สามีชาวญี่ปุ่น

ผู้เขียนเล่าว่าเคยเปิดร้านเสริมสวยและขายของชำอยู่ที่ลำปางระยะหนึ่ง ต่อมาปี 2534 ขณะอายุ 28 ปี มีเพื่อนชวนไปทำงานที่ประเทศญี่ปุ่นในร้านขายเครื่องดื่มแห่งหนึ่ง ขายเครื่องดื่มอย่างเดียวไม่มีบริการอื่น และในปี 2536 ได้พบรักแต่งงานกับสามีชาวญี่ปุ่น จนหันมาทำอาชีพนวดแผนโบราณถึงปัจจุบัน สามีเป็นลูกโทน พ่อเสียชีวิตตั้งแต่เขาอายุหกขวบ เหลือแม่เพียงคนเดียวที่ดูแลเขามาตั้งแต่เล็ก ผู้เขียนเล่าว่าหลังแต่งงานอยู่กันเป็นสามีภรรยาได้แค่สองปี หลังจากนั้นก็อยู่แบบพี่แบบน้อง เลิกความสัมพันธ์แบบสามีภรรยามาสิบกว่าปีแล้ว แต่ตัวเองรู้สึกเสมอว่าสามีเป็นเหมือนพี่ชาย เหมือนพระ เหมือนพ่อ เหมือนเพื่อน เหมือนน้อง และเหมือนลูกชาย ครูไม่ใหญ่ถามผู้ฟังว่ามีใครรู้สึกอย่างนี้บ้างไหม และว่าเขาให้ความคุ้มครองปกป้องและให้ความอบอุ่น

ผู้เขียนเล่าว่าสามีชอบและส่งเสริมให้ทำบุญในพุทธศาสนา และมาปฏิบัติธรรมด้วยกันที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียวตั้งแต่ปี 2538 เป็นประจำทุกวันอาทิตย์ ร่วมทำบุญกับทางศูนย์โตเกียวมาตลอด แรก ๆ สวดมนต์ไม่ได้คล่อง แต่หมั่นเพียรจนสวดได้คล่องและจำได้แม่นยำโดยไม่ต้องดูหนังสือ ทั้งยังชอบฟังหลวงพ่อเทศน์มาก ครูไม่ใหญ่บอกว่าเพิ่งเจอเคสแรกที่เป็นอย่างนี้ ผู้เขียนเล่าว่าสามีเคยไปฝึกฝนอบรมที่วัด และได้รับความเมตตาจากพระอาจารย์ พระมหาสมชาย ฐานวุฑโฒ ต่อมาช่วงที่ป่วย น้ำหนักลดลงอย่างรวดเร็วจาก 70 กิโลกรัม เหลือประมาณ 50 กิโลกรัม ลดไป 20 กิโลกรัม ร่างกายอ่อนเพลียไม่มีแรง ช่วงนี้ในไฟล์เสียงเพี้ยนสลับภาษาหลายจุด

ครูไม่ใหญ่แทรกย้อนเรื่องน้ำดื่มปานะที่อาจมีคนเอามาถวายพระ ว่ายังมีคนที่มีความเห็นลึก ๆ เหมือนคอลัมนิสต์ (ชื่อถอดเสียงไม่ชัด) ซึ่งจริง ๆ อยู่เฉย ๆ ก็ได้แต่เป็นห่วงเพราะเป็นชาวพุทธ ชาวพุทธต้องคิดกันแล้ว จากนั้นอ่านจดหมายต่อ ผู้เขียนปัจจุบันมีสามีชาวญี่ปุ่นและลูกชายสองคน ครอบครัวอบอุ่นมีความสุข แต่วัยเด็กเกิดในครอบครัวยากจนมาก อยู่กระต๊อบหลังเล็กหลังคามุงหญ้า ตอนเด็กหัดเดินช้ากว่าเด็กทั่วไปต้องใช้วิธีลาก ครูไม่ใหญ่พูดขึ้นว่าพ่อแบกไถ ลูกลากไถ

สามีคนปัจจุบันไถ่ตัวผู้เขียนเป็นเงินหนึ่งล้านบาททั้งที่หนี้ไม่ถึง ผู้เขียนจำยอม ตั้งแต่นั้นจึงได้ออกจากขุมนรกบนดิน สามีไม่หล่อแต่ใจดี ให้เงินส่งไปที่บ้านจนมีเงินปลูกบ้านหลังใหม่ ดีกับผู้เขียนทุกอย่าง ตามใจทุกอย่าง สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตคือได้พบเขา ผู้เขียนสารภาพว่ารักสามีมาก

