ep017 ผังเวลา 65 ช่วง
อุทิศบุญ (111) ธุดงค์ปีใหม่ 2549 (94) จานดาวธรรม (74) วัดพระธรรมกาย (73) เสาแก้วพันปี (69) หยุดใจนิ่ง (52) มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี (50) โชติกเศรษฐี (48) ภุมเทวา (47) กองเสบียง (45) อัญเชิญจักรแก้ว (44) วิหารน้อย (43) ชฎิลเศรษฐี (42) องค์พระในกลางกาย (42) กฐิน 2548 (35) มหาทุคตะ (33) มหารัตนวิหารคด (33) ตัดรอนวิบาก (32) เนื้อนาบุญ (32) เมณฑกเศรษฐี (24) พระเจ้าจักรพรรดิ (23) ล้างป่าช้าร่าเริง (23) เครื่องประดับมหาลดาปสาธน์ (17) กฐินบรมมหาจักรพรรดิ 2548 (16) ภูเขาทอง (15) มหาวิหารคุณยายอาจารย์ (15) ความตระหนี่ (11) เสื้อธุดงค์ปีใหม่ (11) บวชตลอดชีวิต (10) บุญกิริยาวัตถุ 10 (9) บุญชัย เบญจรงคกุล (9) ความรู้สากล (8) รายชื่อเจ้าภาพ (8) คนทรงเจ้าจีน (6) แต่งงานในเครือญาติ (6) นายติณบาล (5) ปรับพงศาวดาร (5) ล้างป่าช้า (5) ทำสิ่งที่ยากแล้วปลื้ม (4) ธุรกิจน้ำเมาเข้าตลาดหลักทรัพย์ (4) บุญสงเคราะห์โลก (4) บุญไหลต่อเนื่องเจ็ดวัน (4) พระมงคลเทพมุนี (4) มูลนิธิล้างป่าช้า (4) ลูกสาวพัฒนาการช้า (4) เมตตา (4) ก.ล.ต. (3) กรรมทำเหล้าเลี้ยงชาวบ้าน (3) บ้านธรรมประสิทธิ์ (3) พระอรหันต์ในบ้าน (3) อัมพาต (3) อู่ทะเลบุญ (3) เลี้ยงสัตว์ส่งฆ่า (3) กรรมกาเมเจ้าชู้ (2) กายสัมภเวสี (2) คูเวต (2) จอบขุดทอง (2) นายช่างทอง (2) มิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส (2) ลงทะเบียน 29 ธันวาคม (2) ลิเบีย (2) ล้างบางน้ำเมา (2) สละสมบัติออกบวช (2) หม้อดอกไม้ทองคำ (2) หัวหน้าภุมเทวา (2) อบรมธรรมทายาท (2) โรคปอดจากบุหรี่ (2) กินเนสบุ๊ก (1) ก้าวร้าวหยิกตี (1) ขอขมาพระศาสดา (1) ขาดบุญสงเคราะห์ญาติ (1) ขุดศพล้างกระดูก (1) ขู่ฆ่าตัวตาย (1) คัดค้านน้ำเมา (1) คิดต่างจากคนอื่น (1) คุณลาเวนเดอร์ (1) จดทะเบียนสมรส (1) ชวนคนทำบุญ (1) ด่าพระศาสดา (1) ต้นตระกูลพระบรมศาสดา (1) ถวายทานด้วยความยากลำบาก (1) ถูกทิ้งลงแม่น้ำเจ็ดอัตภาพ (1) ทานด้วยความปีติ (1) ทูลขอพระราชานุญาตออกบวช (1) นักบิน (1) นิสัยข้ามชาติ (1) นุ่งใบไม้ (1) บรรลุพระอรหันต์ (1) บุญปนโมหะ (1) บุตรคนเล็ก (1) ประชามตินักเรียน (1) ปักธงชี้จุดศพ (1) ผังจนผังรวย (1) ผู้อัญเชิญไตร (1) พระกัสสปพุทธเจ้า (1) ฟาร์มหมูไก่เป็ด (1) มัดขาสัตว์ (1) ระลึกนึกถึงบุญ (1) รับเหมาก่อสร้าง (1) รายนามผู้สนับสนุน (1) รุกขเทวา (1) ร้อยลูกปัด (1) ลูกพี่ลูกน้อง (1) ศพไร้ญาติ (1) สมบัติคือเครื่องมือ (1) สอนคอมพิวเตอร์ (1) สาบานต่อป่าเขา (1) สามีหนีทิ้งลูกทิ้งเมีย (1) สุวรรณเจดีย์ (1) ส่งกำลังใจ (1) หัวใจกัลยาณมิตร (1) หัวใจขยาย (1) ห่างเหินศูนย์กลางกาย (1) อดบิณฑบาตสามวัน (1) อภิปรายกรณีศึกษา (1) อสุรกาย (1) อิ่มในสมบัติ (1) อียิปต์ (1) เครือข่ายงดเหล้า (1) เบื่อหน่ายการครองเรือน (1) เยเมน (1) เห็นดวงแก้วลอย (1) เห็นองค์พระกลางท้อง (1) แบ่งอาหารให้แม่สุนัข (1) แหล่งแห่งความสมปรารถนา (1) ใจเกลี้ยง (1) ไปเกิดเป็นหมู (1) ไม่มีบุญหล่นทับ (1)
กล่าวคาถาสำเร็จว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม คำขวัญเมื่อเราสว่างโลกก็สว่างด้วย และเนื้อนาบุญสี่ระดับ คือมหาธรรมกายเจดีย์ของโลก มหาจุฬามณีของสวรรค์ พระในบ้านของครอบครัว และพระในตัวของเรา
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อทีละข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม ก่อนนอนนึกถึงบุญที่สั่งสมมาทั้งหมด หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ ตื่นแล้วรวมใจเป็นหนึ่งกับองค์พระหนึ่งนาที ทุกหนึ่งชั่วโมงหยุดใจหนึ่งนาทีที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 นึกถึงดวงหรือองค์พระในทุกกิจกรรม จนถึงสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
วันนี้เป็นวันที่ 26 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 241 วันจะเข้าพรรษาอีกครั้ง และผ่านวันปีใหม่มา 316 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัวเรา เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ด้วยการทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ พร้อมย้ำว่าต้องศึกษาไว้เพราะความผิดพลาดเป็นอันตราย มีอบายภูมิรองรับอยู่
บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวดี ๆ ของกรณีศึกษาที่จะทำให้เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมได้ดีขึ้น ชื่อเรื่องว่าล้างป่าช้าร่าเริง แล้วบอกว่าก่อนจะไปถึงเนื้อหาก็มาแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยก่อน
