ep015 ผังเวลา 62 ช่วง
ธุดงค์ปีใหม่ 2549 (94) วัดพระธรรมกาย (73) เสาแก้วพันปี (69) ดุสิตบุรี (67) คุณยายอาจารย์จันทร์ ขนนกยูง (63) สี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ (55) หยุดใจนิ่ง (52) มหาวิหารพระมงคลเทพมุนี (50) โชติกเศรษฐี (48) ภุมเทวา (47) กองเสบียง (45) ยุวกัลยาณมิตร (45) อัญเชิญจักรแก้ว (44) วิหารน้อย (43) ชฎิลเศรษฐี (42) องค์พระในกลางกาย (42) กฎแห่งกรรม (39) ใจใส (39) จดหมายเด็ก (37) กฐิน 2548 (35) อนุโมทนาบุญ (33) ตัดรอนวิบาก (32) มรณานุสติ (30) เร่งเสาแก้วพันปี 300 ต้น (30) ทบทวนบุญ (28) ปาณาติบาต (25) สมบัติจักรพรรดิ (25) เมณฑกเศรษฐี (24) พระเจ้าจักรพรรดิ (23) จักรแก้ว (22) บุพกรรม (20) ยมโลก (20) ใจหมอง (20) อบายมุข (19) เขาให้ผมเป็นมือปืนทวงหนี้ (18) 238 วัด (16) ภูเขาทอง (15) มหาวิหารคุณยายอาจารย์ (15) รัตนะเจ็ด (15) คบคนพาล (14) ไม่ประมาท (13) เจ้าภาพ (12) เสื้อธุดงค์ปีใหม่ (11) บวชตลอดชีวิต (10) กรรมเจ้าชู้ (9) บุญกิริยาวัตถุ 10 (9) บุญชัย เบญจรงคกุล (9) ดื่มสุรา (8) ตักไม่พร่อง (8) สงเคราะห์ญาติ (7) โรคเบาหวาน (7) ปิดอบายไปสวรรค์ (6) ลงทะเบียนธุดงค์ (6) ทหารพระราชา (5) อุบัติเหตุ (5) เวียนว่ายตายเกิด (5) กฐิน 2549 (4) กติกาชีวิต (4) กรอกน้ำทองแดง (4) กำลังใจพระภาคใต้ (4) บุญต่อบุญ (4) บุญไหลต่อเนื่องเจ็ดวัน (4) มหาสมณะเทวบุตร (4) มือปืนทวงหนี้ (4) ลานธรรม (4) 266 วัดชายแดนใต้ (3) กฎสากล (3) จักรแก้วดูดสมบัติ (3) ดร.ประกอบ จิรกิติ (3) ปกป้องพระพุทธศาสนา (3) ปิดงบบุญประจำปี (3) เติมบุญใหม่ (3) โรคตับแข็ง (3) กองพันรัตนะเจ็ด (2) จุลจักรพรรดิ (2) ทรมานสัตว์ (2) บรมจักรพรรดิ (2) บาปได้ช่อง (2) บุญบวช (2) บุญบวชอุทิศให้ (2) ปล่อยเงินกู้ (2) พนันบอล (2) ภาพแม่บุญธรรมที่หน้าผาก (2) มหาจักรพรรดิ (2) ล่าสัตว์ (2) หมดบุญก็หมดลม (2) อดเปรี้ยวไว้กินหวาน (2) อธิษฐานขอบวช (2) อวิชชา (2) อสงไขย (2) เกื้อกูลกันในอดีต (2) เสียดายบุญ (2) เสื้อประวัติศาสตร์ (2) แม่บุญธรรม (2) โยมพ่อ (2) ไปเกิดเป็นมนุษย์ (2) 51 วันสุดท้ายของปี (1) กฎหมาย (1) กระทะน้ำมันเดือด (1) กำพร้า (1) กำพร้าตั้งแต่แบเบาะ (1) ขายโรตี (1) คณิตศาสตร์ (1) ฆ่าสัตว์แม่ลูกอ่อน (1) จมน้ำ (1) จิตสำนึกบุญบาป (1) ดวงตะวันเที่ยงแค่วินาทีเดียว (1) ดื่มสุราเป็นอาจิณ (1) ตกอบายหลายรอบ (1) ตถตา (1) ตำรวจ (1) ติดการพนัน (1) ต้มสัตว์เป็น (1) ทนเจ็บสี่วัน (1) ทอดกล้วยแขก (1) ทอดปลาเป็น (1) ทุบตีภรรยา (1) ธาตุธรรมพิเศษ (1) น้ำทวนขึ้น (1) น้ำปลาราดแผล (1) น้ำเขียว (1) บริษัทรถยนต์ (1) บวช 11 กรกฎาคม 2548 (1) บวชพระ (1) ปากเป็นเอก (1) ปีนต้นมะพร้าว (1) ปืนจ่อหัว (1) ผลักเพื่อนลงกระทะ (1) ผังบวชเดิม (1) ผู้จัดการธนาคาร (1) พ่อบุญธรรม (1) รับจ้างตั้งแต่เด็ก (1) ละสังขาร (1) ลาออกจากวงการ (1) ลูกศิษย์วัด (1) ล็อตเตอรี่ (1) วิศวกร (1) ศาสนาพราหมณ์ (1) ศาสนาฮินดู (1) สถานเริงรมย์ (1) สระบุรี (1) สวรรค์เป็นของกลาง (1) หม้อขนมบัวลอย (1) หย่า (1) อบายมุขทุกอย่าง (1) อายุธาตุอายุบารมี (1) อุปการะการศึกษา (1) เกือบฆ่าลูกหนี้ (1) เจ้าหนี้ (1) เพิ่มบุญเท่าตัว (1) เรียนช่างกล (1) เลี้ยงดูอย่างดี (1) เลี้ยงหลาน (1) เสียบทวารสัตว์ (1) แต่งงาน (1) แผลเป็น (1) แม่ครัว (1) แย่งแฟนคนอื่น (1) โยมแม่ (1) โรงเรียนอัสสัมชันระยอง (1) ไม่ฆ่าใครก็ไม่ถูกใครฆ่า (1) ไม่มีอะไรเที่ยง (1) ไม้ไผ่เสียบทวาร (1) ไส้ติ่งแตก (1)
กล่าวคาถาสำเร็จว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม คำขวัญเมื่อเราสว่างโลกก็สว่างด้วย และเนื้อนาบุญสี่ระดับ คือมหาธรรมกายเจดีย์ของโลก มหาจุฬามณีของสวรรค์ พระในบ้านของครอบครัว และพระในตัวของเรา
