วิญญาณเข้าสิงร่าง

ระหว่างนั้นหญิงคนหนึ่งอายุประมาณสามสิบห้าถึงสามสิบหกปีที่มาร่วมงานศพมีอาการเหมือนวิญญาณของน้าที่เสียชีวิตเข้ามาสิงร่าง (เจ้าของเรื่องไม่ได้อยู่ในงาน คนที่เห็นเหตุการณ์เล่าให้ฟัง) พอเข้าร่างก็ร้องไห้มากและพูดปนเสียงร้องไห้ว่าไม่น่าไปเร็วขนาดนี้ ยังไม่ได้สั่งเสียอะไรไว้เลย ขอขมาทุกคน ขอกลับมา และบอกว่าป้าคือแม่ของเจ้าของเรื่องมาด้วย พร้อมอุ้มลูกแฝดที่เสียชีวิตมา แล้วใช้มือตบพื้นกระดานข้างตัวเรียกลูก ๆ ของตัวเองให้มากราบตรงที่บอกว่าป้านั่งอยู่ เพื่อนที่เคยดื่มเหล้าด้วยกันก็ไปหาเหล้ามาให้ดื่ม หญิงที่ถูกสิงก็ยกดื่มจนหมดแก้ว วิญญาณยังไม่ออกจากร่างเพราะบอกว่าจะรอลูกชายคนที่สองซึ่งไปส่งพระ พอลูกชายมาถึงกำลังจะขึ้นบ้าน วิญญาณก็ออกจากร่างไปพอดี

ตอนที่วิญญาณออกจากร่าง หญิงที่ถูกสิงล้มลงหมดสติ และในขณะเดียวกันลูกสาวคนโตของน้าที่เสียชีวิตก็ล้มหมดสติไปพร้อมกัน เมื่อฟื้นขึ้นมาเธอเล่าว่าเห็นแม่ของเจ้าของเรื่องมาด้วยจริง ใส่ชุดขาว อุ้มลูกแฝดที่เสียชีวิตมาด้วย เดินเงียบ ๆ นำหน้าน้าไป แต่เห็นมือดำใหญ่มาคว้าแขนแม่ของเธอคือน้าที่เสียชีวิตแล้วฉุดดึงเอาตัวไป จึงยังไม่มีโอกาสได้คุยกับลูกชายคนที่สองที่เพิ่งขึ้นบ้าน เธอรีบคว้าแขนอีกข้างพยายามดึงไม่ให้แม่ไปแต่สู้แรงนั้นไม่ไหว รู้สึกว่าร่างแม่ลอยวื้ดออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว แว็บเดียวก็ถึงถนนใหญ่ซึ่งห่างจากบ้านเกือบสองกิโลเมตร ปากของเธอพูดว่าแม่อย่าไป แม่อย่าไป จนน้าผลักร่างเธอออกและบอกว่าไม่ต้องไป อยู่กับน้องนี่แหละ แล้วเธอก็ฟื้น คนที่ปฐมพยาบาลบอกว่าใบหน้าเธอซีดและตัวเย็นขึ้นมาถึงขาแล้ว

เฉลยว่าเรื่องวิญญาณเข้าสิงร่างหญิงที่มาร่วมงานศพเป็นเรื่องจริง คือน้าที่เสียชีวิตนั่นเองที่เจ้าหน้าที่เขตอนุญาตให้มา จุดประสงค์คือมาสั่งลา และมาได้เพียงแป๊บเดียวเพราะเป็นระเบียบหรือกฎเกณฑ์ของชาวภุมเทวา ชี้ว่าไปอยู่ที่ไหนก็มีกฎเกณฑ์กติกาบังคับกันทั้งนั้น อีกทั้งตอนนั้นสองทุ่มกว่าแล้ว มืดและทางไกลจึงต้องกลับ

เล่าว่าเมื่อมีวิญญาณเข้าสิงร่างแล้วไม่ยอมออก คนรักษาก็คว้าหวายฟาดจนหลังแตกขาแตกเลือดไหลซิบไปทั้งตัว เจ็บปวดทรมานมากถึงร้องตะโกนว่าไม่ไหวแล้ว แต่แม่สงสารก็ให้รักษาต่อไป พอจะลืมก็ถูกฟาดอีก เป็นอย่างนี้นานถึงเจ็ดปี