เฉลย ผู้เขียนต้องทำแท้งเพราะในอดีตชาติเป็นผู้ชายเจ้าชู้ไปทำผู้หญิงท้องจนเขาต้องไปทำแท้ง จะแก้ต้องรักษาศีลและอุทิศบุญให้เด็กที่ถูกทำแท้งบ่อย ๆ (ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนปนคำอังกฤษ) ที่ต้องไปทำงานร้านที่รินเหล้าเพราะอดีตเป็นชายเจ้าชู้ชอบเที่ยวร้านบาร์ที่มีผู้หญิงบริการ แต่เป็นเศษกรรมจึงเจอแค่หนึ่งเดือน ได้พบสามีที่ดีเพราะบุญสามอย่างมาส่งผล คือบุญที่เคยทำกับหมู่คณะ บุญที่เคยสงเคราะห์ญาติในอดีต และบุญที่เคยทำร่วมกับสามี จึงพ้นจากสภาพที่ไม่ดี ต่อจากนี้เป็นบรรทัด jingle ยาวราวสองนาที เฉลยข้อเรื่องรถชน พ่อ และพ่อแม่สามี จึงไม่มีในไฟล์ส่วนนี้

ผู้เขียนทนความหึงหวงไม่ไหว ขอเลิกเขาก็ไม่ยอมเพราะรักมาก จึงไปทำเป็นคบคนอื่นให้เห็น เขาเสียใจมากจึงได้เลิกกัน แล้วเดินทางไปหาญาติที่ญี่ปุ่นเพื่อหางานทำ ทำงานอยู่สี่ปีจึงแต่งงานครั้งที่สองกับสามีชาวญี่ปุ่น อยู่ร่วมกับแม่สามีและลูกติดของสามีอีกสองคน แม่สามีมักพูดกระทบกระเทียบเป็นภาษาญี่ปุ่น ว่าไม่สวยบ้าง บอกลูกชายว่าเปลี่ยนไปบ้าง แต่ด้วยความดีที่ผู้เขียนทำสวน ปลูกผัก ค้าขาย ทำงานบ้าน ทำอาหารให้ทุกคน ตอนนี้แม่สามีดีขึ้นไม่ต่อว่าแล้ว บ้านอยู่ในหมู่บ้านชนบทเงียบสงบในจังหวัดชิบะ เป็นบ้านสามหลังในรั้วเดียวกัน มีทุ่งนาเขียวรอบ ๆ อยากให้โลกเป็นหนึ่งเดียวและสงบเหมือนที่นี่

ผู้เขียนเล่าว่าโชคดีที่เจ้าของบริษัทใจดีห้ามไว้ไม่ให้ไปทำแท้ง จึงคลอดแล้วฝากลูกเลี้ยงไว้ที่บ้าน ระหว่างทำงานได้พบเพื่อนชวนไปทำงานที่ญี่ปุ่น ทำงานได้ระยะหนึ่งก็พบรักและแต่งงานกับสามีชาวญี่ปุ่นคนแรก เขาเป็นเหมือนพ่อ เลี้ยงดูให้ความรักความห่วงใย อยากได้อะไรให้หมด ไม่ให้ทำงาน ให้อยู่บ้านอย่างเดียว (ต่อด้วยเพลงที่ถอดเพี้ยน)

แม้สามีคนแรกให้เงินและให้อยู่บ้าน แต่ผู้เขียนอยากเก็บเงินส่งให้ทางบ้านที่เมืองไทย และต้องอยู่บ้านลำพังเพราะสามีเดินทางไปทำงานต่างจังหวัดบ่อย จึงไปสมัครทำงานที่ร้านขายเหล้า ที่นั่นได้รู้จักผู้ชายที่ต่อมาเป็นสามีชาวญี่ปุ่นคนที่สอง ใจดีและรวยมาก มีบริษัทและปั๊มน้ำมันเจ็ดแห่ง คบกันสองเดือนเขาขอให้เลิกงานเพราะไม่เหมาะ ให้เงินปีละไม่ต่ำกว่าแปดแสนบาท จนตั้งท้องลูกสาวคนเล็ก ครูไม่ใหญ่ถามซ้ำหลายครั้งว่าเลิกกับคนแรกก่อนหรือเปล่า ถ้าเลิกก่อนก็ไม่มีปัญหา แต่จดหมายไม่ได้บอกรายละเอียด

