ (1) ใส่บาตรก่อนไปโรงเรียน (1) ให้อาหารทางสายยาง (1) ได้สร้อยคืน (1) ไปอยู่กับยาย (1) ไม่เบียดเบียน (1)
กล่าวคาถาสำเร็จว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม คำขวัญเมื่อเราสว่างโลกก็สว่างด้วย และเนื้อนาบุญสี่ระดับ คือมหาธรรมกายเจดีย์ของโลก มหาจุฬามณีของสวรรค์ พระในบ้านของครอบครัว และพระในตัวของเรา
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อทีละข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม ก่อนนอนนึกถึงบุญที่สั่งสมมาทั้งหมด หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ ตื่นแล้วรวมใจเป็นหนึ่งกับองค์พระหนึ่งนาที ทุกหนึ่งชั่วโมงหยุดใจหนึ่งนาทีที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 นึกถึงดวงหรือองค์พระในทุกกิจกรรม จนถึงสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
วันนี้เป็นวันที่ 40 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 227 วันจะเข้าพรรษาอีกครั้ง และผ่านวันปีใหม่มา 330 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัวเรา เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ด้วยการทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ พร้อมย้ำว่าต้องศึกษาไว้เพราะความผิดพลาดเป็นอันตราย มีอบายภูมิรองรับอยู่
บอกว่าวันนี้จะโหลดเรื่องราวดี ๆ ของกรณีศึกษาที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรมดีขึ้น แล้วเกริ่นว่าชื่อเรื่องเกี่ยวกับโจร พร้อมเล่นคำไปเรื่อยว่าโจรกลับใจ โจรห้าร้อย โจรปล้นโจร โจรเสียหนวด และปิดท้ายว่าโจรปล้นทำไมไม่เกรงใจกันเลย ระหว่างนั้นก็ทักสาวน้อยที่ตัวโตขึ้นจนจำไม่ได้
ช่วงเพลงคั่นก่อนเข้าเนื้อหา แล้วย้ำว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็เหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน ต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จทั้งในบ้านและนอกบ้าน
เล่าว่าคืนนี้ยังเป็นคืนหน้าหนาว หนาวกันทั้งต้นไม้ที่เคยเห็นบนดอยอินทนนท์ซึ่งมีตะไคร่หนา ๆ ห่อหุ้มเหมือนใส่เสื้อ ทั้งแมว ทั้งนกตัวเล็กตัวใหญ่ ทั้งคน ทั้งครูไม่ใหญ่ และพระเณรก็หนาวเหมือนกัน แต่พระจะออกปากขอกับใครก็ไม่ได้ ต้องนั่งเฉย ๆ เหมือนพระพุทธรูปในโบสถ์ เพราะฉะนั้นโยมต้องรู้เอาเองว่าถ้าโยมหิวพระก็หิว ถ้าโยมหนาวพระก็หนาว จึงต้องเอาอุปกรณ์เครื่องกันหนาวไปถวายท่าน
ประกาศว่าก่อนถึงวันทำบุญใหญ่ ให้จำวันที่ 1 3 5 ธันวาคมไว้ให้ดี เพราะจะมีบุญใหญ่ถวายอุปกรณ์เครื่องกันหนาว ที่หอฉันคุณยายอาจารย์ วัดพระธรรมกาย
สปอตเชิญนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาร่วมเป็นเจ้าภาพกองทุนอุปกรณ์เครื่องกันหนาว ถวายพระภิกษุสามเณรในศูนย์สาขาทั้งในและต่างประเทศ เพราะยามลมหนาวความเย็นปกคลุมทั่วประเทศไทยทั้งยอดดอยสูงและถิ่นห่างไกล พร้อมบอกอานิสงส์ว่าผู้ให้ผ้าชื่อว่าให้วรรณะ เกิดภพใดชาติใดย่อมมีผิวพรรณผ่องใส ฝุ่นละอองและความหนาวร้อนไม่มากระทบผิวกาย และเข้าถึงธรรมได้โดยง่ายกระทั่งถึงที่สุดแห่งธรรม แล้วแจ้งเบอร์ผู้ประสานงานภาค
ย้ำอีกครั้งว่าวันทำบุญคือวันที่ 1 3 5 เดือนธันวาคม เดี๋ยวไปคนละเดือนจะยุ่ง โดยวันที่ 1 เป็นวันพฤหัสบดีและตรงกับวันพระ วันที่ 3 เป็นวันเสาร์ต้นเดือน และวันที่ 5 เป็นวันพ่อแห่งชาติ