ผู้เขียนพูดกับสามีที่มองไม่เห็นว่าดำนาเสร็จจะกลับบ้าน ให้เขาไปบูชาเจดีย์ที่วัดตอนหกโมงเย็น ไปดูองค์พระที่สร้างไว้ให้และไปหาหลวงพ่อ อย่าดื้อ ค่ำวันนั้นหมาตามบ้านเพื่อนสนิททุกบ้านเห่าหอนโหยหวนไล่มาจนถึงบ้าน แต่หมาที่บ้านกลับกระดิกหางดีใจเหมือนมีคนเข้าบ้าน ลูก ๆ ถามว่าครบเจ็ดวันแล้วพ่อไปแล้วไม่ใช่หรือ ตกดึกทุกคนนอนติดกัน ลูกสาวคนหนึ่งดิ้นเหมือนมีร่างใหญ่ดำทะมึนทับตัว แล้วอาการเกิดกับน้องชายสามี ไฟดับ พอเปิดไฟน้องชายทำตาขวาง เสียงเปลี่ยน พูดคำที่เป็นคำติดปากของสามี ทุกคนจึงรู้ว่าสามีเข้าสิงน้องชาย เขาด่าว่าเหมือนตอนมีชีวิต ผู้เขียนบอกให้ไปหาหลวงพ่อ ทั้งบ้านหวาดกลัวไม่ได้นอน รุ่งเช้ารีบมาวัดทำบุญให้และกราบเรียนหลวงพ่อ คืนต่อมาจึงสงบ

แม่ของผู้เขียนใจบุญแต่ชอบกินหมาก ตายด้วยโรคดีซ่านอายุ 77 ปี แม่สามีชอบทำบุญด้วยของดีทีละมาก รักผู้เขียนเหมือนลูก ก่อนตายเลี้ยงข้าวก่อนเที่ยงเพราะรู้ว่าผู้เขียนถือศีลแปด แล้วเสียชีวิตอย่างสงบอายุ 77 ปีเช่นกัน คำถาม บุพกรรมใดทำให้พ่อไม่ได้รับมรดก พ่อตายแล้วไปไหน ได้รับบุญไหม บุพกรรมใดต้องเป็นชาวนาลำบากแต่เล็ก ถูกไล่ออกจากบ้านและไล่ที่ทำกิน บุญใดที่เจ้าของนายกบ้านให้แต่บ้านตั้งบนนาเช่า ทำบุญแบบไหนมีที่ทำกินแต่ต้องเช่า บุพกรรมใดต้องเลี้ยงสามีที่เป็นโรคประสาทและขัดขวางการเข้าวัด สามีเป็นโรคประสาทและอัมพาตเพราะอะไร ลูกสาวชวนพ่อกลับบ้านเขาได้ยินไหม เขาไปหาที่ท้องนาและบ้านเพื่อนจริงไหม ทำไมเข้าสิงลูกสาวไม่ได้แต่เข้าสิงน้องชายได้ และอาละวาดเพื่ออะไร

หลังเก็บกระดูก ลูกสาวชวนพ่อกลับบ้าน สามีได้ยิน เพราะตายแล้วกายละเอียดยังเบลอ ๆ วิบากกรรมยังไม่หมดติดไปถึงกายละเอียด จึงเดินตามลูกและครอบครัวไปทุกที่ ได้ไปหาผู้เขียนที่ท้องนาและตามบ้านเพื่อนสนิทจริงเพื่อพยายามสื่อสารแต่ไม่มีใครเข้าใจ ตกดึกพยายามเข้าสิงลูกสาวเพื่อสื่อสาร แต่เข้าไม่ได้เพราะลูกสาวมีบุญกว่าและใส่พระ จึงเข้าสิงน้องชายแทนเพราะบุญกรรมใกล้เคียงกัน เข้าสิงแล้วอาละวาดเพราะยังมีอาการประสาทจากวิบากกรรมสุรา เหตุเกิดวันที่แปดเพราะช่วงแรกยังเบลอไม่ค่อยรู้เรื่อง พอวันที่แปดกายละเอียดเปลี่ยนจากสัมภเวสีที่เบลอมาเป็นภุมเทวาชั้นล่างที่ยังมีกรรมสุรา จึงเข้าสิงได้ ซึ่งดีกว่าสัมภเวสีหน่อยหนึ่ง