ep050 ผังเวลา 65 ช่วง
อุทิศบุญ (111) อธิษฐานจิต (79) จานดาวธรรม (74) วัดพระธรรมกาย (73) เสาแก้วพันปี (69) ดุสิตบุรี (67) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (63) หยุดใจนิ่ง (52) วงบุญพิเศษ (49) ภุมเทวา (47) กองเสบียง (45) องค์พระในกลางกาย (42) กัลยาณมิตร (41) กฎแห่งกรรม (39) ยิ้ม (37) มหารัตนวิหารคด (33) หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ (33) เนื้อนาบุญ (32) วิชชาธรรมกาย (31) ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา (28) หมู่เกาะโซโลมอน (27) รางวัลคนสู้ชีวิต (23) กรรมกาเมสุมิจฉาจาร (21) มนุษย์กินคน (21) พระอรหันต์ (14) พระโสณโกฬิวิสะ (12) ความตระหนี่ (11) พระเจ้าพิมพิสาร (11) ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 (11) อ่านรายชื่อเจ้าภาพ (9) มหานรก (8) กรรมทำแท้ง (7) ปฏิบัติธรรม (6) พระปัจเจกพุทธเจ้า (6) กุศลนิมิต (5) คนทรง (5) พุทธบริษัทสี่ (5) ทหารของพระราชาที่ออกบวช (4) กิเลสอาสวะ (3) บุญส่งเสริมการศึกษา (3) โรคลำไส้อุดตัน (3) กรรมเป็นทหาร (2) จันทบุรี (2) ตะวันเที่ยง (2) สายรกพาดสะพายแล่ง (2) เคี้ยวหมาก (2) เนื้องอกมดลูก (2) เพลงคั่นรายการ (2) โรคกระเพาะ (2) กตัญญูต่อบรรพบุรุษ (1) กตัญญูต่อบิดามารดา (1) กวาดต้อนเชลย (1) คนใส่ชุดขาวหน้าบ้าน (1) ความแตกต่างของมนุษย์ (1) ค่าครองชีพ (1) ฆ่าสัตว์ท้อง (1) จำปานคร (1) ชมรมพุทธ (1) ซิสต์รังไข่ (1) ดินแดนสีชมพู (1) ทางก้าวหน้า (1) ที่นี่มีคำตอบ (1) ธนบัตรรูปฉลามและจระเข้ (1) น้ำมะพร้าว (1) ปรารภความเพียร (1) ผ้ากัมพลแดง (1) พระกับมาร (1) พระปทุมุตตระ (1) พระมหาโมคคัลลานะ (1) พระอโนมทัสสี (1) ภาษาพิดจิน (1) มหาวิทยาลัยขอนแก่น (1) มาเร็วบุญแรง (1) ยุคล่าอาณานิคม (1) ยูคูเลเล่ (1) วันคล้ายวันเกิดคุณยายอาจารย์ 2549 (1) วิกฤต IMF (1) ศรีสะเกษ (1) สงครามโลกครั้งที่สอง (1) สร้างที่เดินจงกรมถวาย (1) สองฤดูวันละครึ่งวัน (1) สายพิณไม่ตึงไม่หย่อน (1) สารภาพบาป (1) หิริโอตตัปปะ (1) อินเดียนแดง (1) อุปัฏฐากพระภิกษุ (1) เข้าวัดหลังเรียนจบ (1) เจ็บท้องคลอดสี่วันสี่คืน (1) เมืองหงสาวดี (1) แพนฟลูต (1) ไข่มุกแห่งแปซิฟิก (1)
กล่าวคาถาสำเร็จว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม คำขวัญเมื่อเราสว่างโลกก็สว่างด้วย และเนื้อนาบุญสี่ระดับ คือมหาธรรมกายเจดีย์ของโลก มหาจุฬามณีของสวรรค์ พระในบ้านของครอบครัว และพระในตัวของเรา
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อทีละข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม ก่อนนอนนึกถึงบุญที่สั่งสมมาทั้งหมด หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ ตื่นแล้วรวมใจเป็นหนึ่งกับองค์พระหนึ่งนาที ทุกหนึ่งชั่วโมงหยุดใจหนึ่งนาทีที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 นึกถึงดวงหรือองค์พระในทุกกิจกรรม จนถึงสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
วันนี้เป็นวันที่ 85 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 182 วันจะเข้าพรรษาอีกครั้ง และผ่านวันปีใหม่มาแล้วหลายวัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัวเรา เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ด้วยการทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ พร้อมย้ำว่าต้องศึกษาไว้เพราะความผิดพลาดเป็นอันตราย มีอบายภูมิรองรับอยู่
บอกว่าวันนี้กรณีศึกษาชื่อเรื่องรางวัลคนสู้ชีวิต และมีสารคดีเรื่องมนุษย์กินคน ว่าเขากินใคร กินตรงไหน กินกับอะไร กินตอนไหน และทำไมจึงติด DMC ทั้งยังตั้งคำถามที่แปลกคือถามว่าคนที่มาให้เขากินนั้นมีวิบากกรรมอะไร ไม่ได้ถามว่าถ้าตนกินคนแล้วตนจะมีวิบากอย่างไร