พูดถึงว่าเราไปบอกญาติที่ตายไปแล้วก็ไม่รู้เรื่อง สมมุติว่าใครยังมีชีวิตอยู่แล้วประมาทในการดำเนินชีวิต ไม่สั่งสมบุญกุศล มัวแต่สนุกสนานเพลิดเพลินกับอบายมุขและมัวแต่ทำมาหากินสร้างภาระวนไปเรื่อย ๆ จนหมดเวลาแล้วลืมทำบุญ ก็จะไม่รู้ความเป็นจริงของชีวิตหลังจากตายแล้ว พอตายไปแล้วไม่ได้ทำเอาไว้ ชีวิตใหม่ก็ลำบาก เพราะเอาความเก่งความสามารถในการทำมาหากินของเมืองมนุษย์ไปใช้ไม่ได้ ชีวิตหลังตายเป็นอยู่ได้ด้วยบุญจึงประณีต เป็นอยู่ด้วยบาปก็ตกต่ำลำบากและยาวนาน ทุกข์ก็ทุกข์นาน สุขก็สุขนาน
สอนว่าแม้เราสื่อสารกับหมู่ญาติที่ตายไปแล้วไม่ได้ แต่ตราบที่ยังมีกายมนุษย์อยู่ ถึงจะพลาดพลั้งผิดพลาดมาแล้วก็ยังกลับตัวแก้ไขได้ ตอนนี้ดีที่สุดคือสั่งสมบุญให้เยอะ อย่าไปปฏิเสธบุญ เพราะบุญเป็นบ่อเกิดของความสุขและความสำเร็จในสังสารวัฏ และเป็นทางมาแห่งสมบัติสาม คือมนุษย์สมบัติอย่างลูกสมบัติ ทรัพย์สมบัติ คุณสมบัติ ทิพยสมบัติ และนิพพานสมบัติ ไม่มีบุญก็ไม่มีสมบัติ อีกทั้งอย่ารำคาญว่าครูไม่ใหญ่ชวนทำบุญอีกแล้ว วันใดที่บุญส่งผลจะปีติและภาคภูมิใจว่าเป็นเพราะบุญที่ทำไว้ด้วยดี
บอกว่าภาคใต้ไม่ได้อยู่ในเขตหนาว มีแต่ฤดูร้อนกับฝน แต่ตอนนี้ยังหนาวอยู่ คือหนาวใจ เพราะ 266 วัดในสี่จังหวัดภาคใต้จนแล้ว ญาติโยมถูกผู้ก่อการร้ายรบกวนจนหนีกันไป ทิ้งพระ ทิ้งวัด ทิ้งพระศาสนา ในที่ที่ครูไม่ใหญ่ดูแลอยู่ก็มีหลายแห่ง ทั้งที่พระท่านไม่ยอมทิ้ง ยอมสละชีวิตเพื่อปกป้องพระพุทธศาสนาไว้ให้ผู้มีบุญรุ่นหลังได้ศึกษาคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
ตั้งคำถามว่าทำไมชาวพุทธทิ้งไป ทำไมไม่อยู่เคียงข้าง ไม่ไปเพิ่มเติมกำลัง ซึ่งไม่ได้ไปรบราฆ่าฟันกับใคร แต่ไปเป็นกำลังใจอบอุ่นซึ่งกันและกัน ไปทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา และไปยืนยันกับผู้ก่อการร้ายหรือใครที่ยังไม่เข้าใจว่าพระสัมมาสัมพุทธเจ้าสอนให้ไม่เบียดเบียนใคร สอนให้รักเพื่อนมนุษย์อย่างแท้จริง ไม่ใช่พูดแต่ปาก และแสวงหาความบริสุทธิ์กับสันติภาพอย่างแท้จริง ชาวพุทธควรไปเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดี ณ ตรงนั้น
เล่าว่าเวลาที่ผ่านมา เด็กตัวเล็ก ๆ มองเห็นแล้วร้องวอนครูไม่ใหญ่ว่าไปช่วยกันหน่อยเถอะ ตอนนั้นยังไม่มีใครมีอารมณ์ที่จะไปช่วยท่าน เด็กตัวเล็ก ๆ จึงลุกขึ้นมาช่วยก่อน ใครไม่ช่วยก็ตามไปทีหลัง เพราะตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้
ช่วงเพลงที่ร้องว่าตัวเล็กเล็กอย่างเราก็ช่วยได้ เริ่มจากสิ่งใกล้ตัว สิ่งแวดล้อมที่ดีขอให้เริ่มที่เรา น้ำใจเราเพื่อสิ่งแวดล้อม โลกนี้เป็นของเราทุกคนต้องดูแลโลก
เล่าข่าวที่มีคนส่งมาให้ ว่ามีคนทีวีท่านหนึ่งไปออกรายการกับเพื่อนร่วมอาชีพ เรื่องเครือข่ายสื่อเพื่อเด็กร่วมกับ สสส. รวมตัวจัดเสวนาเรียกร้องเรื่องรายการรักบทที่หนึ่ง โดยผู้ร่วมเสวนาบอกว่ารู้สึกละอายใจหากใครเรียกตัวเองว่าเป็นคนทีวี และขอกล่าวคำขอโทษแทนเพื่อนร่วมอาชีพ พร้อมชี้ว่าเยาวชนมองสื่อเหมือนยาเสพติดที่ดูแล้วเลิกไม่ได้ เมื่อมีการรณรงค์ต้านยาเสพติดสื่อก็ควรรณรงค์เช่นกัน เพราะวัฒนธรรมใหม่บนจอโดยเฉพาะเรื่องรักและเซ็กส์กำลังทำร้ายวัฒนธรรมไทย
อ่านรายละเอียดว่าที่สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ เครือข่ายสื่อเพื่อเด็กจัดเสวนาเรื่องพรหมลิขิต รักหรือเซ็กส์ คำถามจากพ่อแม่ เพื่อเรียกร้องให้ย้ายเวลารายการรักบทที่หนึ่ง ซึ่งผลิตโดยบริษัทซีเนริโอในเครือจีเอ็มเอ็มแกรมมี่ ในรูปแบบเรียลลิตี้โชว์ ให้ไปอยู่ช่วงหลังสี่ทุ่ม เพราะรายการมีเนื้อหาสร้างค่านิยมทางเพศที่ผิด มีตัวแทนจากมูลนิธิเพื่อการพัฒนาเด็ก นักวิชาการ เครือข่ายพ่อแม่ ผู้ผลิตรายการ และเยาวชนเข้าร่วม เครือข่ายพ่อแม่ชูป้ายว่าสี่ทุ่มเด็กดูเยอะ ไม่เซ็กส์ไม่แรง เรียกร้องให้ผู้ผลิตยึดถือจรรยาบรรณทางทีวีและมีจิตสำนึกรับผิดชอบต่อสังคมแม้ไม่มีข้อห้าม จากนั้นสรุปว่าถึงเวลาต้องมีสื่อสีขาว คือ DMC ช่องนี้ช่องเดียว
