ดูเฉย ๆ

ผลการปฏิบัติธรรมที่เบน ฟรานซ์ส่งมาวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2549 คือวันนี้ หลับตาไม่กี่นาทีเห็นรูปกลมเหมือนบับเบิ้ลหรือฟองสบู่ใส ๆ สว่าง ค่อย ๆ ลอยจากกลางท้องขึ้นในแนวตั้งเหมือนจะพุ่งมาที่ดวงตาแล้วหายไป มีลูกใหม่ขึ้นมาแทนเรื่อย ๆ จนรู้สึกอยู่ในสภาวะสมาธิเต็มที่ ดวงนั้นก็หยุดลอยและหยุดที่กลางท้อง สว่างที่สุด สีใสเหมือนบรรยากาศ บางเบาใสสว่าง ไม่ร้อนไม่แสบตา เขาถามว่าต้องมองเข้าไปในดวงหรือไม่และต้องทำอย่างไรต่อ ครูไม่ใหญ่ชื่นชมว่าเบนไม่เคยรู้อะไรมาก่อนแต่ทำเฉย ๆ นิ่ง ๆ แล้วตอบว่าให้ดูเฉย ๆ อย่างเดิม ไม่ต้องทำอะไร ดูปรากฏการณ์ภายในด้วยใจเป็นปกติเหมือนดูรูปภาพ วันนี้เบนก็นั่งฟังอยู่ด้วย หลังจากนั้นเกือบสองนาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง

คุณเติ้งเล่าผลการปฏิบัติธรรม วางใจที่ศูนย์กลางกายฐานที่เจ็ด ค่อย ๆ หลับตาภาวนาสัมมาอะระหัง เวลานั่งไม่เคยมืดเลย มีภาพมาให้ดูตลอด เห็นทิวทัศน์สองข้างทาง เขา ห้วย ลำธาร ตามอาชีพของเขา (ถอดเสียงไม่ชัดว่าอาชีพอะไร เกี่ยวกับป่าบนภูเขา) เหมือนพาใจไปทัวร์ แล้วนึกถึงคำแนะนำของหลวงพ่อว่าเห็นภาพอะไรให้ทำเฉย ๆ ใจจึงนิ่งขึ้น แล้วตกจากที่สูงเหมือนเครื่องบินตกหลุมอากาศ ตอนแรกกลัวแต่เกิดหลายครั้งก็ชิน ถ้าทำตัวเป็นนักวิจัยสงสัยว่าจะเกิดอะไรต่อ ทุกอย่างจะหายไป แต่ถ้าทำเฉย ๆ จะผ่านจุดนั้นไปเห็นแสงสว่างที่มาพร้อมความสุข ครูไม่ใหญ่ขยายว่าแสงอาทิตย์ แสงจันทร์ แสงไฟ ไม่เคยนำความสุขมา แล้วเขาไม่มีลมหายใจ ไม่มีตัวตน ร่างกายหายไป ครูไม่ใหญ่เทียบว่าเมื่อวานได้ยินว่าน้ำหนักหายไป แต่นี่ร่างกายหายไป

ครูไม่ใหญ่เปิดภาพผังที่คุณเฉินเผยคุณเขียนเองอีกครั้ง ชี้ลายเซ็นข้างล่างเป็นการยืนยัน แล้วอธิบายตามผัง ดวงแรก ต่อมาอีกสี่ดวงทางทิศเหนือ ใต้ ออก ตก รวมเป็นห้าดวง แล้วห้าดวงมารวมเป็นดวงเดียวที่ศูนย์กลางกาย โดยคุณเฉินไม่ได้คิดขอให้ห้ามาเป็นหนึ่ง แต่เป็นหนึ่งด้วยตัวของมันเอง จากนั้นมีบางสิ่งกลางดวงแล้วกลายเป็นองค์พระซึ่งเขาไม่เคยคิดมาก่อน ทั้งหมดเกิดต่อเนื่องเองเพียงแค่วางใจเฉย ๆ แปลว่าเป็นกระบวนการสากลภายในตัวที่ใครทำก็ได้ นำความสุขที่เขาไม่มีวันลืมและปลื้มไปทุกชาติ แล้วเปิดภาพคุณเฉิน จากนั้นเป็นช่วงพักที่ไม่มีบรรทัดถอดเสียงราวสองนาทีครึ่ง มีบรรทัด jingle คั่น