ช่วงเพลงคั่นรายการหลังชวนให้แต่งเนื้อแต่งตัวก่อนเข้าเนื้อหา
ยกตัวอย่างการแต่งตัวไม่เสร็จ เช่น นุ่งผ้าเข้ามา สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวแล้วออกจากบ้าน ย้ำให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยทุกที่ทั้งในบ้านและนอกบ้าน และนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า จากนั้นบอกว่าวันนี้ลมเข้าจึงอาจเบลอ ให้ช่วยบอก และชวนจองเสาแก้วพันปีที่อยู่ในช่วงโปรโมชันต้นละหนึ่งร้อยบาท เหลืออีกหนึ่งพันสามร้อยต้น
ตั้งคำถามว่าทำไมมนุษย์จึงแตกต่างกัน ฝ่ายที่อธิบายแบบวิทยาศาสตร์บอกว่าเป็นความสมดุลของธรรมชาติ มีคนรวยก็ต้องมีคนจน ต้องมีต่างเชื้อชาติต่างศาสนาเพื่อความสมดุล ฝ่ายเทวนิยมบอกว่าเป็นพระประสงค์ของพระผู้เป็นเจ้า แต่พระพุทธศาสนาสอนว่ามาจากการกระทำและวิบากกรรม เมื่อกิเลสเข้าสิงจิตก็ทำผิดทางกายวาจาใจ วิบากจึงทำให้ชีวิตแตกต่างกัน ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว
อธิบายว่าถ้าศึกษาวิชชาธรรมกายเพิ่มอีกนิด ทุกอย่างเป็นเรื่องการเสือกรบหลบหลีกของพระกับมาร มารอยู่ที่อยู่ของมาร พระอยู่ที่อยู่ของพระ มนุษย์จึงเหมือนสงครามตัวแทนที่พระกับมารปะทะกัน เกิดความแตกต่างและแตกแยกจนสื่อสารกันไม่ได้ ผู้รู้สื่อสารกับผู้ไม่รู้ไม่ได้ ถ้าสื่อสารกันได้ก็จะเปลี่ยนผู้ไม่รู้เป็นผู้รู้ แล้วเลิกรบราฆ่าฟันเบียดเบียนกัน หันไปรบกับศัตรูที่แท้จริงคือกิเลสอาสวะภายในตัว
ชี้ว่าคนในบ้านเดียวกันยังคุยกันไม่รู้เรื่อง บ้านเรือนเคียงกัน หมู่บ้าน ตำบล จังหวัด ประเทศก็เป็นเช่นนี้ ที่ที่จะสื่อสารกันได้ต้องไปอยู่ ณ จุดเดียวกันคือกลางกาย ซึ่งเป็นชุมทางของมุมทั้งสี่ ทำใจนิ่ง ๆ ตรงนั้นแล้วจะเห็นตะวันออกกลางกาย เป็นตะวันเที่ยงที่ไม่มีตะวันตกและไม่มีสุริยคราส เมื่อเข้าถึงจุดเดียวกันการสื่อสารก็จะเกิดขึ้น
บอกว่าผู้พ้นแล้วจะอยู่ในอิริยาบถนั่งนิ่ง ๆ หลับตา เอาความเห็นกลับเข้าไปหยุดนิ่งกลางกาย ถ้ามนุษย์ทุกคนทำได้ความสงบสุขก็เกิดขึ้นในโลก จึงต้องช่วยกันขยายความรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้กว้างไกล เริ่มต้นที่ตัวเราเองก่อน แล้วขยายไปในหมู่พุทธบริษัทสี่และมวลมนุษยชาติ ถ้าพุทธบริษัทสี่รวมใจกันได้ที่กลางกายจะยิ่งเร็วขึ้น
ทบทวนว่าเมื่อวานรายการพาเข้าไปสู่ดินแดนอินเดียนแดง วันนี้จะเล่าเรื่องราวของเกาะโซโลมอน และชวนทบทวนเพลงของอินเดียนแดงเพื่อสร้างบรรยากาศก่อน โดยให้จำทำนองไว้เพราะเดี๋ยวจะมีเพลงของอินเดียนแดงที่ทำนองคล้ายกัน ทั้งที่อยู่คนละประเทศคนละทวีป
ช่วงเพลงหลายเพลงติดกัน เปิดเพลงของอินเดียนแดงเพื่อเทียบทำนอง สลับกับเพลงคั่นรายการ
อธิบายให้นักเรียนใหม่เข้าใจว่าโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยามีทั้งเพลง ภาพ และการพูด ถ้าวันไหนเพลงเยอะแปลว่าวันนั้นครูไม่ใหญ่ลมเข้าจึงเอาเพลงช่วย อย่างวันนี้ต้องเพลงเยอะ และย้ำว่าเป็นเพลงแห่งคุณธรรมทั้งสิ้น
พาเข้าไปสู่เกาะโซโลมอนซึ่งเป็นดินแดนมนุษย์กินคน บอกว่าเมื่อไม่กินคนก็กินข้าว และไม่ว่าคนรวย คนชั้นกลาง หรือคนจน ก็กินข้าววันละหนึ่งมื้อมาตลอด แล้วเปิดสารคดีให้ดู ชมว่าดินแดนมนุษย์กินคนกลับสวยงาม สังเกตเส้นผมสีสวยที่ถูกแดดและสายลมชายหาด และภาษาที่ใช้เป็นภาษาพื้นเมืองจึงต้องมีคำบรรยายไทยและอังกฤษกำกับ
บอกว่าเริ่มรักมนุษย์กินคนแล้วเพราะเขามีอารมณ์ร่าเริงเบิกบาน มีคุณธรรมน่ารักมาก เขาจะกินเมื่อจำเป็นเท่านั้น เทียบกับอินเดียนแดงที่ใครเจตนาเข้ากระโจมผิดถือว่าถูกในบางกรณี แต่ชาวโซโลมอนไม่ใช่อย่างนั้น ใครเจตนาเข้าที่ผิดจะกินทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชาย และชี้ว่าชาวเกาะมีความกตัญญูกตเวทีต่อบิดามารดาสูงมาก ซึ่งเป็นคุณธรรมที่อยู่ในใจของคนผิวดำผมหยิกดวงตาโต