อ่านจดหมายยุวกัลยาณมิตรที่เรียนอยู่โรงเรียนศรีศึกษาชั้นอนุบาลสาม อายุห้าขวบ เขียนว่าเมื่อทราบข่าวทางภาคใต้ว่าพระถูกทำร้ายก็รู้สึกสงสารท่านมาก จึงขอเป็นกำลังใจให้ท่านยืนหยัดสู้ต่อไป แล้วไปชักชวนคนอื่นร่วมทำบุญด้วย รวบรวมปัจจัยช่วยเหลือพระ 238 วัด วัดละห้าบาท ครูไม่ใหญ่ชมลายมือและลายเซ็นของน้องที่เป็นสาวมอเตอร์ไซค์ว่าสวยมาก
อ่านจดหมายเด็กชายชื่อเล่นน้องอิ้ง อายุสามปีหกเดือน โรงเรียนโพธิสารศึกษา จังหวัดนครสวรรค์ ที่ได้ดูจานดาวธรรมเพราะข้างบ้านติดจานไว้ จึงได้ดูรายการและฟังเพลงก่อนเข้านอนทุกคืน น้องอยากช่วยพระสงฆ์ในสามจังหวัดภาคใต้ด้วยการบริจาควัดละสองบาท 238 วัด เป็นเงิน 476 บาท ครูไม่ใหญ่ดูรูปแล้วบอกว่าหน้าเหมือนทั้งคุณแม่และคุณพ่อ
อ่านจดหมายเด็กชายชื่อเล่นต้น อายุ 11 ปี 4 เดือน ชั้นประถมหกจากโรงเรียนบุรารักษ์ จังหวัดสมุทรปราการ ที่เขียนว่าตนกับพ่อแม่รักพระพุทธศาสนามาก จะไปใส่บาตรพระวันละหนึ่งถึงสามรูปก่อนขึ้นรถไปโรงเรียนทุกวัน ยกเว้นวันพระ ครูไม่ใหญ่แก้ว่าไม่ถูก วันพระพระท่านก็ฉันเหมือนกัน อย่านึกว่าวันพระพระไม่ฉัน น้องเขียนต่อว่าไม่อยากให้คนไม่ดีมาทำร้ายพระพุทธศาสนาและไม่อยากให้พระภาคใต้ลำบาก จึงทำบุญไปแล้ว 520 บาท ขอทำเพิ่มอีก 500 บาท และจะทำทุกเดือนจนกว่าเหตุการณ์จะสงบ
อ่านจดหมายเด็กชายชื่อเล่นน้องกาย ที่เขียนสั้น ๆ ว่าลูกรักหลวงพ่อ ลูกรักความดี ลูกรักสวรรค์ ลูกเกลียดความไม่ดี ลูกไม่ชอบนรก คุณแม่บอกว่าผู้ใหญ่ทำได้เด็กก็ทำได้ จึงจะทำบุญทุกเดือนและจะทำบุญช่วยภาคใต้อีก ครูไม่ใหญ่ชมว่าน้องกายอยู่ในชุดครุยรูปหล่อและลายมือสวยมาก แล้วชวนอ่านคำว่าความไม่ดีกับความดีที่น้องเขียน
อ่านจดหมายน้องจ๋อม ชั้นประถมห้า โรงเรียนประชาอุทิศ เขตดอนเมือง กรุงเทพ ที่เขียนว่าตั้งแต่ติดจานดาวธรรมก็มีความสุขทุกวัน แต่ดูแล้วสงสารพระที่อยู่ภาคใต้มาก จึงไปบอกบุญกับเพื่อน ๆ ให้ช่วยบริจาคช่วยวัดภาคใต้ที่กำลังเดือดร้อนเพราะมีคนไม่ดีมารุกราน เพื่อน ๆ ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ขอร่วมบุญวัดละหนึ่งบาท สุดท้ายขอให้หลวงพ่อมาเล่าเรื่องกฎแห่งกรรมทุกวันและยิ้มเยอะ ๆ ทุกวัน ครูไม่ใหญ่เอารูปตอนอนุบาลมาเทียบและชมรูปวาดว่าสวย
สารคดีที่มีการรวบรวมเพื่อน ๆ เข้าแถวทำกิจกรรม ผู้รายงานบอกว่าวันนี้น้อง ๆ ร่วมกันทำบุญเพื่อช่วยเหลือและให้กำลังใจพุทธบุตรในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ทั้ง 266 วัด แล้วเด็ก ๆ กล่าวอวยพรว่าขอให้พระทุกรูปพบแต่สิ่งที่ดี มีความสุข แข็งแรง เพื่อจะได้เป็นผู้สืบทอดพระศาสนาต่อไปให้ลูกหลาน และบอกว่าถ้าไปดูแลท่านเองไม่ได้ก็ขอส่งใจไปให้ท่านปลอดภัย
สปอตเชิญชวนชาวไทยทุกคนรวมใจส่งกำลังใจให้พระภิกษุสามเณรที่ยืนหยัดปกป้องพระพุทธศาสนาโดยเอาชีวิตเป็นเดิมพัน ด้วยการร่วมทำบุญกับพระภิกษุสามเณร 266 วัดในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้เป็นประจำทุกเดือน วัดละหนึ่งบาท และจะได้รับพระของขวัญรุ่นกันภัยไว้เป็นเครื่องตรึกระลึกนึกถึงบุญและช่วยปกป้องคุ้มครองให้แคล้วคลาด ปิดท้ายด้วยพุทธภาษิตว่าความเป็นผู้เกื้อกูลแก่สมณะนำความสุขมาให้ในโลก
สรุปว่าต้องรวมใจกันไปช่วยกันคลี่คลายสถานการณ์ให้ดีขึ้น เมื่อยังแก้ไขอะไรไม่ได้ก็ต้องรักษาสิ่งที่เป็นของเราเอาไว้ให้ดี โดยเฉพาะพระพุทธศาสนา
ถามลูกนักเรียนว่าเหลืออีกกี่วันจะถึงวันพ่อแห่งชาติ ได้คำตอบว่าอีกแปดวัน แล้วอธิบายว่าวันพ่อแห่งชาติคือวันเฉลิมพระชนมพรรษา และเล่าว่าในยุคนี้มีพระราชาอยู่ในโลกราวยี่สิบแปดพระองค์ แต่พ่อแห่งชาติของเราเหนื่อยที่สุด
