บุญกิริยาวัตถุ 10

อธิบายว่าคนมักบวกลบคูณหารแล้วคิดเองว่าอีกนานจะถึงอายุขัยเฉลี่ยของมนุษย์ แต่ความจริงบางคนตายก่อน บางคนตายเท่า และมีน้อยที่ตายมากกว่าอายุเฉลี่ย ความตายไม่มีนิมิตหมายบอกล่วงหน้าเลยว่าจะตายวันไหน ที่ไหน อย่างไร นาน ๆ จะมีผู้มีญาณทัสสนะรู้วันตายของตัว แต่ 99.94 เปอร์เซ็นต์ไม่มีโอกาสล่วงรู้ จึงต้องเตรียมตัวตายให้ถูกหลักวิชา ไม่ใช่คิดว่าไหน ๆ จะตายแล้วก็รีบแสวงหาความสุขทางโลกไปเที่ยวสนุกสนาน แต่ต้องเตรียมด้วยการสั่งสมบุญบารมี ทั้งบุญกิริยาวัตถุสิบประการ หรือทานศีลภาวนา หรือบำเพ็ญบารมีสิบทัศน์ ให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้

บอกว่าจะถามแต่นักเรียนในห้องอย่างเดียวไม่ได้ ต้องให้นักเรียนที่อยู่บ้านกลิ้งกลางเข้ามาด้วยว่าจะเอาแบบไหน ทบทวนอีกครั้งว่าเวอร์ชัน 5 ด้านหลังจะเป็นจักร เพราะวันนั้นจะมาสถาปนาอัญเชิญจักรมาประดิษฐานเป็นครั้งแรกของโลกในยุคนี้ และการอยู่ธุดงค์ปีใหม่ที่มีภูเขาทองของคุณยายก็เป็นครั้งแรกของโลกเหมือนกัน ระหว่างรอผลก็ให้มาศึกษาเรื่องบุญกิริยาวัตถุ 10

การ์ตูนที่พี่นาโอมิอธิบายบุญกิริยาวัตถุ 10 ให้น้องแป้งฟังทีละข้อ คือทานมัยจากการตักบาตรและหยอดกระปุกมณีทวีบุญ ศีลมัยจากการอาราธนาศีลห้าทุกวันและรักษาศีลแปดทุกวันพระ ภาวนามัยจากการนั่งสมาธิก่อนนอนและนึกถึงองค์พระ อปจายนมัยจากการอ่อนน้อมต่อพ่อแม่และพระ เวยยาวัจจมัยจากการช่วยเหลือกิจที่ชอบ ปัตติทานมัยจากการกรวดน้ำแผ่เมตตา ปัตตานุโมทนามัยจากการอนุโมทนาบุญ ธรรมสวนมัยจากการดู DMC ธรรมเทศนามัยจากการอธิบายธรรมและชวนคนติดจานดาวธรรม และทิฐุชุกรรมจากการทำความเห็นให้ตรงว่าบาปบุญนรกสวรรค์มีจริง สรุปว่าบุญกิริยาวัตถุ 10 ทำได้ทุกวันทำได้ทุกคนเพราะง่ายนิดเดียว

อธิบายว่าจริง ๆ เราเคยตายมานับครั้งไม่ถ้วน ซึ่งคำสอนเรื่องเวียนว่ายตายเกิดมีในพระพุทธศาสนาและมีในศาสนาพราหมณ์ด้วย ทุกคนอยากไปสวรรค์และอยากตายสบาย ๆ เหมือนหลับแล้วตื่นขึ้นบนสวรรค์ แต่ไม่ง่ายอย่างนั้นถ้าไม่รู้หลักวิชา หลักวิชาคือใจหมองหรือใจใส ใจใสก็ไปดี ใจหมองก็ไปอบาย ใจจะใสได้ต้องสั่งสมบุญ ซึ่งต้องรู้ว่าอะไรเรียกว่าบุญ ทำอย่างไร เช่นบุญกิริยาวัตถุสิบหรือทานศีลภาวนา ซึ่งเป็นความรู้สากล เพราะสวรรค์และนรกเป็นของกลางเหมือนโลกมนุษย์ที่ทุกเชื้อชาติศาสนาอยู่ร่วมกันได้ ใครทำผิดกฎแห่งกรรมซึ่งเป็นกฎสากลก็ต้องไปอบาย จะรู้หรือไม่รู้ จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตาม

