ยิ้ม

สอนวิธีอธิษฐานว่าให้ตั้งหลักไว้เป็นต้น แล้วส่วนกิ่ง ก้าน สาขา ใบ ดอก ผล ราก ก็ค่อยอธิษฐานเพิ่มเอาเอง เช่นดูข้อบกพร่องในชาตินี้ว่าเดินไม่สวย ขาสั้นข้างยาวข้าง ก็ขอให้ต่อไปสมส่วน ขอให้มีอิริยาบถงามทั้งนั่งนอนยืนเดินพูดคุยกินดื่ม เป็นที่ถูกอกถูกใจมนุษย์และสรรพสัตว์ทั้งหลาย พร้อมย้ำว่าพรุ่งนี้มาเอาบุญต้องยิ้มทั้งวัน เจออะไรถูกใจก็ยิ้ม ไม่ถูกใจก็ยิ้ม

ถามว่ายิ้มกันทั่วโลกหรือยัง แล้วเปรียบคนที่ยังแต่งเนื้อแต่งตัวไม่เสร็จว่าเหมือนคนนุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน ย้ำว่าต้องแต่งเนื้อแต่งตัวด้วยรอยยิ้มให้เรียบร้อยทุกคนทุกแห่ง ทั้งในบ้านและนอกบ้าน แล้วเข้าสู่ช่วงเรื่องราวของหนูน้อยตัวเล็ก ๆ ที่ก็ช่วยได้

ชมว่าตัวเล็ก ๆ ยังคิดออกว่าบุญไม่มีขาย ตัวใหญ่ ๆ ควรคิดได้มากกว่านี้ เล่าว่าเธอสงสารพระที่ถูกลอบทำร้ายด้วยระเบิด เป็นนักเรียนชั้น ป.4 จากโรงเรียนแถวดินแดง กรุงเทพมหานคร ครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นหนูน้อยผู้ขนขวายแสวงหาบุญที่แผนกโภชนาการและยืนต้อนรับด้วย ดวงตากับรอยยิ้มของเธอทำให้โลกนี้สว่าง ยิ้มสว่างไปถึงสวรรค์ และลายมือสวยมาก

ย้ำว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่ายังแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จทุกคนทุกแห่ง แล้วสังเกตว่าวันนี้นักเรียนในห้องใส่เสื้อหนาวกัน เพราะลมหนาวเริ่มโชยมาแล้ว ครูไม่ใหญ่เองเมื่อคืนตื่นหลายครั้งเพราะลมหนาวมาปลุก จึงถือโอกาสบอกนักเรียนที่อยู่ในเขตที่ลมหนาวมาถึงแล้วว่าให้รักษาสุขภาพ ใส่เสื้อหนาว ห่มผ้าให้ความอบอุ่นแก่ร่างกาย

ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง แล้วย้ำว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่ายังแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จากนี้ไปต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จทุกคนทุกแห่ง ทั้งในบ้านและนอกบ้าน ด้วยการนำรอยยิ้มมาปลูกไว้บนใบหน้า

กล่าวถึงท่านนายกทักษิณ ชินวัตร ว่าเป็นนายกรัฐมนตรีหัวหน้าคณะผู้บริหารประเทศ ท่านตั้งใจอุทิศตนทำงานเพื่อประเทศชาติเป็นส่วนรวม สละความสะดวกสบายมาต่อสู้กับเรื่องราวต่าง ๆ ตั้งแต่เศรษฐกิจตกต่ำก็ฟื้นฟูขึ้นมาจนสู้เขาได้ แล้วค่อย ๆ แก้ไขปัญหาทีละเล็กทีละน้อย จะโดนเสียงต้านแค่ไหนก็ไม่ท้อใจเพราะมีแรงใจอยู่ข้าง ๆ คนข้าง ๆ นี้สำคัญมาก แม้ไม่ต้องทำอะไร แค่ส่งรอยยิ้มก็ชื่นใจ มีกำลังใจต่อสู้อุปสรรคที่เกิดขึ้นทุกวันทุกคืนด้วยความเบิกบาน

