ep129 ผังเวลา 67 ช่วง
ทศชาติชาดก (153) กองเสบียง (87) นำนั่งสมาธิ (78) ยุวกัลยาณมิตร (76) มหารัตนวิหารคด (64) แต่งตัวด้วยรอยยิ้ม (64) มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี (58) อนุโมทนาบุญ (57) อุทกภัยภาคเหนือ 2549 (55) ตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้ (54) แผ่เมตตา (39) เนื้อนาบุญ (35) ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา (29) บูชาพระรัตนตรัย (26) พระเนมิราช (22) กรรมทำแท้ง (21) ยิ้มคือการแต่งตัวให้เสร็จ (21) บวชตลอดชีวิต (20) ผู้นำบุญ (20) พ่อแบกไถ ลูกลากไถ (17) พระถังซัมจั๋ง (16) อุทิศส่วนกุศล (15) ศูนย์โตเกียว (13) ประธานกฐิน (12) สามีชาวญี่ปุ่น (12) กรรมปาณาติบาต (11) ตุรกี (10) มหาเถรสมาคม (9) ปิยวาจา (7) เส้นทางสายไหม (6) ทำงานที่ญี่ปุ่น (5) ทิฏฐิมานะ (5) วัดขายน้ำดื่ม (5) อัมพาต (5) โรคตับแข็ง (5) แจกของมองข้ามพระ (4) มาตลีเทพสารถี (3) แกว่งสารส้ม (3) กรรมทรมานสัตว์ (2) ถ้ำเบเซกลิก (2) ทูร์ฟาน (2) น้ำดื่มตราปานะ (2) บรรพชิตไม่ต้องค้าขาย (2) ผรุสวาจา (2) พ่อแม่สามีไม่ลงรอยกัน (2) วจีกรรมด่าบิดามารดา (2) สงเคราะห์โลกสงเคราะห์ธรรม (2) สโชตินรก (2) อุบัติเหตุรถชน (2) เห็นด้วยใจ (2) แผ่นดินไหว (2) แม่น้ำเวตรณี (2) ขี่ควายไปส่งข้าว (1) ข้าวปากหม้อ (1) คัปปาโดเกีย (1) ถูกแฟนทิ้งตอนตั้งท้อง (1) พรมเฮเรเก (1) พูดไม่ชัด (1) มุสตาฟา เคมาล อตาเติร์ก (1) รับน้องไร้แอลกอฮอล์ (1) ร้านสแน็กในญี่ปุ่น (1) สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส (1) ออกแบบชีวิตเอง (1) อานาโตเลีย (1) อายุเป็นเพียงตัวเลข (1) ฮาเกีย โซเฟีย (1) เยาวชนดื่มเหล้า (1) เรียนแค่ ป.3 (1) แม่บ้านที่กรุงเทพฯ (1) โครงการมหาวิทยาลัยสีขาว (1) โลกวัชชะ (1) ไถ่ตัว (1)
ไฟล์เริ่มกลางรายการ ไม่มีช่วงเปิดรายการ คาถา และการบ้าน บรรทัดแรกถอดเสียงเพี้ยนพูดถึงการเข้าสู่กรณีศึกษา ครูไม่ใหญ่เกริ่นว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ จากไทยรัฐเรื่องไร้แอลกอฮอล์ และมีตัดข่าวจากโพสต์ทูเดย์พร้อมบทวิเคราะห์เรื่องน้ำดื่มที่ มส. อนุมัติ ยี่ห้อปานะ จะอ่านความเห็นของคอลัมนิสต์ให้ฟังโดยบอกว่าไม่เกี่ยวอะไรกับครูไม่ใหญ่ แต่ก่อนไปถึงตรงนั้นให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อน
เพลงชวนให้ยิ้มให้กันทุกวัน ต่อจากคำชวนให้แต่งเนื้อแต่งตัวด้วยรอยยิ้ม ช่วงแรกถอดเสียงออกมาเป็นบรรทัด jingle ซ้ำ ๆ ถอดท่อนร้องได้เพียงว่า ยิ้มกันทุกวันอย่าเก็บไว้ ท้ายเพลงมีเสียงถามว่ายิ้มกันหรือยัง
จบเพลงครูไม่ใหญ่บอกว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้าสวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน จึงต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยทุกที่ ไม่ว่าในบ้านหรือนอกบ้าน ด้วยการนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า
เพลง Do You Love Me? บอก ถอดได้ท่อน Do you love me บ่ และ I love you ต่อด้วยบรรทัด jingle ช่วงพักรายการซ้ำหลายรอบ
ครูไม่ใหญ่พูดว่าอายุผ่านไป บางคนบอกว่าอายุเป็นเพียงตัวเลข แต่เป็นตัวเลขที่ไม่ควรมองข้าม เพราะไม่รู้ว่าจะไปสิ้นสุดที่ตัวเลขอะไร ตัวเลขที่เหลืออยู่ควรเอาไว้สร้างบารมี เป็นเรื่องที่ต้องศึกษาให้ดี แล้วชวนดูสปอต
สปอตเชิญยอดกัลยาณมิตรร่วมสร้างมหากุศลครั้งประวัติศาสตร์ พิธีเทลีนคอนกรีตบันไดขาขึ้นมหารัตนวิหารคด บริเวณทิศใต้ ฝั่งทิศตะวันออก วันอาทิตย์ต้นเดือนที่ 4 มิถุนายน 2549 เวลา 17 นาฬิกา ให้รักษาใจให้ใสทุกวันเพื่อเป็นภาชนะทองรองรับบุญใหญ่ และรักษาธรรมเนียมด้วยการสวมชุดขาวมาร่วมงาน (ต้นสปอตถอดเสียงเป็นคำซ้ำ ๆ)
ครูไม่ใหญ่ย้ำให้แนะนำผู้มาใหม่ว่าที่นี่มีธรรมเนียมปฏิบัติอย่างไรจะได้บุญเต็มที่ไม่หกไม่หล่น แล้วเล่าว่านิวนิวส์ส่งข่าวน้ำท่วมภาคเหนือมาอีก เมื่อทีมไปถึงวัดต่าง ๆ พระดีใจมาก และลำพึงเพิ่มจากเมื่อวานที่ตัดออกไปว่าพระก็เหมือนโยม อดทนพอทนได้แต่อดอยากไม่ได้ ไปเข้าแถวรับของแจกแต่ผู้แจกมองข้ามไป บอกว่าไม่ให้พระ ให้ประชาชนอย่างเดียว ดีที่มูลนิธิธรรมกายไปทำให้ได้มีโอกาสได้ฉัน