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อทีละข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม ก่อนนอนนึกถึงบุญที่สั่งสมมาทั้งหมด หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ ตื่นแล้วรวมใจเป็นหนึ่งกับองค์พระหนึ่งนาที ทุกหนึ่งชั่วโมงหยุดใจหนึ่งนาทีที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 นึกถึงดวงหรือองค์พระในทุกกิจกรรม จนถึงสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
วันนี้เป็นวันที่ 24 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 243 วันจะเข้าพรรษาอีกครั้ง และผ่านวันปีใหม่มา 314 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัวเรา เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ด้วยการทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ พร้อมย้ำว่าต้องศึกษาไว้เพราะความผิดพลาดเป็นอันตราย มีอบายภูมิรองรับอยู่
แนะนำว่าวันนี้เป็นกรณีศึกษากฎแห่งกรรม ชื่อเรื่องว่าเขาให้ผมเป็นมือปืนทวงหนี้ และในเรื่องเดียวกันยังมีเรื่องราวของตำรวจที่เป็นเพื่อนสหธรรมิกกันอยู่ด้วย
ช่วงเพลงคั่นก่อนเข้าเนื้อหา แล้วย้ำว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็เหมือนแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน
นำเจริญมรณานุสติว่าคิดถึงความตายวันละสองเวลา หลับตากับลืมตา หายใจเข้าหนึ่งครั้งออกอีกหนึ่งครั้ง คิดวันละแค่นี้ไม่ต้องเยอะ แล้วเราจะมีชีวิตที่ใจใส เพราะขวนขวายในการสร้างบารมีทั้งทาน ศีล ภาวนา อย่างเต็มที่ เพราะรู้ว่ายังไงก็ตายแน่
อธิบายว่าจริง ๆ เราเคยตายมานับครั้งไม่ถ้วน ซึ่งคำสอนเรื่องเวียนว่ายตายเกิดมีในพระพุทธศาสนาและมีในศาสนาพราหมณ์ด้วย ทุกคนอยากไปสวรรค์และอยากตายสบาย ๆ เหมือนหลับแล้วตื่นขึ้นบนสวรรค์ แต่ไม่ง่ายอย่างนั้นถ้าไม่รู้หลักวิชา หลักวิชาคือใจหมองหรือใจใส ใจใสก็ไปดี ใจหมองก็ไปอบาย ใจจะใสได้ต้องสั่งสมบุญ ซึ่งต้องรู้ว่าอะไรเรียกว่าบุญ ทำอย่างไร เช่นบุญกิริยาวัตถุสิบหรือทานศีลภาวนา ซึ่งเป็นความรู้สากล เพราะสวรรค์และนรกเป็นของกลางเหมือนโลกมนุษย์ที่ทุกเชื้อชาติศาสนาอยู่ร่วมกันได้ ใครทำผิดกฎแห่งกรรมซึ่งเป็นกฎสากลก็ต้องไปอบาย จะรู้หรือไม่รู้ จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตาม
เล่าว่าวันนี้ได้เรียนรู้จากท่านผู้รู้ท่านหนึ่งซึ่งเป็นบัณฑิตนักปราชญ์ผู้รู้ราตรีนาน ท่านบอกว่าชีวิตต้องมีกติกา ต้องรู้จักกติกา ถ้าไม่รู้จักกติกาของสังคมแล้วจะพัง แล้วยกตัวอย่างว่าวิศวกรมักนึกถึงแต่เป้าหมายอย่างเดียวโดยไม่ได้นึกถึงกติกา มุ่งจะทำงานให้ได้แต่ปรากฏว่าผิดกฎหมายเพราะกฎหมายออกทุกวันแต่ตัวไม่ได้ศึกษา ผู้จัดการธนาคารก็ติดตะรางได้เพราะมุ่งเอางานสำเร็จแต่ลืมศึกษากฎเกณฑ์ของสังคม กฎเกณฑ์ชีวิตก็เช่นเดียวกัน อย่าคิดว่าฉันต้องมีอิสระเสรี เพราะยังมีกฎที่นอกเหนือจากกฎหมายของสังคม คือกฎแห่งกรรม ต้องศึกษาว่าอะไรบาปอะไรบุญ
เล่าว่าท่านผู้รู้พูดถึงนักวิทยาศาสตร์และคณิตศาสตร์ ซึ่งเดี๋ยวนี้มีหัวข้อถึง 14 ข้อ ข้อที่ 14 นักวิทยาศาสตร์ค้นพบว่าทุกสิ่งทุกอย่างมันก็เป็นมันอย่างนั้น เช่นความเกิด แก่ เจ็บ ตาย ซึ่งลงตามหลักธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่มีคำว่าตถตา คือมันเป็นมันอย่างนั้นอยู่แล้ว ครูไม่ใหญ่สนใจมากและจะไปหาข้อมูลมาเล่า พร้อมตั้งคำถามว่าคำว่านับอสงไขยไม่ถ้วน หรือนับอายุธาตุอายุบารมีไม่ถ้วนนั้นนับกันอย่างไร คณิตศาสตร์ยังต้องศึกษาไปอีกยาว
บอกว่าเลื่อนเรื่องราวของหนูน้อยมาตั้งแต่เดือนกรกฎาคมยังอ่านไม่จบ จนเด็ก ๆ ไม่ค่อยกล้าส่งมาเพราะบอกว่าครูไม่ใหญ่ไม่อ่านของหนู จึงจะทยอยอ่านสักสิบนาที เป็นจดหมายของยุวกัลยาณมิตรที่ทนไม่ได้เมื่อได้ยินข่าวคนร้ายทำร้ายและฆ่าพระในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ทั้งที่พระไม่มีอาวุธและไม่ได้สู้รบปรบมือกับใคร จึงขอร่วมปกป้องภัยพระพุทธศาสนากับหลวงปู่ หลวงตา หลวงพี่ที่เอาชีวิตรักษาพระศาสนาไว้
