บ้านธรรมประสิทธิ์

บอกว่าอยากให้นักเรียนทุกคนได้มีส่วนในบุญเสาแก้วพันปีสามร้อยต้นนี้ เพราะสิ่งที่เราทำด้วยความยากลำบากนั้นแปลกและน่าอัศจรรย์ ระลึกนึกถึงวันไหนเวลาไหนก็มีความปลื้มปีติและภาคภูมิใจว่าคนอย่างเรานี่ทำได้หรือ เหมือนครูไม่ใหญ่ที่นึกถึงบุญใหญ่ตอนเป็นนักศึกษา ที่อดข้าวรวบรวมปัจจัยมาทำบุญสร้างบ้านธรรมประสิทธิ์ ซึ่งเป็นที่ที่ผู้มีบุญเข้ามาปฏิบัติธรรมกัน ตอนนั้นลำบากแต่นึกทีไรก็ปลื้ม นึกอย่างหลังก็สงสัยว่านั่นเราหรือ เราทำได้อย่างไร

อ่านจดหมายผู้เขียนซึ่งเป็นแม่บ้าน เล่าว่าสร้างบารมีกับหมู่คณะมาตั้งแต่สมัยอยู่บ้านธรรมประสิทธิ์ โดยสามีเป็นคนพาไป จากนั้นก็ได้ตามคุณยายมาสร้างวัดพระธรรมกาย สามีก็ติดตามมาสร้างบารมีมาตลอดไม่เคยหนีหายไปไหน ต่อมาสามีเป็นโรคเท้าบวมและมีอาการหนาวเป็นเวลาในช่วงบ่ายสองสามโมงอยู่หลายปี พระเดชพระคุณหลวงพ่อจึงเมตตาแนะนำให้ไปบวช สามีมีศรัทธาอยู่แล้วจึงตกลงบวช ตอนนั้นลูกชายแปดขวบลูกสาวเจ็ดขวบ บวชแล้วหลวงพ่อนิมนต์ให้อยู่ต่อไปวันต่อวันจนถึงปัจจุบันได้ 18 พรรษาแล้ว

เปิดกรณีศึกษาของวันพ่อ ลูกชายเล่าเรื่องคุณพ่อว่าต่อมาได้มาทำงานในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และได้เริ่มรู้จักพระเดชพระคุณพระภาวนาวิริยคุณ หรือหลวงพ่อทัตตชีโว ที่นี่เอง รวมทั้งได้พบคุณยายอาจารย์ที่บ้านธรรมประสิทธิ์ หลังจากนั้นชีวิตของท่านก็เปลี่ยนแปลงอย่างมากในหลาย ๆ ประการ

เล่าเรื่องศิษย์ยุคแรกที่อยากอยู่ใกล้คุณยาย เป็นนักศึกษาที่มาหาท่านถึงสี่ทุ่มเพราะคิดถึงยาย และพาเพื่อนนักศึกษาทั้งชายหญิงมานั่งธรรมะกันเต็มบ้านธรรมประสิทธิ์ จบการศึกษาแล้วก็ไปซื้อบ้านติดวัดพระธรรมกายเพื่ออยู่ใกล้ท่าน ครูไม่ใหญ่ชื่นชมผู้ที่ดูแลครูบาอาจารย์ได้ดี รู้ว่าอะไรควรพูดควรทำ เหมือนที่หลวงปู่ก็มีอุบาสกคอยอยู่ใกล้ ๆ เป็นความสมปรารถนาที่ได้อยู่ใกล้มหาปูชนียาจารย์ (ช่วงนี้เสียงถอดได้ไม่ชัดหลายจุด ชื่อคนที่เอ่ยถึงยังไม่ยืนยันการสะกด)

ผู้ร่วมบุกเบิกมีทั้งยุคแรกและยุคถัดมา ตั้งแต่ยุคบ้านธรรมประสิทธิ์ มีกัลยาณมิตรครอบครัวหนึ่งที่เข้าวัดมาตั้งแต่ตอนนั้นและสร้างบารมีเรื่อยมา และตั้งแต่ย้ายมาอยู่ที่นี่ซึ่งยังเป็นท้องนา ครูไม่ใหญ่เอ่ยถึงคุณหญิงท่านหนึ่งกับคุณหมอท่านหนึ่งที่เห็นในภาพ คุณหมอเพิ่งบอกเมื่อวันอาทิตย์ว่าอายุแปดสิบแล้ว วันเวลาผ่านไปเร็ว แต่ท่านมีที่พึ่งภายใน องค์พระชัดใสแจ่มอยู่ตลอด ชื่อผู้ร่วมบุกเบิกในช่วงนี้ถอดเสียงเพี้ยน ยังไม่ยืนยันการสะกด