ปรุงเนื้อมนุษย์ถวายพระราชา

พระเจ้าพรหมทัตแกล้งทำเป็นพิโรธ ทิ้งอาหารคำนั้นและไล่นางสนมกำนัลออกไปให้หมด เหลือพ่อครัวคนเดียว ซักถามจนพ่อครัวยอมเปิดเผยความจริงและขอพระราชทานอภัยโทษ แต่กลับสั่งห้ามบอกใคร ให้พ่อครัวกินอาหารเนื้อธรรมดาเสียเอง ส่วนอาหารที่ถวายให้ปรุงด้วยเนื้อมนุษย์เหมือนวันนี้ พ่อครัวทูลว่าหาเนื้อมนุษย์ทุกวันไม่ได้ จึงรับสั่งให้ไปรับศพนักโทษประหารในคุกหลวงมาใช้

ทบทวนว่าคนทำครัวของพระเจ้าพรหมทัตหาซื้อเนื้อในตลาดไม่ได้ จึงไปขุดศพคนที่เพิ่งตายใหม่ที่ป่าช้าผีดิบนอกเมืองมาแล่เนื้อปรุงถวาย พระราชาติดใจรสตั้งแต่คำแรกจนสอบถามได้ความจริง แล้วสั่งให้ทำถวายเป็นประจำ โดยให้พ่อครัวรับหน้าที่นำศพนักโทษประหารไปฝัง เมื่อนักโทษในคุกหลวงและในชนบทหมดลง ก็ทรงแนะอุบายนำถุงทรัพย์ของหลวงไปวางตามถนนหลวง ใครหยิบก็ให้จับประหารทันที

ทบทวนตอนที่แล้วที่ชาวเมืองพาราณสีเดือดร้อนเพราะญาติถูกฆ่าหั่นศพทุกวัน พระราชาตรัสบ่ายเบี่ยงจึงไปร้องเรียนท่านกาลหัตถีเสนาบดี ไม่กี่คืนเจ้าหน้าที่จับคนทำครัวได้ขณะฆ่าหญิงคนหนึ่งหั่นศพใส่ตะกร้า เสนาบดีจำได้ว่าเป็นพ่อครัวในวัง สอบสวนจนรู้ว่าฆ่าคนเพื่อทำอาหารถวายพระราชา รุ่งเช้าจึงประชุมอำมาตย์ สั่งทหารยึดพระนคร และนำพ่อครัวไปยังพระราชนิเวศน์ ฝ่ายพระเจ้าพรหมทัตบรรทมไม่หลับเพราะไม่ได้เสวยเนื้อ เห็นพ่อครัวถูกจองจำก็รู้ว่าความลับแตก แต่ด้วยมานะจึงประทับบนบัลลังก์รอ เมื่อเสนาบดีทูลถาม พระองค์ตรัสยอมรับว่าเสวยเนื้อมนุษย์จริงและพ่อครัวทำตามรับสั่ง