อ่านจดหมายของยุวกัลยาณมิตรน้องแก้มอิ่ม อายุ 12 ปี ชั้น ม.1 จังหวัดปทุมธานี ที่เขียนว่ารู้สึกเสียใจอย่างมากที่ได้รู้ข่าวเรื่องพระทางภาคใต้ ไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้น เพราะคนที่อยู่ภาคใต้ก็คือคนไทยด้วยกัน อยากให้ท่านมีสุขภาพแข็งแรงและดูแลพระพุทธศาสนาภาคใต้ต่อไป ครูไม่ใหญ่ชมลายมือว่าเป็นหัวใจที่ยิ่งใหญ่ แล้วอ่านของเด็กอีกคนที่ขอทำบุญ 238 วัด พร้อมบอกว่าอย่าทำร้ายพระ
อ่านจดหมายเด็กเล็กหลายคน คนหนึ่งอายุห้าปีชั้น ป.3 จากโรงเรียนอัสสัมชันระยองเขียนว่าอยากร่วมทำบุญให้พระภาคใต้ สงสารพระภาคใต้ไม่อยากให้ตกใจจนเป็นลม อีกคนอายุสิบขวบชั้น ป.5 จากโรงเรียนอนุบาลระยองเขียนว่าเสียใจมากที่เกิดเหตุการณ์นี้ พวกโจรควรเป็นคนที่ไม่รักประเทศชาติ ติดตามข่าวเป็นประจำและเฝ้ารอว่าเมื่อไรภาคใต้จะสงบสุข และอีกคนอายุห้าปีเขียนขอร่วมบุญ 238 บาท กับขอให้หลวงพ่ออายุยืนหนึ่งหมื่นปี ครูไม่ใหญ่ชมลายมือและอารมณ์ศิลปินของเด็กแต่ละคน
สารคดีสัมภาษณ์ครูและนักเรียนว่านักเรียนสนใจเรื่องพระภาคใต้มาก บางคนทราบข่าวแล้วร้องไห้ถามอาจารย์ว่าจะช่วยพระได้อย่างไร จึงคิดกันว่าเดินทางไปดูแลท่านลำบาก แต่ถ้ามีสิ่งใดช่วยได้ก็ยินดี โดยให้เด็กไปพูดหน้าเสาธงชวนกันร่วมบุญ 238 วัด แล้วแต่ละระดับชั้นก็มาสวดมนต์ไหว้พระและทำทานคนละบาทสองบาทตามกำลังศรัทธา เด็ก ๆ รู้สึกเบิกบานมากที่ได้ทำ และฝากเป็นกำลังใจให้พระสงฆ์ในภาคใต้ยืนหยัดสู้ต่อไป อย่าทอดทิ้งแผ่นดินตรงนั้น รักษาไว้ให้ลูกหลานต่อไป
ถามว่าผ่านวันกฐินมาสี่วันใจเรายังใสอยู่ไหม ยังปลื้มในมหาทานบารมีของกฐินบรมมหาจักรพรรดิอยู่หรือเปล่า บุญนี้จะไหลต่อเนื่องเจ็ดวันหลังจากทำ หลังจากนั้นเมื่อระลึกนึกถึงเมื่อไรบุญก็เกิดขึ้นทุกครั้ง พอนึกถึงบุญ บุญก็ขยาย ความสุขความสำเร็จก็ขยายตามไปด้วย แต่ถ้าเสียดายบุญก็หก อย่างที่ฟังมาหลายกรณีศึกษาว่าทำบุญตอนแรกปลื้มตอนหลังเสียดาย สมบัติที่เกิดขึ้นตอนหลังก็หมด บุญไม่อาจรองรับทรัพย์ได้ ทรัพย์ก็กระจาย
สอนว่าอย่าให้ว่างเว้นต่อการสร้างบุญบารมี เพราะเราใช้บุญเก่าที่ทำมาในอดีตอยู่ทุกวัน ถ้าไม่สร้างบุญใหม่เพิ่มบุญเก่าก็จะหมดไป ต้องเติมบุญให้บุญต่อบุญ สมบัติต่อสมบัติ อีกประการหนึ่งระหว่างที่เวียนว่ายตายเกิดชีวิตเราผิดพลาดทุกชาติ ความผิดพลาดเป็นวิบากกรรมที่จะคอยเสียบเข้ามาเรื่อย ๆ ที่เรียกว่าบาปได้ช่อง ถ้าไม่ให้บาปได้ช่องต้องสั่งสมบุญให้เยอะ แม้สั่งสมเยอะบาปยังเสียบเข้ามาได้ แต่จะหนักเป็นเบา กระทบแต่ไม่กระเทือน และย้ำว่าหมดบุญก็หมดลม หมดสิทธิ์ครอบครองทรัพย์
บอกว่าเหลืออีก 51 วันจะสิ้นปี ต้องสั่งสมบุญทุกวันเพื่อจะได้ยกมือด้วยความปีติเมื่อครูไม่ใหญ่ถาม และเมื่อถึงวันที่ 31 ธันวาคมซึ่งเป็นวันปิดงบบุญชีวิตประจำปี จะได้มีความปลื้มปีติว่าปีนี้สั่งสมบุญทุกวันไม่เคยขาด ใครเคยขาดก็ตั้งมโนปณิธานใหม่ในปี 2549 โดยเฉพาะบุญใกล้ ๆ นี้คือการอยู่ธุดงค์ปีใหม่ ซึ่งเป็นวัฒนธรรมของวงบุญพิเศษ วันที่ 30 ถึง 1 มกราคม และเนื่องจากมีผู้ถามผ่านผู้ประสานงานว่าบริษัทหยุดวันที่ 30 จึงอยากมาลงทะเบียนวันที่ 29 ก็อนุญาต เพราะจะได้ทำใจให้ใสเพิ่มขึ้นอีกวันก่อนรับบุญใหญ่
เล่าว่าเมื่อกี้เจอผู้ประสานงานใส่เสื้อธุดงค์อยู่หน้าโรงเรียน จึงถามว่าทำไมแต่งตัวอย่างนี้ ไหนว่าจะกลับวันที่สิบ แล้วบอกว่าออกไปแล้วก็ให้กลับมาอัญเชิญจักรแก้ว เพราะบุญใหญ่อย่างนี้มีทีเดียว ชาติหนึ่งมีครั้งเดียว ไม่มาไม่ได้ ให้รีบไปรวยในห้าสิบกว่าวันนี้แล้ววันนั้นกลับมาเอาบุญใหญ่กัน ถ้าไม่มาก็จะส่งรัตนะเจ็ดไปรับมา