อธิบายว่าที่สังเกตเห็นปากแดงเพราะเคี้ยวหมาก และเขากินข้าวมื้อเดียวคือมื้อเที่ยง เว้นเช้าเว้นเย็นแล้วไปกินเที่ยงวันรุ่งขึ้น ช่วงว่างก็เคี้ยวหมากแก้หิว จากนั้นถามนักเรียนว่าที่นั่นมีกี่ฤดู คำตอบคือสองฤดู โดยเป็นประเทศที่มีฤดูร้อนสิบสองเดือนและฤดูฝนสิบสองเดือน คือวันหนึ่งมีสองฤดู ตอนเช้าฤดูหนึ่ง ตอนบ่ายอีกฤดูหนึ่ง แบ่งกันคนละครึ่งวัน
เล่าว่าโซโลมอนเป็นดินแดนแห่งมนุษย์กินคนมาตั้งแต่อดีต จนยุคล่าอาณานิคมอังกฤษเข้ามาดูแลและเผยแผ่ศาสนา มนุษย์กินคนจึงค่อย ๆ หายไป เดิมกินเฉพาะข้ามเผ่าหรือเมื่อทะเลาะกัน พอมีคนผิวขาวเข้ามาก็กินคนผิวขาว
เล่าว่าในสมัยสงครามโลกครั้งที่สองโซโลมอนเป็นที่หมายปองของคู่สงคราม เพราะเป็นจุดยุทธศาสตร์ระหว่างทางขนส่งสินค้าในมหาสมุทรแปซิฟิก มีทะเลล้อมรอบจึงรบกันได้เพียงทางเรือและทางอากาศ และมีทรัพยากรธรรมชาติอุดมสมบูรณ์จนได้ชื่อว่าไข่มุกแห่งแปซิฟิก ปัจจุบันประชากรผิวดำผมหยิกปากแดงเพราะเคี้ยวหมากเป็นอาจิณ ประชากรราวเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์พูดภาษาพื้นเมืองที่แผลงมาจากภาษาอังกฤษโดยตัดขั้นตอนที่ซับซ้อนออก เช่น พูดว่า go where แทน where do you go และอีกสามสิบเปอร์เซ็นต์พูดภาษาอังกฤษ
บอกว่าปัจจุบันชาวโซโลมอนมีมนุษยสัมพันธ์ดี ชอบใช้แรงงาน คนท้องถิ่นจึงไม่มีอาชีพมั่นคง ชอบชีวิตเรียบง่าย ความมั่นคงทางเศรษฐกิจเกิดจากชาวต่างชาติเข้าไปลงทุน ประชากรอยู่อาศัยตั้งแต่ชายทะเลไปถึงยอดเขา สภาพแวดล้อมมีบรรยากาศดี เงียบสงบทั้งกลางวันและกลางคืน เหมาะกับการนั่งปฏิบัติธรรมอย่างยิ่ง คณะที่ไปเล่าว่าชอบมากเพราะพอค่ำแล้วเงียบสงัด จึงนั่งได้นานและได้ดี
เล่าว่าอาหารหลักคือข้าว เผือก มัน ปกติกินวันละมื้อเดียวแต่ปริมาณมาก ระหว่างวันถ้าหิวก็เคี้ยวหมากแทน ที่กินมื้อเดียวเพราะค่าอาหารแพงมาก หนึ่งจานอย่างต่ำยี่สิบห้าเหรียญโซโลมอน คิดเป็นราวหนึ่งร้อยยี่สิบห้าบาทไทย สองจานก็สองร้อยห้าสิบบาท และเพราะพื้นที่เป็นเกาะจึงเพาะปลูกได้น้อย ผลไม้มีเพียงสี่ชนิด ในนั้นมีกล้วยและมะละกอ
อธิบายว่าที่โซโลมอนน้ำหายาก น้ำบาดาลคุณภาพต่ำ หากไม่ผ่านเครื่องกรองก็ไม่เหมาะจะดื่ม ประชาชนที่ยากจนจึงต้องดื่มน้ำมะพร้าวแทนน้ำเปล่า เพราะมะพร้าวขึ้นเต็มสองข้างทางริมชายหาด ซึ่งเป็นผลงานของชาวอังกฤษที่ปลูกไว้ตั้งแต่หลังสงคราม น้ำมะพร้าวถือว่าคุณภาพสูงเพราะถูกกรองผ่านรากและลำต้นขึ้นไป และตามท้องถนนจะมีหมาก ใบพลู ปูนขาว วางขายมาก
เล่าว่ากลางคืนซุปเปอร์มาร์เก็ตของเขาคือการจุดเทียนหน้าบ้านขายหมากกันทุกบ้าน เหมือนเมืองไทยห้าสิบหกสิบปีก่อน วันเสาร์อาทิตย์เขาหยุดไปโบสถ์ เพราะชาวอังกฤษและมิชชันนารีเข้าไปเผยแผ่คำสอน ที่นั่นยังไม่มีวัดแต่กำลังจะมี ชาวโซโลมอนเข้าใจว่าถ้าทำบาปแล้วรอไปสารภาพบาปวันอาทิตย์ก็หมดบาปและวันจันทร์เริ่มทำใหม่ได้ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าคงยังไม่ได้บอกให้ครบ เพราะการสารภาพบาปคือการตั้งใจกลับเนื้อกลับตัว ต้องมีหิริโอตตัปปะ ละอายและกลัวผลของบาป และเมื่อล้างบาปแล้วบาปไม่ได้หมดไป ยังอยู่ที่เดิม ต้องมาถ่วงขึ้นอีกทีด้วยการทำบุญ
บอกชื่อเครื่องดนตรีของชาวโซโลมอนคือยูคูเลเล่ และเครื่องเป่าที่เรียกว่าแพนฟลูต จากนั้นถามถึงสัตว์ที่ชาวเกาะนับถือมาก คือปลาฉลามในน้ำทะเลและจระเข้ในน้ำจืด ถึงขั้นเอารูปสัตว์สองชนิดนี้ไว้ในธนบัตรของโซโลมอน ถ้าธนบัตรใบใดไม่มีจระเข้และปลาฉลามจะใช้ไม่ได้
เล่าว่าชาวโซโลมอนรักพวกพ้องและกลุ่มมาก ถูกปลูกฝังความกตัญญูต่อบรรพบุรุษ ถือว่าเป็นหน้าที่ของลูกที่พ่อแม่แก่เฒ่าแล้วต้องดูแล บางประเทศต้องออกกฎหมายบังคับทั้งจำทั้งปรับ แต่ที่นี่ไม่ปรับไม่จำแต่จับกิน เมื่อบรรพบุรุษตายแล้วต้องบูชา นำไปฝังในที่ไกลบ้านเพื่อให้ลูกหลานได้บูชา เพราะเชื่อว่าทำให้ตัวเองมีพลังและโชคดี รบชนะศัตรูได้ และใครแต่งงานแล้วห้ามนอกใจเด็ดขาด ถ้าปันใจจะถูกจับฆ่ากินทันทีทั้งชายและหญิง
