ดวงใสเหมือนฟองสบู่

ผลการปฏิบัติธรรมที่เบน ฟรานซ์ส่งมาวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2549 คือวันนี้ หลับตาไม่กี่นาทีเห็นรูปกลมเหมือนบับเบิ้ลหรือฟองสบู่ใส ๆ สว่าง ค่อย ๆ ลอยจากกลางท้องขึ้นในแนวตั้งเหมือนจะพุ่งมาที่ดวงตาแล้วหายไป มีลูกใหม่ขึ้นมาแทนเรื่อย ๆ จนรู้สึกอยู่ในสภาวะสมาธิเต็มที่ ดวงนั้นก็หยุดลอยและหยุดที่กลางท้อง สว่างที่สุด สีใสเหมือนบรรยากาศ บางเบาใสสว่าง ไม่ร้อนไม่แสบตา เขาถามว่าต้องมองเข้าไปในดวงหรือไม่และต้องทำอย่างไรต่อ ครูไม่ใหญ่ชื่นชมว่าเบนไม่เคยรู้อะไรมาก่อนแต่ทำเฉย ๆ นิ่ง ๆ แล้วตอบว่าให้ดูเฉย ๆ อย่างเดิม ไม่ต้องทำอะไร ดูปรากฏการณ์ภายในด้วยใจเป็นปกติเหมือนดูรูปภาพ วันนี้เบนก็นั่งฟังอยู่ด้วย หลังจากนั้นเกือบสองนาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง

หลังบรรทัด jingle เหอเจียหย่งเล่าว่าเพียงหลับตาก็มีความสุขจึงนั่งบ่อยและนานขึ้น คืนหนึ่งหลังนั่งหลายชั่วโมงกำลังจะเข้านอน ใจไม่คิดอะไรเลย ดวงสว่างก็ปรากฏขึ้นเอง เขามองเฉย ๆ สบาย ๆ ดวงนั้นหายแล้วกลายเป็นดวงใสผุดขึ้นคล้ายฟองสบู่เร็วมากเป็นชุด ๆ จนนับไม่ทัน ตกใจดวงก็หายเพราะใจตกจากดวง แต่ได้ความมั่นใจว่าเดินมาถูกทาง ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าสิ่งเหล่านี้มีอยู่ในตัวแต่ละเอียด หน้าที่เราคือทำใจให้ละเอียดเท่ากัน และเทียบว่าชาวโซโลมอนไม่เคยคุยกับเขาแต่มีประสบการณ์เหมือนกัน เขาเล่าว่าเดิมเข้าใจว่านั่งสมาธิต้องนั่งตัวตรงสง่า ต้องมีความรู้มาก พอทำแล้วกลับเครียด ช่วงท้ายถอดเสียงเพี้ยนและมีบรรทัด jingle

วันแรกลูกภาวนาสัมมาอะระหังนับเป็นภาษาญี่ปุ่นว่าอิจิ นิ ซัง ได้สิบคำ วันต่อ ๆ มานับได้ถึง 145 คำ พูดดัง ๆ ไปเรื่อย ๆ เช้าวันหนึ่งดูช่อง DMC ช่วงนั่งสมาธิที่อธิบายฐานที่ 1 ถึง 7 แล้วลูกบอกแม่ว่าเห็นชาบองดามะอยู่ในท้อง ชาบองดามะแปลว่าฟองสบู่ ซึ่งคือดวงแก้ว อีกวันหนึ่งตอบว่าเห็นโอจีซัง คือคุณปู่หรือคุณตา เห็นดวงอาทิตย์ พระพุทธรูป ดวงจันทร์ และพระใส่เสื้อ ช่วงนี้ถอดเสียงปนภาษาต่างประเทศบางส่วน ครูไม่ใหญ่สรุปว่าใจหยุดนิ่งก็จะเห็นสิ่งที่เป็นสากลอย่างนี้

เยาวชนที่มาอบรมตั้งใจนั่งสมาธิ เด็กชายแดเนียลอายุ 14 ปีเล่าว่าตอนแรกนึกภาพห้องที่สว่าง แต่บางทีก็มืด จึงทำใจเฉย ๆ ไม่คิดอะไร อยู่ดี ๆ ก็เห็นดวงแก้วขนาดเท่าฟองสบู่ แล้วดวงแก้วค่อย ๆ โตขึ้น มีองค์พระอยู่ในดวงแก้ว เหมือนมองจากข้างบนลงมา ครูไม่ใหญ่ชี้ว่านี่แสดงว่าเป็นของสากลที่มีอยู่ในทุกคน แค่ทำใจเย็นเฉย