ชมภาพเสาที่จะประดิษฐานจักรแก้ว โดยจักรแรกด้านหน้าเป็นของครูไม่ใหญ่ที่จองไว้ ทั้งหมดจะมีหกจักรเรียงกันต่างระดับเหมือนขั้นบันได ถ้ายืนมุมหนึ่งจะเห็นน้ำเหมือนทวนขึ้น และภาพรวมจะเห็นกองพันรัตนะเจ็ด คือช้างแก้ว ม้าแก้ว ขุนพลแก้ว ขุนคลังแก้ว นางแก้ว และดวงแก้ว ทั้งสองข้าง ซึ่งยังเปิดให้จองได้อีกเยอะ พร้อมย้ำว่าทั้งหมดนี้จำลองจากวิมานของมหาสมณะเทวบุตรที่มีรัตนะเจ็ดหลากลีลาไม่ซ้ำกันเลย
อธิบายว่าจักรแก้วเป็นประธานของรัตนะเจ็ด ผู้ที่มีรัตนะเจ็ดคือพระเจ้าจักรพรรดิ แล้วเล่าว่าเวลาที่คุณยายอาจารย์ละสังขารไปแล้วนั้น ท่านเป็นสมณะเทวบุตรกลางวิมานทันที ยังไม่ทันได้ดูทิพยสมบัติเลย ไม่ต้องมีปฏิสันถารเป็นเทวบุตรก่อน เรียกว่ามหาสมณะเทวบุตรเลย และท่านไปด้วยจักรแก้ว ไม่ใช่ราชรถหรือเทวรถ เป็นสมณะเทวบุตรเป็นพระเทวดาโดยไม่ต้องมีพระอุปัชฌาย์ เพราะได้บุญฤทธิ์ที่สั่งสมมาและต้องเป็นธาตุธรรมพิเศษ
ทบทวนเสื้อเวอร์ชัน 6 ที่ช่วยกันเลือกเมื่อวาน ว่ามีกระดุมสองเม็ดตามที่ขอ ด้านหลังเป็นกระปุกภูเขาทองของชฎิลเศรษฐี ซึ่งกำลังรวบรวมเรื่องราวของท่านอยู่ และจะมีเรื่องเมณฑกเศรษฐีกับโชติกเศรษฐีเรียงออกมาเรื่อย ๆ เสื้อนี้ใส่ได้ทุกเพศทุกวัย และย้ำว่างานวันนั้นอย่าใส่เสื้อบั้งไฟพญานาคมาเพราะเป็นคนละงานกัน
ย้ำว่าไม่ได้ตั้งใจจะมาขายเสื้อ แต่เสื้อนี้เป็นสัญลักษณ์แทนอดีตที่เราได้สร้างประวัติชีวิตที่งดงาม ได้มาอยู่ธุดงค์ปีใหม่และได้มาอัญเชิญจักรแก้วมาประดิษฐานหน้ามหาวิหารพระเดชพระคุณหลวงปู่ ต้องการให้เป็นเสื้อประวัติศาสตร์ ถ้าใครสามารถตัดเย็บเองได้ก็ไปทำเองตามรูปแบบนี้ ถ้าไม่มีเวลาก็จะทำให้
ชมภาพวิหารน้อยกลอยใจของหลานยาย ที่จำลองจากมหาวิหารคุณยายอาจารย์ ซึ่งจะตั้งอยู่บนลานธรรม แตกต่างจากเต็นท์ทั่วไปที่อยู่แล้วจิตอาจไม่เป็นกุศล แต่อยู่ในวิหารน้อยนี้จิตจะนึกถึงแต่พระรัตนตรัยและบุญกุศล เป็นทางมาแห่งบุญ ปิดอบายไปสวรรค์
ทบทวนสารคดีพระเจ้าจักรพรรดิตอนที่ 17 ตามอรรถกถาโทษาจารย์ว่าพระเจ้าจักรพรรดิมีสามแบบ คือจุลจักรพรรดิที่มีอานุภาพน้อยที่สุด มหาจักรพรรดิที่มีอานุภาพปานกลาง และบรมจักรพรรดิที่มีอานุภาพมากที่สุด รัตนะเจ็ดของมหาจักรพรรดิได้แก่จักรแก้ว ดวงแก้ว ขุนพลแก้ว ขุนคลังแก้ว นางแก้ว ช้างแก้ว ม้าแก้ว จักรแก้วเกิดได้สามแบบคือผุดจากดิน จากน้ำ หรือจากอากาศ เมื่อรักษาศีลและอธิษฐานจิตรัตนะต่าง ๆ ก็เกิดขึ้น ส่วนขุนพลแก้วคือพระราชโอรส ในส่วนบรมจักรพรรดิรัตนะเจ็ดเป็นของกายสิทธิ์ทั้งหมด จักรแก้วเคลื่อนไปที่ไหนภูเขาเงินภูเขาทองก็ผุดขึ้น พระราชาต่าง ๆ ยอมรับในบุญญาบารมีจึงปกครองได้โดยไม่ต้องใช้ศาสตราวุธ และจักรแก้วยังดูดสมบัติจากทวีปต่าง ๆ มาให้
อธิบายว่าการเป็นพระเจ้าจักรพรรดิเป็นได้ด้วยประการเดียวคือการสั่งสมบุญให้เต็มที่ ให้ถูกเนื้อนาบุญและถูกหลักวิชา และแยกว่าสมบัติจักรพรรดิเป็นอย่างหนึ่ง พระเจ้าจักรพรรดิเป็นอีกอย่างหนึ่ง อย่างชฎิลเศรษฐี เมณฑกเศรษฐี โชติกเศรษฐี มีสมบัติจักรพรรดิคือตักไม่พร่อง แต่ไม่ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิเพราะไม่มีรัตนะเจ็ดและไม่ได้เป็นผู้ปกครองทวีปทั้งสี่ ส่วนคำว่าจักรพรรดินั้นรู้กันทั่วโลกแม้ไม่ใช่ชาวพุทธ จนขอยืมเอาไปใช้ต่อท้ายคำว่ากษัตริย์ แต่จักรพรรดิจริง ๆ ไม่ต้องไปรบราฆ่าฟัน เพราะเขาจะมามอบเมืองให้เอง
ช่วงเพลงยิ้มแล้วรวย ก่อนเข้าสู่กรณีศึกษาเรื่องมือปืนทวงหนี้จากลุ่มน้ำป่าสัก
ผู้เขียนเป็นพระที่เพิ่งบวช เล่าว่าเขาให้ผมเป็นมือปืนทวงหนี้ ซึ่งครูไม่ใหญ่แทรกว่าคือยืนมหานรก อย่าไปปลื้มภาคภูมิใจ ผู้เขียนเข้าวัดครั้งแรกเมื่อเดือนเมษายน 2548 จากการชักชวนของโยมแม่บุญธรรม แล้วมาบวชอยู่ที่วัดพระธรรมกายเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2548 มีพี่น้องทั้งหมดสี่คน ตัวเองเป็นคนสุดท้อง