เล่าว่าจริง ๆ ท่านไม่จำเป็นต้องมาลำบาก แต่ท่านทนไม่ได้ที่จะเห็นลูก ๆ ของพระองค์ลำบาก ไม่ว่าจะอยู่ป่าเขาลำเนาไพร ห้วยหนองคลองบึง เป็นเชื้อชาติศาสนาหรือเผ่าพันธุ์ใด ถ้าอยู่ในพื้นแผ่นดินนี้ท่านก็ส่งไปเยี่ยม ไปดูแล บำบัดทุกข์บำรุงสุขในทุกแห่ง เราจึงควรระลึกนึกถึงท่านทุกวัน ไม่ใช่ปีละครั้ง ซึ่งทำได้ง่าย ๆ คือเชิดชูเทิดทูนสถาบันนี้ไว้ให้ดี อย่าทำความชั่ว ให้ทำแต่ความดี และทำตามพระบรมราชโอวาทที่ทรงให้ไว้ แค่นี้พระองค์ก็พึงพอใจ ไม่ได้ต้องการอะไรจากพวกเรา อยากเห็นลูก ๆ มีความสุขกายสบายใจก็แค่นั้น
สารคดีสัมภาษณ์ผู้นำนักเรียนวิถีพุทธที่เข้าร่วมโครงการปฏิบัติธรรมประจำวันอย่างต่อเนื่อง น้องปุ้ยบอกว่าแรงบันดาลใจมาจากช่วงเทศกาลเข้าพรรษา อยากสร้างบุญสร้างกุศลให้ตัวเองและพ่อแม่ อีกคนบอกว่าการนั่งสมาธิทำให้จิตใจร่าเริงแจ่มใส ช่วยให้สอบได้และผลการเรียนดีขึ้น ห้องที่ใช้ปฏิบัติธรรมชื่อห้องใจใส เพราะเข้าห้องนี้แล้วใจใสทุกคน
เล่ากิจวัตรว่าปฏิบัติธรรมกันหลังเลิกเรียนจึงไม่รบกวนเวลาเรียน ใครมาถึงก่อนก็รับบุญก่อน เช่นปัดกวาดและเก็บสถานที่ แล้วเริ่มทำวัตรเย็น จากนั้นนั่งสมาธิเจริญภาวนาซึ่งทำให้สบายใจคลายเครียด บรรยากาศรอบข้างเงียบและได้ยินเสียงธรรมชาติเพราะโรงเรียนอยู่ในป่า เสร็จแล้วสมาทานศีลห้าเป็นการทบทวนศีลไปในตัวเพื่อนำไปใช้ในชีวิตประจำวัน แล้วกล่าวคำอธิษฐานจิตประจำวันซึ่งเป็นการตั้งเป้าหมายชีวิต
เล่าต่อว่าพออธิษฐานจิตเสร็จก็ได้เวลาทุ่มครึ่ง ถึงเวลาสำคัญคือรับชมรายการโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา โดยแจกใบความรู้ให้จดบันทึกและสรุปความรู้ที่ได้ในวันนั้น ช่วงที่ชอบมากที่สุดคือช่วงกรณีศึกษาเพราะเป็นการนำชีวิตของคนแต่ละคนมาเปรียบเทียบกัน ตรงกับใจวัยรุ่น ได้ความบันเทิงไปด้วย ไม่ซ้ำซาก และเป็นการแลกเปลี่ยนความคิดจากสิ่งที่ไม่รู้ให้รู้ ช่วงสุดท้ายคืออนุโมทนาบุญ เริ่มจากอาจารย์อนุโมทนาบุญกับนักเรียน แล้วไล่ระดับจากพี่ชั้นโตสุดลงไปถึงน้องชั้นเล็ก
สัมภาษณ์คุณครูหัวหน้างานโรงเรียนวิถีพุทธ ที่บอกว่าแรงบันดาลใจมาจากการได้ไปเป็นลูกหลานหลวงพ่อ ได้เห็นต้นแบบที่ดีที่สุดในยุคปัจจุบันคือพระเดชพระคุณหลวงพ่อ ที่พาลูก ๆ สร้างบารมีด้วยความมานะอดทน จึงอยากสานต่อและปลูกฝังให้ลูก ๆ ที่เป็นชาวพุทธได้เรียนรู้วิถีชีวิตชาวพุทธในโรงเรียน โดยนำธรรมะจากหนังสือของหลวงพ่อมาทำเป็นหลักสูตรโรงเรียนวิถีพุทธ เนื้อหาที่ให้ความสำคัญเรื่องแรกคือปลูกฝังสมาธิ ต่อด้วยปลูกฝังคุณธรรม แล้วจึงทำกิจกรรมที่เสริมสร้างวิถีชีวิตชาวพุทธ
สรุปว่าการที่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าฝึกตนอย่างไร มองโลกมองชีวิตอย่างไร และหลุดพ้นจากกิเลสอาสวะอย่างไร นั่นแหละเป็นแบบแผนความรู้สากลที่ทุกคนต้องศึกษา และควรศึกษาตั้งแต่ยังเยาว์วัย โดยเฉพาะนักเรียนนิสิตนักศึกษาที่ยังไม่มีพันธนาการของชีวิต ยังไม่มีครอบครัว ยังไม่ต้องทำมาหากิน ความทรงจำยังดี ร่างกายยังแข็งแรง ให้ศึกษาทั้งครู ทั้งนักเรียน ทั้งผู้ปกครองไปพร้อมกัน นี่คือจุดเริ่มต้นของโรงเรียนวิถีพุทธ ต้องทำให้เป็นเรื่องจริงจังไม่ใช่ทำชั่วคราว เพราะบรรพบุรุษของเราก็เลือกพระพุทธศาสนามาหล่อหลอมชีวิตของท่านและลูกหลาน
ถามว่าเหลืออีกกี่วันจะถึงวันธุดงค์ปีใหม่ ได้คำตอบว่าสามสิบห้าวัน แล้วบอกว่าเวลาเหลือน้อยแล้ว อย่าลืม ปีหนึ่งมีเพียงครั้งเดียว ให้มาตักตวงบุญให้เต็มที่เพื่อเริ่มต้นชีวิตใหม่ เพราะธุดงค์ปีใหม่ปีนี้ไม่เหมือนทุกปี โดยเฉพาะจะมีวิหารน้อยซึ่งจำลองจากมหาวิหารคุณยายอาจารย์