ช่วงเพลงคั่นก่อนเข้าเนื้อหา แล้วย้ำว่าเราต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จเรียบร้อยในทุกที่ทุกแห่ง ไม่ว่าภายในบ้านหรือนอกบ้าน โดยการนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า
บอกว่าเดี๋ยวนี้เขายิ้มกันแล้ว ถ้าใครไม่ยิ้มก็เชยเลย แล้วชวนฟังเพลงยิ้มแล้วรวยเวอร์ชันล่าสุด เนื้อร้องว่าบางคนไม่สวย ได้ยิ้มมาช่วยก็ดูสวยดูหล่อ พูดไม่เพราะแต่ยิ้มดี ความรู้ไม่มีแต่ยิ้มดีพารวย
เล่าว่าได้แจกความรวยความเป็นมหาเศรษฐีผู้ใจบุญไปทั่วโลกแล้ว ผู้ประสานงานต่างประเทศส่งข่าวมาว่าแถบตะวันออกกลางติดจานเกือบหมดทุกประเทศแล้ว ไปถึงแอฟริกา เยเมนเหนือ เยเมนใต้ และลิเบีย ที่คูเวตมีผู้ชมชื่อคุณลาเวนเดอร์ ครูไม่ใหญ่ทักว่าชื่อเพราะชื่อหอมเหมือนดอกไม้ ท่านเป็นมุสลิมที่เปิดช่องไปเรื่อย ๆ แล้วสะดุดกับภาพในจอ พอมีคนเล่าให้ฟังก็ติดตามรายการ สิ่งที่สนใจมากที่สุดคือกรณีศึกษา บอกว่าไม่มีความรู้แบบนี้เลยในคูเวต ผู้ประสานงานจึงแนะให้ไปชวนคนที่เป็นที่รักมาดูจาน เขาตอบว่าฉันทำแล้วและได้ทำไปแล้ว ทั้งชวนเพื่อนบ้านและสมาชิกในบ้าน
เล่าว่าผู้ชมที่นั่นแตกต่างจากคนไทย เพราะเมื่อดูจบแล้วเขามานั่งอภิปรายกันว่าที่ดูกรณีศึกษาไปนั้นได้อะไรบ้าง ได้ความรู้อะไร กรณีนี้หมายถึงอย่างไร เข้าใจกันดีหรือยัง ซึ่งเมืองไทยยังไม่มีการอภิปรายกันอย่างนี้เลยแต่ที่คูเวตมีแล้ว นี่คือลักษณะของมุสลิมที่ศึกษาความรู้สากลเพื่อจะดำเนินชีวิตได้ถูกต้องสมบูรณ์ยิ่งขึ้น เป็นความรู้เพิ่มเติมจากที่ตัวได้ศึกษามา แล้วบอกว่าตอนนี้ติดจานกันไปเรื่อย ๆ อีกนิดเดียวก็จะข้ามไปถึงอียิปต์
บอกว่าในเมืองไทยใครยังไม่ติดจานก็ให้ไปติด แล้วถามว่าอีกกี่วันจะถึงวันที่เรามาอยู่ธุดงค์กัน คำตอบคือ 49 วัน จากนั้นถามว่าวันนี้เป็นวันที่เท่าไรของงานกฐินที่ผ่านมา คำตอบคือวันที่หก จึงยังต้องทำใจใส ๆ อยู่ตามหลักวิชา เพราะในช่วงเจ็ดวันหลังทำบุญ บุญยังไหลต่อเนื่องอย่างแรงทีเดียว ต้องทำใจใสเพื่อรองรับบุญใหญ่ที่จะเกิดขึ้น
ทบทวนบุญกฐินโดยชมภาพชุดจำลองเครื่องประดับมหาลดาปสาธน์ในยุคไฮเทค ซึ่งเป็นฉบับปรับพงศาวดารตามอรรถกถาจารย์ ไม่ใช่ปลอมพงศาวดาร เพราะข้อมูลบางส่วนมาจากอรรถกถาจารย์แต่ไม่ชัดเจนจึงปรับเล็กน้อย เดิมเป็นหมวกแต่เอากะบังหน้ามาใส่แทนเพราะเวลาทำไม่ทัน ถ้าเป็นของจริงต้องทำด้วยรัตนชาติจึงจะพริ้วเหมือนเครื่องดนตรีที่ดังกิ๊งเวลาเดิน แต่คราวนี้เวลาจำกัดทำทั้งวันทั้งคืน คนที่มาช่วยทำล้วนมีแต่หัวใจแม้ฝีมือยังไม่จัด ผู้สวมคือผู้อัญเชิญไตรซึ่งเป็นมิสไทยแลนด์ยูนิเวิร์ส ตอนเด็กเหมือนลูกเป็ดขี้เหร่ ครูไม่ใหญ่ชมว่าหน้าเธออิ่มขึ้นเยอะกว่าตอนได้ตำแหน่งใหม่ ๆ เพราะหัวใจขยายจึงขยายมาสู่ระบบประสาทกล้ามเนื้อบนใบหน้า แม้คุณแม่ของเธอก็หน้าอิ่มสุด ๆ เช่นกัน
บอกว่ากินเนสบุ๊กไม่มีโอกาสได้มาดูชุดนี้ เพราะมันเป็นไปตามกำลังบุญเหมือนกัน ถ้าเขามีบุญได้ดูก็มีบุญได้ลงบันทึก แต่เขาไม่ได้มีบุญมาดู ชุดนี้เฉพาะผู้มีบุญเท่านั้นที่ได้ดูกันไปทั่วโลก แล้วเล่าว่าพอถอดชุดเครื่องประดับออกเธอก็ไปบินเลย เพราะเธอเป็นนักบิน ไม่มีใครคิดว่าเธอจะเป็นนักบินได้ พร้อมชี้ให้ดูคุณพ่อของเธอที่เป็นทหารใหญ่ ยืนตากฝนส่งแรงใจให้ลูกสาวเสียงดังเลย
บอกว่าชุดนี้สองพันกว่าปีเพิ่งจะมีมา เทวดายังไม่มีโอกาสได้ใส่ ใคร ๆ ก็ยังไม่มี นี่เป็นชุดแรกของโลกในยุคนี้ ในปีพุทธศักราช 2548 งานกฐินบรมมหาจักรพรรดิ ซึ่งมีพี่ใหญ่บุญชัย เบญจรงคกุล เป็นประธานใหญ่ พร้อมน้อง ๆ ลูก ๆ และหมู่ญาติมากันหมด และยังมีผู้มีบุญอีกมากมายที่อัญเชิญไตร รวมเป็นประธานกฐินทั้งนั้น ปีต่อไปจะเอากะบังหน้าออกให้กลับเป็นหมวก แล้วชี้ให้ดูภาพเธอกับพระอรหันต์ในบ้าน ชมว่าสง่างามจริง ๆ นึกไม่ถึงว่าลูกเป็ดขี้เหร่จะสง่างามในชุดนี้
ประกาศรายนามผู้สนับสนุนในการจัดทำชุดจำลองเครื่องประดับมหาลดาปสาธน์ฉบับปรับพงศาวดารทั้งแปดรายชื่อ ทั้งพระอาจารย์ ร้านค้า ห้องเสื้อ และครอบครัวผู้มีบุญหลายครอบครัว แล้วชมทีมงานลูกพระอีกจำนวนมากที่มาช่วยกันร้อยลูกปัดทั้งหลับทั้งตื่น ทำไปหลับตาไป น่าทึ่งน่าอัศจรรย์ใจ
สปอตเชิญชวนกัลยาณมิตรเริ่มต้นศักราชใหม่ปี 2549 ด้วยการอยู่ธุดงค์ปีใหม่ ตั้งแต่วันที่ 29 ธันวาคม ถึง 1 มกราคม ณ ลานมหาธรรมกายเจดีย์ วัดพระธรรมกาย จังหวัดปทุมธานี ปีนี้แตกต่างจากทุกปีเพราะจำลองมหาวิหารคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง มาเป็นวิหารน้อย เพื่อชำระกายวาจาใจของลูกหลานยายให้บริสุทธิ์ผ่องใส ได้เข้าถึงพระธรรมกายภายในและมีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่องอัศจรรย์ทันใช้ในชาตินี้ ดังภูเขาทองของชฎิลเศรษฐีในสมัยพุทธกาล
