ผู้นำบุญ

แนะนำกรณีศึกษากฎแห่งกรรมของวันนี้ชื่อ I Love You สาวชาวนา ซึ่งเลื่อนมาจากเมื่อวานเพราะเห็นว่าวันนี้เป็นวันดี เป็นเรื่องของนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาที่มีอาชีพผู้นำบุญ เขียนจดหมายมาเล่าเรื่องชีวิตตัวเองพร้อมตั้งคำถาม

ผู้เขียนจดหมายเล่าว่าตนมีอาชีพเป็นผู้นำบุญอยู่ที่มาบตาพุด จังหวัดระยอง ที่เน้นคำว่าอาชีพผู้นำบุญเพราะสามีไม่ให้ทำงานอย่างอื่นเลย นอกจากให้เงินใช้และให้ไปทำหน้าที่กัลยาณมิตรชวนคนทำความดีเพียงอย่างเดียว วันไหนไม่ออกไปบอกบุญสามีจะไล่ให้ออกไปทำหน้าที่เพื่อช่วยหลวงพ่อ จะทำบุญอะไรก็ให้ทำทุกอย่างโดยไม่มีเงื่อนไข เป็นคนที่เธอรักและเคารพรองจากพระเดชพระคุณหลวงปู่ หลวงพ่อ คุณยาย และคุณพ่อคุณแม่ วันนี้จึงขอเอาเรื่องราวชีวิตตัวเองมาเป็นวิทยาทานแก่เพื่อน

เล่าว่าเติบโตในครอบครัวชาวนาที่นครพนม ครูไม่ใหญ่แซวว่าชาวนารวยเพราะมีที่ดินหลายสิบไร่เป็นร้อยไร่ มากกว่าคนกรุงเทพที่อยู่คอนโด เมื่อโตขึ้นเข้ามาทำงานที่กรุงเทพและพบรักกับชายหนุ่มรูปหล่อที่เธอบรรยายว่าหล่อเทียบพระเอกหนังไทยและพระเอกลิเกในยุคนั้น เมื่อเธอกลับบ้านเกิดที่นครพนม เขาก็ออกตามหาจนเจอทั้งที่รู้แค่ว่าอยู่นครพนม ต้องไล่หาทีละอำเภอทีละตำบลจนพบ ทำให้เธอแปลกใจปนอัศจรรย์ใจเพราะบ้านอยู่บ้านนอกไกลแสนไกล ครูไม่ใหญ่ชี้ว่านี่คือลักษณะของคู่บุญ ให้อยู่รวมกันเป็นล้านคนก็มองปั๊บเจอ

ตอบวิธีแก้ว่าให้สั่งสมบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนา แล้วอธิษฐานจิตให้พ้นวิบากกรรมดังกล่าว อีกทั้งขอให้เธอไปทำหน้าที่ผู้นำบุญยอดกัลยาณมิตร ไปเป็นกัลยาณมิตรให้คุณพ่อสามีให้ได้ด้วยความอดทนและเยือกเย็น ทำใจให้ใส ให้ท่านได้เข้าใจเรื่องราวความเป็นจริงของชีวิต อีกหน่อยท่านก็จะเข้าใจได้ และชี้ว่าเธอเข้ามาสู่ตระกูลนี้เพื่อเป็นกัลยาณมิตรและเป็นแสงสว่างให้ท่านนั่นเอง ตระกูลของท่านจำเป็นต้องมีสะใภ้ที่มีความรอบรู้เรื่องความเป็นจริงของชีวิตมาเป็นแสงสว่างให้ เธอมาเพื่อการนี้

ผู้เขียนเล่าว่าคุณแม่เริ่มมาวัดพระธรรมกายครั้งแรกเมื่อปี 2527 แล้วมาต่อเนื่องเรื่อยมาแทบทุกอาทิตย์ ยิ่งอาทิตย์ต้นเดือนไม่เคยขาดเลย ไม่พอใจแค่ทำบุญด้วยตนเองแต่ยังทำหน้าที่ผู้นำบุญอย่างทุ่มเทสุดชีวิต ออกไปแจ้งข่าวบุญแทบทุกวันตั้งแต่เก้าโมงถึงหกโมงเย็นทั้งที่อายุ 60 กว่าปีแล้ว ทำนานเป็นเดือน ๆ จนรวบรวมปัจจัยมาถวายได้เป็นจำนวนมาก ปกติคุณแม่เป็นคนประหยัดมัธยัสถ์ และในวัยเด็กท่านผ่านชีวิตที่ลำบากมามากกว่ามาก ต้องพึ่งพาตนเองจนสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาได้