สปอตธุดงค์ปีใหม่ที่ร้องว่าวันปีใหม่คือศักราชใหม่แห่งความสว่างใส วันเข้าถึงพุทธะกลางดวงใจ วันที่ลูกหลวงพ่อหลานคุณยายตั้งใจสร้างบารมีให้ดีกว่าที่ผ่านมา เชิญยอดกัลยาณมิตรเริ่มต้นศักราชปี 2549 ด้วยการอยู่ธุดงค์ปีใหม่ตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคมถึง 1 มกราคม ที่ลานมหาธรรมกายเจดีย์ วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี ปีนี้ต่างจากทุกปีเพราะได้จำลองมหาวิหารคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง มาเป็นวิหารน้อยเพื่อคอยชำระกายวาจาใจของลูกหลานยาย ให้เก็บเกี่ยวความสว่างใสไว้กลางใจเป็นของขวัญให้ตัวเอง
บอกว่าวันนั้นจะมีพิธีอัญเชิญจักรแก้วจักรแรกที่จะนำมาประดิษฐานหน้ามหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย เพราะฉะนั้นมาเอาบุญใหญ่กัน รายละเอียดหัวหน้าชั้นคงแจ้งไปแล้วว่าจะใส่เสื้ออย่างไร ทราบข่าวแล้วอย่ารอช้า
ช่วงเพลงที่ร้องว่าอย่ารอช้า จะรอช้าอยู่ไม่ได้ ต้องรีบเร่งเข้ามาเอาบุญ
ผู้เขียนเล่าว่าพ่อถูกส่งตัวไปประเทศจีน แล้วจีนก็ปิดประเทศ ทำให้กลับมาเมืองไทยไม่ได้ ต้องค้างอยู่ที่นั่นจนกระทั่งเสียชีวิต แต่พ่อยังเคยเขียนจดหมายและส่งรูปถ่ายมาให้ทางบ้านหลายครั้ง ปัจจุบันพ่อเสียชีวิตไปประมาณสามสิบกว่าปีแล้ว
เล่าว่าหลังพ่อจากไป แม่ไม่ได้แต่งงานใหม่ ทนเลี้ยงลูกทั้งสี่คนอยู่กับย่าและดูแลปรนนิบัติย่าอย่างดีมาตลอด ถูกข่มเหงรังแกอย่างไรก็ไม่บ่นไม่เถียง แต่ย่าจงเกลียดจงชังผู้เขียนอย่างมาก เพราะโทษว่าเป็นเหตุให้พ่อกับย่าต้องพลัดพรากจากกัน ผู้เขียนจึงถูกย่าตีอย่างทารุณตลอดมา จนแม่คิดว่าถ้าอยู่ต่อไปอาจถูกย่าตีตายวันใดวันหนึ่ง ตอนอายุห้าขวบแม่จึงส่งไปให้ยายเลี้ยง
ผู้เขียนกลับมาอยู่กับแม่เมื่ออายุสิบแปดปี ต่อมาแม่ป่วยเป็นโรคที่เกิดจากอาหาร ป่วยอยู่ครึ่งปีก็เสียชีวิต ผู้เขียนกับสามีถูกผู้ใหญ่จับแต่งงานโดยไม่เคยรู้จักกันมาก่อน ทั้งสองจึงมักไม่ค่อยลงรอยกัน แต่พ่อสามีเป็นคนใจบุญ หลังแต่งงานผู้เขียนจึงได้เข้าวัดไปทำบุญกับหลวงปู่รูปหนึ่งเป็นประจำ เพราะพ่อสามีคุ้นเคยกับหลวงปู่รูปนี้มาก
เล่าว่าพ่อสามีเกิดที่ประเทศจีน ลงเรือจากเมืองจีนโดยปลอมตัวเป็นพ่อครัวเพื่อเข้ามาเมืองไทย ครูไม่ใหญ่แทรกว่านั่นคือการดัดแปลงเปลี่ยนแปลงให้เข้ากับสถานการณ์ ไม่เคยเป็นพ่อครัวก็ต้องปลอมเป็นพ่อครัว จึงเช้าไข่เจียวเย็นเจียวไข่ มาถึงเมืองไทยแล้วก็มาอยู่ที่โคราช ต่อมาแต่งงานมีลูกทั้งหมดหกคน สามีของผู้เขียนเป็นคนที่สาม พ่อสามีเป็นคนอารมณ์ร้อนแต่รักการทำบุญและมีศรัทธาในพระพุทธศาสนามาก
เล่าว่าหลายสิบปีที่ผ่านมาพ่อสามีได้ช่วยหลวงปู่รูปหนึ่งในโคราชบุกเบิกสร้างวัดขึ้นมา เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงสำคัญมาตลอด ไม่ว่าจะเป็นการสร้างสะพานเข้าวัด ทำซุ้มประตูซึ่งสั่งมาจากเมืองจีน ทำศาลาพักริมทาง และทำให้ไฟฟ้าเข้าถึงวัดได้ใช้กัน พ่อสามีมีอาชีพค้าขาย ทำมาหากินไปด้วยและทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาไปด้วย ปลูกฝังลูกหลานให้รักพระพุทธศาสนาโดยทำตัวเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีตลอดมาจนกระทั่งชราลง
เล่าว่าวันที่พ่อสามีจะเสียชีวิต ท่านมีอาการช็อก หยุดหายใจ ไม่รู้สึกตัว ต้องให้อาหารทางสายยางและหลับตาตลอดเวลา ลูกหลานก็ไปทำบุญให้แล้วมากระซิบบอกข้างหู พ่อสามีก็ลืมตาขึ้นแล้วหลับตาลงใหม่ สุดท้ายจากไปด้วยอาการสงบเมื่อวันที่ 29 มกราคม 2546 อายุได้ 90 ปี
