สิงคโปร์

หลังงานศพของคุณแม่ ผู้เขียนสมัครไปทำงานที่ประเทศสิงคโปร์ มีหน้าที่ทำอาหารและเลี้ยงเด็กในบ้านของนายจ้าง งานหนักและเหนื่อยมากแต่เงินเดือนน้อย ทำอยู่สองปีจึงกลับมาเมืองไทย แล้วหางานทำที่กรุงเทพเป็นพนักงานทำผมในร้านเสริมสวย ครูไม่ใหญ่หยอกว่าอาชีพนี้ถือว่ามีบุญ เพราะปกติคนไม่ยอมให้ใครจับหัว แต่นี่เขายอมและยังขอร้องพร้อมจ่ายเงินให้ด้วย ทำอยู่ประมาณหนึ่งปีก็มีคนมาชวนผู้เขียนและเพื่อนในร้านไปทำงานร้านอาหารที่ประเทศเบลเยียม และวันที่ 10 มกราคม 2529 ก็ได้เดินทางถึงเบลเยียม

ครูไม่ใหญ่พาไปสิงคโปร์ ฟังผลการปฏิบัติธรรมของคุณเฉินเผยคุณ (ชื่อถอดเสียง ยังไม่ยืนยันการสะกด) ชาวจีนสิงคโปร์ เคยเป็นผู้จัดการฝ่ายขายของบริษัทยักษ์ใหญ่ในสิงคโปร์ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าผู้ประสานงานไม่ได้ปรุงแต่งคำ ปี 2544 เพื่อนที่เล่นเทนนิสชวนมาฝึกสมาธิที่ศูนย์สิงคโปร์ วันแรกเขาใส่กางเกงขาสั้น ไหว้ไม่เป็น กราบไม่เป็น แต่เมื่อนั่งสมาธิและได้เดินทางมาสวนพนาวัฒน์ จากคนไม่มีศาสนาก็ได้เรียนรู้และตัดสินใจนับถือพุทธเป็นศาสนาแรกในชีวิต เพราะแม้มีตำแหน่ง เกียรติยศ เงินทอง แต่ยังขาดความสุข ครูไม่ใหญ่ว่ายืนยันที่พูดไว้ว่าโลกิยทรัพย์ไม่เคยให้ความสมบูรณ์ของชีวิต จากนั้นเป็นช่วงพักที่มีบรรทัด jingle ราวหนึ่งนาที

ก่อนไปแผ่นดินใหญ่จีน ครูไม่ใหญ่พาไปสิงคโปร์ก่อนเพื่อทบทวนเรื่องของเมื่อวาน ย้ำว่าภาพแผนผังเมื่อวานเป็นลายมือของคุณเฉินเผยคุณเอง ไม่ใช่ผู้ประสานงานเขียน ทั้งคุณเติ้งและคุณเฉินน่าศึกษาทั้งคู่แต่เวลาจำกัด แล้วอ่านผลการปฏิบัติธรรมซ้ำ เขาเป็นชาวจีนสิงคโปร์ เคยเป็นผู้จัดการฝ่ายขายของบริษัทยักษ์ใหญ่ เพื่อนชวนมาฝึกสมาธิที่ศูนย์สิงคโปร์ วันแรกใส่กางเกงขาสั้น ไหว้ไม่เป็นกราบไม่เป็น เมื่อนั่งสมาธิและได้มาสวนพนาวัฒน์ จากคนไม่มีศาสนาก็นับถือพุทธเป็นศาสนาแรก แม้มีตำแหน่งเกียรติยศเงินทองแต่ยังขาดความสุข ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าสิ่งเหล่านั้นไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ เขาลาออกจากงานมารับบุญที่วัดพระธรรมกายหนึ่งปีกับสามเดือน นั่งสมาธิทุกวันเช้า กลางวัน ก่อนนอนอย่างน้อยสองชั่วโมง และเขียนผลการปฏิบัติธรรมมาแบ่งปัน ใหม่ ๆ เขาก็นั่งฟุ้งนั่งเครียด

ครูไม่ใหญ่พาไปสิงคโปร์ตามที่เกริ่นไว้ ชมว่าเป็นวัดพระธรรมกายอีกวัดหนึ่ง แล้วอ่านจดหมายของคุณหยาง (ชื่อเต็มถอดได้ว่า ยางเทียน หรือ หยางเทียนเหอ ยังไม่ยืนยันการสะกด) ชาวจีนสิงคโปร์ อายุ 52 ปี รับราชการ เคยศึกษาตำราพุทธศาสนาแบบจีนมาสิบกว่าปี อ่านพระสูตรมามาก รู้ดีรู้ชั่วหมดแต่ไม่มีกำลังใจแม้แต่รักษาศีลห้า ยังเที่ยวกลางคืนตลอด ครูไม่ใหญ่เสริมว่าไม่ว่าศึกษาแบบไหน ถ้าไม่ลงมือปฏิบัติก็ไม่มีกำลังใจเอาชนะใจตัวเอง เมื่อสองปีก่อนเพื่อนแนะนำให้ไปฝึกสมาธิที่ศูนย์ในสิงคโปร์ (ชื่อศูนย์ถอดเพี้ยน) เริ่มแล้วสบายทั้งกายและใจจึงติดใจ ศรัทธาพามาร่วมงานบุญที่เมืองไทยครั้งแรกเมื่อปี 2547 (ชื่องานถอดเพี้ยน) ประทับใจความเป็นระเบียบ กลับไปจึงนั่งสมาธิทุกวันอย่างน้อยวันละชั่วโมง ปล่อยใจนิ่งที่ศูนย์กลางกายไม่คาดหวังจะเห็นอะไร นิ่งนานขึ้นก็เห็นความสว่างเหมือนหลอดไฟในท้อง ใจมีความสุขสงบอยู่ภายใน