เฉลยว่าอาลูกสาวคนที่สามของย่ามักยุให้ย่าโกรธเกลียดแม่อยู่หลายปีจนย่าเอามีดไล่แทงแม่ เพราะอาจองเวรแม่มา คือชาติหนึ่งอาและแม่เป็นสะใภ้ในตระกูลเดียวกัน แล้วสะใภ้กับสะใภ้ทะเลาะกันด้วยการชิงดีชิงเด่นกันมากกว่าชิงดี แล้วมาแตกหักตอนแบ่งมรดกของตระกูลพ่อสามี ทั้งสองจึงผูกโกรธ มาเจอกันในชาตินี้จึงรู้สึกไม่ชอบหน้ากัน ครูไม่ใหญ่สอนต่อว่าถ้าหน้าบึ้งเขาก็ไม่ชอบ ต้องยิ้มแย้มแจ่มใสเขาจะชอบ ถ้าเขาบึ้งมาแล้วเราบึ้งตอบก็เป็นกระจกสะท้อนหน้าให้เราเห็น บึ้งไปบึ้งมายิ่งบึ้งยิ่งตึงจนหน้าพร้อมจะปลิออกไป

ย้ำว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่ายังแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน แล้วชี้ให้ดูหน้าคนในเพลงยิ้มกันทุกวันอย่าเก็บไว้ ว่าจะเจอสาวน้อยรูปร่างกลม ๆ เหมือนดวงแก้ว หน้ายุ้ย ๆ ซึ่งเธอได้เป็นนางนพมาศจากการประกวดในเดือนสิบสองช่วงลอยกระทง ครูไม่ใหญ่แซวว่าคงวัดตอนที่เธอโยนตัวลงน้ำแล้วยังลอยได้ แล้วถามว่าอากาศหนาวแล้วหรือ

ย้ำว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่าแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนสวมรองเท้าแตะหรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน ต้องนำรอยยิ้มติดไว้บนใบหน้าทั้งในบ้านและนอกบ้าน แล้วบอกว่าวันนี้เป็นวันพระแรมแปดค่ำ เดือนสิบสอง วันพระต้องนึกถึงพระในตัวเรา คือพระรัตนตรัยภายใน ทั้งพระ ทั้งนาย ทั้งโยมต้องเห็นพระ จึงจะเรียกว่าวันพระ

ย้ำว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่าแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยทุกคนทุกแห่ง ไม่ว่าภายในบ้านหรือนอกบ้าน ด้วยการนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า

อ่านจดหมายน้องจ๋อม ชั้นประถมห้า โรงเรียนประชาอุทิศ เขตดอนเมือง กรุงเทพ ที่เขียนว่าตั้งแต่ติดจานดาวธรรมก็มีความสุขทุกวัน แต่ดูแล้วสงสารพระที่อยู่ภาคใต้มาก จึงไปบอกบุญกับเพื่อน ๆ ให้ช่วยบริจาคช่วยวัดภาคใต้ที่กำลังเดือดร้อนเพราะมีคนไม่ดีมารุกราน เพื่อน ๆ ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ขอร่วมบุญวัดละหนึ่งบาท สุดท้ายขอให้หลวงพ่อมาเล่าเรื่องกฎแห่งกรรมทุกวันและยิ้มเยอะ ๆ ทุกวัน ครูไม่ใหญ่เอารูปตอนอนุบาลมาเทียบและชมรูปวาดว่าสวย

ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง แล้วอธิบายว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่ายังแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทแต่นุ่งผ้าสวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยทุกคนทุกแห่ง ทั้งภายในบ้านและนอกบ้าน ด้วยการนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า

ย้ำว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่าแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน ต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยทั้งในบ้านและนอกบ้าน แล้วถามว่าเหลือกี่วันจะถึงวันพ่อแห่งชาติ ได้คำตอบว่าอีกสามวัน จึงชวนมาระลึกนึกถึงพ่อแห่งชาติกัน

ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง ถ้ายังไม่ยิ้มก็เหมือนใส่สูทแต่นุ่งผ้าเข้ามา สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยทุกคนทุกแห่ง ทั้งภายในบ้านและนอกบ้าน ด้วยการนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า

ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง ถ้ายังไม่ยิ้มก็เหมือนใส่สูทแต่นุ่งผ้าเข้ามา สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน ต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จทั้งในบ้านและนอกบ้านด้วยการนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า แล้วบอกว่าวันนี้ต้องมีเพลงเยอะหน่อยเพราะหายใจไม่ค่อยสะดวก ขอเปิดเพลงให้หนูน้อยได้ออกกำลังกายไปด้วย

เล่าถึงพุทธบุตรที่ไปอยู่ศูนย์อบรมสวนพนาวัฒน์ บนยอดดอยสูงจากระดับน้ำทะเลราวหนึ่งพันเมตร ท่านเย็นทั้งกายและใจเพราะปรับเป็นสมณะได้ถูกหลักวิชาและทำความเพียรอย่างเต็มกำลัง ทั้งที่รู้ว่ามีเวลาบวชช่วงสั้น ก็ยังตั้งใจให้ตรงตามวัตถุประสงค์ของการบวชคือทำพระนิพพานให้แจ้ง สลัดตนพ้นจากกองทุกข์ ครูไม่ใหญ่บอกว่านึกถึงท่านเมื่อไรก็นั่งยิ้ม นอนยิ้ม ยืนเดินก็ยิ้ม

เล่าพุทธบุตรรูปหนึ่งที่ปฏิบัติตามหลักวิชาแล้วใจหลุดเข้าไปข้างใน สว่าง เห็นดวงธรรมและเห็นกายภายในตัวเอง กายนอกผิวสีแทนแต่กายภายในงามกว่ามาก ท่านจึงนั่งยิ้มมองไปเรื่อย ๆ อย่างมีความสุข คนที่ผ่านไปมาเห็นท่านนั่งยิ้มหันไปทางต้นไม้แล้วสงสัย ท่านจึงเปิดเผยว่าท่านนั่งยิ้มเพราะมันมีความสุข ครูไม่ใหญ่เทียบว่าเหมือนพระมหากัปปินะที่เปล่งอุทาน ต่างกันที่ท่านนี้เพียงลำพึงในใจและยังกำลังทำความเพียร ไม่ใช่พระอรหันต์ แต่กระแสแห่งพระนิพพานและความบริสุทธิ์ก็ทำให้เกิดความรู้สึกเช่นนั้นได้

ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกหรือยัง ถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่าแต่งตัวยังไม่เสร็จ เปรียบเหมือนใส่สูทแต่นุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวแล้วออกจากบ้านไปทำงาน ย้ำว่าต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จทุกคนทุกแห่ง ทั้งในบ้านและนอกบ้าน คือนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า

ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง บอกว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่าแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทแต่นุ่งขาสั้น สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้าน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จทุกคนทุกแห่ง แล้วเล่าว่าวันนี้ที่โรงเรียนลมหนาวจัด จึงเป็นห่วงนักบุญที่ขึ้นไปบำเพ็ญตบะปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์และมิชชั่นฮิลล์ ว่าเอาอุปกรณ์กันหนาวไปพอหรือไม่ ถ้าไม่พอก็ต้องปฏิบัติธรรมให้มากจะได้อบอุ่นใจ และย้ำให้ทบทวนคำว่าสุขดีที่หนึ่งเลย

ถามว่ายิ้มกันไปทั่วโลกแล้วหรือยัง ถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่ายังแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทแต่นุ่งผ้าเข้ามาสวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องนำรอยยิ้มให้ปรากฏบนใบหน้าทั้งในบ้านและนอกบ้าน

