-
5:47
เกริ่นนำกรณีศึกษาวันนี้: เขาให้ผมเป็นมือปืนทวงหนี้
แนะนำว่าวันนี้เป็นกรณีศึกษากฎแห่งกรรม ชื่อเรื่องว่าเขาให้ผมเป็นมือปืนทวงหนี้ และในเรื่องเดียวกันยังมีเรื่องราวของตำรวจที่เป็นเพื่อนสหธรรมิกกันอยู่ด้วย
-
1:24:57
จดหมายจากอดีตมือปืนทวงหนี้ที่มาบวชเมื่อ 11 กรกฎาคม 2548
ผู้เขียนเป็นพระที่เพิ่งบวช เล่าว่าเขาให้ผมเป็นมือปืนทวงหนี้ ซึ่งครูไม่ใหญ่แทรกว่าคือยืนมหานรก อย่าไปปลื้มภาคภูมิใจ ผู้เขียนเข้าวัดครั้งแรกเมื่อเดือนเมษายน 2548 จากการชักชวนของโยมแม่บุญธรรม แล้วมาบวชอยู่ที่วัดพระธรรมกายเมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2548 มีพี่น้องทั้งหมดสี่คน ตัวเองเป็นคนสุดท้อง
-
1:26:00
โยมพ่อเสียชีวิตด้วยโรคตับแข็งตอนผู้เขียนอายุสามเดือน
โยมพ่อเสียชีวิตตอนผู้เขียนเกิดได้เพียงสามเดือน จึงได้ยินแต่ประวัติที่ญาติเล่าให้ฟังว่าโยมพ่อมีอาชีพทำไร่ทำนา ชอบสร้างวัดทำบุญ เป็นคนใจกว้างมีความเป็นนักเลง มีเพื่อนฝูงมากมาย ไม่สูบบุหรี่แต่ชอบดื่มเหล้าและดื่มจัดมาก สุดท้ายจึงเสียชีวิตด้วยโรคตับแข็ง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าสุรามอบโรคตับแข็งให้ลูกค้าผู้มีอุปการคุณ
-
1:27:05
โยมแม่เป็นลมล้มลงในกระทะน้ำมันเดือดขณะทอดกล้วยแขก เสียชีวิตทันที
หลังคลอดผู้เขียน โยมแม่ไม่ยอมพัก ไปทอดกล้วยแขกขายทุกวัน จนหนึ่งเดือนผ่านไป วันหนึ่งขณะยืนทอดกล้วยแขกอยู่ โยมแม่เป็นลมหน้ามืดล้มลงไปในกระทะที่น้ำมันกำลังเดือด แล้วเสียชีวิตทันที ทำให้ผู้เขียนต้องกำพร้าทั้งพ่อและแม่ตั้งแต่ยังแบเบาะ จนนึกหน้าพ่อหน้าแม่ไม่ออก
-
1:29:01
โยมแม่บุญธรรมคนบ้านเดียวกันมาขอไปเลี้ยงตั้งแต่แบเบาะ
หลังโยมแม่เสียชีวิต โยมพี่สาวเป็นคนเลี้ยงดูแทน แต่เลี้ยงได้เพียงหนึ่งเดือน โยมแม่บุญธรรมซึ่งเป็นคนบ้านเดียวกับโยมแม่แท้ ๆ ก็มาขอผู้เขียนไปเลี้ยงตั้งแต่ยังแบเบาะ ครูไม่ใหญ่ชมว่าเป็นความกรุณาปรานีจริง ๆ เพราะเป็นคนบ้านเดียวกันแค่นั้นเอง โยมแม่บุญธรรมเลี้ยงดูอย่างดี ท่านไม่มีลูกชาย มีแต่ลูกสาวสี่คน ผู้เขียนอยู่กับพ่อแม่บุญธรรมจนอายุหกขวบ
-
1:30:06
กลับไปอยู่กับพี่สาวที่สระบุรี ต้องหาเงินเองตั้งแต่หกขวบ
ผู้เขียนกลับไปอยู่กับโยมพี่สาวอีกครั้งที่สระบุรี ต้องช่วยเหลือตัวเองหาเงินเองตั้งแต่นั้น รับจ้างทำทุกอย่างตั้งแต่ตักน้ำใส่ตุ่ม ขุดดิน ฝังเสารั้วรอบแปลงนา รับจ้างปีนต้นตาลและต้นมะพร้าว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าเรียกว่าเพาะกล้ามมาตั้งแต่เด็กจึงแข็งแรงมาก
-
1:33:13
ได้เป็นลูกศิษย์วัดจนจบ ม.3 แล้วไปเรียนช่างกล
หลังจบ ป.6 ผู้เขียนได้มาเรียนหนังสือต่อที่กรุงเทพ ต่อมามีพระภิกษุข้างบ้านญาติที่พักอยู่ด้วยไปขอผู้เขียนเป็นลูกศิษย์ จึงได้เป็นลูกศิษย์วัดจนกระทั่งเรียนจบ ม.3 จากนั้นก็จากท่านไปเรียนต่อช่างกลแผนกช่างยนต์จนจบ ปวส.
