ศูนย์โตเกียว

ผู้เขียนบอกว่าตัวเองไม่มียาดองเหล้าแล้ว เพราะหักดิบเททุบทิ้งไปจนหมดเกลี้ยงในพิธีเทเหล้าเผาบุหรี่ที่จัดขึ้นปี 2546 ที่ศูนย์โตเกียว ครูไม่ใหญ่บอกว่าจำเคสนี้ได้ เอายาดองมาทุบทิ้งเยอะแยะ น่าอัศจรรย์และน่าอนุโมทนา หลังจากนั้นก็หักดิบเลิกเด็ดขาด

หลังพ้นโทษจำคุก 4 ปี น้องสาวคนที่สองมีอาการทางประสาท มองเห็นญาติที่ตายไปแล้วมาหา ทั้งแม่ ปู่ ย่า ตา ยาย พาไปหาหมอ หมอบอกว่าไม่เป็นอะไร ผู้เขียนจึงพาเธอมาที่ศูนย์โตเกียว หลวงพี่ที่ศูนย์สวดมนต์บทอิติปิโสให้แล้วอาการก็หาย ปัจจุบันเธอกลับจากญี่ปุ่นไปอยู่กับคุณพ่อที่ฝรั่งเศส

วันหนึ่งขณะจะพาภรรยาและลูก ๆ ไปเที่ยวสวนสาธารณะ ได้พบกัลยาณมิตรท่านหนึ่งที่สถานีรถไฟอากาบาเนะซึ่งกำลังจะไปศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียว เธอชวนแล้วผู้เขียนตัดสินใจไปที่ศูนย์โตเกียวทันที ปล่อยให้ภรรยาและลูกไปเที่ยวกันเอง นี่เป็นจุดเริ่มที่ทำให้รู้จักวัดพระธรรมกาย ต่อมาจำเป็นต้องเลิกกับภรรยาเพราะปัญหาเศรษฐกิจของครอบครัวที่ฝืดเคืองขัดสน เธอจากไปพร้อมลูกทั้งสามคนและไม่ได้เจอกันอีกเลย แต่ผู้เขียนบอกว่าจะยิ้มไปสู้ไป ไม่ท้อ

ทุกวันนี้ผู้เขียนอาศัยบุญเป็นที่พึ่ง เชื่อมั่นในครูบาอาจารย์ สร้างบุญกับหลวงพ่อไม่เคยขาด ทำหน้าที่กัลยาณมิตรชวนชาวญี่ปุ่น จีน ไต้หวัน สิงคโปร์ และเวียดนาม มาที่ศูนย์โตเกียวให้ได้เข้าสู่เส้นทางบุญของหมู่คณะ และในปีนี้ก็ได้มาบวชพระเพื่อตอบแทนพระคุณพ่อแม่ด้วย

ผู้เขียนเล่าว่าสามีชอบและส่งเสริมให้ทำบุญในพุทธศาสนา และมาปฏิบัติธรรมด้วยกันที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียวตั้งแต่ปี 2538 เป็นประจำทุกวันอาทิตย์ ร่วมทำบุญกับทางศูนย์โตเกียวมาตลอด แรก ๆ สวดมนต์ไม่ได้คล่อง แต่หมั่นเพียรจนสวดได้คล่องและจำได้แม่นยำโดยไม่ต้องดูหนังสือ ทั้งยังชอบฟังหลวงพ่อเทศน์มาก ครูไม่ใหญ่บอกว่าเพิ่งเจอเคสแรกที่เป็นอย่างนี้ ผู้เขียนเล่าว่าสามีเคยไปฝึกฝนอบรมที่วัด และได้รับความเมตตาจากพระอาจารย์ พระมหาสมชาย ฐานวุฑโฒ ต่อมาช่วงที่ป่วย น้ำหนักลดลงอย่างรวดเร็วจาก 70 กิโลกรัม เหลือประมาณ 50 กิโลกรัม ลดไป 20 กิโลกรัม ร่างกายอ่อนเพลียไม่มีแรง ช่วงนี้ในไฟล์เสียงเพี้ยนสลับภาษาหลายจุด