อธิบายว่าวันที่ 29 มาลงทะเบียนได้เพราะบางท่านหยุดวันศุกร์ที่ 30 ธันวาคม ก็มาลงทะเบียนก่อนและมาอยู่ก่อนหนึ่งวัน แต่ถ้าใครวันที่ 30 ไม่หยุดก็มาลงทะเบียนวันที่ 30 แล้วบอกว่า 49 วันนี้ให้ทำใจใส ๆ มีภารกิจอะไรก็ทำให้เสร็จเรียบร้อย เพื่อว่าวันอยู่ธุดงค์ปีใหม่ใจจะได้เกลี้ยงเกลา ไม่ติดอะไรเลย ไม่ติดเรื่องคน เรื่องสัตว์ เรื่องสิ่งของ เรื่องอดีตและอนาคต
สอนว่าถ้าเราไม่ติดคน สัตว์ สิ่งของอะไรเลย ใจจะมาติดที่ศูนย์กลางกาย เมื่อใจติดก็จะติดใจว่าศูนย์กลางกายนี่ดี เพราะเป็นบ่อเกิดของความสุขและความสำเร็จในชีวิต เป็นแหล่งแห่งความสมปรารถนาที่ฐานที่ 7 จะนึก จะคิด จะพูด จะทำอะไรก็ให้เริ่มต้นที่ตรงนั้นด้วยการหยุดนิ่ง ถ้าข้างในหยุดนิ่งข้างนอกก็จะวิ่งมาหยุด จะเคลื่อนไหวไปอย่างมีพลังและมั่นคง คำพูดจะมีพลังเป็นที่รักของมนุษย์และเทวา แตกต่างจากที่ผ่านมาที่ใช้พลังทางความคิดคำพูดการกระทำไปอย่างสิ้นเปลืองจนเหนื่อยหน่ายและบางครั้งอยากจะตายไปเสีย เพราะไม่รู้ว่าแหล่งแห่งพลังอยู่ตรงไหน ปีใหม่นี้จึงจะมาทำความรู้จักศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ที่เราห่างเหินหมางเมินมานาน โดยปล่อยเรื่องกังวลออกไปจากใจให้หมด
ทบทวนอีกครั้งว่าวันงานจะใส่เสื้อเวอร์ชัน 6 ชุดภูเขาทองกับจักรแก้ว ในวันที่ 31 ธันวาคม ซึ่งเป็นวันสิ้นปี นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกจะพร้อมใจกันอัญเชิญจักรแก้วดวงแรกมาประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ยอดมหาปูชนียาจารย์ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย ใครยังไม่มีก็มาเอาไป มีทุกไซซ์ตั้งแต่ไซซ์เด็กเล็กเรื่อยไป
ชมภาพวิหารน้อยกลอยใจของหลานยายทุกคนที่จะมาอยู่ธุดงค์ แล้วบอกว่าวันนี้คุยกันแล้วว่าจะทำจำนวนจำกัดเท่าไร และกำหนดตัวเลขไปแล้ว วิหารน้อยนี้จะเป็นที่ที่เรามาอยู่ธุดงค์กัน เหมือนวิหารของคุณยายที่เป็นที่ประดิษฐานรูปหล่อทองคำของท่าน อันนี้ก็เช่นเดียวกัน เราจะมาทำความเพียรในวิหารน้อยหลังนี้
สรุปว่าเมื่อวานได้โหวตประชามติของนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกแล้ว ได้สองวิธีการ วิธีที่หนึ่งคือร่วมบุญเฉพาะวิหารน้อยของคุณยายอาจารย์ วิธีที่สองคือไปทำบุญเสาแก้วพันปี 300 ต้น ต้นละหนึ่งร้อยบาท แล้วมารับวิหารน้อยเป็นของขวัญ เป็นเครื่องระลึกนึกถึงบุญว่าคนอย่างเราได้มีโอกาสสร้างเสาแก้วพันปีถึงสามร้อยต้น เป็นการเริ่มต้นชีวิตใหม่ในการสั่งสมบุญ
บอกว่าอยากให้นักเรียนทุกคนได้มีส่วนในบุญเสาแก้วพันปีสามร้อยต้นนี้ เพราะสิ่งที่เราทำด้วยความยากลำบากนั้นแปลกและน่าอัศจรรย์ ระลึกนึกถึงวันไหนเวลาไหนก็มีความปลื้มปีติและภาคภูมิใจว่าคนอย่างเรานี่ทำได้หรือ เหมือนครูไม่ใหญ่ที่นึกถึงบุญใหญ่ตอนเป็นนักศึกษา ที่อดข้าวรวบรวมปัจจัยมาทำบุญสร้างบ้านธรรมประสิทธิ์ ซึ่งเป็นที่ที่ผู้มีบุญเข้ามาปฏิบัติธรรมกัน ตอนนั้นลำบากแต่นึกทีไรก็ปลื้ม นึกอย่างหลังก็สงสัยว่านั่นเราหรือ เราทำได้อย่างไร
ยกเรื่องนายติณบาลว่าเราคงไม่ถึงขนาดท่าน เพราะท่านจนจนไม่มีชื่อ ใครยังมีชื่อก็ถือว่าไม่จน เมื่อท่านได้ศึกษาเรียนรู้แล้วเกิดกุศลศรัทธาอยากถวายทาน จึงเอาเสื้อผ้าที่มีอยู่ชุดเดียวซึ่งเป็นทั้งชุดนอนชุดเที่ยวไปขายแลกเป็นทรัพย์ แล้วนุ่งใบไม้แทน ไปไหนคนก็หัวเราะเยาะ ทั้งเย้ยทั้งขำว่าตัวตลกมาแล้ว ขนาดคนช่วยซื้อก็ยังซื้อแบบขำ ๆ
สอนว่าคนที่จะเป็นพระเจ้าจักรพรรดิและเป็นผู้มีบุญมากในโลกต้องคิดแตกต่างจากคนอื่น คนอื่นคิดแล้วไม่ทำ เราต้องคิดทำ คนอื่นคิดทำตามลำพัง เราต้องทำด้วยตัวเองและชวนคนอื่นด้วย คนอื่นคิดทำต้นเดียว เราต้องคิดสามร้อยต้น คนมีบุญน้อยจะคิดว่าไม่ทำหรอก ไม่รู้จะหาเงินจากไหน ไม่รู้จะชวนใคร เกรงใจเขา แล้วก็ฟุ้งซ่านไปจนสุดท้ายไม่ได้ทำและไม่ได้บุญ เพราะไม่มีบุญหล่นทับ บุญเกิดขึ้นได้ประการเดียวคือต้องทำด้วยตัวเอง ทั้ง ๆ ที่คนมีอยู่ทั่วโลก ชวนล้านคนทำสองคนก็คุ้มแล้ว ส่วนมหาทุคตะนั้นมีสิทธิ์เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ แต่ท่านเป็นพระอรหันต์ไปก่อนจึงกลับไม่ได้แล้ว ใครบอกว่าจนก็ให้ถามตัวเองว่าจนเท่าท่านมหาทุคตะไหม ที่มีผ้าชุดเดียวกับภรรยา ลองไปดูในตู้เสื้อผ้าเถิดมีเยอะแยะไปหมด
สอนว่าถ้ามีหัวใจที่ยิ่งใหญ่ พอทำแล้วผังจนก็ถูกรื้อไปและผังรวยเข้ามาแทนที่ ผังจนกับผังรวยจะชิงช่วงกันอยู่อย่างนี้ ความตระหนี่มาคู่กับผังจนเสมอ ถ้าเราตระหนี่จริง ๆ ผังจนก็เสร็จโปรแกรมแล้วจนไปเรื่อย ๆ ส่วนผังรวยมาคู่กับการให้ คือทานที่นำออกไปด้วยความปีติเบิกบาน ผังรวยก็จะเกิดขึ้น จึงบอกว่ายอมรวยเสียเถิด อย่าไปอนุรักษ์ความจนไว้เลยเพราะจนไม่ดี