เล่าว่าปัจจุบันชาวโซโลมอนท้องถิ่นมีโอกาสได้ดู DMC จากการที่คนไทยไปทำงานที่นั่น ทำให้เกิดความตื่นตัวเรื่องกฎแห่งกรรมและปรโลกในหมู่ชาวโซโลมอนอย่างมาก เขาตื่นเต้นว่ามีการฝันในฝันที่บอกได้ว่าบรรพบุรุษตายแล้วไปไหน ตอนนี้ชาวโซโลมอนเริ่มหัดนั่งสมาธิและพบความสุขที่ไม่เคยเจอมาก่อน แล้วทิ้งท้ายไว้ว่าเขากินใคร กินเมื่อไร กินอย่างไร กินกับอะไร กินเพื่ออะไร ให้ติดตามตอนต่อไป
ช่วงเพลงคั่นรายการก่อนเข้าสารคดีธรรมะเรื่องพระโสณโกฬิวิสะตอนสุดท้าย
ทบทวนว่าโสณะบุตรเศรษฐีผู้เกิดมาสมบูรณ์พร้อมทุกสิ่ง ได้เห็นพระมหาโมคคัลลานเถระมาบิณฑบาตที่ปราสาทของตนก็ดีใจ เข้าไปต้อนรับ รับบาตร นิมนต์ให้ฉันภัตตาหารอันประณีตในปราสาท และถวายฝากไปถวายพระบรมศาสดาอีกส่วนหนึ่ง วันนั้นพระเจ้าพิมพิสารมาถวายบังคมพระบรมศาสดา ได้ทราบถึงรูปสมบัติอันงดงามของโสณะจึงอยากเห็น จึงรับสั่งให้โสณะเข้าเฝ้าพร้อมชาวจำปานครแปดหมื่นตำบล เมื่อทอดพระเนตรฝ่าเท้าของโสณะแล้วก็ประทานพระโอวาท และให้ไปเข้าเฝ้าพระบรมศาสดาเพื่อฟังธรรม ชาวจำปานครแปดหมื่นตำบลได้ฟังธรรมแล้วบรรลุธรรมเป็นพระโสดาบัน
เล่าว่าโสณะตัดสินใจออกบวช เมื่อบวชแล้วเป็นที่รักของชาวพระนคร สมบูรณ์ด้วยลาภสักการะแต่ไม่ติดในสิ่งเหล่านั้น มุ่งทำความเพียรอย่างแรงกล้า เดินจงกรมทำภาวนากระทั่งฝ่าเท้าที่เคยอ่อนนุ่มปริแตกมีเลือดไหล แม้เดินไม่ได้ก็ใช้ฝ่ามือและเข่าคลานจงกรมจนแตกเป็นแผล ที่จงกรมเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดประหนึ่งโรงฆ่าโค พระบรมศาสดาเสด็จไปเห็นจึงรับสั่งให้เรียกมา แล้วประทานโอวาทแนะอุบายทำความเพียร โดยเปรียบกับสายพิณที่ไม่ตึงเกินไปและไม่หย่อนเกินไป ท่านจึงภาวนาในระดับพอเหมาะพอดี วางใจถูกส่วน และบรรลุอรหัตผลเป็นพระอรหันต์ผู้ทรงอภิญญา ได้รับยกย่องเป็นผู้เลิศกว่าภิกษุทั้งหลายในด้านปรารภความเพียร
เล่าว่าย้อนไปสมัยพระอโนมทัสสีสัมมาสัมพุทธเจ้า ท่านเกิดในตระกูลเศรษฐี ฟังพระธรรมเทศนาแล้วเลื่อมใส จึงสร้างสถานที่เดินจงกรมถวายพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระสงฆ์สาวก โดยนำปูนขาวมาฉาบทา ตกแต่งพื้นให้สะอาดงดงาม ขึงผ้าเนื้อละเอียดเป็นเพดาน ประดับด้วยดอกไม้ของหอม และปูลาดรอบที่จงกรมด้วยดอกไม้นานาชนิด เมื่อละโลกก็ไปเกิดในสวรรค์เสวยทิพยสมบัติช้านาน ต่อมาสมัยพระปทุมุตตระสัมมาสัมพุทธเจ้า ท่านมาเกิดเป็นเศรษฐีในเมืองหงสาวดี เห็นพระพุทธองค์แต่งตั้งพระภิกษุรูปหนึ่งให้เป็นผู้เลิศด้านมีความเพียร ก็ปรารถนาตำแหน่งนั้น จึงถวายภัตตาหารรสอร่อยประณีตแด่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระสงฆ์นับแสนรูปต่อเนื่องถึงเจ็ดวัน
เล่าว่าอีกชาติหนึ่งท่านได้สร้างศาลา ที่จงกรม ที่พักกลางวันและกลางคืน ถวายพระปัจเจกพุทธเจ้าพระองค์หนึ่ง ทั้งยังถวายผ้ากัมพลสีแดงที่ตนใช้ห่มซึ่งมีราคาถึงหนึ่งแสน ปูลาดเป็นที่เช็ดพระบาทก่อนพระปัจเจกพุทธเจ้าจะขึ้นสู่ศาลา ด้วยคิดว่าขออย่าให้พระบาทเปรอะเปื้อน เมื่อพระปัจเจกพุทธเจ้าประทับยืนบนผ้า สีของผ้ากระทบผิวกายเกิดเป็นความสว่างสวยงามยิ่ง ท่านจึงปิติและอธิษฐานว่าขอให้สีฝ่ามือฝ่าเท้าของตนแดงงามเช่นนั้น และขอให้สัมผัสกายอ่อนนุ่มเหมือนสำลีที่ยีแล้วนับร้อยพันทุกภพทุกชาติ ด้วยอานุภาพคำอธิษฐานและกุศลกรรมที่ทำต่อเนื่อง จึงทำให้ท่านพรั่งพร้อมด้วยสมบัติทั้งปวง เป็นสุขุมาลชาติ ครั้นออกบวชก็เป็นที่รักและเลื่อมใส และได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์