โยมพ่อเสียชีวิตตอนผู้เขียนเกิดได้เพียงสามเดือน จึงได้ยินแต่ประวัติที่ญาติเล่าให้ฟังว่าโยมพ่อมีอาชีพทำไร่ทำนา ชอบสร้างวัดทำบุญ เป็นคนใจกว้างมีความเป็นนักเลง มีเพื่อนฝูงมากมาย ไม่สูบบุหรี่แต่ชอบดื่มเหล้าและดื่มจัดมาก สุดท้ายจึงเสียชีวิตด้วยโรคตับแข็ง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าสุรามอบโรคตับแข็งให้ลูกค้าผู้มีอุปการคุณ
หลังคลอดผู้เขียน โยมแม่ไม่ยอมพัก ไปทอดกล้วยแขกขายทุกวัน จนหนึ่งเดือนผ่านไป วันหนึ่งขณะยืนทอดกล้วยแขกอยู่ โยมแม่เป็นลมหน้ามืดล้มลงไปในกระทะที่น้ำมันกำลังเดือด แล้วเสียชีวิตทันที ทำให้ผู้เขียนต้องกำพร้าทั้งพ่อและแม่ตั้งแต่ยังแบเบาะ จนนึกหน้าพ่อหน้าแม่ไม่ออก
หลังโยมแม่เสียชีวิต โยมพี่สาวเป็นคนเลี้ยงดูแทน แต่เลี้ยงได้เพียงหนึ่งเดือน โยมแม่บุญธรรมซึ่งเป็นคนบ้านเดียวกับโยมแม่แท้ ๆ ก็มาขอผู้เขียนไปเลี้ยงตั้งแต่ยังแบเบาะ ครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นความกรุณาปรานีจริง ๆ เพราะเป็นคนบ้านเดียวกันแค่นั้นเอง โยมแม่บุญธรรมเลี้ยงดูอย่างดี ท่านไม่มีลูกชาย มีแต่ลูกสาวสี่คน ผู้เขียนอยู่กับพ่อแม่บุญธรรมจนอายุหกขวบ
ผู้เขียนกลับไปอยู่กับโยมพี่สาวอีกครั้งที่สระบุรี ต้องช่วยเหลือตัวเองหาเงินเองตั้งแต่นั้น รับจ้างทำทุกอย่างตั้งแต่ตักน้ำใส่ตุ่ม ขุดดิน ฝังเสารั้วรอบแปลงนา รับจ้างปีนต้นตาลและต้นมะพร้าว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเรียกว่าเพาะกล้ามมาตั้งแต่เด็กจึงแข็งแรงมาก
ช่วงเพลงที่ร้องถึงเกาะสมุย ทะเลน้ำใส และลิงที่ปีนต้นมะพร้าวเก็บมะพร้าวได้ ว่าเป็นลิงเราเอง เป็นลิงต้องขึ้นต้นไม้ เป็นควายต้องไปทำนา เป็นคนต้องมีวิชาเพราะถึงเวลาต้องไปโรงเรียน
หลังจบ ป.6 ผู้เขียนได้มาเรียนหนังสือต่อที่กรุงเทพ ต่อมามีพระภิกษุข้างบ้านญาติที่พักอยู่ด้วยไปขอผู้เขียนเป็นลูกศิษย์ จึงได้เป็นลูกศิษย์วัดจนกระทั่งเรียนจบ ม.3 จากนั้นก็จากท่านไปเรียนต่อช่างกลแผนกช่างยนต์จนจบ ปวส.
ผู้เขียนเล่าว่าชีวิตประสบอุบัติเหตุหลายครั้ง ครั้งแรกตอนยังเล็กอยู่กับโยมแม่บุญธรรม เพิ่งตื่นนอนถือขันน้ำชามและช้อนเดินไปหาโยมแม่บุญธรรมที่กำลังจัดของไปขาย คือขนมหม้อแกง แล้วก้าวเข้าไปในหม้อขนมบัวลอยที่กำลังร้อน ร้องเหมือนคนจะขาดใจตาย โยมพี่สาวจะเอาน้ำมาราดแต่โยมแม่บุญธรรมรีบปัดขันน้ำแล้วเอาน้ำปลาประมาณหกเจ็ดขวดมาราดแทน จึงเป็นแผลเป็นมาจนถึงทุกวันนี้
ครั้งที่สองตอนเรียนชั้นประถม ผู้เขียนชอบเล่นน้ำมาก ไปเล่นน้ำในคลองจนจมน้ำเกือบเสียชีวิตเพราะว่ายน้ำไม่เป็น โชคดีมีคนช่วยไว้ทัน แต่ยังไม่เข็ดไปเล่นอีกเป็นครั้งที่สองซึ่งสาหัสมาก ถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้วกางแขนกางขากระโดดลงไปในน้ำท่ายืนเหมือนในหนังการ์ตูน โดยไม่รู้ว่าในน้ำมีไม้ไผ่ลำใหญ่ที่ชาวบ้านปักไว้เป็นอุปกรณ์หาปลา ไม้ไผ่นั้นเสียบทวารทะลุเข้าไปในท้องลึกประมาณหนึ่งศอกตามที่ทราบจากใบเอกซเรย์ ผู้เขียนถอนตัวเองออกจากตอไม้ มีอวัยวะข้างในคล้ายไข่ปลาช่อนไหลออกมาพร้อมเลือดจำนวนมาก แต่ไม่กล้าบอกใครเพราะกลัวความผิด ทนอยู่ถึงสี่วันจนแผลอักเสบ ญาติจึงรู้ความจริงและนำส่งโรงพยาบาล นอนรักษาตัวหนึ่งเดือนจึงหาย
หลังออกจากโรงพยาบาลไม่กี่เดือน มีพี่ชายที่นับถือรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กชวนเข้ามาทำงานในสถานเริงรมย์ เริ่มแรกรับหน้าที่เป็นกัปตัน ตอนนั้นอายุประมาณสิบหกปี เริ่มกินเหล้า สูบบุหรี่ เล่นการพนัน เที่ยวผู้หญิง แล้วย้ายไปทำงานสถานเริงรมย์อีกหลายแห่ง แหล่งสุดท้ายเป็นสถานที่ที่มีอบายมุขทุกอย่าง โดยเฉพาะการพนันทุกชนิดตั้งแต่ปั่น แปะ ไฮโล สนุกเกอร์ พนันบอล ผู้เขียนรับหน้าที่เชียร์แขกและเล่นเองด้วย จนติดพนันบอลเป็นหนี้หลายหมื่นบาท
มีเสธทหารมาอุ้มผู้เขียนไปคุยกับนายทหารคนหนึ่ง พอไปถึงเขาเอาปืนจ่อหัวพร้อมถามว่าเมื่อไรจะมีเงินให้ ครูไม่ใหญ่แทรกถามลูกนักเรียนว่าถ้าโดนปืนจ่อหัวจะตอบคำถามนี้อย่างไร
ช่วงเพลงที่ร้องว่าทวงจังละทวงจัง เจอหน้าเป็นทวงทุกที มีก็ให้ไปแล้ว ทวงมาก็ไม่เคยได้ แต่ทวงทำไม