บอกว่าเมื่อมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่แล้วเห็นวิหารน้อยหลังนี้ต้องชื่นใจว่ามันเกิดขึ้นด้วยบุญจริง ๆ ไม่ใช่แค่ร่วมบุญเพื่อจะได้มาหลังหนึ่ง แต่เราร่วมบุญขนาดสามร้อยต้น อย่างนั้นถึงจะปลื้ม เวลาก้าวเข้าไปนั่งหรือนอนในวิหารน้อยก็จะโอ่อ่าสง่างามและชื่นใจทุกย่างก้าว คืนนั้นหลับเป็นสุขอยู่ในอู่ทะเลบุญ ตื่นขึ้นมาสิ่งแรกที่เห็นก็คือวิหารน้อยหลังนั้นแล้วก็ระลึกนึกถึงบุญ นั่งทำสมาธิก็คิดอย่างนี้ ก้าวออกมาทำกิจกรรมก็คิดอยู่ตรงนี้ แปลว่ากระแสแห่งบุญจะเกิดขึ้นตลอดเวลา
เปรียบว่าถ้าเราคิดว่าร่วมบุญเพื่อจะได้วิหารน้อยมา ความคิดจะได้ทีเดียวคือตอนไปร่วมบุญแล้วเอามา นึกต่อไม่ออก แต่ถ้าเป็นสามร้อยต้นที่ทำด้วยความยากลำบาก ต้องใช้ปากที่ติดอยู่บนใบหน้า ใช้ดวงปัญญา หัวใจกัลยาณมิตร และกำลังใจอันสูงส่งไปทำหน้าที่ กว่าจะไปชวนคนได้จะเกิดคุณธรรมขึ้นอีกมากมาย เช่น เมตตา วิริยะ ขันติ และอภัยทาน แต่มันจะปลื้ม
อธิบายความเข้าใจเพิ่มขึ้นจากเมื่อวานว่าเหตุที่ต้องเลือกสองอย่างและให้เปอร์เซ็นต์ทั้งสองสูง เพราะบางครอบครัวทำครบสามร้อยต้นไปแล้ว แต่สมาชิกทั้งครอบครัวก็อยากมาอยู่ด้วย จึงต้องมีกันคนละหลัง เพราะวิหารน้อยหลังหนึ่งอยู่ได้คนเดียว ไม่ใช่หลังหนึ่งเข้าไปทั้งครอบครัวเพราะนี่ไม่ใช่เต็นท์ นี่คือวิหารน้อยกลอยใจของยาย ที่จำลองวิหารของคุณยายอาจารย์และภูเขาทองหลังบ้านของชฎิลเศรษฐี
สารคดีเล่าว่ามีเพียงชฎิลเศรษฐีเท่านั้นที่สามารถใช้จอบขุดทองคำจากภูเขาทองได้ บุคคลอื่นแม้มีกำลังมหาศาลเพียงใด เมื่อขุดลงไปย่อมปรากฏราวกับขุดลงในที่หินดาด ชฎิลเศรษฐีดำรงอยู่ในเพศคฤหัสถ์เรื่อยมาจนอายุมากขึ้น วันหนึ่งเกิดความเบื่อหน่ายในการครองเรือนและปรารถนาอย่างยิ่งที่จะออกบวช จึงเฝ้าคิดหาหนทางที่ตนจะได้ออกบวชเรื่อยมา
ชฎิลเศรษฐีคิดว่าถ้าทั่วชมพูทวีปไม่มีตระกูลที่มีทรัพย์สมบัติมหาศาลเสมอตระกูลของตน บุตรทั้งหลายคงไม่ยินยอมให้บวช แต่ถ้ามีอยู่ก็คงได้บวช จึงให้คนเดินทางไปทั่วชมพูทวีปเพื่อสอบหาตระกูลที่เสมอกัน ก็รู้ว่ายังมีมหาเศรษฐีที่มีสมบัติอัศจรรย์อยู่ คือท่านเมณฑกเศรษฐีแห่งภัททิยนคร แคว้นอังคะ และท่านโชติกเศรษฐีแห่งกรุงราชคฤห์ แคว้นมคธ ท่านจึงยินดีอย่างยิ่งว่าจะได้บวชแล้ว แล้วเข้าเฝ้าทูลขอพระราชานุญาตออกบวช
เมื่อได้รับพระราชานุญาต เศรษฐีกลับสู่เรือนแล้วเรียกบุตรชายทั้งสามมามอบสมบัติ โดยทดสอบว่าบุตรคนใดมีบุญพอจะครอบครองภูเขาทองคำได้ จึงมอบจอบด้ามทองให้ไปขุดทอง ปรากฏว่าบุตรคนโตและคนรองใช้กำลังกายเพียงใดก็ขุดทองไม่ขึ้น แต่พอบุตรคนเล็กขุดลงไป ทองคำก็หลุดออกมาราวกับดินเหนียว เศรษฐีจึงมอบภูเขาทองให้บุตรคนเล็ก และกล่าวกับสองคนพี่ว่าภูเขาทองนี้ไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อพวกเจ้าแต่เกิดเพื่อพ่อและน้องคนเล็ก ให้ใช้สอยร่วมกัน แล้วชฎิลเศรษฐีผู้ปราศจากความอาลัยแม้ในภูเขาทองคำสูงแปดสิบสองศอกก็ก้าวออกจากเรือนไปอย่างองอาจ ออกบวชในสำนักของพระบรมศาสดา บำเพ็ญสมณธรรมเพียงสองสามวันก็ทำพระนิพพานให้แจ้ง บรรลุเป็นพระอรหันต์
สืบบุพกรรมว่าย้อนไปหนึ่งพุทธันดร ในสมัยพระกัสสปทศพล หลังพระบรมศาสดาปรินิพพาน มหาชนร่วมกันสร้างพระเจดีย์ทองคำบรรจุพระบรมสารีริกธาตุ สุวรรณเจดีย์นี้สูงหนึ่งโยชน์ ใช้หรดาลและมโนศิลาแทนดินเหนียว ใช้น้ำมันแทนน้ำ ก่อด้วยอิฐทองคำที่มีค่านับแสน ขณะก่อสร้างยังขาดทองคำอยู่จำนวนหนึ่ง พระอรหันต์ขีณาสพองค์หนึ่งจึงอาสานำข่าวบุญไปแจ้งชาวนคร ท่านไปสู่ตระกูลช่างทองซึ่งขณะนั้นนายช่างทองกำลังทะเลาะกับภรรยาอยู่ เมื่อพระเถระกล่าวเชิญชวนว่าทองสำหรับทำหน้ามุขที่พระเจดีย์ยังไม่พอ นายช่างทองก็หงุดหงิดเพราะความโกรธภรรยา จึงตะคอกไปว่าท่านจงโยนพระศาสดาของท่านลงในน้ำแล้วจงไปเสีย
ฝ่ายภรรยาได้ยินอย่างนั้นก็ตกใจ รีบเตือนสติสามีว่าท่านโกรธดิฉันก็ควรจะด่าหรือตีดิฉันเท่านั้น เหตุใดจึงทำเวรในพระพุทธเจ้า นายช่างทองจึงเข้าไปหมอบลงแทบเท้าพระเถระอ้อนวอนขอให้อดโทษ พระเถระบอกว่าอาตมาไม่ได้ถูกท่านว่ากล่าวอะไรเลย ท่านจงให้พระศาสดาอดโทษให้เองเถิด พร้อมแนะให้ทำหม้อดอกไม้ทองคำสามใบบรรจุไว้ภายในพระเจดีย์ บุตรชายเห็นว่ากิจที่เกิดกับบิดาย่อมเป็นภาระของบุตรด้วย จึงร่วมทำหม้อดอกไม้ทองคำกับบิดา ทั้งสองสละทองคำจำนวนมากทำหม้อทองคำอย่างประณีตงดงาม แล้วนำบรรจุในพระเจดีย์และไปกราบขอขมาพระบรมศาสดาเบื้องหน้ามหาสุวรรณเจดีย์
