วิญญาณเข้าสิงร่าง

ระหว่างนั้นหญิงคนหนึ่งอายุประมาณสามสิบห้าถึงสามสิบหกปีที่มาร่วมงานศพมีอาการเหมือนวิญญาณของน้าที่เสียชีวิตเข้ามาสิงร่าง (เจ้าของเรื่องไม่ได้อยู่ในงาน คนที่เห็นเหตุการณ์เล่าให้ฟัง) พอเข้าร่างก็ร้องไห้มากและพูดปนเสียงร้องไห้ว่าไม่น่าไปเร็วขนาดนี้ ยังไม่ได้สั่งเสียอะไรไว้เลย ขอขมาทุกคน ขอกลับมา และบอกว่าป้าคือแม่ของเจ้าของเรื่องมาด้วย พร้อมอุ้มลูกแฝดที่เสียชีวิตมา แล้วใช้มือตบพื้นกระดานข้างตัวเรียกลูก ๆ ของตัวเองให้มากราบตรงที่บอกว่าป้านั่งอยู่ เพื่อนที่เคยดื่มเหล้าด้วยกันก็ไปหาเหล้ามาให้ดื่ม หญิงที่ถูกสิงก็ยกดื่มจนหมดแก้ว วิญญาณยังไม่ออกจากร่างเพราะบอกว่าจะรอลูกชายคนที่สองซึ่งไปส่งพระ พอลูกชายมาถึงกำลังจะขึ้นบ้าน วิญญาณก็ออกจากร่างไปพอดี

ตอนที่วิญญาณออกจากร่าง หญิงที่ถูกสิงล้มลงหมดสติ และในขณะเดียวกันลูกสาวคนโตของน้าที่เสียชีวิตก็ล้มหมดสติไปพร้อมกัน เมื่อฟื้นขึ้นมาเธอเล่าว่าเห็นแม่ของเจ้าของเรื่องมาด้วยจริง ใส่ชุดขาว อุ้มลูกแฝดที่เสียชีวิตมาด้วย เดินเงียบ ๆ นำหน้าน้าไป แต่เห็นมือดำใหญ่มาคว้าแขนแม่ของเธอคือน้าที่เสียชีวิตแล้วฉุดดึงเอาตัวไป จึงยังไม่มีโอกาสได้คุยกับลูกชายคนที่สองที่เพิ่งขึ้นบ้าน เธอรีบคว้าแขนอีกข้างพยายามดึงไม่ให้แม่ไปแต่สู้แรงนั้นไม่ไหว รู้สึกว่าร่างแม่ลอยวื้ดออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว แว็บเดียวก็ถึงถนนใหญ่ซึ่งห่างจากบ้านเกือบสองกิโลเมตร ปากของเธอพูดว่าแม่อย่าไป แม่อย่าไป จนน้าผลักร่างเธอออกและบอกว่าไม่ต้องไป อยู่กับน้องนี่แหละ แล้วเธอก็ฟื้น คนที่ปฐมพยาบาลบอกว่าใบหน้าเธอซีดและตัวเย็นขึ้นมาถึงขาแล้ว

เฉลยว่าเรื่องวิญญาณเข้าสิงร่างหญิงที่มาร่วมงานศพเป็นเรื่องจริง คือน้าที่เสียชีวิตนั่นเองที่เจ้าหน้าที่เขตอนุญาตให้มา จุดประสงค์คือมาสั่งลา และมาได้เพียงแป๊บเดียวเพราะเป็นระเบียบหรือกฎเกณฑ์ของชาวภุมเทวา ชี้ว่าไปอยู่ที่ไหนก็มีกฎเกณฑ์กติกาบังคับกันทั้งนั้น อีกทั้งตอนนั้นสองทุ่มกว่าแล้ว มืดและทางไกลจึงต้องกลับ

เล่าว่าเมื่อมีวิญญาณเข้าสิงร่างแล้วไม่ยอมออก คนรักษาก็คว้าหวายฟาดจนหลังแตกขาแตกเลือดไหลซิบไปทั้งตัว เจ็บปวดทรมานมากถึงร้องตะโกนว่าไม่ไหวแล้ว แต่แม่สงสารก็ให้รักษาต่อไป พอจะลืมก็ถูกฟาดอีก เป็นอย่างนี้นานถึงเจ็ดปี