ผู้เขียนไม่กลัวตาย จึงตอบกลับไปว่าถ้าพี่ยิงผม พี่ก็ไม่ได้อะไรจากผม แต่ถ้าพี่ให้โอกาสผม พี่ก็จะได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่สูญเสียไป ครูไม่ใหญ่ชมว่าปากเป็นเอกจริง ๆ เขาได้คิดก็ยอม สั่งให้ลูกน้องคนหนึ่งพาผู้เขียนไปทำงานใหม่เพื่อใช้หนี้ อาชีพนั้นคือมือปืนทวงหนี้ โดยมีนายทหารคนนี้เป็นเจ้าหนี้รายใหญ่ ผู้เขียนต้องไปทวงหนี้และปล่อยเงินกู้ตามคำสั่งอยู่หลายปี แม้ไม่เต็มใจแต่ต้องทำเพราะสถานการณ์บีบบังคับ
ผู้เขียนเกือบทำฆาตกรรมกับลูกหนี้ถึงสองครั้ง ครั้งแรกลูกหนี้เป็นผู้หญิงไม่มีเงินจ่ายหนี้ จึงสั่งลูกน้องสองคนอุ้มขึ้นรถไปที่สระบุรี กะว่าจะนำไปฆ่าทิ้ง แต่ขณะจ่อปืนไปที่หน้าของเธอ ใบหน้าของแม่บุญธรรมก็ผุดขึ้นมาที่หน้าผากของเธอ จิตสำนึกจึงระลึกได้ว่าบาปกรรมมีจริง สิ่งที่จะทำนี้ไม่ดี จึงเปลี่ยนใจไม่ฆ่า สั่งให้ผู้หญิงคนนั้นหนีไปที่ไหนก็ได้แต่อย่ากลับมาที่เดิม แล้วให้ลูกน้องไปรับเงินจากเจ้านายโดยโกหกว่าฆ่าแล้ว ครั้งที่สองเป็นลูกหนี้ผู้หญิงอีก พาไปที่ราชบุรี ขณะจ่อปืนที่หน้าผากก็เห็นภาพแม่บุญธรรมเหมือนรายแรก จึงสั่งให้เธอก้มลงแล้วหันปากกระบอกปืนไปทางอื่นยิงสามนัดให้ได้ยินเสียง แล้วสั่งให้หนีข้ามไปฝั่งพม่า
ผู้เขียนรู้สึกอิ่มตัวหลังอยู่วงการนี้มานาน จึงเลิกอย่างเด็ดขาดตอนอายุยี่สิบกว่า แล้วเปลี่ยนมาทำงานที่บริษัทรถโตโยต้า ที่นั่นทำให้พบรักกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นดาวประจำบริษัทเพราะหน้ารูปไข่ ตอนนั้นผู้เขียนป่วยเป็นไส้ติ่งแตก ขณะนอนโรงพยาบาลเธอไปเยี่ยมทุกวันจึงยิ่งรักเธอมากขึ้น คบกันได้ปีหนึ่งก็ขอเธอแต่งงาน มีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคน
ครูไม่ใหญ่แทรกว่าไม่มีอะไรเที่ยง แม้แต่ดวงตะวันก็เที่ยงแค่วินาทีเดียว ผู้เขียนกับภรรยาอยู่กันได้แค่สี่ปีก็เลิกกัน แล้วเธอไปมีใหม่ ผู้เขียนได้แต่เก็บความช้ำไว้ในใจและพยายามทำใจ จนเวลาผ่านไปเป็นปีความทรงจำเก่าที่เคยหวานซึ้งก็ค่อย ๆ เลือนหายไป และได้ลุกขึ้นสู่ชีวิตใหม่อีกครั้งเหมือนตายแล้วเกิดใหม่
วันหนึ่งในเดือนเมษายน 2548 แม่บุญธรรมพาผู้เขียนมาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย วันนั้นเห็นหลวงพ่อนั่งอยู่บนเวทีก็คิดในใจว่าหลวงพ่ออายุตั้งหกสิบแล้วทำไมยังหนุ่มอยู่ หน้าตาสุขสดใส หรือเป็นพระอรหันต์อิ่มบุญ วันที่ 22 เมษายน 2548 มาที่วัดอีกครั้งแล้วอธิษฐานว่าถ้าบุญของผมมีจริงขอให้ได้บวช ได้ใกล้ชิดหลวงพ่อ ได้ร่วมสร้างบารมีกับหลวงพ่อ อธิษฐานอย่างนี้หลายครั้ง จนเดือนมิถุนายน 2548 โยมแม่บุญธรรมโทรมาถามว่าจะบวชไหมปีนี้ ผู้เขียนตอบทันทีว่าบวชครับ แล้ววันที่ 11 กรกฎาคมก็ได้บวชเป็นพระ โยมแม่ปลื้มจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
โยมพ่อบุญธรรมของผู้เขียนเป็นแขกนับถือศาสนาฮินดู ภายหลังบุญมากขึ้นก็เข้าใจเรื่องบุญ ท่านชอบดื่มเบียร์และเล่นการพนัน ชอบซื้อล็อตเตอรี่มากแถมถูกทุกงวด ไม่สองก็สามตัว เป็นคนขยัน ขายโรตีตอนเช้าและขายไฟเป็นตอนเย็น ชอบทานของหวานมาก ต่อมาจึงป่วยเป็นโรคเบาหวานจนร่างกายผอมไม่มีแรง ก่อนเสียชีวิตหนึ่งวันท่านแอบไปกินน้ำเขียวที่คุณแม่ห้ามไว้ แล้วเสียชีวิตในอ้อมกอดของลูกสาว
ถามว่าโยมพ่อดื่มสุราจนเป็นโรคตับแข็งตายแล้วไปไหน บุพกรรมใดทำให้โยมแม่เสียชีวิตหลังคลอดไม่นานและตายอย่างทรมานด้วยการล้มลงในกระทะน้ำมันร้อน แม่ตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่ผมบวชหรือไม่ บุพกรรมใดทำให้พ่อบุญธรรมเป็นเบาหวานและเสียชีวิตจากการกินน้ำเขียว บุพกรรมใดทำให้ผมกำพร้าพ่อแม่ในเวลาไล่เลี่ยกันและต้องช่วยเหลือตัวเองตั้งแต่เด็ก บุญใดทำให้ได้มาอยู่กับแม่บุญธรรมคนนี้ กรรมใดทำให้ลูกสาวคนที่สามของแม่บุญธรรมถูกสามีทั้งสามคนทำร้ายและติดการพนัน บุญใดทำให้มีพระมาอุปการะจนเรียนจบ บุพกรรมใดทำให้ประสบอุบัติเหตุหลายครั้งแต่รอดมาได้ บุพกรรมใดทำให้เข้าสู่อบายมุขและมีอาชีพเป็นมือปืนทวงหนี้ เหตุใดจึงเห็นภาพแม่บุญธรรมที่หน้าผากลูกหนี้ทั้งสองคน บุพกรรมใดทำให้ต้องแยกทางกับภรรยา และเพื่อนสหธรรมิกสองรูปที่เป็นตำรวจเคยสร้างบารมีมาอย่างไร