อธิบายว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็เหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้าทุกที่ทั้งในบ้านและนอกบ้าน แล้วบอกว่าวันนี้เลิกเร็วเพราะใกล้ปีใหม่ เหลืออีกสี่วัน และอีกสองวันจะไปอยู่ธุดงค์ สองวันนี้ให้จัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย ปลอดกังวล ร่างกายแข็งแรง ใจเบิกบาน

ย้ำว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็เหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้าทุกที่ทั้งในบ้านและนอกบ้าน แล้วบอกว่าวันนี้มาช้าไปนิดหนึ่งเพื่อให้โอกาสหัวหน้าชั้นได้ทำความเข้าใจเรื่องการมาอยู่ธุดงค์ว่าควรทำอะไรอย่างไร แล้วจะเพิ่มเติมให้อีกนิดหน่อย ย้ำว่าความตั้งใจของเราคือมาเอาบุญ มาชำระกาย วาจา ใจ ให้สะอาดบริสุทธิ์ผ่องใส สร้างความใสในตัวเพื่อส่งความสุขไปยังผู้ที่เป็นที่รักและสรรพสัตว์ทั้งหลาย

ยกตัวอย่างคนที่ใส่สูทแต่นุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน แล้วสรุปว่าเราต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยทุกคนทุกแห่ง ทั้งภายในบ้านและนอกบ้าน โดยนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า

หยอกล้อผู้ที่ยังแต่งตัวไม่เสร็จ ใส่สูทแล้วนุ่งผ้าเข้ามา สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน แล้วให้เอารอยยิ้มออกมาต้อนรับกันทั่วโลก พร้อมชวนสันนิษฐานถึงหมู่ญาติที่มาอยู่ธุดงค์ปีใหม่ และผู้ที่อยู่ในดุสิตบุรีกับวงบุญพิเศษ

ทั้งคู่เป็นลูกมหาเศรษฐีจึงไม่เคยต้องกังวลเรื่องทำมาหากิน จนกระทั่งคุณแม่ของเพื่อนเสียชีวิตลงด้วยโรคชรา และหลังจากนั้นอีกหกปีคุณพ่อของเขาก็เสียชีวิตด้วยโรคตับอักเสบประกอบกับมีอายุมากแล้ว ตอนเสียชีวิตอายุเจ็ดสิบกว่าปี หลังจากนั้นเขาจึงได้รู้ว่ามรดกที่ควรจะได้รับถูกพี่สาวโยกย้ายเป็นของตัวเองหลายส่วนแล้ว เหลือไว้ให้เขาแค่เพียงนิดเดียว เขารู้สึกเสียใจแต่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร จึงพยายามดิ้นรนทำธุรกิจอื่นโดยไม่คาดหวังว่าจะพึ่งพามรดกของพ่อ ขณะนี้กำลังมุ่งมั่นที่จะได้ทำงานติดตามคณะรัฐมนตรีของประเทศบาห์เรน เขาและภรรยามีลูกด้วยกันสี่คน เป็นชายสามคน หญิงหนึ่งคน ทุกคนเป็นเด็กดีและน่ารัก ภรรยาของเขารักและห่วงใยผู้เขียนเสมอ โทรศัพท์คุยกันทุกสัปดาห์ เธอเป็นชาวมุสลิมที่ชอบดู DMC ตอนที่มีการแปลเป็นภาษาอังกฤษ บอกว่าชอบหลวงพ่อมาก แค่ได้เห็นก็มีความสุขมีพลังใจ และชอบนั่งสมาธิมากเพราะมันง่ายนิดเดียว แค่หลับตาพริ้ม ๆ นั่งหน้ายิ้ม ๆ ก็หยุดได้แล้ว