สรุปว่าด้วยวิบากกรรมแห่งการกล่าวคำดูหมิ่นพระศาสดาผู้ทรงพระคุณอันยิ่งใหญ่ เป็นเหตุให้ตลอดหนึ่งพุทธันดรเขาถูกทิ้งลงแม่น้ำมาแล้วถึงเจ็ดอัตภาพ ส่วนผลแห่งการบูชาพระกัสสปสัมมาสัมพุทธเจ้าด้วยหม้อดอกไม้ทองคำที่วิจิตรงดงาม กระทำด้วยจิตอันเลื่อมใสศรัทธาในพระคุณของพระบรมศาสดา ด้วยอานุภาพบุญนี้ในปัจจุบันชาติภูเขาทองคำจึงผุดขึ้นเพื่อเขาและบุตรชายคนเล็ก และมีเพียงสองคนนี้ที่นำทองคำจากภูเขานั้นมาได้ นับเป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นจริงในครั้งพุทธกาลและเล่าขานสืบต่อกันมากระทั่งปัจจุบัน
สอนว่าเพราะท่านถึงจุดอิ่มตัวจึงสละออกจากสมบัติได้ แล้วให้ลองดูตัวเราว่าอิ่มในเรื่องสมบัติแล้วยัง จนเบื่อแล้วหรือยัง หรือเราจะเบื่อความจนมากกว่า แต่ของท่านเบื่อความรวย คนที่รวยจนเบื่อไม่ได้มีอยู่ท่านคนเดียว มีกับผู้มีบุญทุก ๆ ท่านที่ทำบุญพิเศษอย่างนี้ พอถึงจุดหนึ่งจะเข้าใจว่าสมบัติคือเครื่องมือสำหรับสร้างบารมี จึงนำออกไปทำทานอย่างยิ่งใหญ่ นี่คือข้อคิดที่เราต้องย้อนมองว่าเราจะเป็นได้เพียงผู้ร่วมบุญแค่นั้นหรือ แล้วได้วิหารน้อยมาเป็นที่อยู่ธุดงค์ ซึ่งการร่วมบุญเพราะจำเป็นต้องใช้มันนั้นจะไปนึกว่าเป็นบุญตอนไหน แต่ถ้าสร้างบุญแล้วก็เหมือนของขวัญที่ลอยมาจากนภากาศเฉพาะผู้มีบุญ เหมือนภูเขาทองที่ผุดขึ้นหลังบ้านชฎิลเศรษฐี บุญอะไรที่ทำได้ยากบุญนั้นจะนำมาถึงความปลื้มปีติ
เล่าว่าพระเดชพระคุณหลวงปู่ท่านปลื้มอยู่บุญหนึ่ง คือคราวที่ท่านออกบิณฑบาตไม่ได้อาหารเลย สามวันต้องดื่มน้ำเข้าไป วันที่สามได้อาหารมาข้าวปั้นหนึ่งกับกล้วยผลหนึ่ง กำลังจะฉันก็เห็นแม่สุนัขลูกอ่อนผอมโซจนเห็นโครงกระดูก หอบแฮ่ก ๆ มายืนอยู่ข้างหน้า มองด้วยดวงตาวอนขอ ท่านจึงแบ่งให้ครึ่งปั้นครึ่งผล พอปรากฏว่ามันไม่กินกล้วยกินแต่ข้าว ท่านก็ไม่ยอมหยิบกลับเพราะบริจาคไปแล้ว จึงเหลือข้าวครึ่งปั้นกับกล้วยครึ่งผล ท่านมาเล่าให้ฟังตอนใกล้มรณภาพจนไม่อยากจะพูดแล้ว แต่เล่าทีแรกก็ยังละเลิงเบิกบานปีติ จึงย้ำว่าบุญเสาแก้วพันปีไม่ใช่ว่าจะมีง่าย ๆ
ย้ำว่าเรารู้อยู่ว่าเรามาสร้างมหารัตนวิหารคด ซึ่งจะเป็นที่รองรับพุทธบริษัทสี่ทั่วโลก โดยเฉพาะพุทธบุตรทั่วโลกจำนวนมหาศาลเรือนล้าน เราจึงมีโอกาสได้มาเห็นเนื้อนาบุญและได้บำเพ็ญบุญ เป็นทางมาแห่งบุญ วันนี้จึงเป็นเรื่องที่ต้องทำความเข้าใจกันให้ชัดเจน เพราะเมื่อวานไม่มีเวลา แล้วเข้าสู่เรื่องจักรแก้วที่จะประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ยอดมหาปูชนียาจารย์ผู้ค้นพบวิชชาธรรมกาย
สปอตประกาศว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นได้ยากในโลกได้เกิดขึ้นแล้ว จักรแก้วคือประธานแห่งรัตนะเจ็ด ทิพยสมบัติคู่บุญของพระเจ้าจักรพรรดิ มีอานุภาพมากที่สุด บันดาลความสุขความสำเร็จได้ตามความปรารถนา ได้จำลองลงมาให้ชาวโลกประจักษ์ถึงอานุภาพของพระพุทธศาสนาและวิชชาธรรมกาย เชิญผู้มีบุญทุกท่านร่วมกันอัญเชิญจักรแก้วประดิษฐาน ณ มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี วันที่ 31 ธันวาคม พุทธศักราช 2548 เวลา 17 นาฬิกา ปฏิมากรรมอันทรงคุณค่านี้จะชี้นำชาวโลกให้หันมาศึกษาเป้าหมายชีวิตที่แท้จริง
ช่วงเพลงยิ้มแล้วรวยคั่นก่อนเข้าจดหมายกรณีศึกษา มีท่อนร้องว่าใครให้หวย ยิ้มแล้วรวย
ผู้เขียนเป็นผู้หญิงที่ไม่สบายใจในความเป็นไปของชีวิตหลายอย่าง บ่อยครั้งรู้สึกว่าทำไมต้องมาตกอยู่ในสภาพเช่นนี้ แต่เมื่อได้ฟังคำสอนของครูไม่ใหญ่ทางช่อง DMC ก็ทำใจและเข้าใจอะไรได้ดีขึ้น บอกว่าชีวิตตัวเองไม่ต่างอะไรกับละครเรื่องหนึ่ง เริ่มส่อแววว่าจะมีปัญหาครอบครัวตั้งแต่ครั้งที่สนิทสนมกับผู้ชายคนหนึ่งซึ่งอยู่ในฐานะลูกพี่ลูกน้อง เพราะปู่ของทั้งสองเป็นพี่น้องกัน เขาเป็นคนเก่งมีความรู้ความสามารถมากด้านคอมพิวเตอร์ จนผู้เขียนทึ่งและประทับใจ ทั้งสองใกล้ชิดกันจากการที่เขามาสอนคอมพิวเตอร์ให้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าวันวานยืมหนังสือธรรมะ วันนี้มาสอนคอมพิวเตอร์ เชื่อมใจกันด้วยคอมพิวเตอร์ เมื่อเวลาผ่านไปความรู้สึกก็แปรเปลี่ยนจากพี่น้องเป็นเขาเริ่มหลงรัก และบอกว่าจะทำทุกวิถีทางเพื่อแต่งงานกับผู้เขียนให้ได้
ญาติไม่เห็นด้วยที่ทั้งสองจะแต่งงานกัน เพราะการแต่งงานระหว่างเครือญาติจะทำให้ลูกที่คลอดมามีความผิดปกติ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าในสมัยพุทธกาลต้นตระกูลของพระบรมศาสดาก็แต่งงานกันในตระกูล พี่กับน้องแต่งงานกันไล่เรื่อยมา แต่ก็ดีทั้งนั้น ทั้งเฉลียวฉลาดปกครองประเทศชาติได้ดี พระองค์เองก็ปกติสูงสง่างดงาม แปลกดีเหมือนกัน จึงสรุปว่ามันต้องขึ้นอยู่กับบุญที่แต่ละคนได้สร้างไว้