ผู้เขียนเล่าว่าสามียังช่วยงานแปลที่ศูนย์โตเกียวจนถึงปัจจุบัน ถึงทุกวันนี้แม้จะฟอกไตวันเว้นวัน เขายังเอางานกรณีศึกษามาแปลเป็นภาษาญี่ปุ่นด้วย ส่วนสุขภาพของผู้เขียนเองก็ไม่แข็งแรง เหนื่อยง่าย ปวดตามเนื้อตัว ตามคอ แขนและขา และมีอาการชาตลอด หมอบอกว่าเป็นโรคกระดูกทับเส้นประสาทที่คอ และทำงานหนักไม่ได้เพราะอาจปวดจากโรคมดลูกบวม แต่ทุกวันนี้ยังต้องทำงานหนักหาเงินเลี้ยงครอบครัวขณะที่สามีป่วยหนักขึ้นเรื่อย ๆ ตัวเองก็รักษาตัวทุกวิธีเพื่อให้อาการทุเลา แต่ก็ไม่ละทิ้งการสร้างบารมีเลย ครูไม่ใหญ่ให้กำลังใจว่าอยากให้ลูกสู้ ทุกคนขอเป็นกำลังใจให้ลูกและพ่อบ้านสู้ชีวิตต่อไป เหมือนยอดหญิงที่ไม่ยอมแพ้

ครั้งหนึ่งพี่สาวถือถาดอาหารไปไหว้ศาลพระภูมิ รู้สึกถาดหนักขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนมีอะไรมากินข้าวในถาดจนถือไม่ไหวต้องวางลงพื้น อีกครั้งในปีเดียวกันเห็นเงาดำพร้อมเสียงแม่พูดข้างหูว่าพวกมึงไม่เคยตายไม่รู้ว่ากูหิวแค่ไหน อยากให้กูไปเกิดแต่ยังไปไม่ได้ ให้สร้างพระให้ก่อน จะนั่งรอบุญอยู่ที่นี่ ผู้เขียนรู้เรื่องจึงส่งเงินให้พี่สาวสร้างพระธรรมกายประจำตัวที่วัดพระธรรมกาย แต่พี่สาวไปไม่ถูกจึงสร้างองค์พระที่วัดใกล้บ้านแทน ต่อมาพี่เขยฝันว่าแม่มานอนแทรกกลาง บอกว่าไม่ลำบากแล้ว ชื่นใจที่ลูกหลานทำบุญไปให้ วันพระให้ไปทำบุญ ครูไม่ใหญ่ว่าต้องให้ผีบอกถึงจะเชื่อ ส่วนผู้เขียนทำบุญเสาแก้วที่ศูนย์โตเกียวอุทิศให้แม่ สองวันต่อมาฝันเห็นแม่ใส่ชุดราตรีสีชมพูประดับเพชร หน้าสวยเหมือนอายุสามสิบ บอกว่าไม่ลำบากแล้ว

ขณะเป็นแพทย์ผู้เขียนสั่งพยาบาลทางโทรศัพท์ให้เกลือแร่แก่คนไข้ท้องเสียรายหนึ่ง (บางบรรทัดถอดเสียงเพี้ยน) รุ่งขึ้นคนไข้เสียชีวิต ทำให้ไม่สบายใจมาก อดคิดไม่ได้ว่าตัวเองเป็นต้นเหตุหรือเปล่า ผู้เขียนทำงานเป็นแพทย์ใช้ทุนได้ราวหนึ่งปีครึ่ง แล้วตัดสินใจไปช่วยงานที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น จึงใช้ทุนคืนรัฐบาลสองแสนบาทและให้เงินแม่อีกจำนวนหนึ่ง เพราะแม่บอกว่าชีวิตคนเราอยู่กับที่ไม่ได้ ต้องก้าวไปข้างหน้า

เริ่มอ่านจดหมายกรณีศึกษา ผู้เขียนบอกว่าเรื่องนี้ฟังแล้วได้ข้อคิดเตือนสติ เป็นคนไทยบ้านเกิดจังหวัดยโสธร ปัจจุบันอยู่เมืองไซตามะ ประเทศญี่ปุ่น รู้จักศูนย์โตเกียวเพราะบังเอิญ เพื่อนคนไทยชวนไปทำบุญกับพระภิกษุที่มาฉันเพลที่บ้านคนรู้จัก พอรู้ว่ามีพระมาญี่ปุ่นก็ดีใจตื่นเต้นมาก รีบไปทันที ครูไม่ใหญ่แทรกว่าญาติโยมอยากทำบุญกับพระอยู่แล้ว ขอเพียงพระทำตัวเป็นเนื้อนาบุญ เหมือนพระราชาที่เสด็จไปทำบุญกับฤๅษีหมื่นรูปทุกวัน และบุญนั้นไม่มีขาย