หยอกล้อผู้ที่นุ่งผ้าเข้ามา สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน แล้วให้นำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้าทุกคนทุกแห่ง ถามว่ายังปลื้มกันอยู่หรือเปล่า นักเรียนตอบว่าปลื้มทุกบุญที่อยู่ธุดงค์ ทั้งอัญเชิญจักรแก้วและตักบาตรอาทิตย์ต้นเดือน ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าเป็นการใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่าสำหรับการได้เกิดเป็นมนุษย์ในภพชาตินี้ และเล่าว่าเมื่อวานตอนเช้าใส่บาตรกัน แต่หลายคนเลิศเกินไปคือตื่นกันตั้งแต่ตีสองตีสามมาเก็บกลด

ตกลงกันตั้งแต่ต้นปีว่าสิ้นปีนี้ที่จะมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่อีก เรามาแล้วจะไม่คุยเลย จะคุยต่อเมื่อลาธุดงค์แล้ว ให้ส่งยิ้มได้อย่างเดียว และอย่าเพิ่งเก็บกลดกันเร็วเกินไป เพราะแม้แต่ละคนพยายามพูดเบา แต่คนเยอะเสียงก็ดัง เหมือนในห้องเรียนที่เด็กร้อยคนพูดเบา ๆ ก็ยังดัง แล้วบอกว่าเหลืออีก 363 วันจะสิ้นปี ปี 49 นี้เราจะพัฒนาขึ้นกว่าเดิม

อธิบายว่าคนที่ยังไม่ยิ้มเท่ากับแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทแล้วสวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้าให้ครบทุกคนทุกแห่ง ทั้งในบ้านและนอกบ้าน บอกว่ารอยยิ้มทำให้เป็นที่รักในหมู่นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา และดังอยู่ในใจของสามเณรที่บาห์เรน เป็นเหตุให้ใจหยุดนิ่งสบาย ยกข้อคิดจากเพลงว่านั่งเครียดไปทำไม ให้ทำตามที่หลวงพ่อบอกไว้ก็แค่นั้นเอง แล้วชมภาพเด็กนักเรียนคู่ต่าง ๆ ที่โตขึ้นและเปลี่ยนไปตามกาลเวลา

เล่าว่าเห็นรอยยิ้มแรกที่ยิ้มต่อเนื่องยาวนานตั้งแต่พิธีเบื้องต้นจนจบ ยิ้มค้างขนาดนั้นไม่ธรรมดา ยิ้มนานจนเมื่อยแก้ม แสดงว่าเบิกบานปีติมาก และวันนั้นมีชาวพุทธหลายประเทศมาร่วม ทั้งชาวศรีลังกา ชาวอินเดีย และชาวไทย ชวนศึกษาตัวแทนชาวศรีลังกาในบาห์เรนที่มาร่วมงาน มีข่าวว่ามีการบวชเกิดขึ้นที่บาห์เรน และย้ำว่านี่คือครั้งแรกในประวัติศาสตร์ เป็นการบวชครั้งแรกในตะวันออกกลาง ช่วงนี้เสียงในไฟล์เพี้ยนสลับภาษาไทยอังกฤษหลายจุด

ถามว่ายิ้มกันหรือยัง ถ้ายังไม่ยิ้มก็แปลว่าแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าเข้ามา สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยและนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้าทุกที่ ทั้งในบ้านและนอกบ้าน แล้วพูดถึงเสียงที่ไม่ค่อยออกและปัญหาจานดาวธรรมที่บางจุดหาสัญญาณไม่ติด

ยกตัวอย่างการแต่งตัวไม่เสร็จ เช่น นุ่งผ้าเข้ามา สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวแล้วออกจากบ้าน ย้ำให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยทุกที่ทั้งในบ้านและนอกบ้าน และนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า จากนั้นบอกว่าวันนี้ลมเข้าจึงอาจเบลอ ให้ช่วยบอก และชวนจองเสาแก้วพันปีที่อยู่ในช่วงโปรโมชันต้นละหนึ่งร้อยบาท เหลืออีกหนึ่งพันสามร้อยต้น

