แม่ผัวลูกสะใภ้

เฉลยว่าโยมแม่กับลูกสะใภ้คนปัจจุบันไม่ได้ผูกเวรกันมา ที่ทะเลาะกันเป็นปัญหาปกติของแม่ผัวลูกสะใภ้ การจะให้เข้าใจกันและอยู่ร่วมกันเป็นสุขต้องหันหน้าเข้าหากัน ลูกสะใภ้ต้องอ่อนน้อม แม่ผัวต้องเอ็นดูมีเมตตาธรรม ยิ้มแย้มแจ่มใสให้กัน และต้องมีกัลยาณมิตรที่ทั้งสองฝ่ายฟังมาแนะนำ ก็จะปรับความเข้าใจได้ ; ส่วนที่โยมแม่ปวดขามากเพราะกรรมในอดีตที่เคยเอาไม้ตีขาสุนัขที่มาถ่ายเลอะเทอะจนขามันเป๋ รวมกับกรรมที่ผูกขาสัตว์เพื่อส่งขาย ต้องทำบุญแล้วอุทิศไปให้สัตว์เหล่านั้นบ่อย ๆ หนักก็จะเป็นเบา

ผู้เขียนทนความหึงหวงไม่ไหว ขอเลิกเขาก็ไม่ยอมเพราะรักมาก จึงไปทำเป็นคบคนอื่นให้เห็น เขาเสียใจมากจึงได้เลิกกัน แล้วเดินทางไปหาญาติที่ญี่ปุ่นเพื่อหางานทำ ทำงานอยู่สี่ปีจึงแต่งงานครั้งที่สองกับสามีชาวญี่ปุ่น อยู่ร่วมกับแม่สามีและลูกติดของสามีอีกสองคน แม่สามีมักพูดกระทบกระเทียบเป็นภาษาญี่ปุ่น ว่าไม่สวยบ้าง บอกลูกชายว่าเปลี่ยนไปบ้าง แต่ด้วยความดีที่ผู้เขียนทำสวน ปลูกผัก ค้าขาย ทำงานบ้าน ทำอาหารให้ทุกคน ตอนนี้แม่สามีดีขึ้นไม่ต่อว่าแล้ว บ้านอยู่ในหมู่บ้านชนบทเงียบสงบในจังหวัดชิบะ เป็นบ้านสามหลังในรั้วเดียวกัน มีทุ่งนาเขียวรอบ ๆ อยากให้โลกเป็นหนึ่งเดียวและสงบเหมือนที่นี่