ผู้เขียนเล่าว่า 22 เมษายนที่ผ่านมาไปร่วมงานบุญใหญ่พิเศษที่ศูนย์โตเกียว ปลื้มปีติมาก รักษาใจต่อเนื่องจนถึง 24 เมษายน ขับรถตู้ถึงสี่แยกที่ไม่มีไฟแดงแล้วถูกรถอีกคันชน รถหมุนเป็นวงกลมสามสี่รอบ กระจกหน้าและด้านที่นั่งแตก ท้ายรถยุบ ตั้งสติได้ก็นึกถึงคุณยาย (อาจารย์ผู้ก่อตั้งวัด) และบุญที่ทำมา ไปโรงพยาบาลมีแค่หนังถลอกเลือดซึมนิดหน่อย หมอให้กลับบ้านได้เลย ตำรวจบอกว่าโชคดีที่สุด คนอื่นสภาพรถอย่างนี้ต้องตัดแขนตัดขา

จดหมายหนูน้อยที่อยู่ญี่ปุ่น เล่าว่าไปวัดที่โตเกียวบ่อย บางทีไปตักบาตรนอกสถานที่ที่ชินจูกุ ครูไม่ใหญ่แซวว่าถามแบบนี้แปลว่าหนูตื่นเช้าไหม หนูบอกว่ารักหลวงพ่อมาก เวลาหลวงพ่อยิ้มเหมือนโลกทั้งใบยิ้มไปด้วย อยากให้หลวงพ่อมาสอนธรรมะทาง DMC ทุกวัน ครูไม่ใหญ่ตอบว่าบางวันต้องทบทวนเคสบ้าง แล้วหนูตั้งใจจะหาโอกาสมากราบหลวงพ่อที่เมืองไทย ลงท้ายเป็นภาษาญี่ปุ่น ครูไม่ใหญ่ลองพูดภาษาญี่ปุ่นตอบบ้าง ชื่อเล่นของหนูฟังได้ว่า ไอจัง (ยังไม่ยืนยันการสะกด) แล้วดูภาพหนูก้มหน้าก้มตาเช็ดถูให้สะอาด ครูไม่ใหญ่เรียกว่าเทพธิดาของความสะอาด

ไม่นานเกิดวิกฤตเศรษฐกิจทำให้สามีคนที่สองขาดทุน ช่วงนี้ผู้เขียนเริ่มรู้จักศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียวจากโบรชัวร์ สนใจว่ามีวัดไทยในญี่ปุ่นด้วย ได้ไปทำบุญที่ศูนย์และอธิษฐานจิตช่วยเขาตลอด ไม่น่าเชื่อว่าเขาได้กำไรจากหุ้นอย่างอัศจรรย์ มั่นใจว่าเป็นเพราะบุญทุกบุญที่ทำ รวมทั้งบอกบุญเสาแก้วและสร้างอุโบสถให้เขา

ผู้เขียนถามว่าเคยคิดอยากมีชีวิตประพฤติพรหมจรรย์จะเป็นไปได้ไหม ครูไม่ใหญ่ชมว่าดีมาก แล้วแต่เรา เราคือผู้ออกแบบชีวิต ไม่มีใครมาลิขิตชีวิตเราได้ ถามต่อว่าลูกชายอายุสิบหกรักบุญมาก เรียบร้อย เคยบวชสามเณรที่ศูนย์ปฏิบัติธรรมโตเกียวสองครั้งเมื่อปี 48 และบวชที่วัดพระธรรมกายได้รับรางวัลคุณธรรม เคยสร้างบารมีมาอย่างไร ลูกสาวที่เกิดจากสามีชาวญี่ปุ่นคนที่สองรักผูกพันกับสามีคนที่หนึ่งมาก และเขาก็รักเหมือนลูกแท้ ลูกสาวเคยชวนเพื่อนมาวัดทุกวันอาทิตย์แต่ตอนนี้ติดเพื่อนห่างวัด อดีตชาติเป็นอะไร น้อง ๆ ที่ตามมาสร้างบารมีเคยสร้างมาอย่างไร ตัวเองจะมีโอกาสศึกษาวิชชาธรรมกายหรือไม่ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าจะลงมากี่รอบก็แล้วแต่ รอบนี้ต้องกลับไปให้ได้