ผู้เขียนเล่าว่าได้ทำหน้าที่ผู้นำบุญ ทั้งทำเองและบอกบุญทุกอย่าง เช่นบอกบุญหล่อรูปเหมือนพระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนีทองคำได้ประมาณหนึ่งเอ็ม บอกบุญสร้างเสาแก้วได้มากกว่าสิบเอ็ดต้น และบอกบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัวได้พันกว่าองค์ โดยออกทำหน้าที่ทุกวัน เพราะเลิกงานสี่โมงครึ่งก็กลับไปทำหน้าที่ต่อจนถึงตีหนึ่งตีสอง บางวันถึงบ้านดึกแล้วเข้าห้องน้ำก็สลบไปเลย เหมือนมีอะไรมาทำให้หมดสติ หายใจไม่ออก บอกไม่ถูก ล้มไปเลย แต่ก็นึกถึงหลวงปู่และขอขมาแล้วก็หมดสติไป มารู้อีกทีก็สว่างแล้ว

อ่านคำถามว่าทำไมตอนเด็ก ๆ ผู้เขียนหาเงินได้มาก ส่งตัวเองเรียนได้โดยไม่ต้องอาศัยเงินพ่อแม่ แต่ไม่สามารถเก็บเงินไว้ได้ ต้องถูกคุณพ่อเอาไปเล่นการพนันจนหมด เป็นเพราะวิบากกรรมอะไร การที่พ่อเอาเงินของลูกไปเล่นการพนันท่านจะมีวิบากกรรมอย่างไร และจะให้อโหสิกรรมท่านอย่างไรจึงจะไม่ต้องมีเวรต่อกัน การทำหน้าที่จัดเตรียมเสื่อ ผ้าสังฆาฏิ และดอกไม้ให้คนมาบูชาเจดีย์ทุกวันจะมีอานิสงส์อย่างไร เคยทำหน้าที่นี้มาในอดีตหรือเปล่า เหตุใดมักเป็นผู้นำบุกเบิกในการทำสิ่งต่าง ๆ เกือบทุกเรื่อง ทำบุญอะไรมา และเหตุใดจึงมีผลการปฏิบัติธรรมที่ดีทั้งที่เพิ่งมาวัดครั้งแรก

เฉลยว่าการทำหน้าที่จัดเตรียมเสื่อ ผ้าสังฆาฏิ และดอกไม้ให้คนมาบูชาเจดีย์ มีอานิสงส์คือจะมีรูปสมบัติที่งาม ทรัพย์สมบัติที่รวย และคุณสมบัติที่ฉลาดติดตัวไป อีกทั้งยังมีส่วนบุญที่คนอื่นได้บูชาเจดีย์ด้วย แต่สิ่งที่ต้องระวังคืออย่าให้ไปกระทบกับคนอื่น ไม่ว่าจะมีเจตนาหรือไม่ก็ตาม ในอดีตผู้เขียนเป็นคนที่ขวนขวายในบุญแต่ไม่มีหน้าที่โดยตรงในการจัดเตรียมอุปกรณ์ในการสร้างความดี และมีบุญพิเศษที่ชอบทำหน้าที่ผู้นำบุญติดตัวมา เพียงแต่ต้องระมัดระวังในการทำหน้าที่เพื่อไม่ไปกระทบใครให้ใจเศร้าหมอง

เปิดกรณีศึกษาโดนรัดคอตั้งแต่อยู่ในท้อง ผู้เขียนจดหมายเล่าว่ามาวัดครั้งแรกปี 2540 โดยเพื่อนชักชวนมาแจ้งข่าวการสร้างพระธรรมกายประจำตัว เมื่อทราบอานิสงส์และความสำคัญของมหาธรรมกายเจดีย์ก็ตัดสินใจสร้างพระภายนอกและพระแกนกลางทันทีรวม 12 องค์ หลังจากนั้นไม่ค่อยได้มาวัดอีก ต่อมาได้ทำหน้าที่ผู้นำบุญชวนคนสร้างพระธรรมกายประจำตัว ภายในเวลาประมาณสองอาทิตย์ชวนคนทำบุญองค์พระได้เกือบหนึ่งร้อยองค์ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าโลกจำเป็นต้องมีกัลยาณมิตร

คิดต่อว่าถ้าเก็บเงินวันละบาทสองบาทตั้งแต่ตอนนี้ไปสองร้อยกว่าวัน ผ่านมกราคมถึงกรกฎาคมแปดเดือน ก็จะไปเริ่มทำบุญได้ แต่ลำพังเราคนเดียวคงไม่ได้ จึงต้องไปชวนคนอื่นทำด้วย ต้องมีผู้นำบุญคือคนที่มีบุญและเป็นกัลยาณมิตรไปพูดให้เขาเข้าใจความจริงของชีวิตในทุกหมู่บ้าน เพราะมีแค่หกหมื่นกว่าหมู่บ้าน หมู่บ้านละห้าคนก็พอ ถ้าทำได้อย่างนี้ก็เท่ากับช่วยกันทำนุบำรุงพระพุทธศาสนากันทุกประเทศ ทำไมเราจะไม่ได้สมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง แต่ย้ำว่ายังไม่รับตอนนี้ ให้ไปเก็บเงินกันก่อน อย่าโทรมาบอก