ครูไม่ใหญ่ทนไม่ไหวที่สังคมมองพระแบบนี้ ถ้ามองแบบเพื่อนมนุษย์การแจกอาหารก็ควรทั่วถึง แต่ปู่ย่าตายายเวลาหุงข้าวจะเอาข้าวปากหม้อร้อน ๆ ถวายพระก่อนแล้วจึงถึงสมาชิกในบ้าน วัฒนธรรมที่ดีงามหดหายไปได้อย่างไร ถึงเวลาที่ชาวพุทธต้องหันกลับมาทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา พระกับโยมต้องปรึกษาหารือกันให้ดี แต่จะเกณฑ์พระให้ดีแบบโยมไม่ได้ ต้องดีแบบพระตามคำสอนของพระพุทธเจ้า
ครูไม่ใหญ่ว่าสงเคราะห์โลกก็ต้องทำ ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนาก็ต้องทำ แต่ถ้าเทียบบุญ เนื้อนาบุญมีลำดับ ทำบุญกับสัตว์ได้บุญระดับหนึ่งไม่อดอยากไปร้อยชาติ ทำกับมนุษย์ที่ศีลไม่ครบยังดีกว่าสัตว์ ทำกับกัลยาณชนที่มีศีลห้าได้บุญมากกว่า ทำกับผู้ได้ฌานสมาบัติมากกว่า ทำกับผู้เข้าถึงพระรัตนตรัยในตัวเป็นโคตรภูบุคคลมากกว่า แล้วเรียงไปตามลำดับถึงมหาสังฆทาน ชาวพุทธต้องศึกษาไม่งั้นทำไม่ถูก ต้องทำคู่กันทั้งสงเคราะห์โลกและทางธรรมจึงได้บุญเป็นอสงไขยอัปปมาณัง
เพลงเรื่องคนไทยเป็นพี่น้องกัน แม้อยู่แสนไกลก็แผ่นดินเดียวกัน เธอปวดร้าวฉันไม่อาจทน จะเป็นแรงใจเป็นฝนฉ่ำเย็นดับคลายร้อน ถอดท่อนร้องได้ว่า แม้อยู่แสนไกล ใช่ใครอื่นกัน แผ่นดินเดียวกัน ฉันคือเธอ และพี่น้องไทยไม่ทิ้งกัน ใจส่งถึงใจ ครูไม่ใหญ่เข้าเพลงต่อจากคำว่าใครทนได้ฉันทนไม่ได้ ฉันคือเธอ
จบเพลงครูไม่ใหญ่ว่าแผ่นดินเดียวกันฉันคือเธอ เธอปวดฉันก็ปวดเพราะเป็นหนึ่งเดียวกัน ตัวใหญ่ ๆ ยังไม่มีอารมณ์ช่วยพระหรือช่วยใคร แต่ตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้ แล้วเข้าเพลง
เพลงชวนเด็กว่าถึงตัวเล็กก็ช่วยได้ เริ่มจากสิ่งใกล้ตัว ดูแลสิ่งแวดล้อมด้วยน้ำใจเรา ถอดท่อนร้องได้ว่า ก็ช่วยได้ เริ่มจากสิ่งใกล้ตัว, สิ่งแวดล้อมที่ดี ขอให้เริ่มที่เรา และโลกนี้เป็นของเรา ทุกคนดูแลโลก (บางท่อนถอดเสียงเพี้ยน)
ครูไม่ใหญ่ว่าผู้ใหญ่มองข้ามพระไป แต่เด็กตัวเล็ก ๆ มองเข้าไปเห็นพระ เห็นว่าพระเป็นหนึ่งในพระรัตนตรัย เป็นที่พึ่งที่ระลึก ควรยกย่องเทิดทูน เพราะพระสงฆ์เป็นตัวแทนพระสัมมาสัมพุทธเจ้า เก็บรักษาคำสอนไว้ สอนตัวเองแล้วสอนเพื่อนมนุษย์ น้ำท่วมคราวนี้ทำให้เห็นว่าสังคมไทยมองข้ามพระไป พุทธบริษัททั้งพระและโยมต้องหันมาปรึกษาหารือกัน ปล่อยไว้อย่างนี้ไม่ได้ ขนาดหนูน้อยตัวเล็กยังทนไม่ไหว
อ่านจดหมายยุวกัลยาณมิตรเด็กหญิงชื่อเล่นญี่ปุ่น อายุ 11 ปี ทราบข่าวน้ำท่วมเป็นห่วงจึงขอร่วมทำบุญด้วยปัจจัย 70 บาท (ตัวเลขถอดได้ไม่ชัด) ครูไม่ใหญ่ชมลายมือว่าเขียนอย่างเป็นอิสระด้วยความเบิกบาน แล้วอ่านจดหมายเด็กชายชื่อเล่นอังกฤษ ขอให้หลวงพ่อแข็งแรง รักหลวงพ่อมาก ครูไม่ใหญ่แซวว่าพี่น้องกันหรือเปล่า ยกประเทศมาไว้ในตัว ชอบประเทศที่เป็นเกาะ ย้ำว่าตัวเล็ก ๆ ก็ช่วยได้ ห้าบาทของเด็กเหมือนห้าล้านของตัวใหญ่ (ชื่อจริงนามสกุลของเด็กถอดเสียงเพี้ยน ยังไม่ยืนยัน)
อ่านจดหมายอีกฉบับจากเด็กหญิงที่ชื่อเล่นถอดได้ว่าหมุยเฮียง (ยังไม่ยืนยันการสะกด) ครูไม่ใหญ่ว่าคนละประเทศกันแล้ว อวยพรให้เป็นเด็กเก่งและดี เป็นบัณฑิต เป็นนักปราชญ์ ชมว่าหน้าตาน่ารักอย่างกับนางงามจักรวาล ลายมือสวยมาก ถามว่าดูรายการอยู่หรือเปล่า แล้วตามด้วยบรรทัด jingle ช่วงพักรายการ
อ่านบทความคอลัมนิสต์ที่เขียนว่าเกิดอารมณ์คันแล้วอารมณ์ขึ้น ข่าวว่า มส. มีมติอนุมัติตามที่สำนักงานพระพุทธศาสนาแห่งชาติเสนอ ขอซื้อเครื่องผลิตน้ำดื่มราวสี่ล้านบาท ผลิตน้ำดื่มบรรจุขวดพลาสติกใสจำหน่ายแก่ประชาชนทั่วไป เพื่อหารายได้สมทบบำรุงกิจการพระพุทธศาสนาที่ขาดงบประมาณ ฟังเผิน ๆ เป็นข่าวเล็ก แต่ไทยรัฐเอามาเป็นข่าวนำเพราะเกี่ยวกับพระและมหาเถรสมาคมจะทำการค้าเอง คอลัมนิสต์โทรถามเจ้าหน้าที่ (ชื่อถอดได้ว่านายสมชาย ยังไม่ยืนยันการสะกด) ได้ความว่าเดิมจะใช้ยี่ห้อนะโม แต่ที่ประชุมเกรงว่าดื่มแล้วทิ้งขวดลงถังขยะหรือเอาไปผสมสุราจะทำให้คำว่านะโมเสียหาย ครูไม่ใหญ่อธิบายความหมายนะโมแทรก สุดท้ายเห็นชอบใช้ชื่อน้ำดื่มตราปานะ ซึ่งแปลว่าน้ำดื่ม ครูไม่ใหญ่ว่ากลัวคนสับสนเอาน้ำปานะไปถวายพระ