ไม่นานเกิดวิกฤตเศรษฐกิจทำให้สามีคนที่สองขาดทุน ช่วงนี้ผู้เขียนเริ่มรู้จักศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียวจากโบรชัวร์ สนใจว่ามีวัดไทยในญี่ปุ่นด้วย ได้ไปทำบุญที่ศูนย์และอธิษฐานจิตช่วยเขาตลอด ไม่น่าเชื่อว่าเขาได้กำไรจากหุ้นอย่างอัศจรรย์ มั่นใจว่าเป็นเพราะบุญทุกบุญที่ทำ รวมทั้งบอกบุญเสาแก้วและสร้างอุโบสถให้เขา

กลางปี 2545 เพื่อนสนิทมาขอยืมเงินห้าแสนเยน ประมาณหนึ่งแสนเจ็ดหมื่นบาท (ถอดได้ว่า หนึ่งแสนเจ็บเงินบาท) ผู้เขียนสงสารและเกรงใจจึงให้ยืม แต่เพื่อนใช้คืนไม่ได้ จึงทิ้งร้านขายเหล้าให้ผู้เขียนดำเนินกิจการแทน ทำให้ได้พบรักกับชายญี่ปุ่นคนที่สาม ครูไม่ใหญ่เตือนว่าต้องเลิกกับคนที่สองก่อน ไม่งั้นไม่ถูกหลักวิชา ชายคนที่สามใจดีแต่ไม่ค่อยมีเหตุผล ขี้น้อยใจ หึงมาก ดีก็ดีใจหาย ร้ายก็ร้ายสุด ๆ แต่ช่วยสร้างบารมีเต็มที่และเป็นสารถีรับส่งไปวัด คบกันได้เดือนเดียวผู้เขียนก็... (ถูกตัดเข้าเพลง)

ถามว่าสามีคนไทยคนแรกที่ทิ้งไปและสามีชาวญี่ปุ่นอีกสามคนเคยทำบุพกรรมใดร่วมกันมา บุพกรรมใดทำให้มีคู่ชีวิตมาก และควรวางตัวกับสามีชาวญี่ปุ่นทั้งสามอย่างไร ครูไม่ใหญ่แทรกว่าไม่ถูกหลักวิชา ต้องมีเพียงหนึ่งเดียว ผู้เขียนเล่าว่าสามีคนที่สามได้สร้างบารมีร่วมกับหมู่คณะเต็มที่ไม่เหมือนคนอื่น ถามว่าเขาเคยเกิดเป็นคนไทยหรือไม่ เคยสร้างบารมีมาอย่างไร และถามเรื่องโรคภูมิแพ้ ปวดหลัง ปวดหัว ปวดท้ายทอย ปวดขา ปวดไหล่ จะแก้อย่างไร และหมอดูทักว่าจะอายุสั้นแค่ 40 ปีจริงหรือไม่

เฉลยว่าสามีคนไทยคนแรกที่ทิ้งไป เป็นเศษกรรมจากอดีตชาติที่ผู้เขียนเกิดเป็นผู้ชายแล้วทำผู้หญิงท้องไม่รับผิดชอบ ส่วนสามีชาวญี่ปุ่นสามคนคืออดีตสามีในชาติถัด ๆ มาที่เกิดเป็นผู้หญิง คนละชาติกัน เวลาทำบุญมักอธิษฐานให้มาเป็นสามีภรรยากันอีก ชาตินี้จึงมาเจอพร้อมกันและได้ทุกคนเป็นสามี ยังมีอีกหลายคนที่อธิษฐานไว้จึงต้องระวัง ให้เป็นกัลยาณมิตรชวนทุกคนสร้างบุญ แต่ครูไม่ใหญ่ย้ำหลายครั้งว่าไม่ถูกหลักวิชา ต้องมีเพียงหนึ่งเดียว สามีทั้งสามเคยเป็นกองเสบียงกับหมู่คณะมากบ้างน้อยบ้าง ส่วนเรื่องที่ถอดได้ว่าขายบริการเป็นวิบากกรรม ไม่ได้มาจากคำอธิษฐาน สามีคนที่สามสร้างบารมีเต็มที่เพราะเคยสร้างกับหมู่คณะมามากกว่าอีกสองคน และไม่ได้เกิดเป็นคนไทย (ท้ายช่วงถอดเพี้ยน)