สรุปว่าชีวิตของพระโสณะสมบูรณ์พร้อมได้เพราะสั่งสมบุญมายาวนานหลายภพหลายชาติ ได้สร้างบุญใหญ่กับเนื้อนาบุญคือพระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระอรหันต์สาวก ทั้งยังอธิษฐานจิตตอกย้ำผังชีวิตครั้งแล้วครั้งเล่า ชีวิตของเราก็เช่นกัน เราออกแบบได้ ถ้าปรารถนาให้ชีวิตในอนาคตเป็นแบบใดก็ทำได้ ด้วยการสั่งสมบุญทุกบุญอย่างเต็มกำลังแล้วตั้งจิตอธิษฐาน โดยเฉพาะบุญที่เกิดจากการสร้างเสาแก้วพันปีมาสร้างวิหารคด สถานที่รองรับพระภิกษุสงฆ์และสาธุชนจากทั่วโลก ซึ่งต้องทำให้สำเร็จโดยเร็ว
ประกาศว่าวันที่ 19 มกราคมจะเป็นวันคล้ายวันเกิดของคุณยายอาจารย์ ชวนให้มาร่วมทำบุญ แล้วเข้าสู่ช่วงกรณีศึกษา
เปิดช่วงกรณีศึกษาด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย
เจ้าของกรณีศึกษาเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาที่มีความไม่พร้อมในชีวิตการสร้างบารมีหลายด้าน แต่ตั้งใจสร้างบารมีด้วยความปิติบนความไม่พร้อมนั้น จดหมายเล่าว่าแม่เป็นหญิงสาวชาวบ้านฐานะยากจน หาเลี้ยงชีวิตไปวัน ๆ ด้วยการเย็บผ้า จนวันหนึ่งได้พบรักกับพ่อซึ่งเป็นตำรวจที่ย้ายราชการมายังจังหวัดศรีสะเกษ ครองรักกันอย่างมีความสุข แต่หลังแม่ตั้งท้องได้เพียงสามเดือน แม่ก็รู้ความจริงว่าผู้ชายที่แม่ทุ่มเทให้มีครอบครัวและมีลูกอยู่แล้ว แม่เสียใจร้องไห้จนสุดท้ายต้องขอแยกทางกับพ่อ
ช่วงเพลงคั่นระหว่างการอ่านจดหมายกรณีศึกษา
จดหมายเล่าว่าตอนคลอด แม่ถูกหมอกดคลึงท้องช่วย ต้องไปตามพยาบาลผดุงครรภ์มาช่วยอีกแรงหนึ่งแต่ก็ยังไม่คลอด แม่ทรมานอยู่ถึงสี่วัน จนถึงเวลาตีสี่ของวันที่สี่ ยายออกไปหน้าบ้านเห็นคนใส่ชุดขาวเดินไปเดินมาวนเวียนอยู่หน้าบ้านสักครู่ใหญ่แล้วหายไป พร้อมกันนั้นแม่ก็คลอดลูกออกมา แม่ดีใจมากและกล่อมลูกด้วยเพลงนี้ทุกวัน
จดหมายเล่าว่าตอนคลอดออกมามีสายรกพันตัวแบบสะพายแล่ง ครอบครัวช่วยกันปกปิดเป็นความลับตลอดมาเพราะกลัวว่าจะต้องเอาลูกไปเป็นคนทรง ครูไม่ใหญ่บอกว่าจริง ๆ แล้วมีองค์อยู่แล้ว เพราะทุกคนมีองค์พระอยู่ภายในตัว เมื่อรู้ว่าเรามีองค์ก็ต้องพยายามเข้าถึงองค์ท่านให้ได้ด้วยวิธีง่าย ๆ คือหลับตาเบา ๆ
จดหมายเล่าว่าตอนอยู่บ้านหลังนั้นมุงหญ้าคาครึ่งหนึ่งและสังกะสีผุครึ่งหนึ่ง หมู่บ้านนั้นเรียกกันว่าดินแดนสีชมพูซึ่งเป็นเขตของผู้ก่อการร้าย ครอบครัวต้องอยู่อย่างหวาดระแวง คอยวิ่งหลบระเบิด หนีเข้าบังเกอร์เมื่อมีหวอเตือนภัย มีการฆ่ากัน ยิงกันตาย เผาโรงพัก เผาศาลาประชาคม จนบางทีกลัวตัวสั่น เมื่อขึ้นชั้น ป.2 แม่เห็นว่าลูกโตแล้วจึงตัดสินใจแต่งงานใหม่ ไม่นานก็มีลูกสาวอีกคน แต่อยู่กับพ่อใหม่ได้เพียงหนึ่งปี พ่อใหม่ก็แอบไปมีภรรยาน้อยจนแม่จับได้ ทำให้แม่เสียใจมากและหมดความสุขอีกครั้ง
จดหมายเล่าว่าหลังจากนั้นครอบครัวลำบากกว่าเดิมหลายเท่า เพราะแม่ต้องแบกภาระเลี้ยงลูกลำพังสองคนและเลี้ยงยายแก่อีกหนึ่งคน รายได้จากการเย็บผ้าไม่พอใช้ แม่จึงเดินทางไปทำงานที่จันทบุรี ปล่อยให้ลูกซึ่งตอนนั้นอายุเพียงเก้าขวบดูแลยายและน้องอยู่ที่บ้าน ลูกกับน้องต้องรับจ้างทำงานบ้านและรับจ้างเลี้ยงเด็ก จนกันถึงขนาดที่เมื่อข้าวสารใกล้หมดต้องนำมาทำเป็นข้าวต้มให้ได้ปริมาณมากและกินให้อยู่ท้อง เวลาไปเรียนต้องนั่งรถผ่านถนนลูกรังขลุกขละยี่สิบสองกิโลเมตร ไปถึงโรงเรียนตัวแดงผมแดงเต็มไปด้วยฝุ่น
จดหมายเล่าว่าลูกสอบเข้ามหาวิทยาลัยขอนแก่นได้ แต่ยังไม่รู้จะเอาเงินที่ไหนไปเรียน เพราะไม่มีค่าอาหารกลางวัน ไม่มีค่าหอพัก ไม่มีค่าลงทะเบียน ไม่มีแม้กระทั่งชุดนักศึกษา จึงต้องขอทุนเรียน และระหว่างเรียนก็ทำงานพิเศษหลายอย่าง เช่น ขายของ รับจ้างเย็บผ้า แจกใบปลิว แปลภาษา และรับจ้างดูแลโทรศัพท์มือถือให้นักศึกษามาขอโทรนาทีละสามบาท โดยเจ้าของเครื่องจะให้เปอร์เซ็นต์
ช่วงเพลงคั่นระหว่างเล่าชีวิตช่วงเรียนมหาวิทยาลัยที่ต้องทำงานพิเศษ