ครูไม่ใหญ่บอกว่าไม่มีบารมีจะไปเปลี่ยนใจใคร เพียงอ่านให้ฟัง กลุ่มลูกค้าเป้าหมายคือวัดทั่วประเทศ หน่วยงานราชการ และประชาชน ครูไม่ใหญ่แซวว่าวัดพระธรรมกายโยมจะซื้อหรือ คอลัมนิสต์ในฐานะชาวพุทธเห็นว่าไม่เหมาะไม่ควร แม้อ้างขาดงบประมาณก็ฟังไม่ขึ้น จะโทษ มส. ไม่ได้เพราะเจ้าหน้าที่เสนอมา การให้สำนักงานพระพุทธศาสนาไปค้าขายแข่งกับชาวบ้านอาจถูกชาวบ้านตำหนิที่เรียกว่าโลกวัชชะ ลืมนึกถึงประกาศเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ 2456 ที่สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ลงพระนามห้ามภิกษุประกอบการหากินนอกธรรมเนียมของสมณะ เพราะภิกษุเลี้ยงชีพด้วยทรัพย์ที่คฤหัสถ์เหนื่อยยากหามาแล้วถวาย ท้ายบทความว่าหากโครงการยังไม่ยุติก็ขอวิงวอน ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นสิ่งที่คุณสมชายควรไปคิด (บางช่วงถอดเสียงเพี้ยน)
ครูไม่ใหญ่ว่าอีกเรื่องน่ารักมาก อ่านข่าวไทยรัฐปีที่ 57 ฉบับวันพุธที่ 31 พฤษภาคม 2549 (ช่วงต้นมีบรรทัด jingle คั่น) กลุ่มผู้หญิงอายุ 15-19 ปีมีสถิติการดื่มเพิ่มขึ้นห้าหกเท่าในเจ็ดปี ตลาดเครื่องดื่มแอลกอฮอล์พุ่งเป้าไปที่เยาวชน ครูไม่ใหญ่ว่าเขาคิดแค่ว่าไม่ใช่ลูกหลานฉัน ผลสำรวจการรับน้องปี 2548 พบรุ่นพี่นำเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาใช้ร้อยละ 46.8 จึงจัดกิจกรรมรับน้องไม่มีแอลกอฮอล์ต่อเนื่องไปถึงช่วงฟุตบอลโลก มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง (ถอดเสียงไม่ชัด น่าจะเป็นมหาวิทยาลัยศิลปากร) บอกว่าการสร้างศิลปะไม่ได้ขึ้นกับการดื่ม จัดโครงการมหาวิทยาลัยสีขาว งดแอลกอฮอล์ในการรับน้องเด็ดขาดมีบทลงโทษในคู่มือนักศึกษา ครูไม่ใหญ่ภูมิใจว่าเยาวชนรุ่นใหม่คนดีจังเลย ต้องเป็นต้นแบบที่ดีให้ทุกคน (ชื่อหน่วยงานวิจัยถอดเสียงเพี้ยน)
เพลงยกย่องเยาวชนรุ่นใหม่ที่ไม่ยอมแพ้ต่อแสงสีเสียงและสุรายาเมา แม้อยู่ป่าดงพงไพรหรือภูเขาสูงทะเลไกล ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ถอดท่อนร้องได้ว่า เธอคือเยาวชนรุ่นใหม่ที่ไม่เคยยอมแพ้ และภูมิใจ เยาวชนรุ่นใหม่ต้นแบบที่ดี จึงใช้ท่อนที่ได้ยินเป็นชื่อเรียก
ครูไม่ใหญ่ถามนักเรียนว่าใครรู้จักประเทศตุรกีกันบ้าง แล้วบอกว่าจะเปิดเรื่องด้วยเพลงประเทศของฉัน
เพลงประเทศของฉันที่ครูไม่ใหญ่ประกาศชื่อไว้ เกี่ยวกับความภูมิใจในแผ่นดินถิ่นเกิดที่ไม่ธรรมดา ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนเกือบทั้งหมด อ่านเนื้อเพลงไม่ได้
ครูไม่ใหญ่ว่าประเทศของฉันไม่ธรรมดา พระพุทธศาสนาผ่าน DMC เข้าไปในตุรกีแล้ว ซึ่งไม่ใช่เรื่องใหม่เพราะบรรพบุรุษของชาวตุรกีเคยเป็นชาวพุทธ ตุรกีตั้งอยู่บนคาบสมุทรอานาโตเลีย ระหว่างทะเลดำกับเมดิเตอร์เรเนียน อยู่สองทวีปคือยุโรปและเอเชีย ติดกรีซ บัลแกเรีย อิหร่าน ภาษาตุรกี ไม่มีศาสนาประจำชาติแต่ร้อยละ 98 นับถืออิสลาม ดินแดนนี้เคยเป็นแหล่งอารยธรรมโบราณ ชาวฮิตไตสร้างเหล็กและดาบเหล็กได้เป็นอาณาจักรแรก ศตวรรษที่ 14 ชาวเติร์กที่เป็นอิสลามแล้วมาครองดินแดน ตั้งอาณาจักรออตโตมันขยายไปถึงโมร็อกโก เวียนนา หลังสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง มุสตาฟา เคมาล เปลี่ยนเป็นสาธารณรัฐ ให้สิทธิสตรีเลิกคลุมหน้า ห้ามมีภรรยาเกินหนึ่งคน ได้รับยกย่องให้ใช้นามสกุลอตาเติร์ก บิดาของชาวตุรกี ครูไม่ใหญ่แทรกแซวเรื่องรักได้คนเดียว
ปัจจุบันตุรกีเป็นประชาธิปไตย แยกศาสนาออกจากการเมืองเด็ดขาด เป็นศูนย์กลางสถาปัตยกรรมแบบไบแซนไทน์ที่เป็นอาคารรูปโดมยอดแหลม เช่น ฮาเกีย โซเฟีย อายุกว่า 1,500 ปี หนึ่งในเจ็ดสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยุคกลาง มีมรดกโลกคัปปาโดเกีย แท่งหินลาวาทรงกรวยมีหินคล้ายหมวกอยู่บนยอด และนครใต้ดินลึกแปดชั้น ชาวตุรกีตาดำโต จมูกโด่ง ผิวดี เพราะผสมระหว่างชาวยุโรปตะวันออกกับเอเชีย ใจดี ยิ้มง่าย เอื้ออารีต่อผู้มาเยือน ครูไม่ใหญ่ว่าเพลงที่เปิดตอนแรกประเทศของฉันไม่ธรรมดาจริง ๆ
