หลวงปู่วัดปากน้ำ

เล่าว่าอ่านหนังสือมามากแต่มีเล่มหนึ่งที่ถูกใจคือนิตยสารเกี่ยวกับธรรมะปฏิบัติ (ฟังได้ว่า "วิปัสสนาบันเทิงสาร" ยังไม่ยืนยันการสะกด) เพราะเขียนถึงการปฏิบัติของพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำ และเล่าอภินิหารของคุณยายอาจารย์ไว้ด้วย เช่นปัดลูกระเบิดได้ ไปนรกไปสวรรค์ได้ และพูดถึงกายภายในสิบแปดกาย จึงอยากไปพบคุณยายอาจารย์เพราะในหนังสือบอกว่าหลวงปู่มรณภาพแล้ว

ท่านบอกว่าเรื่องที่เล่าไม่ใช่เรื่องใหม่ แต่เป็นเรื่องที่ผ่านมานานแล้ว เพราะท่านอยู่กับพระเดชพระคุณหลวงปู่วัดปากน้ำผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย จึงรู้เรื่องราวมาจากท่าน และวันหนึ่งท่านลำพึงขึ้นมาว่าหลวงพ่อวัดปากน้ำให้ตามคุณมาเกิดตอนสมัยสงครามโลก ซึ่งตอนนั้นตัวเองยังไม่รู้เรื่อง ท่านก็เล่าให้ฟังสั้น ๆ แล้วบอกว่าพรุ่งนี้ต่ออีก

เล่าถึงภาพหลวงปู่ที่ปรากฏในเพลง ว่าท่านแตกต่างจากผู้สูงอายุทั่วไป คนทั่วไปไม่ค่อยชอบใบหน้าที่มีรอยย่น แต่ครูไม่ใหญ่ชอบดูรอยย่นบนใบหน้าของท่านเวลาปั้นรูปเหมือน เพราะหน้าท่านมีอานุภาพภายใน มีคุณธรรมและคุณวิเศษ นึกถึงแล้วสุขใจและมีกำลังใจสูงส่ง วันไหนทำความดีเดินผ่านรูปท่านก็รู้สึกเหมือนท่านยิ้มส่งมา วันไหนขี้เกียจนั่งธรรมะก็รู้สึกเสียวสันหลัง