บ้านธรรมประสิทธิ์

บอกว่าอยากให้นักเรียนทุกคนได้มีส่วนในบุญเสาแก้วพันปีสามร้อยต้นนี้ เพราะสิ่งที่เราทำด้วยความยากลำบากนั้นแปลกและน่าอัศจรรย์ ระลึกนึกถึงวันไหนเวลาไหนก็มีความปลื้มปีติและภาคภูมิใจว่าคนอย่างเรานี่ทำได้หรือ เหมือนครูไม่ใหญ่ที่นึกถึงบุญใหญ่ตอนเป็นนักศึกษา ที่อดข้าวรวบรวมปัจจัยมาทำบุญสร้างบ้านธรรมประสิทธิ์ ซึ่งเป็นที่ที่ผู้มีบุญเข้ามาปฏิบัติธรรมกัน ตอนนั้นลำบากแต่นึกทีไรก็ปลื้ม นึกอย่างหลังก็สงสัยว่านั่นเราหรือ เราทำได้อย่างไร

อ่านจดหมายผู้เขียนซึ่งเป็นแม่บ้าน เล่าว่าสร้างบารมีกับหมู่คณะมาตั้งแต่สมัยอยู่บ้านธรรมประสิทธิ์ โดยสามีเป็นคนพาไป จากนั้นก็ได้ตามคุณยายมาสร้างวัดพระธรรมกาย สามีก็ติดตามมาสร้างบารมีมาตลอดไม่เคยหนีหายไปไหน ต่อมาสามีเป็นโรคเท้าบวมและมีอาการหนาวเป็นเวลาในช่วงบ่ายสองสามโมงอยู่หลายปี พระเดชพระคุณหลวงพ่อจึงเมตตาแนะนำให้ไปบวช สามีมีศรัทธาอยู่แล้วจึงตกลงบวช ตอนนั้นลูกชายแปดขวบลูกสาวเจ็ดขวบ บวชแล้วหลวงพ่อนิมนต์ให้อยู่ต่อไปวันต่อวันจนถึงปัจจุบันได้ 18 พรรษาแล้ว

เปิดกรณีศึกษาของวันพ่อ ลูกชายเล่าเรื่องคุณพ่อว่าต่อมาได้มาทำงานในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และได้เริ่มรู้จักพระเดชพระคุณพระภาวนาวิริยคุณ หรือหลวงพ่อทัตตชีโว ที่นี่เอง รวมทั้งได้พบคุณยายอาจารย์ที่บ้านธรรมประสิทธิ์ หลังจากนั้นชีวิตของท่านก็เปลี่ยนแปลงอย่างมากในหลาย ๆ ประการ