เพลงประเทศของฉันต่อ ถอดท่อนร้องได้ว่า มีมิตรไมตรี มีรอยยิ้มละไม ดั่งสวรรค์มาไว้บนพื้นแผ่นดิน แผ่นดินถิ่นเกิดของฉันไม่ธรรมดา ไม่ว่าจะรวยหรือจนทุกคนต้องรักตัวเอง ฉันรักตัวเองด้วยการหลับตาเบา ๆ หยุดใจกลางกายจนตะวันภายในฉายแสงขึ้นมา ท้ายเพลงถอดเสียงเป็นคำซ้ำ ๆ
ต่อเรื่องตุรกี (ช่วงก่อนหน้านี้ถอดเสียงเพี้ยน) อาหารตุรกีเป็นเนื้อผสมเครื่องเทศ ชาวตุรกีนิยมฟุตบอล ขี่ม้า และมวยปล้ำ มีชื่อเสียงด้านหัตถกรรม เช่น เครื่องแก้ว เครื่องปั้นดินเผา และพรมเฮเรเก (ถอดเสียงได้ว่าเฮเลเก) ที่แพร่หลายในยุโรปมาหลายศตวรรษ บางผืนแพงกว่ารถเบนซ์ ราคาหลายสิบล้าน คงทนอยู่ได้หลายชั่วอายุคน จะนำออกนอกประเทศต้องขออนุญาต ตุรกีเป็นศูนย์กลางคมนาคมของยุโรป เอเชีย และแอฟริกา เป็นแหล่งอารยธรรมและการค้าเก่าแก่ ยุคใหม่กำลังจะเป็นศูนย์กลางของผู้ใฝ่หาความสงบสุข สมกับคำขวัญประจำชาติที่แปลว่าสันติภาพในบ้าน สันติภาพในโลก
เพลงประเทศของฉันเปิดซ้ำ ถอดท่อนร้องได้ว่า ผู้คนมีมิตรไมตรี มีรอยยิ้มละไม ดั่งเสลาสวรรค์มาไว้บนพื้นแผ่นดิน แผ่นดินถิ่นเกิดของฉันไม่ธรรมดา ไม่ว่าจะรวยหรือจนทุกคนต้องรักตัวเอง ฉันรักตัวเองด้วยการหลับตาเบา ๆ หยุดใจกลางกายจนตะวันภายในฉายแสงขึ้นมา ฉันมีความสุขมากมาย พร้อมจะมอบความรักและหวังดีให้ทุกคน
ชาวเติร์กได้รับอิทธิพลพระพุทธศาสนาจากเส้นทางสายไหม ชาวเติร์กเดินทางมาครองเมืองทูร์ฟาน (ถอดเสียงได้ว่าตะฟาน/เตอร์ฟาน) เมืองโอเอซิสกลางทะเลทรายที่อุดมสมบูรณ์และเป็นศูนย์กลางการค้า มีหลักฐานว่าพระถังซัมจั๋งแวะมาสอนระหว่างเดินทางจากจีนไปอินเดีย เมื่อชาวเติร์กมาครองดินแดนนี้ช่วงคริสต์ศตวรรษที่แปดจึงหันมานับถือพระพุทธศาสนา ขุดถ้ำกว่าหนึ่งร้อยแห่งเพื่อสลักพระพุทธรูปหิน มีวัดและสำนักสงฆ์ ทั้งเมืองเคยมีพระสงฆ์ถึงสามพันรูป ทูร์ฟานจึงกลายเป็นศูนย์กลางพระพุทธศาสนา ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นเรื่องที่เพิ่งจะได้ยิน (ตามด้วยบรรทัด jingle ช่วงพัก)
ครูไม่ใหญ่เกริ่นว่าคิดถึงคือไกล ๆ แล้วอ่านต่อว่ามีการสร้างศาสนสถานสำคัญ เช่น สถานที่สวดมนต์ลักษณะสมมาตร ฐานสี่เหลี่ยมจัตุรัส โดมทรงกลม ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าคล้ายมหาธรรมกายเจดีย์ และถ้ำเบเซกลิก (ถอดเสียงได้ว่าธรรมเบซิลิก) ที่มีพุทธรูปสลักและภาพฝาผนัง เป็นที่ที่นักเดินทาง พ่อค้า นักแสวงบุญ และนักการศาสนาเข้าไปหาความสงบ ทูร์ฟานเป็นเมืองพุทธมาราว 500 ปี ช่วงท้ายถอดเสียงเพี้ยน จับได้ว่าชาวเติร์กเคยเป็นชาวพุทธมาก่อน
เพลงว่าแม้บรรยากาศจะดีเพียงไรจนคิดถึงใครบางคน ก็ไม่ควรเสียเวลาคิดเพราะยิ่งคิดยิ่งทุกข์ใจ สิ่งที่ควรคิดถึงนั้นอยู่ไม่ไกล อยู่ภายในศูนย์กลางกายของเรา ยิ่งคิดยิ่งสุขใจ ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ใช้ท่อนที่ได้ยินเป็นชื่อเรียก
ครูไม่ใหญ่พาดูภาพประกอบ ลักษณะความสัมพันธ์ระหว่างพระชาวเอเชียกลางกับพระชาวตะวันออก สถานที่สวดมนต์ที่โดมทรงกลมพังไปแล้วแต่ยังเหลือร่องรอยที่ถ้ำเบเซกลิกซึ่งบรรพบุรุษชาวเติร์กในทูร์ฟานสร้างไว้ตอนยังเป็นชาวพุทธ โดมทรงกลมเหมือนมหาธรรมกายเจดีย์ พื้นที่ข้างล่างเคยใช้เพาะปลูกเป็นอาหารของคนและพระ ภาพฝาผนังบางส่วนถูกทำลายหรือถูกนำไปเก็บในพิพิธภัณฑ์ โบราณวัตถุล้วนเป็นเรื่องพุทธประวัติ แล้วดูภาพฮาเกีย โซเฟีย คัปปาโดเกีย นางงามตุรกี ชุดประจำชาติ อาหาร และพรมตุรกีที่แพงกว่ารถเบนซ์
สปอตชวนปฏิบัติธรรม ถอดท่อนได้ว่า คุณรู้ไหม เดี๋ยวนี้ใคร ๆ เขาถึงกราบภายในกันแล้ว แล้วคุณล่ะ ใช้รูปคำตามที่คลังใช้อยู่แล้วในตอนก่อน
เทปทศชาติชาดก เรื่องพระเนมิราช ผู้ยิ่งด้วยอธิษฐานบารมี ตอนที่แปด มาตลีเทพสารถีขับเทวรถมาจอดที่สีหบัญชร พระเจ้าเนมิราชทรงปีติรับคำเชิญ มาตลีทูลถามว่าจะไปนรกหรือสวรรค์ก่อน พระองค์เลือกดูนรกก่อนเพื่อนำมาสอนประชาชน มาตลีนำไปที่แม่น้ำเวตรณีในอุสสทนรกขุมบริวารขุมที่หนึ่งของสัญชีวมหานรก เต็มไปด้วยเถาวัลย์หนามคม หลาวเหล็กและใบดาบลุกเป็นไฟ สัตว์นรกหิวกระหายกระโจนลงน้ำแล้วถูกเฉือนร่าง นายนิรยบาลยืนริมฝั่งพุ่งหอกหลาวเหมือนแทงปลา เอาเบ็ดเหล็กร้อนเกี่ยวขึ้นมางัดปากยัดก้อนเหล็กแดง ไหม้ตั้งแต่ปากจนไส้ มาตลีทูลว่าสัตว์นรกเหล่านี้สมัยเป็นมนุษย์มีเรี่ยวแรงมากแต่ใช้เบียดเบียนรังแกผู้อ่อนแอกว่า