เล่าถึงหลวงปู่ซึ่งเป็นสมภารวัดใกล้บ้านที่พ่อสามีเคยบุกเบิกสร้างมา ท่านบวชมาตั้งแต่เป็นสามเณร ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบมาตลอดจนเป็นที่รักและนับถือของชาวบ้าน โดยเฉพาะตระกูลของสามีตั้งแต่พ่อสามีเป็นต้นมา ภายหลังตาของหลวงปู่เป็นต้อทำให้มองไม่เห็นมาหลายปี เมื่อมีจานดาวธรรมเกิดขึ้นผู้เขียนจึงรีบไปเล่าให้ท่านฟังและติดจานให้ ท่านรับด้วยความยินดี แม้มองไม่เห็นก็ตั้งใจฟัง พอได้ยินเสียงหลวงพ่อท่านก็พนมมือแล้วสาธุ ต่อมาก่อนมรณภาพท่านมักพูดว่ามีคนแก่มาชวนท่านไปสามครั้งแล้วแต่ท่านไม่ไป แต่คราวนี้ท่านจะไปแล้ว จะไปไกล ๆ เลย
เล่าว่าตอนอายุ 95 ปี หลวงปู่ไปทำพิธีบวชนาคห้ารูป ขณะกำลังทำพิธีท่านบอกพระอาวุโสที่นั่งอยู่ไกล ๆ ว่าท่านเหนื่อยไม่ไหวแล้ว แล้วก็ฟุบลง พระลูกศิษย์จึงนำท่านส่งโรงพยาบาล ทำหน้าที่จนวาระสุดท้าย ผู้เขียนทราบข่าวจึงแวะเข้าวัดพระธรรมกาย เอาเงินไปสร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวจารึกชื่อถวายท่านหนึ่งองค์ แล้วโทรไปบอก ท่านรับทราบก็ดีใจอนุโมทนาบุญและสดชื่นขึ้น ต่อมาอาการแย่ลงเพราะอายุมาก ลูกสาวคนที่สามจึงโทรบอกผู้ประสานงานที่วัดให้สร้างเพิ่มอีกหนึ่งองค์โดยโอนเงินไปให้ แต่ท่านมรณภาพไปก่อนหนึ่งชั่วโมง หมอบอกว่าหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน ก่อนหน้านั้นสองปีก็มีผู้นำบุญท่านหนึ่งสร้างพระประจำตัวโดยใส่ชื่อผู้บริจาคเป็นชื่อหลวงปู่ด้วย
ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอีกหน่อยจะสร้างพระธรรมกายองค์ใหญ่ขนาดหนึ่งเมตรยี่สิบ ไปถวายตามวัดที่ต้องการ แล้วจารึกชื่อผู้บริจาค เพราะองค์เล็กที่มหาธรรมกายเจดีย์ภายนอกครบแล้ว แต่ภายในยังไม่หมด ต้องทำให้เต็มก่อน พอภายในเต็มก็ทำองค์ใหญ่ถวายวัดที่ต้องการ ที่ไม่ต้องการก็ไม่เป็นไร เพื่อให้ผู้รับตรงกัน และบอกว่าจะเรียงพระพุทธรูปตามความเข้าใจของแต่ละชาติที่เป็นชาวพุทธและตามยุคสมัยให้เห็น แล้วมาถึงพระธรรมกาย เพื่อให้เห็นว่าทำไมต้องพระธรรมกาย
เล่าว่าหลังหลวงปู่มรณภาพ คณะลูกศิษย์เก็บร่างท่านไว้ในโลงแก้ว เมื่อเห็นไอน้ำจับโลงแก้วจึงนำร่างมาอบให้แห้งแล้วปิดทอง เพื่อรักษาสภาพร่างให้สมบูรณ์ที่สุด น่าอัศจรรย์ว่าร่างท่านไม่มีกลิ่นเหม็นใด ๆ เลย น้ำเหลืองที่ไหลออกมาบนผ้าสบงที่รองรับ นำไปตากแห้งโดยไม่ซัก พอแห้งแล้วกลับมีคราบนูนขึ้นมาเหมือนดอกไม้ สีขาวเหมือนดอกมะลิและมีกลิ่นหอม ทั้งเส้นผมและเล็บที่ปลงเก็บไว้ตั้งแต่ท่านยังมีชีวิตอยู่ก็กลายเป็นแก้วใสสีทอง ครูไม่ใหญ่แทรกว่านักวิทยาศาสตร์คงบอกว่ามีแร่ธาตุอะไรเข้าไป แต่ทำไมจึงเป็นเฉพาะของท่าน
เล่าว่าครั้งหนึ่งผู้เขียนจะไปซื้อโทรทัศน์ที่ตลาด ตั้งใจจะเอามาถวายวัดเพื่อให้พระได้ดูดาวธรรม ขณะอยู่ในตลาดโจรเข้ามากระชากสร้อยคอทองคำ พอกระชากเสร็จก็ผลักผู้เขียนล้มลงบนบาทวิถี คิ้วกระแทกจนแตกเลือดไหลออกมามาก แต่ขณะล้มนั้นรู้สึกว่าตัวเองค่อย ๆ ล้ม เหมือนมีคนคอยพยุงไว้ คล้ายสโลโมชั่น ทั้งที่น่าจะเจ็บมากกว่านี้ และสิบนาทีผ่านไปตำรวจก็จับคนร้ายได้และเอาสร้อยกลับมาคืน ครูไม่ใหญ่แทรกว่าโจรปล้นทำไมไม่เกรงใจกันเลย
ช่วงเพลงที่ร้องว่าไม่เกรงอกเกรงใจ จะทำอะไรก็เชิญเลย อยากกินก็กินแต่พอเช็คบิลใครจะจ่ายก็เชิญ ใช้เพลิดใช้เพลินใช้เกินเงินเดือน ขโมยขึ้นเรือนขึ้นมาเยี่ยมเยือนก็ไม่เคยเกรงใจ
ช่วงเพลงที่ร้องว่าขอติดตามเธอทุกชาติไป แก้มเปล่งปลั่งสีชมพู ยิ่งมองยิ่งงาม ครูไม่ใหญ่ชมว่างามจริง ไม่รู้ว่าเป็นเทวดาองค์ไหน