ตอบว่าภุมเทวาที่มาเข้าทรงมีความคิดว่าสิ่งเหล่านี้เป็นบุญ และเชื่อว่าได้ช่วยกายสัมภเวสีที่เร่ร่อนอยู่ให้หมดห่วงอาวรณ์ในสุสานแล้วไปเกิด นี่คือความเชื่อของภุมเทวาในการล้างป่าช้า ครูไม่ใหญ่ว่าเห็นไหมคนไม่เข้าใจว่าอะไรเป็นบุญ ต้องดูบุญกิริยาวัตถุสิบ ภุมเทวาก็ได้ประโยชน์จากการปรารภเหตุนี้สร้างบุญแบบของเขาแบบจีน ซึ่งก็มีบุญบ้าง ทำให้เขาได้ขยายเขตปกครองดูแลภุมเทวาอื่นมากขึ้น แต่ไม่ได้มากเพราะเป็นบุญปนโมหะ ปนความไม่เข้าใจเรื่องความจริงของชีวิต และที่พ่อสามีกับคนที่นับถือมูลนิธิพึงพอใจการล้างป่าช้ามาก เพราะมีความเชื่อผิด ๆ อย่างนี้ติดข้ามชาติมา ความเชื่อของคนว่าทำอย่างนี้เป็นบุญยังไม่สมบูรณ์ ต้องเป็นความเชื่อจากท่านผู้รู้ที่แจ้งตลอดหมดกิเลสและมีญาณทัศนะ ส่วนที่ต้องมาเกี่ยวข้องกับศพไร้ญาติเพราะเคยชอบทำบุญสงเคราะห์โลกในทางนี้ คือซื้อโลงศพซื้ออุปกรณ์พวกนี้

อธิบายว่าการมาอยู่ธุดงค์ปีใหม่มีวัตถุประสงค์เพื่อมาทบทวนบุญของเราตั้งแต่วันที่ 1 มกราคม 2548 จนถึงวันสุดท้ายของปี ว่าเราสั่งสมบุญได้ทุกวันไหม ครบไหม ครบทุกวันแต่ครบทุกเรื่องไหม ครบในบุญกิริยาวัตถุสามหรือบุญกิริยาวัตถุสิบหรือเปล่า หรืออยู่ในหมวดของบารมีสิบทัศ คือทานบารมี ศีลบารมี เนกขัมมะ ปัญญา วิริยะ ขันติ สัจจะ อธิษฐาน เมตตา อุเบกขา อย่างไร

ย้ำว่าการบวชนั้นใครก็พอบวชได้ แต่บวชแล้วสั่งสมบุญบารมีบำเพ็ญสมณธรรมอย่างท่านนั้นไม่ใช่ง่าย เป็นชีวิตที่สมบูรณ์ ต้องมาทบทวนให้ฟังเพราะนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกบางท่านอาจไม่ได้ยิน ท่านครบทั้งทาน ทั้งศีล ทั้งภาวนา ครบบุญกิริยาวัตถุสิบ ทำหน้าที่ยอดกัลยาณมิตร โดยเฉพาะกับโยมแม่ถือว่าเป็นอภิชาตบุตร เป็นลูกแก้ว

อ่านจดหมายเด็กหญิงชื่อเล่นน้องปุ๊กกี้ ที่ชวนเพื่อน ๆ ร่วมทำบุญวัดละบาทจนครบ 238 วัด และเมื่อรู้เรื่องบุญกิริยาวัตถุ 10 ก็เห็นว่าแผนกโภชนาการเป็นทางมาแห่งบุญ จึงไปช่วยงานและได้ไปยืนต้อนรับหลวงพ่อ เธอบอกเหตุที่ต้องทำบุญเองว่าเพราะบุญไม่มีขาย ครูไม่ใหญ่ย้ำตามว่าอยากได้บุญก็ต้องทำเอง