เนมิราชชาดกตอนที่แปดต่อ มาตลีนำชมนรกขุมที่สองของอุสสทนรก สุนัขนรกไล่กัดทึ้งเนื้อสัตว์นรกจนเหลือแต่กระดูก ฝูงแร้ง กา และนกตะกรุมที่ปากและตีนเป็นเหล็กลุกเป็นไฟจิกตาและแหวกอกสัตว์นรก ตายแล้วเกิดวนตามกระแสกรรม กรรมคือมนุษย์ปากกล้า ด่าบิดามารดา ปู่ย่าตายาย พี่ชายพี่สาว ด้วยคำหยาบ ด่าไม่เว้นแม้สมณพราหมณ์ และห้ามผู้อื่นให้ทาน จากนั้นไปสโชตินรกขุมที่สาม สัตว์นรกเหยียบแผ่นดินเหล็กร้อน ถูกนายนิรยบาลเอาท่อนเหล็กลุกเป็นไฟตีจนแหลก จบด้วยโปรดติดตามตอนต่อไป
ท่องบทประจำวันสามรอบ สิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
หลังบทประจำวัน (ช่วงแรกถอดเสียงเพี้ยน) ครูไม่ใหญ่อ่านรายชื่อผู้ร่วมบุญมหารัตนวิหารคดทีละรายพร้อมกล่าวสาธุ เช่น ยอด 22,500 บาท และ 20,000 บาท และผู้ร่วมบุญหนึ่งชุดหลายราย (ชื่อผู้ร่วมบุญถอดเสียงเพี้ยน ยังไม่ยืนยัน) มีบรรทัด jingle คั่นกลาง แล้วอนุโมทนาสาธุการให้บุญหล่นทับทุกวัน ให้เข้าถึงพระธรรมกาย และแบ่งบุญให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทุกคน แล้วอวยพรให้เป็นเศรษฐีกันทุกคน ก่อนบอกว่าจะเข้าสู่กรณีศึกษาของวันนี้ (หมายเลขเคสถอดเสียงไม่ชัด) โดยเปิดด้วยเพลงยิ้มแล้วรวย
เพลงยิ้มแล้วรวยที่ครูไม่ใหญ่ประกาศชื่อไว้ ถอดเสียงได้แต่คำว่ายิ้มซ้ำ ๆ ตามด้วยบรรทัด jingle ช่วงพัก
เริ่มอ่านจดหมายกรณีศึกษา ผู้เขียนบอกว่าเรื่องนี้ฟังแล้วได้ข้อคิดเตือนสติ เป็นคนไทยบ้านเกิดจังหวัดยโสธร ปัจจุบันอยู่เมืองไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น รู้จักศูนย์โตเกียวเพราะบังเอิญ เพื่อนคนไทยชวนไปทำบุญกับพระภิกษุที่มาฉันเพลที่บ้านคนรู้จัก พอรู้ว่ามีพระมาญี่ปุ่นก็ดีใจตื่นเต้นมาก รีบไปทันที ครูไม่ใหญ่แทรกว่าญาติโยมอยากทำบุญกับพระอยู่แล้ว ขอเพียงพระทำตัวเป็นเนื้อนาบุญ เหมือนพระราชาที่เสด็จไปทำบุญกับฤๅษีหมื่นรูปทุกวัน และบุญนั้นไม่มีขาย
เพลงคั่นในกรณีศึกษา เนื้อหาว่าบาปบุญมีจริง สวรรค์อยู่ในอก นรกอยู่ในใจ บุญนั้นไม่มีขาย หากจะได้ก็ต้องทำเอง ตามพ่อตามแม่ไปวัด แล้วพระท่านจัดให้เอง
ครูไม่ใหญ่แทรกย้อนเรื่องน้ำดื่มปานะที่อาจมีคนเอามาถวายพระ ว่ายังมีคนที่มีความเห็นลึก ๆ เหมือนคอลัมนิสต์ (ชื่อถอดเสียงไม่ชัด) ซึ่งจริง ๆ อยู่เฉย ๆ ก็ได้แต่เป็นห่วงเพราะเป็นชาวพุทธ ชาวพุทธต้องคิดกันแล้ว จากนั้นอ่านจดหมายต่อ ผู้เขียนปัจจุบันมีสามีชาวญี่ปุ่นและลูกชายสองคน ครอบครัวอบอุ่นมีความสุข แต่วัยเด็กเกิดในครอบครัวยากจนมาก อยู่กระต๊อบหลังเล็กหลังคามุงหญ้า ตอนเด็กหัดเดินช้ากว่าเด็กทั่วไปต้องใช้วิธีลาก ครูไม่ใหญ่พูดขึ้นว่าพ่อแบกไถ ลูกลากไถ
ผู้เขียนต้องขี่ควายไปส่งข้าวให้พ่อแม่ที่ไถนา พ่อเป็นคนแบกคันไถ ส่งข้าวเสร็จก็รีบวิ่งไปโรงเรียน เลิกเรียนกลับมาต้องช่วยพ่อแม่ทำงานทุกอย่างจนค่ำ เช้าวันไหนพ่อเมาเหล้าไม่ไปไถนา ลูกต้องควบควายไปไถนาเอง ชุดนักเรียนมีชุดเดียว ใส่เช้าแล้วรีบถอดตอนเย็นกลัวเลอะ ซักอาทิตย์ละครั้ง เรียน ป.4 ยังไม่จบก็ต้องออกเพราะพ่อแม่ไม่มีเงิน ครูไม่ใหญ่ถามว่าสมควรจนไหม เป็นพระประสงค์ของใคร หรือเป็นบททดลอง หรือออกแบบชีวิตมาเอง ต้องศึกษา อย่าไปอ้างหรือโทษสิ่งอื่น ที่มนุษย์อ้างก็เพราะไม่รู้จะตอบอย่างไรหรือเพื่อปลอบใจ
ผู้เขียนเล่าว่าดำนาไม่ทันเพื่อน มือเจ็บและคับแค้นใจมาก คิดว่าทำไมชีวิตต้องลำบากอย่างนี้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าแม้ยกย่องชาวนาเป็นกระดูกสันหลังของชาติแต่ก็เป็นแค่กระดูก มีพี่สาวข้างบ้านทำงานอยู่กรุงเทพฯ บอกว่าหางานไม่ยาก ให้ไปเป็นแม่บ้านเลี้ยงเด็ก ผู้เขียนจึงตัดสินใจเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าไปกับพี่สาวทันที มีค่ารถราว 150 บาท จากบ้านนามากรุงเทพฯ เป็นสาวนาพเนจร
เพลงคั่นในกรณีศึกษา ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง เนื้อหาเรื่องลูกสาวจากพ่อแม่พี่น้องมาไกลเข้าเมืองหลวง กลัวหลงทาง แม่ผูกข้อมือให้มีโชค ต้องไปหากินเพียงเดียวดาย เป็นลูกจ้างในร้านล้างถ้วยล้างจาน (ถอดเสียงเพี้ยนหลายท่อน)