ฝ่ายชายไม่ยอมและไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ยืนยันว่าหากไม่ได้แต่งงานกับผู้เขียนเขาจะฆ่าตัวตาย และห้ามผู้เขียนไปแต่งงานกับใครอีกด้วย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าความรักทำให้คนตาเหล่อย่างนี้ เขาพยายามทำทุกอย่างเพื่อให้ผู้เขียนเห็นใจและเลือกเขาคนเดียว ไปพูดกับคุณแม่ของผู้เขียนว่าต้องยกลูกสาวให้เขาเท่านั้น เพราะยังไงเขาก็จะพาไปจดทะเบียนสมรสให้ได้ ซึ่งคุณแม่ก็ได้แต่ทักท้วงว่าจะจดได้อย่างไรยังไม่ทันแต่งงานกันเลย ด้วยเหตุนี้จึงต้องตั้งงานแต่งงานขึ้น แม้พ่อแม่ฝ่ายชายจะรับไม่ได้ แต่ความดันทุรังของเขาก็ทำให้การแต่งงานเกิดขึ้นจนได้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่ามันแล้วแต่เราต่างหาก ถ้าเราไม่แต่งก็ดูสิว่าเขาจะตายไหม
ฝ่ายชายไปหาพ่อแม่บุญธรรมมาสู่ขอผู้เขียนแทน เพราะพ่อแม่จริงไม่ยอมมาขอ เขาจึงยอมไปเป็นลูกบุญธรรมคนอื่นเพื่อให้มาสู่ขอ ผู้เขียนก็ใจอ่อนและอ่อนใจทีหลัง อยู่กินกันได้หนึ่งปีก็ให้กำเนิดบุตรหญิงหนึ่งคนหน้าตาน่ารัก หมอบอกว่าปกติดีทุกอย่าง ไม่มีวี่แววของปัญหาจากการแต่งงานในเครือญาติเลย สามีทั้งรักทั้งหวงลูกสาวมาก แต่หวงได้ห้าเดือนทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เพราะลูกมีอาการผิดปกติ พัฒนาการเชื่องช้า ไม่สบตาคน ขาผิดปกติเดินไม่ได้ เกรี้ยวกราดง่าย ชอบหยิกทำร้ายคนรอบข้างและตีคนอื่นด้วยอาการก้าวร้าวรุนแรง ทำให้สามีรับไม่ได้ บ่อยครั้งที่ทะเลาะกันอย่างรุนแรงเรื่องลูกสาว สามีผลักภาระการดูแลทั้งหมดมาให้ผู้เขียน และถ้าอยู่ต่อหน้าคนอื่นเขาจะไม่กล้าแสดงให้ใครรู้ว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเขา
ครูไม่ใหญ่เล่ามุกคนไปหาหมอที่ถูกถามว่าเป็นอะไรแล้วตอบว่าอาย จนหมอบอกว่าไม่ต้องอายมีอะไรก็บอกมา สุดท้ายเพิ่งรู้ว่าอาการนั้นคือคำว่าอาย แล้วโยงว่าสามีก็อายเหมือนกันที่ตัวเองแต่งงานกับเครือญาติแล้วทำให้มีลูกสาวผิดปกติ สภาพในครอบครัวจึงไม่มีความสุข ต่อมาทั้งสองทะเลาะกันอีก แล้วเขาก็ตัดสินใจหนีไปจนผู้เขียนไม่สามารถติดต่อได้อีกเลย คือหนีทั้งลูกทั้งแม่ ผู้เขียนเสียใจมากเหมือนโดนทอดทิ้งให้เลี้ยงลูกที่มีอาการผิดปกติอยู่เพียงลำพัง ทุกวันนี้รู้สึกสับสนเหมือนตัวเองคิดผิดที่เลือกแต่งงานกับเขา ครูไม่ใหญ่ปลอบว่าถ้าใจอ่อนก็จะอ่อนใจอย่างนี้ ต้องตั้งใจแข็ง ๆ หน่อย แล้วชวนนักเรียนทั่วโลกส่งกำลังใจว่าอย่าท้อ
ช่วงเพลงส่งกำลังใจให้ผู้เขียนจดหมาย เนื้อร้องถึงการประคองหัวใจที่เจ็บช้ำ เมื่อเส้นทางมืดมนขาดคนเคียงข้าง ให้ดอกไม้จากน้ำใจเป็นแรงให้สู้ เพราะสู้เท่านั้นจึงจะชนะ
ครูไม่ใหญ่ให้กำลังใจว่าต้องสู้เท่านั้นจึงจะชนะ และสู้อย่างถูกหลักวิชา โดยลืมอดีตที่ผิดพลาดแล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ด้วยการสั่งสมบุญและความดีงาม เลี้ยงลูกไปด้วยใจใส ๆ แล้วเข้าสู่เรื่องพ่อของสามี ซึ่งเดิมมีอาชีพรับเหมาก่อสร้าง ต่อมารู้สึกว่าตัวเองมีองค์และสามารถทำนายเหตุการณ์อนาคตได้ค่อนข้างแม่น จึงเปลี่ยนอาชีพมาเป็นคนทรงโดยมีเทพเจ้าของจีนมาเข้า ทรงเพื่อปัดเป่าทุกข์ให้ผู้คนและทรงเพื่อบอกตำแหน่งที่ฝังศพ ต่อมาท่านก่อตั้งมูลนิธิที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง กิจกรรมส่วนใหญ่คือการล้างป่าช้าศพไร้ญาติตามที่ต่าง ๆ ทั่วประเทศ ซึ่งเชื่อกันว่าได้บุญใหญ่ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าบุญใหญ่ตามความเชื่อนะ
อธิบายว่าการจะบอกตำแหน่งศพต้องทำพิธีทรงเจ้า โดยพ่อสามีจะใส่ชุดขาวและมีแผ่นสีแดงเขียนตัวอักษรจีนแผ่นใหญ่ไว้ที่หน้าอก พอเทพเจ้าเข้าเสียงก็จะสั่นเปลี่ยนไป ครูไม่ใหญ่แทรกว่าแปลกที่เวลาเข้าทำไมต้องมีเสียงสั่นเพื่อให้มั่นใจว่าแตกต่างจากคนเดิม บางทีคนทรงก็ทำเสียงเองและส่วนใหญ่ก็ทำเอง ตอนเข้าทรงท่านสามารถอ่านหนังสือจีนออกทั้งที่ปกติไม่รู้หนังสือจีนเลย แล้วถือไม้อันหนึ่งเดินไปบริเวณที่รู้ว่ามีศพ เอาธงสีแดงไปปัก ถ้าปักที่ใดก็รู้กันว่ามีศพไร้ญาติอยู่และให้ขุดได้ มูลนิธินี้มีคนเชื่อถือศรัทธามาก มีคนมาบริจาคช่วยมูลนิธิหลายล้านบาท
การล้างป่าช้าแต่ละครั้งมีคนมาเป็นพัน ๆ คน เมื่อถึงช่วงพิธีสมาชิกทุกคนจะแต่งชุดขาว นั่งรถทัวร์เดินทางไปขุดศพหลายคันรถบัส บางคนก็ขับรถยนต์ตามไปเอง แต่ละคนจะไปขุดศพอย่างปีติและภูมิใจมาก โดยไม่มีใครกลัวผีหรือรังเกียจศพเลย ใช้มือหยิบกะโหลกและกระดูกชิ้นส่วนต่าง ๆ ขึ้นมาล้างให้สะอาดทุกชิ้น เช็ดทุกซอกทุกมุม ขัดถูจนสะอาดแล้วใส่ถุงพลาสติกขนาดใหญ่แยกเป็นคน ๆ ไว้ ช่วยกันขนมารวมกันที่มูลนิธิเพื่อทำพิธีอุทิศบุญไปให้ ครูไม่ใหญ่ว่าก็ถือว่าเป็นจิตที่มีคุณธรรม เพราะได้ปรารภเหตุนี้ทำบุญ
ครูไม่ใหญ่บอกว่าตอนนี้อยากจะชวนมาล้างบาง จะขอแรงชุดล้างป่าช้ามาช่วยล้างบาง คือล้างน้ำเมาออกไปจากบ้านเมืองของเราให้หมดบางไปเลย อยากจะขอลองหน่อย