ครูไม่ใหญ่ตอบเรื่องที่ลูกชายไม่ชอบให้พ่ออยู่ใกล้ว่า มาจากการที่แม่ชอบบ่นเรื่องพ่อให้ลูกฟังอยู่เรื่อย จะแก้ก็ต้องแก้ทั้งพ่อ แม่ และลูก ให้หันหน้าเข้าหากันและหัดจับดี ก่อนจับดีก็ยิ้มส่งให้ก่อน ยิ้มด้วยดวงใจ ยิ้มด้วยดวงตา ยิ้มที่มุมปาก แล้วมองจับดี เหมือนครูที่สอนเขียนหนังสือแล้วชมว่าครูชอบเส้นนี้ของเธอ ตรงนี้เธอเขียนได้ดี พ่อกับแม่ก็ต้องการให้ลูกได้ชื่นชมว่าพ่อแม่ประเสริฐที่สุด แล้วก็เล่าเรื่องดี ๆ ให้ฟัง ว่าเวลาลูกหกล้ม ในคนหกพันกว่าล้านคน คนที่ไปถึงคนแรกคือพ่อกับแม่ ให้แสดงความรักและความจริงใจซึ่งกันและกันบ่อย ๆ อีกหน่อยก็จะดี เพราะถ้าเราพูดเรื่องไม่ดี เราก็ต้องคิดเรื่องไม่ดีก่อน คนพูดหน้าแก่ลงก่อน คนฟังก็เหี่ยวไปเรื่อย ๆ จนถึงขีดสุดก็ลงไม้ลงมือกัน

ชวนนักเรียนยิ้มไปทั่วโลก แจ้งว่าวันนี้เป็นวันที่ 67 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 199 วันจะเข้าพรรษาอีกครั้ง และขอบคุณเจ้าภาพผู้สนับสนุนรายการ

หลวงพ่อชวนยิ้มกันไปทั่วโลก เปรียบคนที่ยังไม่ยิ้มเหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ ใส่สูทแต่สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวแล้วออกจากบ้านไปทำงาน ให้รอยยิ้มกลับมาปรากฏบนใบหน้า

ชี้ว่าคนดีคนมีบุญเห็นคนมีบุญมาชวนถึงบ้าน ก็รู้ว่าอุตส่าห์มาชวนเราชวนลูกเรา ถ้าพร้อมจะบวชก็รับทันที ถ้าไม่พร้อมก็ยังขอบคุณในความปรารถนาดี จัดน้ำจัดท่ามาให้ดื่มให้กิน ยิ้มแย้มแจ่มใส เจอคนแบบนี้อุปสรรคก็ไม่มี และเขายังจะช่วยเราไปตามผู้ชายแมน ๆ มาบวชอีกด้วย แสดงว่าเขามองเราออกและเป็นบัณฑิต

สารคดีเล่าว่าการประชาสัมพันธ์ในแต่ละพื้นที่ต้องทำซ้ำ ๆ จึงจะเปิดใจผู้รับฟังให้เห็นความสำคัญ แม้เหนื่อยแค่ไหนรอยยิ้มจากความจริงใจก็ไม่เลือนหาย และนำมาซึ่งความปลื้มปีติภาคภูมิใจ ตามด้วยคำสัมภาษณ์กัลยาณมิตรหญิงที่เล่าว่าเมื่อคนแรกตัดสินใจเซ็นใบสมัครบวช ตัวเองขนลุกทั้งตัวและอิ่มใจมาก จึงมีแรงไปตามคนบวชต่ออีกเยอะ ตั้งเป้าวันหนึ่งต้องได้หนึ่งถึงสองคน

เล่าว่าเห็นองค์พระเป็นแก้วโปร่งใสมองทะลุได้ และไม่ว่าทำอะไรก็เห็นท่านอยู่ในกลางท้องตลอด ตั้งแต่มีองค์พระอยู่กลางท้อง เขารู้สึกมีความสุขจนบอกไม่ถูก จิตใจเบิกบาน หน้ายิ้มได้ตลอดเวลา ครูไม่ใหญ่แทรกว่าหน้ามันยิ้มเอง