นำทำใจหยุดนิ่ง ย้ำว่าองค์พระมีอยู่แล้วที่กลางกาย แค่หยุดใจเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไรเลย นั่งนาน ๆ นิ่ง ๆ นุ่ม ๆ เบา ๆ เดี๋ยวเราจะเห็นเอง
ตอบว่าโยมพ่อดื่มสุราจนเป็นโรคตับแข็ง ตายแล้วถูกเจ้าหน้าที่พาไปยมโลก กำลังถูกกรอกน้ำทองแดงร้อนด้วยความทุกข์ทรมานมากเพราะดื่มเหล้าเป็นอาจิณ แต่ที่ไม่ได้ไปมหานรกขุมห้าเพราะบุญที่ทำตามประเพณีมาอุ้มเอาไว้ จึงเห็นว่าบุญทำไปเถิดประเสริฐนัก เพราะมาช่วยตัดรอนวิบากให้หนักเป็นเบา ถ้าไปมหานรกจะหมดสิทธิ์รับบุญ แต่อยู่ยมโลกยังมีสิทธิ์รับบุญได้ ท่านได้รับบุญที่ลูกบวชอุทิศให้แล้วจึงได้รับการหย่อนผ่อนโทษลงมา แต่ยังไม่หมด ถ้าจะให้หมดลูกต้องนั่งปฏิบัติธรรมให้เห็นพระในตัว บวชแล้วให้บำเพ็ญสมณธรรมอย่างเดียว อย่าไปคิดพูดทำเรื่องทางโลก
ตอบว่าโยมแม่เสียชีวิตอย่างทรมานโดยล้มลงในกระทะน้ำมันร้อน เพราะกรรมในอดีตได้เป็นแม่ครัวของร้านอาหารในสมัยนั้น ชอบทำอาหารประเภทฆ่าสัตว์เป็น ๆ ชอบนำปลาเป็น ๆ ไปทอดเป็นประจำจนเป็นอาจิณกรรม กับอีกกรรมหนึ่งคือเคยทะเลาะวิวาทกับเพื่อนร่วมงานที่เป็นแม่ครัวด้วยกัน แล้วผลักเพื่อนล้มลงไปในกระทะน้ำมันเดือดจนบาดเจ็บสาหัส วิบากกรรมสองอย่างมารวมส่งผลจึงแรงทีเดียว ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาระดับทั่วไปอยู่ระยะหนึ่ง ต่อมาได้ไปเกิดเป็นมนุษย์แล้ว จึงไม่อาจรับบุญที่ลูกบวชอุทิศไปให้
ตอบว่าพ่อบุญธรรมเป็นโรคเบาหวานและเสียชีวิตจากการกินน้ำเขียว เพราะกรรมในอดีตเกิดในสังคมเกษตรกรรม ได้ฆ่าสัตว์ทำอาหารและฆ่าไข่เป็นประจำมาส่งผล เบาหวานนั้นปาณาติบาตเป็นหลัก ตายแล้วไปเป็นภุมเทวาในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง ได้รับบุญที่ลูกบวชอุทิศไปให้ทำให้มีสภาพดีขึ้น คือมีบ้านเป็นของตนเองและมีอาหารที่ดี ท่านดีใจมากที่ลูกบุญธรรมบวชเป็นพระแล้วอุทิศบุญไปให้
ตอบว่าลูกกำพร้าพ่อแม่ในเวลาไล่เลี่ยกันและต้องช่วยเหลือตัวเองตั้งแต่เด็ก เพราะในอดีตมีนิสัยชอบล่าสัตว์ ได้ไปฆ่าสัตว์แม่ลูกอ่อนอยู่หลายครั้ง ทั้งสัตว์ใหญ่และสัตว์เล็ก วิบากกรรมนี้ตามมาส่งผล พร้อมเตือนว่าอย่าไปคิดเองว่าสัตว์นั้นเทพเจ้าสร้างมาให้เป็นอาหารมนุษย์แล้วฆ่าได้ไม่เป็นไร เพราะนั่นคิดเอาเองโดยไม่ได้ศึกษากติกาของชีวิตและกฎแห่งการกระทำ
ตอบว่าที่ลูกได้มาอยู่กับแม่บุญธรรม เพราะบุญที่เคยสงเคราะห์ญาติมาส่งผล และเคยเป็นญาติกับแม่บุญธรรมมา เคยช่วยเหลือเกื้อกูลกันมาหลายลักษณะ เช่นเป็นญาติกันบ้าง เป็นแม่ลูกกันบ้าง เป็นคนรู้จักกันที่ถูกชะตากันบ้าง ทั้งหมดนี้จึงทำให้ท่านได้มาเกื้อกูล และที่สำคัญคือท่านพามาบวชและแนะนำทางบุญให้
ตอบว่าลูกสาวคนที่สามของแม่บุญธรรมมีสามีมาสามคนและถูกทำร้ายเสมอ เพราะกรรมเจ้าชู้ในสมัยที่เป็นผู้ชาย มีนิสัยเจ้าชู้และชอบทุบตีซ้อมภรรยา อีกทั้งเคยมีนิสัยเล่นการพนันติดมาด้วย เมื่อเกิดเป็นหญิงก็เลยติดนิสัยการพนันมา เคยไปตกอบายมาหลายรอบแล้วแต่ไม่เข็ดหลาบเพราะอวิชชามาหุ้มจึงลืมและนึกไม่ออกว่าเคยไปตก จะแก้ไขต้องแนะนำให้หักดิบเลิกการพนัน ตอนนี้ลูกบวชเป็นพระแล้วก็ไปโปรดโยมพี่ เพราะการพนันนี่แหละที่ทำให้เธอไปอบายหลายรอบ
ตอบว่าลูกได้มีพระมาอุปการะจนเรียนหนังสือจบ เพราะบุญที่เคยสงเคราะห์ญาติและสนับสนุนการศึกษามาส่งผล เรื่องมีอยู่ว่าชาติหนึ่งลูกได้บวชพระแล้วได้อุปการะลูกศิษย์ให้ได้เรียนหนังสือจนจบการศึกษา บุญนี้จึงตามมาส่งผลทำให้มีพระมาอุปการะลูก