รายงานข่าวว่าการรับธุรกิจน้ำเมาเข้าตลาดหลักทรัพย์ไม่สอดคล้องกับประกาศของคณะกรรมการ ก.ล.ต. และผู้มีส่วนได้ส่วนเสียอาจพิจารณาดำเนินคดีในศาลปกครองได้ หากมีข้อเท็จจริงชี้ชัดว่าได้มีนโยบายรับหลักการหรือรับคำร้องขอเพื่อพิจารณาแล้ว วันนี้เวลา 10 นาฬิกา องค์กรเครือข่ายงดเหล้าส่งตัวแทนไปยังสำนักงาน ก.ล.ต. เพื่อยื่นหนังสือให้ข้อมูลด้านกฎหมายเพิ่มเติม บรรยากาศหน้าสำนักงานเนืองแน่นไปด้วยแกนนำกลุ่ม 172 องค์กรเครือข่ายงดเหล้า และกลุ่มผู้นำเยาวชนจาก 50 สถาบันการศึกษาทั่วประเทศ ผู้คัดค้านกว่า 200 คน โดยมีผู้ช่วยเลขาธิการอาวุโสสำนักงาน ก.ล.ต. เป็นผู้รับมอบ ผู้ชุมนุมยืนยันว่าธุรกิจน้ำเมามีผลเสียต่อสังคมทั้งทางตรงและทางอ้อม
ผู้เขียนเล่าว่าพ่อของสามีทำอยู่อย่างนี้จนกระทั่งแก่ และป่วยด้วยโรคปอดเสียชีวิตลงเพราะเป็นคนสูบบุหรี่มาก มูลนิธินี้จึงต้องให้พี่ชายคนโตและสามีของผู้เขียนเป็นผู้สืบทอดดูแล ซึ่งบางครั้งพอมีงานทำบุญมูลนิธิไหว้เทพเจ้า ก็ต้องไปทำหน้าที่เข้าทรงแทนด้วย
คุณตาคุณยายของผู้เขียนมีอาชีพเลี้ยงหมู ไก่ เป็ด ส่งให้เขานำไปฆ่ากิน แต่ไม่ได้ฆ่าเอง เลี้ยงเป็นฟาร์มใหญ่ขนาดหลายไร่ ทำอย่างนี้จนเกือบตลอดชีวิตของท่าน แต่ท่านก็เป็นคนทำบุญตามประเพณี สุดท้ายคุณตาเสียชีวิตด้วยโรคปอดเพราะสูบบุหรี่จัดในวัยประมาณ 80 ปี ส่วนคุณยายเสียชีวิตด้วยโรคอัมพาตในวัย 97 ปี
ผู้เขียนเล่าว่าพี่ชายสมัยเป็นเด็กมักนอนแล้วเห็นองค์พระอยู่กลางท้องเป็นประจำสม่ำเสมอ ทั้ง ๆ ที่ยังไม่เคยรู้จักวัดพระธรรมกายหรือทำบุญอะไรมาก่อนเลย พอโตขึ้นก็ได้มีโอกาสเข้าวัดพระธรรมกายก่อนคนอื่น แล้วตัดสินใจอบรมธรรมทายาท มีผลการปฏิบัติธรรมที่ดีคือเห็นองค์พระ แต่ปัจจุบันเขาพบประสบการณ์แปลก ๆ คือเห็นดวงแก้วลอยเต็มไปหมด ซึ่งครอบครัวยังไม่ทราบว่าเกิดจากอะไร
คำถามชุดแรกถามว่าบุพกรรมใดที่ผู้เขียนและสามีต้องมาพึงพอใจในการแต่งงานระหว่างเครือญาติด้วยกันเอง ตัวผู้เขียน ลูกสาว และสามีทำกรรมอะไรร่วมกันมาหรือไม่ ทำไมต้องมีลูกที่เป็นแบบนี้และควรแก้ปัญหาอย่างไร ทำไมสามียังรักลูกสาวมากในช่วงแรกแต่พอลูกสาวผิดปกติเขาก็ทิ้งไป บุพกรรมใดทำให้ลูกสาวโดนพ่อทิ้ง และทำให้ลูกสาวก้าวร้าวมากชอบหยิกและตบตี ลูกสาวมีสิทธิ์หายไหม มีบุญพอจะเลี้ยงตัวเองได้ไหม และกรรมใดทำให้ญาติทั้งฝ่ายสามีไม่ยอมรับผู้เขียนเลย
คำถามชุดที่สองถามว่าบุญอะไรที่ทำให้พ่อของสามีได้มาเป็นเจ้าของมูลนิธิที่มีคนนับถือเป็นพัน ๆ คน พ่อสามีมีเทพเจ้าจีนมาเข้าจริงหรือไม่ มาเข้าเพื่อประโยชน์อะไร การบอกตำแหน่งศพเกิดประโยชน์อะไรกับเทพเจ้า ชาติก่อนพ่อสามีและคนที่มานับถือมูลนิธินี้เป็นอะไรมา ทำไมจึงพึงพอใจในการล้างป่าช้ามาก อะไรเป็นสาเหตุที่ต้องเกี่ยวข้องกับศพไร้ญาติ พ่อสามีตายแล้วไปไหน การล้างป่าช้าได้บุญหรือไม่ การนำกระดูกมาเข้าพิธีทำบุญแบบจีนทำให้บรรดาศพไร้ญาติได้บุญมากน้อยแค่ไหน คุณตาคุณยายตายแล้วไปไหนและอาชีพส่งหมูเป็ดไก่ให้เขาฆ่าส่งผลอย่างไร พี่ชายที่เห็นองค์พระกลางท้องตอนเด็กและเห็นดวงแก้วรอบตัวคืออะไร และเขามีบุญพอจะบวชอยู่กับหลวงพ่อไหม
ตอบว่าที่ทั้งสองพึงพอใจในการแต่งงานด้วยกันเพราะเคยเป็นคู่กันมา อธิษฐานร่วมกันมา ทำกรรมร่วมกันมา และเพราะติดนิสัยข้ามชาติมา ชาติหนึ่งเคยเกิดในชุมชนที่เป็นเผ่าเล็ก ๆ เหมือนชาวเขา ซึ่งมีประเพณีแต่งงานกันในครอบครัววงตระกูลเดียวกัน ในชาตินั้นผู้เขียนและสามีรักกันมาก ได้สาบานกับป่าเขาว่าสองเราจะอยู่ด้วยกันตลอด โดยให้ป่าเขาเป็นพยาน
ตอบว่าชาตินั้นสามีเป็นคนอารมณ์รุนแรง ชอบทำเหล้าแบบพื้นบ้านโดยมีตัวผู้เขียนช่วยด้วย กินเองบ้าง เลี้ยงคนอื่นบ้างเป็นประจำ ชาตินั้นก็มีลูกด้วยกันแต่ไม่ปัญญาอ่อน แต่การชอบเลี้ยงสุราชาวบ้านทำให้ดึงดูดผู้มีกรรมสุรามาเกิดร่วมกัน ก็คือลูกสาวคนนี้ และเพราะเคยอยู่ร่วมกันมาจึงมาเป็นสามีภรรยากันอีก การแก้ไขคือให้อดทนเลี้ยงลูกไป และสั่งสมบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนาให้มาก บุญนี้จะไปตัดรอนวิบากกรรมให้หนักเป็นเบา ชาตินี้ต้องทำความเข้าใจเรื่องความเป็นจริงของชีวิตและทำใจให้สงบ
ตอบว่าสามีรักลูกสาวมากในช่วงแรกแต่พอผิดปกติก็ทิ้งไป เป็นกรรมใหม่ของสามี แต่เป็นกรรมเก่าของผู้เขียนที่ร่วมมือในการทำเหล้าและเลี้ยงเหล้าชาวบ้าน จนเป็นเหตุให้ครอบครัวเขาทะเลาะกันเพราะเมา คนที่ผลิตน้ำเมา ขายน้ำเมา หรือสนับสนุนน้ำเมาให้เขามีอารมณ์มาดื่มนี่แหละเป็นต้นเหตุ ส่วนลูกสาวมีความผิดปกติทางร่างกายเพราะกรรมเก่าสมัยที่เป็นผู้ชาย ซึ่งกินเหล้าเจ้าชู้และชอบจับสัตว์มามัดขาแล้วฆ่าทำเป็นอาหาร และที่ถูกพ่อทิ้งเพราะกรรมกาเมเจ้าชู้ในอดีตที่ไม่รับผิดชอบต่อลูกที่ตัวเองทำให้เกิด เมาแล้วก็ชอบชกตีทุบต่อยจนคนอื่นบาดเจ็บ