-
1:34:01
อุบัติเหตุครั้งแรก: ก้าวลงหม้อขนมบัวลอยร้อน แล้วถูกราดด้วยน้ำปลา
ผู้เขียนเล่าว่าชีวิตประสบอุบัติเหตุหลายครั้ง ครั้งแรกตอนยังเล็กอยู่กับโยมแม่บุญธรรม เพิ่งตื่นนอนถือขันน้ำชามและช้อนเดินไปหาโยมแม่บุญธรรมที่กำลังจัดของไปขาย คือขนมหม้อแกง แล้วก้าวเข้าไปในหม้อขนมบัวลอยที่กำลังร้อน ร้องเหมือนคนจะขาดใจตาย โยมพี่สาวจะเอาน้ำมาราดแต่โยมแม่บุญธรรมรีบปัดขันน้ำแล้วเอาน้ำปลาประมาณหกเจ็ดขวดมาราดแทน จึงเป็นแผลเป็นมาจนถึงทุกวันนี้
-
1:35:14
อุบัติเหตุครั้งที่สอง: กระโดดน้ำแล้วถูกไม้ไผ่เสียบทวารลึกหนึ่งศอก
ครั้งที่สองตอนเรียนชั้นประถม ผู้เขียนชอบเล่นน้ำมาก ไปเล่นน้ำในคลองจนจมน้ำเกือบเสียชีวิตเพราะว่ายน้ำไม่เป็น โชคดีมีคนช่วยไว้ทัน แต่ยังไม่เข็ดไปเล่นอีกเป็นครั้งที่สองซึ่งสาหัสมาก ถอดเสื้อผ้าออกหมดแล้วกางแขนกางขากระโดดลงไปในน้ำท่ายืนเหมือนในหนังการ์ตูน โดยไม่รู้ว่าในน้ำมีไม้ไผ่ลำใหญ่ที่ชาวบ้านปักไว้เป็นอุปกรณ์หาปลา ไม้ไผ่นั้นเสียบทวารทะลุเข้าไปในท้องลึกประมาณหนึ่งศอกตามที่ทราบจากใบเอกซเรย์ ผู้เขียนถอนตัวเองออกจากตอไม้ มีอวัยวะข้างในคล้ายไข่ปลาช่อนไหลออกมาพร้อมเลือดจำนวนมาก แต่ไม่กล้าบอกใครเพราะกลัวความผิด ทนอยู่ถึงสี่วันจนแผลอักเสบ ญาติจึงรู้ความจริงและนำส่งโรงพยาบาล นอนรักษาตัวหนึ่งเดือนจึงหาย
-
1:38:32
เข้าทำงานสถานเริงรมย์เป็นกัปตัน ติดพนันบอลจนเป็นหนี้หลายหมื่น
หลังออกจากโรงพยาบาลไม่กี่เดือน มีพี่ชายที่นับถือรู้จักกันมาตั้งแต่เด็กชวนเข้ามาทำงานในสถานเริงรมย์ เริ่มแรกรับหน้าที่เป็นกัปตัน ตอนนั้นอายุประมาณสิบหกปี เริ่มกินเหล้า สูบบุหรี่ เล่นการพนัน เที่ยวผู้หญิง แล้วย้ายไปทำงานสถานเริงรมย์อีกหลายแห่ง แหล่งสุดท้ายเป็นสถานที่ที่มีอบายมุขทุกอย่าง โดยเฉพาะการพนันทุกชนิดตั้งแต่ปั่น แปะ ไฮโล สนุกเกอร์ พนันบอล ผู้เขียนรับหน้าที่เชียร์แขกและเล่นเองด้วย จนติดพนันบอลเป็นหนี้หลายหมื่นบาท
-
1:39:37
ถูกทหารอุ้มไปเอาปืนจ่อหัวถามว่าเมื่อไรจะมีเงินให้