จดหมายเล่าว่าเริ่มรู้จักชมรมพุทธที่มหาวิทยาลัย รู้สึกเสียเวลาที่ต้องทำงานพิเศษ ชอบไปสวดมนต์ที่ชมรมมากกว่า จนปี 2537 ได้เดินมาวัดพระธรรมกายและเป็นกรรมการชมรมพุทธ รับบุญหลายด้านจนไม่มีเวลา แต่กลับได้ทุนที่เคยขอไว้มาหลายทุน อาจารย์ท่านหนึ่งเห็นใจจึงให้เงินใช้และให้เลิกทำงานพิเศษ หันมาทำงานชมรมพุทธเต็มที่ ต่อมาเกิดวิกฤต IMF แม่ต้องออกจากงาน ลูกจึงต้องไปกู้เงินมาให้แม่ลงทุนขายก๋วยเตี๋ยว แต่แม่ขายไปก็เก็บเงินไม่ได้ แม่จึงเฝ้านับวันรอให้ลูกเรียนจบมาเป็นคนหลักของบ้าน แต่เมื่อจบปี 2541 ลูกยังมาช่วยงานที่วัด เพราะมีความสุขในการสร้างบุญอย่างท่วมท้น
จดหมายเล่าว่าแม่ไม่เข้าใจจึงหอบน้องมาหาลูกที่วัด จนได้เปิดการเจรจากัน ผลสรุปคือลูกจะหาบ้านเช่าแถววัดให้แม่อยู่ และให้แม่รับนวดแผนโบราณเพื่อหารายได้ ใจหนึ่งรู้สึกดีอีกใจหนึ่งเครียดเรื่องหนี้สิน ยิ่งแม่กำลังป่วยเป็นเนื้องอกที่มดลูกต้องใช้เงินผ่าตัดจำนวนมาก ขณะที่ลูกรับงานทางก้าวหน้าจึงทิ้งงานไม่ได้ ภาวะกดดันหลายด้านทำให้ลูกป่วยเครียดลงกระเพาะ กินอะไรไม่ได้ อาเจียนเป็นเดือน ๆ สุดท้ายหายได้ด้วยการนั่งสมาธิทำใจนิ่ง ๆ
ช่วงเพลงคั่นรายการหลายเพลงติดกัน รวมทั้งเพลงของคนสู้ชีวิต
จดหมายเล่าว่ายายรับบีบคลำท้องจนเจอก้อนเลือด แล้วบีบต่อไปเรื่อย ๆ จนสลาย ทำเช่นนี้ถึงสามท้อง ในบั้นปลายชีวิตยายเสียชีวิตด้วยโรคลำไส้อุดตัน หลังยายเสียชีวิต ลูกได้เก็บเงินสร้างพระให้ยายหนึ่งพันบาท
สรุปประเด็นเรื่องแม่ว่ามีชีวิตอย่างลำเข็ญ มีสามีเจ้าชู้ทั้งสองคน และมีเนื้องอกในมดลูก แม่เคยผ่าตัดเมื่อปี 2542 คืนก่อนที่จะผ่าตัด แม่ฝันเห็นหลวงปู่มาบอกว่าโชคดีที่ได้บุญจากลูกที่มาอยู่วัด ไม่อย่างนั้นก็เป็นมะเร็งตายไปแล้ว
ตั้งคำถามว่าความฝันของแม่เป็นจริงหรือไม่และทำไมแม่ต้องฝันอย่างนั้น บุพกรรมใดทำให้แม่เจ็บท้องทรมานถึงสี่วันสี่คืนก่อนจะคลอด คนใส่ชุดขาวที่มาวนเวียนอยู่หน้าบ้านก่อนคลอดคือใคร ทำไมชาวบ้านเชื่อว่าเด็กที่คลอดออกมามีสายรกพาดแบบสะพายแล่งจะเป็นคนทรงได้ดี เกี่ยวกันหรือไม่ บุพกรรมใดที่ทำให้สายรกพันตัวแบบสะพายแล่ง บุพกรรมใดที่ทำให้ลูกเกือบถูกทำแท้ง และถ้าอดีตชาติลูกเป็นเจ้าชู้ ภรรยาและลูก ๆ ในอดีตเข้ามาสร้างบารมีกับหมู่คณะแล้วหรือยัง ได้อโหสิกรรมให้แล้วหรือไม่
ตั้งคำถามว่าการตัดสินใจเข้าวัดทันทีหลังจบการศึกษาทั้งที่ยังไม่พร้อมและคุณแม่ยังไม่เข้าใจ จะเป็นผังติดตัวไปในภพชาติต่อไปอย่างไร ต่างจากการรอให้พร้อมโดยทำงานสักสองสามปีก่อนอย่างไร บุญที่ลูกอยู่วัดมาตลอดแปดปีคุณแม่มีส่วนมากน้อยเพียงไร บุพกรรมใดทำให้ลูกเป็นโรคกระเพาะกินข้าวไม่ได้เป็นเดือนและเป็นซิสต์ที่รังไข่ อาการนอนดึกแล้วตื่นมาตัวร้อนสามสี่วันเกิดจากกรรมใดและจะหายไหม บุพกรรมใดทำให้ยายเป็นโรคลำไส้อุดตัน ยายตายแล้วไปอยู่ที่ไหน ได้รับบุญที่อุทิศไปหรือไม่ การที่ยายทำแท้งให้คนอื่นจะได้รับผลอย่างไร น้องสาวต่างบิดาผูกพันกับลูกมาอย่างไร น้องสาวและแม่เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะในรูปแบบใด และบุญใดทำให้ลูกกับทีมงานได้มาทำหน้าที่พิเศษในปัจจุบัน
ช่วงเพลงนำนั่งสมาธิ ชวนให้นั่งนอนยืนเดินอยู่ในศูนย์กลางกาย และร้องว่าอยากจะแท้จะไม่แย่ หนึ่งเฉยแค่หยุดใจ ก็จะเห็นปลาแก้วใสในตัวเราเอง
เฉลยว่าแม่เกิดในตระกูลที่มีฐานะ เคยรวยเพราะบุญเก่ามี แต่มีความตระหนี่ ไม่ค่อยได้ทำทาน จึงทำให้ชาตินี้ลำบากยากจน ไม่ใช่ความสมดุลของโลกอย่างที่เขาว่ากัน ที่มีสามีเจ้าชู้ทั้งสองคนก็เพราะกรรมเจ้าชู้ในสมัยที่แม่เป็นผู้ชายมาส่งผล จึงได้สามีที่เป็นภาพของตัวเองในอดีต และการเป็นเนื้องอกในมดลูกก็เป็นเศษกรรมเจ้าชู้ของแม่ในชาติที่เป็นผู้ชายมาส่งผล ส่วนความฝันเห็นหลวงปู่ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกายก่อนผ่าตัดนั้นเป็นกุศลนิมิตที่เกิดจากบุญที่ลูกมาช่วยงานที่วัดจริง ๆ ถ้าไม่ได้บุญจากลูกก็มีสิทธิ์ที่กรรมปาณาติบาตในชาติอื่นจะมาเสริมแล้วเป็นมะเร็งเดินทางออกจากกายมนุษย์ไป