ตอบว่าลูกสาวมีอาการก้าวร้าวมาก ชอบหยิกและตบตี เพราะกรรมสุราที่เมาแล้วชอบด่าว่าและทำร้ายเป็นนิสัยที่ติดข้ามชาติมา ชาตินี้คงจะหายยากเพราะวิบากกรรมยังหนาอยู่ แต่เขามีบุญในระดับพอช่วยเหลือตัวเองได้บ้าง ยังไม่ถึงขนาดเลี้ยงดูตัวเองได้ ให้ค่อย ๆ นำลูกสาวไปทำบุญบ่อย ๆ บุญนี้จะไปตัดรอนวิบากกรรมให้หนักเป็นเบา เบาเป็นหาย และเป็นชาติสุดท้าย ส่วนที่ญาติฝ่ายสามีไม่ยอมรับผู้เขียนเลย เพราะกรรมที่เคยเลี้ยงสุราชาวบ้านในอดีตเป็นอาจิณจนทำให้หลายคนติดสุรา เป็นเหตุให้ทะเลาะกันในแต่ละครอบครัว อีกทั้งผู้เขียนยังขาดบุญในการสงเคราะห์ญาติด้วย
ตอบว่าพ่อของสามีได้มาเป็นเจ้าของมูลนิธิที่มีคนนับถือเป็นพัน ๆ คน เพราะบุญสงเคราะห์โลกของท่าน ที่เคยสงเคราะห์คนยากคนจนในอดีต แต่ท่านเคยนับถือพวกทรงเจ้าผีสางมาก่อน ตายไปในชาตินั้นจึงได้เป็นหัวหน้าของภุมเทวา มีภุมเทวาอยู่ใต้การปกครองจำนวนหนึ่งในเขตของตน เมื่อจุติมาเกิดเป็นมนุษย์ในชาตินี้เป็นพ่อสามี จึงมีความพึงพอใจเป็นร่างทรงเพราะมีเชื้อเก่า และมีภุมเทวานิสัยเดียวกัน ธาตุตรงกัน รสนิยมเดียวกันมาเข้าทรงจริง ๆ จึงชี้ตำแหน่งหลุมศพเก่าได้ถูกต้องแม่นยำ
ตอบว่าภุมเทวาที่มาเข้าทรงมีความคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นบุญ และเชื่อว่าได้ช่วยกายสัมภเวสีที่เร่ร่อนอยู่ให้หมดห่วงอาวรณ์ในสุสานแล้วไปเกิด นี่คือความเชื่อของภุมเทวาในการล้างป่าช้า ครูไม่ใหญ่ว่าเห็นไหมคนไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นบุญ ต้องดูบุญกิริยาวัตถุสิบ ภุมเทวาก็ได้ประโยชน์จากการปรารภเหตุนี้สร้างบุญแบบของเขาแบบจีน ซึ่งก็มีบุญบ้าง ทำให้เขาได้ขยายเขตปกครองดูแลภุมเทวาอื่นมากขึ้น แต่ไม่ได้มากเพราะเป็นบุญปนโมหะ ปนความไม่เข้าใจเรื่องความจริงของชีวิต และที่พ่อสามีกับคนที่นับถือมูลนิธิพึงพอใจการล้างป่าช้ามาก เพราะมีความเชื่อผิด ๆ อย่างนี้ติดข้ามชาติมา ความเชื่อของคนว่าทำอย่างนี้เป็นบุญยังไม่สมบูรณ์ ต้องเป็นความเชื่อจากท่านผู้รู้ที่แจ้งตลอดหมดกิเลสและมีญาณทัศนะ ส่วนที่ต้องมาเกี่ยวข้องกับศพไร้ญาติเพราะเคยชอบทำบุญสงเคราะห์โลกในทางนี้ คือซื้อโลงศพซื้ออุปกรณ์พวกนี้
ตอบว่าพ่อสามีตายแล้วก็ไปเป็นหัวหน้าภุมเทวาเหมือนเดิม แต่มีเขตการปกครองภุมเทวาดีกว่าก่อนมาเกิดเป็นมนุษย์หน่อยหนึ่ง เดิมปกครองระดับหมู่บ้าน คราวนี้ขยายเป็นสองหมู่บ้าน และบางครั้งก็ต้องมาลงทรงในงานสำคัญใหญ่ ๆ ส่วนการล้างป่าช้าได้บุญในระดับสงเคราะห์โลก ซึ่งส่งให้ไปสู่สุคติแต่ไม่สูงนัก มักอยู่ในภูมิของภุมเทวา รุกขเทวา อย่างมากก็อากาศเทวา เหมือนพ่อสามีที่เป็นตัวอย่าง ส่วนการนำกระดูกมาเข้าพิธีแบบจีน บรรดาวิญญาณของศพไร้ญาติที่ยังไม่ได้ไปเกิดและวนเวียนเป็นกายสัมภเวสีเร่ร่อนแถวนั้น บาง ๆ ตนก็จะได้บุญนี้ไปเกิดใหม่เป็นมนุษย์ แต่อยู่ในระดับล่างสุดที่ชีวิตลำเค็ญ เพราะตอนเป็นมนุษย์ไม่ได้สร้างบุญไว้
ตอบว่าคุณตาคุณยายตายแล้วมีบุญที่ทำตามประเพณีบ้าง จึงทำให้ไม่ได้ไปเกิดในมหานรกหรือยมโลก เพราะจริง ๆ การเลี้ยงสัตว์ส่งไปให้เขาฆ่านั้นต้องไปมหานรก อย่างน้อยก็ไปยมโลก แต่บุญตามประเพณีมาอุ้มไว้ ทำให้ไปอยู่ในระดับสัมภเวสี ภุมเทวา อสุรกาย แต่เพราะจิตท่านผูกพันกับสัตว์ที่ตัวเองเลี้ยงไว้ขายอย่างหมู เป็ด ไก่ จึงทำให้ท่านต้องไปเข้าท้องสัตว์เหล่านี้ โดยเริ่มต้นจากเป็นหมูก่อน ตอนนี้กำลังเป็นหมูที่ถูกเลี้ยงให้เขานำไปฆ่ามาหลายรอบแล้ว จึงยังไม่อาจรับบุญที่อุทิศไปให้ได้
ตอบว่าพี่ชายเคยบวชมาหลายชาติ บางชาติก็บวชสั้น บางชาติก็บวชยาว แต่ในชาตินี้เขาตัดสินใจบวชตลอดชีวิต จะได้เป็นผังที่ดีติดตามไปในภพเบื้องหน้า ไม่ใช่บวชไปวันต่อวันเป็นพระวันต่อวันเพราะเดี๋ยวก็หมดชาติแล้ว ส่วนตัวผู้เขียน ลูกสาว พี่ชาย คุณพ่อและคุณแม่ ก็เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแบบกองเสบียง
ท่องบทประจำวันว่าสิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
ช่วงอ่านรายชื่อผู้ร่วมบุญเป็นเจ้าภาพโครงการเสาแก้วพันปีก่อนปิดรายการ โดยเอ่ยถึงเสาต้นละสองพันบาท จำนวนสามร้อยต้น
ท่องคำขวัญว่าพุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว พุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน เรื่องส่วนตัวให้วางอุเบกขา เรื่องพระศาสนาให้เอาอุเบกขาวาง จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวง และธรรมกายคือพระในตัวคุณ แล้วชวนพร้อมใจกันสวดสรรเสริญคุณของพระรัตนตรัย โดยหันลำโพงไปทางภาคใต้ของผืนแผ่นดินไทยและสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้