ติดเนื้อสัตว์

พระเจ้าพรหมทัตปกครองประชาราษฎร์ให้อยู่ด้วยความสงบสุข มีพระโอรสพระธิดามากมาย และรักษาอุโบสถศีลทุกกึ่งเดือนไม่ขาด แต่ทรงขาดเนื้อสัตว์ไม่ได้ พระกระยาหารทุกมื้อต้องมีเนื้อประกอบด้วยเสมอ ไม่มีแล้วเสวยไม่ได้เลย คนทำครัวทราบดี แม้ในวันอุโบสถที่คนทั้งหลายงดฆ่าสัตว์จนไม่มีเนื้อจำหน่าย ก็ยังนำเนื้อที่เก็บไว้วันก่อนมาปรุงถวายได้ จึงเป็นที่วางพระทัยมาตลอด

ก่อนเข้าเรื่องชาวโซโลมอนคนแรกที่ขอเป็นชาวพุทธ ทบทวนว่าเดิมชาวโซโลมอนกินคนด้วยหลายเหตุผล กินเพื่อความสะใจ กินเป็นอาหารเสริม และกินเพราะติดในรส ตอนนั้นยังไม่รู้ความจริงว่ามนุษย์ไม่ควรกินมนุษย์ด้วยกัน ย้ำว่าการกินคนมีมาทุกยุคและทุกระดับชั้น ตั้งแต่สมาชิกเผ่า หัวหน้าเผ่า จนถึงพระราชา แล้วโยงเข้าเรื่องพญาโปริสาทตอนที่สาม

ทุกคนขนลุกเงียบงันที่พระราชายอมรับง่ายดาย พระองค์ตำหนิว่าโจรปล้นฆ่าข่มขืนมีมากมายไม่จับ แต่มาจับคนของเรา ท่านกาลหัตถีเสนาบดีคิดว่าด้วยความจงรักภักดี ถ้าพระองค์งดได้จะขอชาวเมืองให้อภัยโทษ ถ้างดไม่ได้จะเนรเทศ จึงทูลขอให้งดเสวยเนื้อมนุษย์เพื่อเป็นที่พึ่งของประชา แต่พระราชาตรัสว่าถ้าไม่ได้กินเนื้อมนุษย์ชีวิตคงสิ้น แม้บ้านเมืองจะพินาศก็อดไม่ได้