บรรพชิตไม่ต้องค้าขาย

ครูไม่ใหญ่เล่าว่าอนาถบิณฑิกเศรษฐีเป็นตัวอย่างในการสร้างบารมี พระสัมมาสัมพุทธเจ้าและพระภิกษุสงฆ์สอนธรรมะและปฏิบัติธรรมอย่างเดียว ท่านเป็นกองเสบียง ซึ่งสมัยนั้นมีกองเสบียงเยอะทั้งมหาเศรษฐีและพระราชา แต่ท่านเด่นกว่าใครทั้งหมด และปฏิบัติธรรมได้เป็นพระอริยบุคคลด้วย แม้ยามยาก ทรัพย์ที่คนกู้ยืมไปก็ไม่เอามาคืน ทรัพย์ที่ฝังไว้ริมน้ำเพราะสมัยก่อนไม่มีธนาคารก็ถูกน้ำซัดพังไป เทวดามาบอกไม่ให้ไปทำบุญก็ไม่ฟัง ยังทำบุญตลอดไม่เคยขาด ท่านไม่ได้บวชแต่เป็นพระอริยบุคคล สมัยก่อนนิยมบวชครั้งเดียวตลอดชีวิต ไม่มีบวชช่วงสั้น แล้วอธิบายว่าบรรพชิตไม่ต้องทำมาค้าขาย สอนธรรมะอย่างเดียว ญาติโยมไปทำมาหากินแล้วมาทำนุบำรุง เป็นกองเสบียงคู่กัน

ครูไม่ใหญ่บอกว่าไม่มีบารมีจะไปเปลี่ยนใจใคร เพียงอ่านให้ฟัง กลุ่มลูกค้าเป้าหมายคือวัดทั่วประเทศ หน่วยงานราชการ และประชาชน ครูไม่ใหญ่แซวว่าวัดพระธรรมกายโยมจะซื้อหรือ คอลัมนิสต์ในฐานะชาวพุทธเห็นว่าไม่เหมาะไม่ควร แม้อ้างขาดงบประมาณก็ฟังไม่ขึ้น จะโทษ มส. ไม่ได้เพราะเจ้าหน้าที่เสนอมา การให้สำนักงานพระพุทธศาสนาไปค้าขายแข่งกับชาวบ้านอาจถูกชาวบ้านตำหนิที่เรียกว่าโลกวัชชะ ลืมนึกถึงประกาศเมื่อ 11 กุมภาพันธ์ 2456 ที่สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระยาวชิรญาณวโรรส ลงพระนามห้ามภิกษุประกอบการหากินนอกธรรมเนียมของสมณะ เพราะภิกษุเลี้ยงชีพด้วยทรัพย์ที่คฤหัสถ์เหนื่อยยากหามาแล้วถวาย ท้ายบทความว่าหากโครงการยังไม่ยุติก็ขอวิงวอน ครูไม่ใหญ่ว่าเป็นสิ่งที่คุณสมชายควรไปคิด (บางช่วงถอดเสียงเพี้ยน)