ชมรมพุทธ

จดหมายเล่าว่าเริ่มรู้จักชมรมพุทธที่มหาวิทยาลัย รู้สึกเสียเวลาที่ต้องทำงานพิเศษ ชอบไปสวดมนต์ที่ชมรมมากกว่า จนปี 2537 ได้เดินมาวัดพระธรรมกายและเป็นกรรมการชมรมพุทธ รับบุญหลายด้านจนไม่มีเวลา แต่กลับได้ทุนที่เคยขอไว้มาหลายทุน อาจารย์ท่านหนึ่งเห็นใจจึงให้เงินใช้และให้เลิกทำงานพิเศษ หันมาทำงานชมรมพุทธเต็มที่ ต่อมาเกิดวิกฤต IMF แม่ต้องออกจากงาน ลูกจึงต้องไปกู้เงินมาให้แม่ลงทุนขายก๋วยเตี๋ยว แต่แม่ขายไปก็เก็บเงินไม่ได้ แม่จึงเฝ้านับวันรอให้ลูกเรียนจบมาเป็นคนหลักของบ้าน แต่เมื่อจบปี 2541 ลูกยังมาช่วยงานที่วัด เพราะมีความสุขในการสร้างบุญอย่างท่วมท้น

วัยเด็กผู้เขียนซึมซับคำสอนคริสต์เต็มหัวใจจนเคยคิดจะอุทิศตัวในศาสนานั้น จนตอนเรียน ม.ปลาย อ่านหนังสือวิชาศีลธรรมเจอคำว่าปัจจัตตัง รู้ได้เฉพาะตน ใครทำแทนไม่ได้ ก็สะกิดใจอย่างประหลาด ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าใครกินก๋วยเตี๋ยวคนนั้นก็อร่อยเอง ต่อมามาวัดพระธรรมกายโดยไม่ได้ตั้งใจ วันนั้นพี่ ๆ ชมรมพุทธชวนไปอยู่ธุดงค์ แต่ผู้เขียนนัดเพื่อนไปเที่ยวจังหวัดเลยแล้วไปไม่ทันรถ เซ็งมากจึงตัดสินใจมาวัดกับชมรมพุทธของมหาวิทยาลัย ครูไม่ใหญ่ว่าดูเหมือนโชคร้ายแต่กลายเป็นโชคดี มาครั้งแรกเห็นภาพคุณยายอาจารย์ผู้ก่อตั้งวัด ฟังเรื่องแล้วประทับใจมาก โดยเฉพาะเรื่องคุณยายไปช่วยพ่อในนรกได้ (ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าประโยคเดียวกับที่พูดไว้ต้นรายการ) อยากทำได้อย่างคุณยาย จึงขอติดตามยาย ช่วงต่อจากนั้นถอดเสียงเพี้ยน แล้วเริ่มมาสวดมนต์ที่ชมรมพุทธเป็นประจำโดยยังไม่บอกทางบ้าน จะบอกเมื่อถึงเวลาอันควร ต่อมาได้เป็นประธานชมรม

เปิดจดหมายกรณีศึกษา ผู้เขียนเข้าวัดราวปี 2521 สมัยที่ยังเป็นชมรมพุทธของมหาวิทยาลัย (ชื่อสถาบันถอดได้คล้าย รามคำแหง ยังไม่ยืนยัน) แล้วชวนคนในครอบครัวทั้งคุณพ่อ คุณแม่ และน้อง ๆ มาเข้าวัดปฏิบัติธรรมด้วย ช่วงต่อมาถอดเพี้ยนมาก ฟังได้ว่าได้ช่วยงานสร้างวัด ขนหิน ปลูกต้นไม้ ใส่ปุ๋ย แล้วได้พบคู่บุญซึ่งเคยบวชเป็นพระธรรมทายาทราวปี 2521 เป็นช่วงที่ประทับใจมาก จากนั้นทั้งคู่ได้สร้างบารมีร่วมกับหลวงพ่อต่อเนื่องมา