เฉลยว่าที่แม่เจ็บท้องทรมานสี่วันสี่คืนก่อนคลอด เกิดจากกรรมในอดีตของแม่ที่เคยฆ่าสัตว์ท้องมาทำเป็นอาหารในชาติที่เกิดในสังคมเกษตรกรรม ประกอบกับกรรมของลูกในสมัยที่เป็นผู้ชายแล้วให้แฟนไปทำแท้งมาส่งผล ส่วนคนใส่ชุดขาวที่เดินวนเวียนอยู่หน้าบ้านก่อนคลอดนั้นคือภุมเทวาที่มีวิมานซ้อนอยู่ในบริเวณบ้าน เขามาดูเพราะสงสารเห็นแม่ทรมานอยู่สี่วันสี่คืน จึงมาช่วยอธิษฐานจิตให้คลอดได้
เฉลยว่าความเชื่อของชาวบ้านที่ว่าเด็กมีสายรกพาดแบบสะพายแล่งจะเป็นคนทรงได้ดีนั้น เป็นการเชื่อและคิดกันไปเองที่เล่าต่อ ๆ กันมา เพราะเห็นว่าเหมือนสายสังวาลของเทวดา เหมือนพวกพราหมณ์นักบวช หรือเหมือนผ้าสะพายแล่งของอาจารย์ผู้ทำพิธี จึงทึกทักเอาว่าถ้าเป็นคนทรงแล้วจะแรง แต่ที่ลูกมีรกสะพายแล่งเป็นเรื่องปกติธรรมดา บางคนมีบางคนไม่มี อยู่ที่การดิ้นหมุนตัวของเด็กก่อนคลอดเท่านั้น ส่วนที่ลูกเกือบถูกทำแท้งเป็นเพราะกรรมเจ้าชู้ในอดีตสมัยเป็นผู้ชาย ทำผู้หญิงท้องแล้วให้ไปทำแท้ง แต่ตอนหลังเปลี่ยนใจ ดังนั้นชาตินี้จึงถูกทำแท้งบ้างแต่ไม่สำเร็จ และภรรยากับลูกในอดีตก็ได้ตามมาเป็นกองเสบียงของหมู่คณะและอโหสิกรรมให้กันแล้ว
เฉลยว่าที่ลูกมีชีวิตลำเข็ญ ต้องทำงานหนักตั้งแต่เด็กจนโต และต้องไปเกิดในดินแดนที่มีการสู้รบบ้านเมืองไม่สงบ เพราะในอดีตเคยเป็นทหารมาหลายชาติและมีทิฏฐิมานะมาก บางชาติเคยกวาดต้อนชาวเมืองอื่นมาเป็นเชลยใช้งาน ทำให้บ้านเมืองไม่สงบ กรรมประเภทนี้จึงส่งผลมาเสริมให้มีชีวิตลำเข็ญและทำงานหนัก ส่วนที่ลูกเรียนเก่งและได้ทุนการศึกษามาตลอด เพราะมีบุญด้านส่งเสริมการศึกษาและสั่งสมปัญญาบารมีมาในอดีต และที่เป็นที่รักของอาจารย์และเพื่อน ๆ รวมทั้งมักได้รับความช่วยเหลือจากคนรอบข้าง เพราะบุญที่เคยทำหน้าที่กัลยาณมิตรชักชวนคนมาทำความดีในอดีตเป็นหลัก บวกบุญปัจจุบันที่ทุ่มเททำงานเต็มที่ และบุญที่เคยสงเคราะห์ญาติ
เฉลยว่าการตัดสินใจเข้าวัดทันทีหลังจบการศึกษาจะเป็นผังให้ชาติต่อไปได้เข้าวัดสร้างบารมีได้ง่าย และได้เกิดในครอบครัวที่สนับสนุนการเข้าวัด ทั้งยังเป็นความตั้งใจที่ตั้งไว้มาตั้งแต่อดีตว่าจะเข้าวัดสร้างบารมีตั้งแต่ยังเยาว์วัย ไม่เสียเวลาไปในทางโลก ต่างจากการรอให้พร้อมก่อนคือมาเร็วบุญแรง มาช้าอาจมีทางอื่นดึงไป แต่ก็ต้องดูเป็นรายราย บางคนจำเป็นต้องหาประสบการณ์ทางโลกก่อนแล้วเอาประสบการณ์นั้นมาสร้างบารมี บางรายก็พ่ายแพ้ต่อความยั่วยวนทางโลกแล้วหลุดไปครองเรือน บางรายควรให้ทางโลกอบรมให้รู้รสจืดรสเข็มก่อนแล้วค่อยเข้าวัด อย่างน้อยมีสามลักษณะ ส่วนบุญที่ลูกอยู่วัดสร้างบุญมาตลอดแปดปีนั้น ต้องให้คุณแม่มีส่วนแห่งบุญในทุกบุญที่ลูกทำ
เฉลยว่าโรคกระเพาะที่กินข้าวไม่ได้เป็นเดือน ๆ เกิดจากกรรมในอดีตชาติหนึ่งที่เป็นทหารแล้วสั่งลงโทษนักโทษ ทั้งที่เป็นเชลยศึกและไม่ใช่ ด้วยการอดอาหารเป็นช่วง ๆ เช่น ห้าวันบ้าง เจ็ดวันบ้าง รวมกับความเครียดจากการทำงานหนักและพักผ่อนน้อยต่อเนื่องหลายปีในปัจจุบัน ส่วนซิสต์ที่รังไข่ก็เป็นเศษกรรมเจ้าชู้ในอดีตที่เป็นผู้ชายมาส่งผล และอาการนอนดึกแล้วตื่นมาตัวร้อนมากทำอะไรไม่ได้สามสี่วัน เพราะตับร้อน บวกเศษกรรมในอดีตที่เคยเป็นทหารไปเผาบ้านช่องของข้าศึกต่างแคว้นให้เขาเสียทรัพย์สิน แต่โรคนี้หายได้ถ้าพักผ่อนให้เพียงพอและอย่ากระมวลใจ