เล่าว่าน้องกัลยาณมิตรท่านนั้นบอกต่อว่ามีบุญอีกบุญหนึ่งคือบุญปูพื้นวัด ผู้เขียนจึงตัดสินใจเลือกบุญนี้แทน เพราะคิดว่าบุญนี้เสียเงินน้อย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าอย่าคิดแบบนี้ แล้วถามผู้ชมว่าเวลาผู้นำบุญมาชวนเราทำบุญ เราจะทำหรือไม่ทำ

เฉลยว่าชีวิตขึ้นลงสูงสุดทุกเก้าปี เพราะเวลาใครไม่ขัดใจและทำให้ปลื้มใจก็จะทำบุญสุด ๆ แต่ถ้าผู้นำบุญมาชวนแล้วขัดใจก็จะไม่ทำ วิบากกรรมนี้จึงมาส่งผล ครูไม่ใหญ่ฝากผู้นำบุญกัลยาณมิตรว่าต้องเปิดโอกาสให้คนได้ทำบุญ ส่วนวิธีแก้คือทำบุญสม่ำเสมออย่าขึ้นลง วิบากกรรมในชาติอื่นก็จะไม่ได้ช่อง แล้วบุญจะส่งผลให้รวยอย่างสม่ำเสมอสูงขึ้นเรื่อย ๆ ไม่มีตกลงมา และที่เกิดในครอบครัวมีชาติตระกูลอยู่ในแวดวงไฮโซแต่ไม่รวย เพราะทำทานน้อย ในอดีตชอบชวนคนทำบุญมากแต่ตัวเองทำพอประมาณ มักกักไว้ ดังนั้นเวลาบุญส่งผลสมบัติก็ยังกัก ๆ ไม่ส่งผลเต็มที่ ส่วนที่มีหัวธุรกิจด้านความงามและผิวพรรณดี เพราะนิสัยรักสวยรักงามที่ติดข้ามชาติมา บวกบุญที่เคยบริจาคเรื่องเสื้อผ้ามาส่งผล และถ้าตัดใจทำบุญใหญ่สร้างพระทันทีด้วยความปิติสุด ๆ ตอนที่กัลยาณมิตรไปชวน บุญนั้นก็จะอุ้มชูให้หนักเป็นเบาหรือไม่ตกอับเลยในช่วง IMF

เฉลยว่าผู้เขียนมีบุคลิกน่าสนใจและพูดเก่งทั้งทางโลกและทางธรรม เพราะมีบุญชวนคนทำความดีมาเยอะ เป็นผู้นำบุญยอดกัลยาณมิตรมาเก่า เพราะบุญที่ไปชวนเขานั้นต้องใช้หนึ่งสมองสองมือและปากด้วย ไม่ใช่หนึ่งสมองสองมือแล้วนั่งเฉย ๆ พูดไปเรื่อย ๆ ดวงปัญญาก็เกิด ดวงบุญก็เกิดตามมา จึงมีบุคลิกลักษณะที่น่าสนใจ สง่างาม พูดเก่ง แล้วสรุปว่าชาตินี้มาเจอกันแล้วให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญ และอธิษฐานจิตตามไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์

ส่วนที่ไม่มีอย่างภิกษุณีก็ไม่ว่ากัน แต่ส่วนที่มีต้องเอามาให้เต็มที่ หลวงปู่ทำให้ดูแล้วที่วัดปากน้ำ คือรวมพระภิกษุไว้จำนวนมาก รวมอุบาสกอุบาสิกาชนิดที่อยู่ที่บ้าน ซึ่งก็คือผู้นำบุญทั้งหลาย และเมื่อภิกษุณีไม่มี หลวงปู่ก็รวบรวมแม่ชีไว้ สมัยที่หลวงปู่ยังมีชีวิตอยู่ ราวปี 2501 ถึง 2502 มีแม่ชีอยู่ประมาณห้าหกร้อยท่าน ซึ่งมิใช่น้อยเลย และยังไม่นับพระกับสามเณร

ปิดท้ายสารคดีด้วยคำเชิญชวนว่าถ้าคิดว่าปีนี้ไม่บวชขอปีหน้าก่อน ก็อย่าได้รอเวลา ถ้าตั้งใจจริงให้มาบวชกับโครงการนี้แล้วชีวิตจะเปลี่ยน และฝากผู้นำบุญทั่วโลกว่าถ้ารักพระพุทธศาสนาต้องช่วยหลวงพ่อ ถ้าเราไม่สู้แล้วใครจะสู้ เมื่อผู้หยิบยื่นโอกาสออกทำหน้าที่ให้ผู้เปิดรับโอกาสได้เข้ามาบวช พระพุทธศาสนาย่อมเจริญรุ่งเรือง สังคมย่อมเต็มไปด้วยผู้มีศีลมีธรรม