มีเสธทหารมาอุ้มผู้เขียนไปคุยกับนายทหารคนหนึ่ง พอไปถึงเขาเอาปืนจ่อหัวพร้อมถามว่าเมื่อไรจะมีเงินให้ ครูไม่ใหญ่แทรกถามลูกนักเรียนว่าถ้าโดนปืนจ่อหัวจะตอบคำถามนี้อย่างไร
-
1:41:59
ตอบเจ้าหนี้ว่าถ้ายิงผมพี่ก็ไม่ได้อะไร จึงได้งานใหม่เป็นมือปืนทวงหนี้
ผู้เขียนไม่กลัวตาย จึงตอบกลับไปว่าถ้าพี่ยิงผม พี่ก็ไม่ได้อะไรจากผม แต่ถ้าพี่ให้โอกาสผม พี่ก็จะได้ทุกสิ่งทุกอย่างที่สูญเสียไป ครูไม่ใหญ่ชมว่าปากเป็นเอกจริง ๆ เขาได้คิดก็ยอม สั่งให้ลูกน้องคนหนึ่งพาผู้เขียนไปทำงานใหม่เพื่อใช้หนี้ อาชีพนั้นคือมือปืนทวงหนี้ โดยมีนายทหารคนนี้เป็นเจ้าหนี้รายใหญ่ ผู้เขียนต้องไปทวงหนี้และปล่อยเงินกู้ตามคำสั่งอยู่หลายปี แม้ไม่เต็มใจแต่ต้องทำเพราะสถานการณ์บีบบังคับ
-
1:43:22
เกือบฆ่าลูกหนี้หญิงสองครั้ง แต่เห็นภาพแม่บุญธรรมที่หน้าผากของเธอ
ผู้เขียนเกือบทำฆาตกรรมกับลูกหนี้ถึงสองครั้ง ครั้งแรกลูกหนี้เป็นผู้หญิงไม่มีเงินจ่ายหนี้ จึงสั่งลูกน้องสองคนอุ้มขึ้นรถไปที่สระบุรี กะว่าจะนำไปฆ่าทิ้ง แต่ขณะจ่อปืนไปที่หน้าของเธอ ใบหน้าของแม่บุญธรรมก็ผุดขึ้นมาที่หน้าผากของเธอ จิตสำนึกจึงระลึกได้ว่าบาปกรรมมีจริง สิ่งที่จะทำนี้ไม่ดี จึงเปลี่ยนใจไม่ฆ่า สั่งให้ผู้หญิงคนนั้นหนีไปที่ไหนก็ได้แต่อย่ากลับมาที่เดิม แล้วให้ลูกน้องไปรับเงินจากเจ้านายโดยโกหกว่าฆ่าแล้ว ครั้งที่สองเป็นลูกหนี้ผู้หญิงอีก พาไปที่ราชบุรี ขณะจ่อปืนที่หน้าผากก็เห็นภาพแม่บุญธรรมเหมือนรายแรก จึงสั่งให้เธอก้มลงแล้วหันปากกระบอกปืนไปทางอื่นยิงสามนัดให้ได้ยินเสียง แล้วสั่งให้หนีข้ามไปฝั่งพม่า
-
1:45:31
ลาออกจากวงการตอนอายุยี่สิบกว่า ไปทำงานบริษัทรถแล้วแต่งงาน
ผู้เขียนรู้สึกอิ่มตัวหลังอยู่วงการนี้มานาน จึงเลิกอย่างเด็ดขาดตอนอายุยี่สิบกว่า แล้วเปลี่ยนมาทำงานที่บริษัทรถโตโยต้า ที่นั่นทำให้พบรักกับผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งเป็นดาวประจำบริษัทเพราะหน้ารูปไข่ ตอนนั้นผู้เขียนป่วยเป็นไส้ติ่งแตก ขณะนอนโรงพยาบาลเธอไปเยี่ยมทุกวันจึงยิ่งรักเธอมากขึ้น คบกันได้ปีหนึ่งก็ขอเธอแต่งงาน มีลูกสาวด้วยกันหนึ่งคน