เฉลยว่ายายเป็นโรคลำไส้อุดตันเพราะกรรมปาณาติบาตคือการบีบท้องบีบก้อนเลือดของสัตว์และของคน รวมกับกรรมในอดีตที่เคยฆ่าสัตว์ทำอาหารในสมัยที่เกิดในสังคมเกษตรกรรม และกรรมเหนียวหนี้คือขอยืมเงินแล้วค่อย ๆ ทยอยคืนทั้งที่มีเงินอยู่ บางทีก็ขอลืมเสียเลย ส่วนกรรมปัจจุบันที่ท่านทำแท้งให้คนอื่นเป็นเพียงส่วนเสริม กรรมทำแท้งส่งผลให้ยายไปอยู่ยมโลกของมหานรกขุมหนึ่ง ถูกจับใส่ในถุงหนังดำผูกปากถุงไว้ แล้วทุบด้วยท่อนเหล็กร้อน ตายแล้วเกิดอยู่ในถุงนั้น ทุกข์ทรมานมาก ได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วแต่ยังไม่พ้นวิบากกรรม ต้องทำบุญอุทิศไปให้อีกบ่อย ๆ และวิบากกรรมทำแท้งนั้นนอกจากไปอบายภูมิแล้ว เมื่อกลับมาเกิดเป็นมนุษย์ก็จะต้องถูกทำแท้งอีกหลายรอบ บางคนถึงห้าร้อยรอบ
เฉลยว่าน้องสาวต่างบิดาเคยเป็นเพื่อนทหารด้วยกันมา มีนิสัยประจำคล้ายกันคือเจ้าชู้ ชวนกันไปเจ้าชู้ จึงได้มาเกิดเป็นพี่น้องกันเพราะอัธยาศัยต้องกัน ในพุทธันดรที่ผ่านมาน้องสาวเป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช แต่ไม่ได้เจ้าชู้ ต่อมาได้ออกบวชตามพระราชาจนตลอดชีวิต ทำหน้าที่เผยแผ่ มีผลการปฏิบัติธรรมพอตัวรอด กลับไปดุสิตบุรีได้ ดังนั้นน้องสาวก็มีบุญที่จะมาช่วยงานวัดได้เมื่อจบการศึกษาแล้ว ส่วนคุณแม่เป็นกองเสบียงประเภทตามอารมณ์ บางทีก็ทำบางทีก็ไม่ทำ ดังนั้นบางชาติก็เจอหมู่คณะ บางชาติก็ไม่เจอ
เฉลยว่าตัวลูกเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมา โดยพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช ตอนเป็นทหารหนุ่มเป็นคนมีวินัย เป็นที่สนใจของสาว ๆ รูปร่างสูงใหญ่ มีคารมที่ดึงดูดใจเพศตรงข้าม จึงมีภรรยามากมายมหาศาล ทำหน้าที่ของพระราชาอย่างเต็มที่โดยไม่มีข้อแม้ ข้ออ้าง และเงื่อนไข ออกรบก็แคล้วคลาดและรบชนะศึก ต่อมาเมื่อพระราชาสละราชสมบัติออกบวชก็ได้ออกบวชตามด้วย ก่อนบวชได้ไปขออโหสิกรรมกับภรรยาทั้งหลาย แต่บางคนให้อโหสิกรรมอย่างเสียไม่ได้ บางคนให้ด้วยความเต็มใจ ดังนั้นวิบากกรรมจึงยังไม่หมดและตามมาในชาตินี้ได้ เมื่อบวชแล้วก็ตั้งใจทำหน้าที่เผยแผ่จนธรรมะขยายไปได้กว้างไกล มีผลการปฏิบัติธรรมที่กลับไปดุสิตบุรีได้
เฉลยว่าลูกและทีมงานพิเศษ ในพุทธันดรที่ผ่านมาส่วนใหญ่เป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวชและได้ออกบวชตาม มีส่วนน้อยบางคนเป็นกุลธิดาที่เบื่อหน่ายการครองเรือน และอธิษฐานจิตมาประพฤติพรหมจรรย์ช่วยงานพระศาสนาวิชชาธรรมกาย จึงมารับงานนี้ในปัจจุบัน ให้ตั้งใจทำงานให้ดีจะได้เป็นบารมีติดตัวไป ส่วนหัวหน้าทีมงานพุทธันดรที่ผ่านมาเป็นกุลธิดาในตระกูลที่มีฐานะ เป็นอุบาสิกาคนสำคัญของหมู่คณะ มีใจรักที่จะประพฤติพรหมจรรย์ คอยสนับสนุนทุกเรื่องรวมทั้งดูแลพระภิกษุ โดยเฉพาะคนในทีมงานเป็นอดีตภิกษุที่หัวหน้าทีมเคยอุปัฏฐากในชาตินั้น จึงมีสายบุญร่วมกัน เห็นรูปอ่านประวัติก็ชวนมาทำบุญพิเศษได้เลย และเพราะชอบสนับสนุนการเล่าเรียนศึกษาของพระภิกษุสามเณรและลูกน้องบริวาร ชาตินี้จึงมีปัญญามาก มีความรอบรู้จนได้รับการยอมรับในระดับนานาชาติ
ช่วงเพลงปิดกรณีศึกษา ร้องว่าสู้ ถึงเหนื่อยก็สู้ ทนสร้างบารมี และชวนเพื่อนที่อยากได้บุญให้กลิ้งเข้ามาด้วยกัน
ท่องบทประจำวันว่าสิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
ช่วงเพลงคั่นรายการก่อนอ่านรายชื่อเจ้าภาพ
อ่านรายชื่อกัลยาณมิตรที่เป็นเจ้าภาพเสาแก้วพันปีต้นละหนึ่งร้อยบาท จำนวนหนึ่งพันสามร้อยต้น ทั้งที่มาเป็นบุคคลและมาเป็นครอบครัว จากนั้นประกาศว่าวันนี้มีกรมกัลยาณมิตรเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งกรม เป็นกรมที่หกสิบเจ็ด แล้วกล่าวอนุโมทนาบุญ
ท่องคำขวัญว่าพุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว พุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวง และธรรมกายคือพระในตัวคุณ แล้วชวนพร้อมใจกันสวดสรรเสริญคุณของพระรัตนตรัย โดยหันลำโพงไปทางภาคใต้ของผืนแผ่นดินไทยและสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้
ช่วงเพลงปิดท้ายรายการหลังสวดสรรเสริญพระรัตนตรัย