ตอบว่าอุบัติเหตุทั้งหลายคือตกหม้อขนมบัวลอยร้อน จมน้ำเกือบเสียชีวิต โดนตอไม้ โดนรถชน ไส้ติ่งแตก เกิดจากกรรมปาณาติบาตและกรรมที่ชอบล่าสัตว์เป็นเกมกีฬาตามสมัยนิยม เช่นพอได้สัตว์มาก็ต้มสัตว์เป็น ๆ ในน้ำเดือดแล้วปิดฝา บางทีเอาไม้เสียบทวารสัตว์เป็น ๆ เช่นเสียบปลาเป็นแล้วย่างไฟ ทรมานสัตว์เป็นต้น วิบากกรรมนั้นมาส่งผล แต่ที่รอดมาได้เพราะบุญที่เคยทำมากับหมู่คณะ เช่นเคยบวชช่วงสั้นบ้าง ช่วงยาวบ้าง บวชตลอดชีวิตบ้าง และเคยเป็นกองเสบียงของหมู่คณะ บุญเหล่านั้นมาตามรักษาไว้
ตอบว่าลูกต้องเข้าไปสู่วงจรอบายมุขในช่วงอายุ 20 ปี เพราะกรรมที่เคยคบคนพาล และมีเชื้อกรรมเจ้าชู้เรื่องกามติดมาจากอดีต เมื่อเชื้อนั้นถูกดึงดูดขึ้นมาจึงตกไปในวงจรนั้น รวมทั้งการมามีอาชีพเป็นมือปืนทวงหนี้
ตอบว่าภาพแม่บุญธรรมมาปรากฏที่หน้าผากทำให้หมดอารมณ์ยิงเธอ เพราะบุญที่เกี่ยวข้องต่อกัน และบุญเก่าที่ลูกเคยทำมากับหมู่คณะทั้งเป็นกองเสบียงและนักบวชดังกล่าว จึงบันดาลให้เห็นภาพดังนั้น อีกทั้งหญิงสองคนนั้นก็ไม่มีกรรมปาณาติบาตด้วยจึงรอดชีวิต ครูไม่ใหญ่สรุปว่าถ้าไม่ฆ่าใครก็จะไม่มีวันถูกใครฆ่า ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็แล้วแต่
ตอบว่าลูกต้องแยกทางกับภรรยาทั้งที่มีลูกด้วยกัน เพราะกรรมเจ้าชู้ของลูกในปัจจุบันนั้นเอง จึงทำให้ได้ภรรยาที่จริงใจอยู่ได้ระยะเดียวแล้วหนีไปมีใหม่ กับอีกกรรมหนึ่งในอดีตที่เคยไปแย่งแฟนจากบ้านเขา กรรมนั้นก็มาส่งผลด้วย ส่วนเด็กที่ลูกรับอุปการะซึ่งเป็นหลานของพี่สาวคนโต เคยเกื้อกูลกันมาในอดีต ลูกมีอุปนิสัยชอบสงเคราะห์ญาติ และเด็กคนนี้เคยเป็นลูกชายของลูกมาก่อน
ตอบว่าเพื่อนสหธรรมิกสองรูปที่รับราชการตำรวจ เคยบวชกับหมู่คณะมาช่วงสั้นบ้างยาวบ้าง และเมื่อพุทธันดรที่ผ่านมาทั้งสองท่านได้เป็นทหารของพระราชาองค์ที่ออกบวช ได้ออกบวชตามพระราชาจนตลอดชีวิต มีผลการปฏิบัติธรรมพอตัวรอดกลับดุสิตบุรี วงบุญพิเศษได้ ช่วงที่บวชอยู่ก็มีหน้าที่เผยแผ่ แต่ในชาตินี้รูปไหนที่ก่อนบวชยังมีภาระเรื่องครอบครัวที่ต้องรับผิดชอบ ก็ควรไปเคลียร์จัดการให้ลงตัวจนหมดเครื่องกังวลก่อน หากมีศรัทธาจะมาบวชใหม่ก็บวชได้เพราะผังบวชเดิมมีอยู่ ขึ้นอยู่กับว่าจะทำผังเดิมให้แน่นหนาเพียงใด
ท่องบทประจำวันว่าสิ่งที่ต้องสั่งสมคือบุญกุศล สิ่งที่ต้องแสวงหาคือพระรัตนตรัยภายใน เป้าหมายชีวิตคือที่สุดแห่งธรรม ที่พักระหว่างทางคือดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์
อ่านรายชื่อผู้ร่วมโครงการเสาแก้วพันปีเพื่อธุดงค์ปีใหม่ ทั้งผู้ที่บูชาธรรมในนามคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง ต้นละสามร้อยบาทสามร้อยต้น และผู้ที่ทำต้นละหนึ่งพันบาทถึงหนึ่งพันหกร้อยสี่สิบเจ็ดต้น ซึ่งเป็นจำนวนที่เหลือจากทั้งหมด 2547 ต้น รวมทั้งรายนามผู้มีบุญที่ร่วมบุญกับพุทธบุตร 266 วัดในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ วัดละห้าสิบบาท
บอกว่ามีผู้ร่วมบุญมากจนครูไม่ใหญ่ทำได้สองจักรแล้ว จึงคิดว่าจะเอาจักรเพิ่มเท่าตัวไปเรื่อย ๆ ดีกว่า จักรหนึ่ง จักรสอง คูณไปเรื่อย ๆ
ประกาศว่าวันนี้ทำกฐินรายวันเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งกอง เป็นกองที่สี่ บูชาธรรมโดยกัลยาณมิตรบุญชัย วรรณา สมชาย วิชัย และจุฑามาส เบญจรงคกุล กับกัลยาณมิตร ดร.ประกอบ และวรรณา จิรกิติ แล้วขออนุโมทนาสาธุการให้รวยเร็วรวยแรง ให้รวยบุญรวยบารมีเข้าถึงพระธรรมกายกันทุกคน และขอแบ่งบุญให้นักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลก
ท่องคำขวัญว่าพุทธบุตรต้องเป็นหนึ่งเดียวกันเหมือนดวงตะวันที่มีดวงเดียว พุทธบริษัทสี่ต้องเป็นหนึ่งเดียวกัน จิตสดใสเมื่อใจสิ้นระแวง และธรรมกายคือพระในตัวคุณ แล้วชวนพร้อมใจกันสวดสรรเสริญคุณของพระรัตนตรัย โดยหันลำโพงไปทางภาคใต้ของผืนแผ่นดินไทยและสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้