เตือนว่าวันพรุ่งนี้เป็นวันพระ แรมแปดค่ำเดือนสิบสอง เราเป็นชาวพุทธก็ต้องไปทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา เข้าวัด ให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ฟังธรรม สั่งสมบุญด้วยบุญกิริยาวัตถุสิบประการ บ้านใครอยู่ใกล้วัดไหนก็ไปวัดนั้น วัดที่บรรพบุรุษของเราสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นแหล่งแสวงบุญสร้างบารมีและแสวงหาความรู้ที่แท้จริงของชีวิต อย่าให้เป็นวัดร้าง ให้มีความเจริญรุ่งเรือง วันนี้ก็ต้องเตรียมอาหารอร่อย ๆ เครื่องไทยธรรม และความตั้งใจที่ดีที่จะไปฟังธรรม

ย้ำให้แต่งเนื้อแต่งตัวด้วยรอยยิ้มทั้งในบ้านและนอกบ้าน แล้วบอกว่าพรุ่งนี้เป็นวันอาทิตย์และเป็นวันพระแรม 8 ค่ำ เดือน 2 ชวนไปวัดที่อยู่ใกล้บ้าน เพื่อบำเพ็ญบุญกิริยาวัตถุสิบประการ อย่างน้อยคือทาน ศีล ภาวนา ไปทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา ศึกษาและปฏิบัติธรรม นักเรียนใหม่ให้มาศึกษาที่วัดพระธรรมกายวันพรุ่งนี้ ซึ่งเตรียมสถานที่ต้อนรับไว้อย่างดี

ครูไม่ใหญ่ว่าทางมาแห่งบุญมีสิบประการ เรียกว่าบุญกิริยาวัตถุสิบ คือวิธีทำบุญ ทำอย่างนี้บุญจึงเกิด เป็นคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า นักเรียนใหม่แม้เป็นชาวพุทธแต่ถามจริงก็ตอบไม่ได้หรือตอบไม่ครบ พรุ่งนี้เป็นวันพระแรมแปดค่ำเดือนสี่ นอกจากติดป้ายแล้วให้เตรียมไปสร้างบุญที่วัดใกล้บ้านที่ปู่ย่าตายายบรรพบุรุษสร้างไว้ เตรียมไทยธรรมไปเลี้ยงพระ ทำนุบำรุงพระพุทธศาสนา พระได้กำลังจากอาหารไปทำความเพียรทำพระนิพพานให้แจ้ง แล้วจะให้สองสาวมาปุจฉาวิสัชนาเรื่องบุญกิริยาวัตถุสิบ

เทปละครสั้นเรื่องบุญกิริยาวัตถุสิบ พี่สาวปลุกน้องแป้งไปตักบาตรแล้วชมว่าหนูรักการทำบุญ อธิบายว่าทำกันอยู่ทุกวันแล้ว ข้อหนึ่งทานมัย บุญจากการให้ทาน เช่นตักบาตรตอนเช้า ถวายภัตตาหารที่วัด เก็บค่าขนมหยอดกระปุกมณีทวีบุญ (ช่วงข้อสองศีลมัย Whisper ถอดซ้ำวนจนอ่านไม่ได้) ข้อสามภาวนามัย เช่นนั่งสมาธิก่อนนอน ไปวัดนั่งสมาธิวันอาทิตย์ นึกถึงองค์พระกลางท้องทั้งวัน ข้อสี่อปจายนมัย บุญจากการประพฤติอ่อนน้อม เช่นสวัสดีพ่อแม่ก่อนออกจากบ้าน กราบเท้าพ่อแม่ก่อนนอน นั่งพนมมือรอพระเดินผ่าน พูดจาไพเราะมีหางเสียง

ละครสั้นต่อ ข้อห้าไวยาวัจจมัย บุญจากการช่วยเหลือกิจที่ชอบ เช่นตื่นช่วยพ่อแม่เตรียมอาหารตักบาตร ทำความสะอาดบ้าน เก็บขยะที่วัด ข้อหกปัตติทานมัย บุญจากการให้ส่วนบุญ เช่นกรวดน้ำหลังตักบาตร แผ่เมตตาก่อนนอน ข้อเจ็ดปัตตานุโมทนามัย บุญจากการอนุโมทนา ช่วงข้อแปดถึงข้อเก้า Whisper ถอดมั่วปนภาษาต่างประเทศจนอ่านไม่ได้ ข้อสิบฟังธรรม เช่นเปิดดีเอ็มซีดูฝันในฝันทุกวัน จากนั้นมีบรรทัด jingle ซ้ำราวหนึ่งนาทีก่อนตัวละครชวนกันไปรับบุญทำความสะอาด