ถามว่าพ่อทำกรรมใดจึงถูกส่งตัวไปประเทศจีนแล้วเขาปิดประเทศจนกลับมาไม่ได้และเสียชีวิตที่นั่น พ่อตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่อุทิศไปให้หรือไม่ กรรมอะไรทำให้แม่เป็นโรคเพราะอาหารจนเสียชีวิต แม่ตายแล้วไปไหน พ่อสามีตายแล้วไปไหน มีกรรมนิมิตเป็นอย่างไร บุญที่พ่อสามีทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาร่วมกับหลวงปู่ที่วัดใกล้บ้านมาตลอดส่งผลให้ท่านอย่างไร ท่านได้รับบุญที่ลูกหลานส่งไปให้ไหม และท่านได้มาที่บ้านหรือเปล่าเพราะได้กลิ่นธูปแรงและนานมาก ครูไม่ใหญ่แทรกว่ากรณีนี้น่าศึกษาเพราะคนหนึ่งไปเมืองจีนอยู่จนตาย อีกคนจากเมืองจีนมาเมืองไทยอยู่จนตาย
ถามต่อว่าเหตุใดหลวงปู่วัดใกล้บ้านก่อนมรณภาพจึงมักพูดเสมอว่ามีคนแก่มาชวนท่านไปอยู่ด้วย และในวันครบรอบวันเกิด 95 ปี ท่านขอบใจคนที่มาว่าขอบใจที่มาร่วมงานศพของท่านตั้งแต่วันเกิด หลังจากนั้นสิบห้าวันท่านก็มรณภาพ ท่านรู้ล่วงหน้าหรือไม่ ท่านมรณภาพแล้วไปไหน บุญที่มีผู้นำบุญสร้างองค์พระถวายพร้อมแผ่นลานธรรมโดยใช้ชื่อหลวงปู่เป็นผู้บริจาค บุญที่ลูกสร้างองค์พระก่อนท่านมรณภาพสองชั่วโมง และบุญที่ลูกสาวสร้างหลังมรณภาพหนึ่งชั่วโมง ท่านจะได้รับหรือไม่และต่างกันอย่างไร บุญที่อุทิศให้ขณะท่านยังมีชีวิตอยู่ท่านได้รับหรือไม่ เพราะเหตุใดเส้นผมและเล็บของท่านจึงกลายเป็นแก้วใสสีทองและร่างไม่มีกลิ่นเหม็น แม่สามีเป็นอัมพาตให้อาหารทางสายยางเจ็ดแปดปีเกิดจากบุพกรรมใดและจะช่วยได้อย่างไร บุพกรรมใดทำให้ถูกกระชากสร้อยและถูกผลักล้ม บุญใดทำให้ได้สร้อยคืน กรรมใดทำให้ย่าเกลียดชังตั้งแต่เกิดและตีอย่างทารุณห้าปี และลูกกับลูกสาวเคยสร้างบุญกับหมู่คณะไหม
นำทำใจหยุดนิ่ง ย้ำว่าแค่หยุดใจเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไรเลย หยุดนิ่งเฉย ๆ นั่งนาน ๆ นิ่ง ๆ นุ่ม ๆ เบา ๆ เดี๋ยวเราจะเห็นเอง แล้วมีเพลงคลอว่าแค่หยุดนิ่งเฉยก็สุขดีที่หนึ่งเลย
ตอบว่าที่พ่อถูกส่งตัวกลับประเทศจีนและไม่ได้กลับมาอีกเลย เพราะในอดีตพ่อเคยเป็นทหารและมีส่วนช่วยต้อนเชลยกลับบ้านเมืองของตนเมื่อรบชนะ ทำให้ครอบครัวของเชลยศึกแตกแยกกันไปคนละทิศคนละทาง วิบากกรรมนี้มาส่งผล ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาในหมู่บ้านภุมเทวาในประเทศจีน ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วจึงมีสภาพดีขึ้น คือมีบ้านเป็นของตัวเอง มีอาหารทิพย์และเสื้อผ้าที่ดีขึ้น ไม่ลำบากเหมือนเดิม เพราะเดิมเป็นภุมเทวาที่ลำบากเนื่องจากไม่รู้เรื่องการทำบุญ
ตอบว่าแม่ป่วยเป็นโรคเพราะอาหารจนเสียชีวิต เนื่องจากกรรมฆ่าสัตว์ทำอาหารทั้งในอดีตและปัจจุบันนำมาส่งผล ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาระดับทั่วไปในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ได้รับบุญที่อุทิศไปให้จึงทำให้ท่านมีสภาพดีขึ้นในทุกด้าน
ตอบว่าพ่อสามีที่มาจากเมืองจีนแล้วมาสร้างบุญสร้างวัดกับหลวงปู่วัดใกล้บ้าน ตายแล้วได้ไปเป็นเทพบุตรสุดหล่อ มีวิมานทองอยู่ชั้นยามา สวรรค์ชั้นที่สาม ด้วยบุญที่สร้างวัดและทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา แล้วชี้ให้เห็นว่าคนหนึ่งเกิดเมืองไทยแต่ไปอยู่เมืองจีนจนตาย อีกคนเกิดเมืองจีนแต่มาอยู่เมืองไทยจนตาย แต่ประกอบเหตุไม่เหมือนกัน ตายแล้วจึงไปคนละทาง คนหนึ่งเป็นภุมเทวา อีกคนเป็นเทวดาชั้นยามา
ตอบว่าคนแก่ที่มาชวนหลวงปู่ไปอยู่ด้วยนั้นคือหัวหน้าภุมเทวาแถวนั้น ที่รักและเคารพศีลาจารวัตรของหลวงปู่ เคยเห็นข้อวัตรปฏิบัติของท่าน จึงชอบไปเยี่ยมเยียนหลวงปู่เสมอและพยายามชักชวนท่านไปอยู่ด้วย เพราะอยากได้ผู้มีศีลมีธรรมไปอยู่ด้วย แต่บุญของหลวงปู่มีมากกว่านั้น ส่วนเรื่องรู้วันมรณภาพ ท่านไม่เชิงว่ารู้วัน แต่รู้ว่าคงอยู่ได้อีกไม่นานเพราะอายุถึง 95 ปีแล้ว
