วัตถุประสงค์การบวช

ชวนทบทวนบุญวันที่ 28 ธันวาคม 2548 ที่มีการบวชผู้มีบุญ ซึ่งกลายเป็นบุคคลประวัติศาสตร์ในการบวชครั้งแรกของตะวันออกกลาง คาดว่ายังคงปฏิบัติธรรมเหมือนตอนอยู่ในเพศบรรพชิต ทั่วโลกไม่มีวันลืม บอกว่าไม่ว่าบวชสั้นหรือบวชยาว วัตถุประสงค์ของการบวชมีประการเดียวคือทำพระนิพพานให้แจ้ง สลัดตนออกจากทุกข์ ช่วงกลางถอดเสียงเป็นภาษาอังกฤษมั่วฟังไม่ได้ ท้ายช่วงบอกว่าแต่ละคนตั้งหน้าตั้งตาทำความเพียรจนมีผลการปฏิบัติระดับหนึ่ง ถ้าไม่ประมาทก็มีสิทธิ์เข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว ได้ที่พึ่งที่แท้จริง

ครูไม่ใหญ่พูดหลังข่าว (ต้นช่วงถอดเสียงหลุดปนภาษาอังกฤษและเยอรมัน) ว่าสิ่งที่นักบวชควรศึกษาคือความรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเท่านั้น เพราะเวลาศึกษาคำสอนของพระองค์ก็ไม่พอแล้ว ไม่ต้องไปศึกษาวิชาทางโลกที่ไม่เกิดประโยชน์ เมื่อสมัครใจละเพศคฤหัสถ์มาเป็นบรรพชิตก็มีบุญระดับหนึ่งแล้ว ต้องทำให้ถูกวัตถุประสงค์ของการบวช ศึกษาทั้งปริยัติ ปฏิบัติ ปฏิเวธ ฝึกฝนตัวเองดีแล้วไปเทศนาสั่งสอนญาติโยมที่ไม่มีเวลาศึกษาเพราะต้องทำมาหากิน แต่สนับสนุนนักบวชด้วยอาหารเป็นมื้อ ๆ

สามเณรที่ให้สัมภาษณ์ว่ามาบวชเพื่อช่วยสืบทอดพระพุทธศาสนา เรียนคำสอนของพระพุทธเจ้าให้รู้ลึกซึ้งแล้วไปขยายให้ญาติโยมเข้าใจพระธรรม เรียนบาลีได้รู้พระพุทธพจน์ตรงจากภาษาบาลีและได้ปฏิบัติตามแนวสติปัฏฐานสี่ ช่วงกลางมีบรรทัดที่ Whisper ถอดซ้ำและเพี้ยนเป็นภาษาอังกฤษราวหนึ่งนาที แล้วมีเสียงชวนเพื่อน ๆ มาบวชเรียน ผู้ประกาศปิดว่าพระภิกษุสามเณรจะเจริญงอกงามในพระพุทธศาสนาเป็นที่พึ่งของชาวโลก อนุโมทนาบุญกับทุกรูปที่อุทิศตนเป็นศาสนทายาท แล้วลาไป

หลังบรรทัดที่ Whisper ถอดซ้ำ ครูไม่ใหญ่ฝากพระภิกษุสามเณรว่าต้องทำทั้งสองอย่างควบคู่กัน อย่าทำเพียงอย่างเดียว เพื่อไปสู่การบรรลุมรรคผลนิพพาน ถูกวัตถุประสงค์ของการมาบวชในคราวนี้ และจะได้เป็นเนื้อนาบุญในยุคของตน แล้วชวนเข้าสู่กรณีศึกษา เปิดด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย

แม้บวชช่วงสั้นก็ต้องบวชให้ถูกวัตถุประสงค์ ซึ่งมีเพียงประการเดียว คือสลัดตนให้พ้นจากกองทุกข์ ทำพระนิพพานให้แจ้ง บวชเพื่อแสวงหามรรคผลนิพพาน ไม่ใช่บวชแก้บน บวชเพราะถูกจ้าง มีข้อต่อรอง หรือบวชเพื่อให้เป็นคนสุกแล้วออกไปเบียดเบียน ไม่ว่าบวชวันเดียว บวชหน้าไฟ หรือกี่วันก็ตาม ต้องจำตรงนี้ให้ดี ไม่งั้นบวชแล้วจะเป็นแบบเช้าเอนเพล บ่ายพักผ่อน ค่ำจำวัด