ชีวิตในกรุงเทพฯ เริ่มจากแม่บ้านราวห้าปีกว่า แล้วเปลี่ยนงานไปเรื่อย ๆ ได้ฝึกทำผม ส่งเงินให้พ่อแม่ทุกเดือนแต่พ่อเอาไปซื้อเหล้า เมาแล้วไม่ทำงาน ต่อมามีแฟนโดยไม่ได้จดทะเบียนสมรส เขาเรียนจบไปทำงานที่จังหวัดลพบุรี ช่วงแรกไปมาหาสู่ แล้วค่อย ๆ ห่างไป ผู้เขียนแอบไปหาโดยไม่บอกล่วงหน้า เห็นเสื้อผ้าผู้หญิงอื่นในบ้านเขาจึงเสียใจมาก ต่อมาเพิ่งรู้ว่าตั้งท้องได้หนึ่งเดือน จึงโทรไปถามเขา (บางช่วงถอดเสียงเพี้ยน)
เพลงคั่นในกรณีศึกษา ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ถอดท่อนร้องได้ว่า เอาความทุกข์ใหญ่ฝากสายลมให้มันไล่ไป และช่วยกลับฟังความหลังของข้า บทเรียนรักด้วยน้ำตา (ถอดเสียงเพี้ยนหลายท่อน)
ช่วงต้นถอดเสียงเพี้ยน จับได้ว่าผู้เขียนตัดสินใจทำแท้ง (ยืนยันจากช่วงเฉลยที่พูดถึงกรรมทำแท้ง) ตอนนั้นอายุราว 27 ปี ต่อมาอายุ 29 ปี ในปี 2536 มีคนชวนไปทำงานที่ญี่ปุ่นบอกว่าได้เงินเยอะ ประจวบกับพ่อป่วยเป็นโรคตับแข็งเพราะดื่มเหล้าและเป็นอัมพาตต้องใช้เงินรักษามาก นายหน้าออกค่าใช้จ่ายให้ก่อนแต่ต้องทำงานใช้หนี้หกเจ็ดแสนบาท เริ่มทำงานเป็นคนเสิร์ฟร้านอาหารไทยได้ราวเดือนหนึ่ง เห็นว่าใช้หนี้ไม่ทันแน่ เจ้าของร้านแนะนำให้ไปทำร้านสแน็กที่ต้องรินเหล้าดื่มเหล้ากับแขก ทำได้ราวเดือนหนึ่งก็พบสามีคนปัจจุบันที่มาเที่ยวร้าน เขาบอกว่าอยากช่วยเพราะชอบมาก และบอกรัก
เพลงคั่นในกรณีศึกษา ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ถอดเสียงเพี้ยนเกือบทั้งหมด จับได้เพียงคำว่ารัก ของขวัญ และคำญี่ปุ่นว่าโคโคโระ
สามีคนปัจจุบันไถ่ตัวผู้เขียนเป็นเงินหนึ่งล้านบาททั้งที่หนี้ไม่ถึง ผู้เขียนจำยอม ตั้งแต่นั้นจึงได้ออกจากขุมนรกบนดิน สามีไม่หล่อแต่ใจดี ให้เงินส่งไปที่บ้านจนมีเงินปลูกบ้านหลังใหม่ ดีกับผู้เขียนทุกอย่าง ตามใจทุกอย่าง สิ่งที่ดีที่สุดในชีวิตคือได้พบเขา ผู้เขียนสารภาพว่ารักสามีมาก
เพลงคั่นในกรณีศึกษาต่อจากที่ผู้เขียนบอกว่ารักสามีมาก ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ถอดท่อนร้องได้ว่า เธอคือสิ่งที่ดีที่สุด สิ่งที่ดีที่สุดคือการได้พบเธอ ได้ดูแลเธอ ได้รักเธอหมดใจ อยากบอกให้เธอรู้ใจว่าโชคดีแค่ไหนได้พบคนอย่างเธอ ตามด้วยบรรทัด jingle ช่วงพัก
ผู้เขียนเล่าว่า 22 เมษายนที่ผ่านมาไปร่วมงานบุญใหญ่พิเศษที่ศูนย์โตเกียว ปลื้มปีติมาก รักษาใจต่อเนื่องจนถึง 24 เมษายน ขับรถตู้ถึงสี่แยกที่ไม่มีไฟแดงแล้วถูกรถอีกคันชน รถหมุนเป็นวงกลมสามสี่รอบ กระจกหน้าและด้านที่นั่งแตก ท้ายรถยุบ ตั้งสติได้ก็นึกถึงคุณยาย (อาจารย์ผู้ก่อตั้งวัด) และบุญที่ทำมา ไปโรงพยาบาลมีแค่หนังถลอกเลือดซึมนิดหน่อย หมอให้กลับบ้านได้เลย ตำรวจบอกว่าโชคดีที่สุด คนอื่นสภาพรถอย่างนี้ต้องตัดแขนตัดขา
พ่อของผู้เขียนดื่มเหล้ามานานจนเป็นโรคตับแข็งและเป็นอัมพาตอยู่สิบปี ช่วงท้ายชีวิตนอนโรงพยาบาลสี่ห้าเดือน มีสายระโยงระยางเต็มตัว พูดไม่ได้ ไม่ได้สติ จับนอนท่าไหนก็ค้างอยู่ท่านั้นจนก้นเปื่อย ผู้เขียนรับภาระค่าใช้จ่ายทั้งหมด หมอช่วยจนอาการดีขึ้นได้กลับบ้าน ก่อนเสียชีวิตท้องบวมมากเหมือนท้องมาน ขาบวม เสียชีวิตด้วยโรคตับแข็งเมื่ออายุ 64 ปี
พ่อสามีกับแม่สามีใจดีกับผู้เขียนมาก ให้เงินใช้จ่ายทุกเดือน ก่อนผู้เขียนไปอยู่ทุกคนในบ้านต่างซื้ออาหารกินเอง เพราะพ่อแม่สามีไม่ลงรอยกันตั้งแต่อายุห้าสิบ แยกกันกินแยกกันนอน แต่ภายหลังทุกคนเข้าครัวด้วยกัน ยิ้มแย้มแจ่มใส เพราะผู้เขียนคอยดูแลทุกคนอย่างดี ครูไม่ใหญ่ชมว่าสุดยอดหญิง ครั้งหนึ่งผู้เขียนรับเป็นประธานกฐินเพื่อสร้างมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี (ยอดถอดเสียงไม่ชัด) เก็บเงินได้ราวครึ่งหนึ่งจึงคิดจะไปขอพ่อสามี จากนั้นถอดเสียงเพี้ยน
สปอตคั่นกลางกรณีศึกษา ชวนให้รีบทำบุญตั้งแต่วันนี้ ถอดได้ว่ามีคำว่าหนึ่งแสนองค์ ต้องมาช่วยกันให้สำเร็จ และรอช้าไม่ได้ ต้องรีบทำ ซ้ำหลายรอบ ถอดเสียงเพี้ยนจนไม่รู้ว่าเป็นงานบุญอะไร