ตอบว่าหลวงปู่มรณภาพแล้วไปเป็นเทพบุตรสุดหล่อที่ชั้นยามา ด้วยผลการปฏิบัติธรรมและการปฏิบัติดีปฏิบัติชอบ บวชรักษาพระศาสนา มีวิมานทองของชั้นยามาอยู่ใกล้กับวิมานทองของพ่อสามี เพราะเป็นคู่สร้างบุญสร้างวัดมาด้วยกัน จึงมีวิมานติดกัน
ตอบว่าบุญที่สร้างองค์พระและแผ่นลานธรรมจารึกชื่อท่านก่อนมรณภาพสองชั่วโมง กับบุญที่ลูกสาวสร้างองค์พระถวายหลังมรณภาพหนึ่งชั่วโมง ท่านได้รับทั้งสองแบบ ต่างกันที่บุญที่สร้างก่อนมรณภาพจะไปช่วยยืดอายุขัย แต่เมื่อสังขารไปไม่ไหว บุญที่อุทิศให้ภายหลังก็ส่งผลให้ไปสวรรค์และมีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น เป็นการเสริมกำลังบุญของท่านเอง ส่วนบุญที่ลูกอุทิศให้ขณะท่านยังมีชีวิตอยู่ท่านก็ได้รับ แต่ได้ไม่มากเท่าท่านทำเอง ทำเองได้เต็ม ๆ คนอื่นทำให้ได้นิด ๆ แต่หลาย ๆ นิดก็เยอะ
ตอบว่าที่ร่างของหลวงปู่ไม่มีกลิ่นเหม็น และเส้นผมกับเล็บของท่านกลายเป็นแก้วสีทอง เป็นเพราะอำนาจศีลและการประพฤติพรหมจรรย์ที่ท่านรักษามาตลอดชีวิตสมณะ จึงบันดาลให้เป็นดังนั้น
ตอบว่าแม่สามีเป็นอัมพาตให้อาหารทางสายยางมาเจ็ดแปดปี เพราะกรรมที่เคยฆ่าสัตว์ทำอาหารและมัดสัตว์ไว้ฆ่าทั้งในอดีตและปัจจุบันมาส่งผล จะช่วยท่านได้โดยลูกต้องทำบุญแทนให้ท่านทุกบุญ เพราะอายุท่านมากแล้วคงไม่หาย ให้จับมือท่านและบอกให้ท่านรู้เรื่อง จับมือจบแล้วก็ไปทำแทนท่าน โดยบอกว่าจะเอาปัจจัยนี้ไปทำบุญนั้นบุญนี้
ตอบว่าที่ถูกกระชากสร้อยและถูกผลักล้มจนบาดเจ็บ แต่รู้สึกเหมือนค่อย ๆ ล้มจึงเจ็บไม่มากเท่าที่ควรจะเป็น เพราะบุพกรรมในอดีตที่ลูกเคยลักเล็กขโมยน้อยด้วยความคะนองแบบเด็ก ๆ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเด็กไม่รู้เรื่องกฎแห่งกรรม ผู้หลักผู้ใหญ่ก็ไม่ถือสา แต่กฎแห่งกรรมไม่ยอมเลย โดนหมด รวมกับกรรมที่ทะเลาะกับเพื่อน พี่น้อง ลูกพี่ลูกน้องแบบเด็ก ๆ จึงไม่ได้หนักมาก และบุญที่ทำไว้ในปัจจุบันมาคุ้มครองรักษา ที่ได้สร้อยคืนก็เพราะบุญปัจจุบันทำหน้าที่บุญนำบุญ บันดาลให้ตำรวจไปช่วยได้ทันภายในสิบนาที
ตอบว่าที่ย่าเกลียดชังลูกตั้งแต่เกิด หาว่าเป็นเหตุให้ย่ากับพ่อต้องพลัดพรากจากกัน และตีอย่างทารุณถึงห้าปี เพราะเคยผูกโกรธกันมาโดยไม่รู้ตัวในอดีต ในชาตินั้นลูกเป็นย่าและย่าคนนี้เป็นหลาน สลับกัน ลูกเคยเฆี่ยนตีหลานโดยไม่มีเหตุผล นึกอยากจะตีก็ตี เหมือนเอ็กเซอร์ไซส์ พอยืดเส้นยืดสายเสร็จก็เลิกตี วิบากกรรมนี้มาส่งผลให้ชาตินี้มาเจอกันอีกแล้วผลัดกันบ้าง เป็นกรรมกงกรรมเกวียน ให้ลูกขอขมากรรมท่านจะได้ไม่มีเวรผูกกันต่อไป ต่อมาบุญเก่าเริ่มส่งผลจึงได้สบายในภายหลัง ส่วนลูกกับลูกสาวเคยสร้างบุญกับหมู่คณะมา ให้อธิษฐานจิตตามไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
ท่องบทประจำวันว่าสิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
อ่านรายชื่อผู้ร่วมบุญโครงการเสาแก้วพันปีทีละราย ตั้งแต่กลุ่มที่บูชาธรรมต้นละหนึ่งพันห้าร้อยบาทสามร้อยต้น ต้นละห้าร้อยบาทสามร้อยต้น พระมหาและลูกพระธรรมจากวัดในประเทศเยอรมนีต้นละสองร้อยบาทสามร้อยต้น ลงมาถึงต้นละหนึ่งร้อยห้าสิบสองบาท หนึ่งร้อยยี่สิบบาท หนึ่งร้อยสามบาท และต้นละหนึ่งร้อยบาทสามร้อยต้นอีกหลายราย พร้อมกล่าวสาธุอนุโมทนาบุญเป็นระยะ
ท่องคำขวัญว่าพุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว พุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวง และธรรมกายคือพระในตัวคุณ แล้วชวนพร้อมใจกันสวดสรรเสริญคุณของพระรัตนตรัย โดยหันลำโพงไปทางภาคใต้ของผืนแผ่นดินไทยและสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้