ช่วงต้นถอดเสียงเพี้ยน จับได้ว่ามีผู้เสียชีวิตด้วยโรคปอดอายุ 72 ปี ก่อนอีกคนห้าเดือน (น่าจะเป็นพ่อแม่สามี ยังไม่ชัด) แล้วเข้าชุดคำถาม ผู้เขียนมีบุพกรรมใดจึงหัดเดินช้ากว่าเด็กทั่วไป ต้องใช้วิธีลากถัดก้นไปตามพื้นจนสามขวบจึงเดินได้ ชาติต่อไปจะเป็นอีกไหม ครูไม่ใหญ่แทรกว่าทำไมไม่ไปเกิดบ้านรวยแต่มาเกิดบ้านจน เป็นพระประสงค์หรือบททดสอบหรือเปล่า ไม่น่าจะใช่ ทำไมลำบากมากเรียนจบแค่ ป.3 จะแก้ไขได้อย่างไร ด้วยบุญอะไรรถชนจึงแทบไม่บาดเจ็บ มีคนมาจัดการเรื่องตำรวจ ซ่อมรถ รถพยาบาล และเพื่อนมารับส่ง บุพกรรมใดทำให้พ่อเป็นโรคตับแข็งและอัมพาตนับสิบปี ทำไมท้องบวมน้ำ พ่อตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่ลูกอุทิศไปหรือไม่
คำถามต่อ ทำไมพ่อสามีกับแม่สามีไม่ลงรอยกัน ทั้งสองตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่ลูกทำพระประจำตัวให้หรือไม่ มีอะไรฝากบอกลูกและสามี พ่อสามีตอนมีชีวิตมักปิดกองบุญให้ลูกเสมอและสร้างพระองค์ใหญ่หนึ่งองค์ จะมีส่วนในบุญนี้อย่างไร ลูกเคยเป็นญาติกับพ่อแม่สามีในอดีตหรือไม่ ลูกชายสองคนบวชที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียวตั้งแต่เล็กและบวชทุกปี ลูกคนโตบอกว่าโตขึ้นจะไม่แต่งงานอยากบวชเป็นพระ ลูกทั้งสองสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร จะได้บวชตลอดชีวิตไหม ผู้เขียนกับเพื่อนสองคนตั้งใจเป็นผู้นำบุญ นิมนต์พระมาทำบุญที่บ้าน แต่ความคิดไม่ลงรอยกันงานจึงไม่สำเร็จ (มีบรรทัด jingle คั่น) พูดไม่ค่อยชัดเกิดจากอะไร อยากสร้างวัดมาก ญี่ปุ่นแผ่นดินไหวบ่อยจนคนตายครั้งละเป็นแสนเพราะกรรมอะไร ครูไม่ใหญ่แซวว่าแผ่นดินนี้อันเลิศ และถามผลการปฏิบัติธรรม จะได้ไปดุสิตบุรีและมาสร้างบารมีรอบสองหรือไม่
หลังช่วงที่ถอดเสียงเพี้ยนและบรรทัด jingle ครูไม่ใหญ่ถามว่าจำเรื่องราวและคำถามได้ไหม แล้วย้อนไปเรื่องน้ำดื่มตราปานะ ปกติโยมเอาน้ำปานะมาถวายพระ แต่ถ้าวัดเอาปานะไปขาย โยมจะยังเอามาถวายพระอีกหรือเปล่า บอกว่าข้อคิดของคอลัมนิสต์ดีจัง ครูไม่ใหญ่ได้คิดตามเหมือนกัน วัดหลายแห่งลำบากมากจะทำอย่างไรดี แต่ก็กลัวคนเข้าใจว่าวัดรวยแล้วทุกวัด
เฉลย ผู้เขียนต้องใช้ก้นถูพื้นแทนการเดินสามปีกว่าเพราะในอดีตทำปาณาติบาต ทรมานสัตว์ แต่วิบากไม่หนักจึงโดนแค่สามปี จะแก้ไขก็อย่าไปทำอย่างนั้นอีกในชาตินี้ สั่งสมบุญทุกบุญและอธิษฐานให้พ้นวิบากกรรมนี้ ที่เกิดในครอบครัวยากจนเรียนแค่ ป.3 เพราะความตระหนี่ และมีมานะถือตัวเมื่อเกิดในตระกูลสูงในอดีต ดูหมิ่นผู้ที่ด้อยกว่า จะแก้ต้องอ่อนน้อมถ่อมตน เป็นคนว่าง่าย ทำทานมาก ๆ และอธิษฐานให้พ้นจากวิบากกรรมนี้ (บางช่วงถอดเสียงเพี้ยน)
เฉลย ผู้เขียนต้องทำแท้งเพราะในอดีตชาติเป็นผู้ชายเจ้าชู้ไปทำผู้หญิงท้องจนเขาต้องไปทำแท้ง จะแก้ต้องรักษาศีลและอุทิศบุญให้เด็กที่ถูกทำแท้งบ่อย ๆ (ช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยนปนคำอังกฤษ) ที่ต้องไปทำงานร้านที่รินเหล้าเพราะอดีตเป็นชายเจ้าชู้ชอบเที่ยวร้านบาร์ที่มีผู้หญิงบริการ แต่เป็นเศษกรรมจึงเจอแค่หนึ่งเดือน ได้พบสามีที่ดีเพราะบุญสามอย่างมาส่งผล คือบุญที่เคยทำกับหมู่คณะ บุญที่เคยสงเคราะห์ญาติในอดีต และบุญที่เคยทำร่วมกับสามี จึงพ้นจากสภาพที่ไม่ดี ต่อจากนี้เป็นบรรทัด jingle ยาวราวสองนาที เฉลยข้อเรื่องรถชน พ่อ และพ่อแม่สามี จึงไม่มีในไฟล์ส่วนนี้
เฉลย ลูกชายทั้งสองสร้างบารมีกับหมู่คณะมา บางชาติบวชช่วงสั้น บางชาติช่วงยาว บางชาติบวชตลอดชีวิต ลูกชายคนโตมีนิสัยบวชมากกว่าคนเล็กแต่ยังไม่หนาแน่น ต้องคอยประคับประคองเมื่อโตขึ้น ผู้เขียนกับเพื่อนสองคนที่เป็นผู้นำบุญความเห็นไม่ลงรอยกันเพราะต่างคนนั่งสมาธิน้อย ใจไม่ละเอียด จิตหยาบ ความคิดจึงหยาบ จะแก้ให้นั่งสมาธิมาก ๆ ใจจะหยุดและเยือกเย็น ยิ้มแย้มเข้าหากัน ทิฐิมานะลดลงเอง ยอมกันได้ด้วยความสมัครใจ นั่งสมาธิจะเป็นจุดเชื่อมโยงใจไปสู่ความรักสามัคคี
เฉลย ผู้เขียนกับเพื่อนสองคนเคยร่วมสร้างบารมีกับหมู่คณะแบบกองเสบียง แต่มักกระทบกันด้วยคำพูด ครูไม่ใหญ่ว่าพูดดี ๆ กันก็หมดเรื่อง คำพูดดี ๆ มีอยู่ในตัวเรา เรามีอาณาจักรของปิยวาจา แต่ไม่เปิดประตูใจเข้าไป กลับไปเอาอีกอาณาจักรหนึ่งที่เป็นแคว้นติดกันคือผรุสวาจา เดี๋ยวงอนกันเดี๋ยวดีกันเป็นอย่างนี้มาในชาติที่ผ่านมา นิสัยนี้ยังติดมา ให้รื้อนิสัยทั้งสามคน คิดดี พูดดี ทำดีร่วมกัน วัดจะได้สร้างเสร็จ ถ้ายังกระทบกระทั่งกันแล้วเมื่อไรจะเสร็จ
เฉลย ผู้เขียนพูดไม่ค่อยชัดทำให้เวลาไปชวนคนทำบุญคนมักไม่เชื่อถือ เพราะในอดีตชอบพูดล้อเลียนเพื่อนที่พูดไม่ชัด การสร้างวัดต้องร่วมมือกันเป็นทีม เอาชีวิตเป็นเดิมพัน รักกันเป็นน้ำหนึ่งใจเดียว อย่าทะเลาะกัน ในที่ที่ผู้เขียนอยู่มีผู้มีบุญจำนวนหนึ่งที่รวมตัวสร้างวัดให้สำเร็จได้อย่างอัศจรรย์ ให้นั่งสมาธิมาก ๆ และอธิษฐานจิตบ่อย ๆ ขอให้ผู้มีบุญมารวมตัวสร้างวัดเป็นศูนย์กลางการสร้างบารมี ญี่ปุ่นแผ่นดินไหวรุนแรงจนคนตายเป็นแสนเพราะกรรมส่วนตัวของแต่ละคน เช่น ปาณาติบาต ฆ่าสัตว์ ฆ่ามนุษย์ ดึงดูดให้มารวมกันในที่เกิดเหตุ บางคนแค่บาดเจ็บเพราะกรรมหนักเบาไม่เท่ากัน ข้อสุดท้ายเรื่องดุสิตบุรีวงบุญพิเศษและการมาสร้างบารมีรอบสองถอดเสียงเพี้ยนจนอ่านไม่ได้
เพลงสอนวิธีวางใจในการนั่งสมาธิ ไม่ได้ประกาศชื่อเพลง ถอดท่อนร้องได้ว่า ยิ้ม ๆ ทำใจใส ๆ หยุดนิ่งกลางกาย หลับตาเบา ๆ สบาย มีอะไรให้ดูก็ดูไป ดูไปเรื่อย ๆ อย่างสบาย ปล่อยให้มันเป็นไป เพียงที่ใจอยากจะเป็น
ท่องคำขวัญ 072 ซ้ำสองรอบ พุทธบุตรและพุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวงเหมือนดวงจันทร์ส่องแสงในคืนวันเพ็ญ ธรรมกายคือพระในตัวคุณที่เข้าถึงได้ด้วยการทำใจหยุดนิ่ง ท้ายช่วงครูไม่ใหญ่ย้ำว่าต้องตอกย้ำซ้ำเดิมให้ขึ้นใจแล้วรีบทำให้ได้
ครูไม่ใหญ่ชวนนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกสวดสรรเสริญคุณพระรัตนตรัยพร้อมกัน โดยหันลำโพงไปทางภาคใต้ของแผ่นดินไทย สี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ บทสวดถอดเสียงเพี้ยนเกือบทั้งหมดและมีบรรทัด jingle คั่น
เชิญทุกท่านหลับตาเจริญสมาธิภาวนา ทำใจหยุดนิ่งที่ศูนย์กลางกาย ตรึกระลึกถึงบุญกุศลและแผ่เมตตา เริ่มจากปรับร่างกายให้เลือดลมไหลเวียนสะดวก นั่งสบายได้นานเท่าที่ปรารถนา แล้วปรับใจ ปล่อยวางเรื่องราวใหญ่น้อยและปัญหาที่ผ่านเข้ามา มุ่งตรงต่อหนทางพระนิพพานภายใน ทำใจให้เบิกบานร่าเริงในบุญกุศล ทำความรู้สึกว่าตัวโล่งโปร่งว่างเหมือนท่อแก้วใส ค่อย ๆ หย่อนใจมาวางที่ศูนย์กลางกายอย่างนุ่มนวล
ระวังการมองด้วยตาเนื้อ หลับตาแล้วเผลอกดลูกตาลงไปมองกลางท้องจะตึงปวดกระบอกตา นั่งแล้วตื้อไม่เป็นสมาธิ เพราะการเห็นภายในเป็นการเห็นด้วยใจ ต้องค่อยเป็นค่อยไป ใจเดิมรับอารมณ์มามากเหมือนน้ำขุ่น การรวมใจที่ศูนย์กลางกายเหมือนแกว่งสารส้ม ต้องใจเย็นรอให้ตกตะกอน ภาพภายในจึงค่อย ๆ ชัดขึ้น การเห็นเริ่มจากความรู้สึกว่ามีดวงใสซ้อนอยู่ที่ศูนย์กลางกาย แม้ยังไม่เห็นก็รู้ได้ ทำใจนุ่มนวลละเอียดอ่อน หยุดในกลางดวงใส นิ่ง นุ่ม เบา ท่านที่ใจละเอียดก็ปล่อยใจเข้ากลางต่อไป แล้วนั่งเงียบร่วมกันราวสามนาทีครึ่ง
กระดิกจิตเบา ๆ ประมวลบุญบารมีที่ทำมานับภพนับชาติไม่ถ้วน ทั้งทาน ศีล ภาวนา รวมเป็นดวงบุญใหญ่ใสสว่างที่ศูนย์กลางกาย น้อมอุทิศแก่บุพการี บิดามารดา ญาติพี่น้อง และสรรพสัตว์ที่เป็นเพื่อนทุกข์เกิดแก่เจ็บตาย ที่มีทุกข์มากขอให้ทุกข์น้อย ที่มีสุขน้อยขอให้สุขมาก ขอสันติสุขอันเกิดจากการเข้าถึงพระธรรมกายภายในจงมีแก่มนุษย์และสรรพสัตว์ แล้วแผ่เมตตาขยายออกไปจนเต็มโลกเต็มจักรวาล
สวดสัพพพุทธานุภาเวนะ (ถอดเสียงซ้ำเพี้ยนช่วงยาว) บทบูชาพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ พระสงฆ์เป็นที่พึ่งของเรา มีบรรทัด jingle คั่น แล้วเรียนเชิญนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยากราบพระอาจารย์และคณะสงฆ์พร้อมกัน อวยพรให้ทุกคนมีแต่ความสุข ความเจริญ มีดวงตาเห็นธรรม เข้าถึงพระธรรมกายภายในโดยเร็วพลัน จบรายการครบถึงคำสาธุท้ายไฟล์
เวลาเริ่มของช่วง คำสะกด tag ที่ขาด ช่วงที่ยังไม่มีในผัง หรือลิงก์เสีย บอกได้ที่นี่ - คนที่ฟังจริงเห็นสิ่งที่คลังนี้มองไม่เห็น
เข้าสู่ระบบด้วยปุ่มด้านบนของหน้าก่อน แล้วช่องเขียนถึงผู้ดูแลจะขึ้นที่นี่