-
1:47:03
ไม่มีอะไรเที่ยง อยู่กันได้สี่ปีก็เลิกกัน เธอไปมีใหม่
ครูไม่ใหญ่แทรกว่าไม่มีอะไรเที่ยง แม้แต่ดวงตะวันก็เที่ยงแค่วินาทีเดียว ผู้เขียนกับภรรยาอยู่กันได้แค่สี่ปีก็เลิกกัน แล้วเธอไปมีใหม่ ผู้เขียนได้แต่เก็บความช้ำไว้ในใจและพยายามทำใจ จนเวลาผ่านไปเป็นปีความทรงจำเก่าที่เคยหวานซึ้งก็ค่อย ๆ เลือนหายไป และได้ลุกขึ้นสู่ชีวิตใหม่อีกครั้งเหมือนตายแล้วเกิดใหม่
-
1:49:43
เมษายน 2548 แม่บุญธรรมพามาวัด แล้วอธิษฐานขอให้ได้บวช
วันหนึ่งในเดือนเมษายน 2548 แม่บุญธรรมพาผู้เขียนมาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย วันนั้นเห็นหลวงพ่อนั่งอยู่บนเวทีก็คิดในใจว่าหลวงพ่ออายุตั้งหกสิบแล้วทำไมยังหนุ่มอยู่ หน้าตาสุขสดใส หรือเป็นพระอรหันต์อิ่มบุญ วันที่ 22 เมษายน 2548 มาที่วัดอีกครั้งแล้วอธิษฐานว่าถ้าบุญของผมมีจริงขอให้ได้บวช ได้ใกล้ชิดหลวงพ่อ ได้ร่วมสร้างบารมีกับหลวงพ่อ อธิษฐานอย่างนี้หลายครั้ง จนเดือนมิถุนายน 2548 โยมแม่บุญธรรมโทรมาถามว่าจะบวชไหมปีนี้ ผู้เขียนตอบทันทีว่าบวชครับ แล้ววันที่ 11 กรกฎาคมก็ได้บวชเป็นพระ โยมแม่ปลื้มจนกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่
-
1:51:33
โยมพ่อบุญธรรมเป็นแขกนับถือฮินดู ขายโรตี ชอบเบียร์และล็อตเตอรี่
โยมพ่อบุญธรรมของผู้เขียนเป็นแขกนับถือศาสนาฮินดู ภายหลังบุญมากขึ้นก็เข้าใจเรื่องบุญ ท่านชอบดื่มเบียร์และเล่นการพนัน ชอบซื้อล็อตเตอรี่มากแถมถูกทุกงวด ไม่สองก็สามตัว เป็นคนขยัน ขายโรตีตอนเช้าและขายไฟเป็นตอนเย็น ชอบทานของหวานมาก ต่อมาจึงป่วยเป็นโรคเบาหวานจนร่างกายผอมไม่มีแรง ก่อนเสียชีวิตหนึ่งวันท่านแอบไปกินน้ำเขียวที่คุณแม่ห้ามไว้ แล้วเสียชีวิตในอ้อมกอดของลูกสาว
-
1:57:05
ชุดคำถามถึงครูไม่ใหญ่: บุพกรรมของพ่อแม่ อุบัติเหตุ และอาชีพมือปืน
ถามว่าโยมพ่อดื่มสุราจนเป็นโรคตับแข็งตายแล้วไปไหน บุพกรรมใดทำให้โยมแม่เสียชีวิตหลังคลอดไม่นานและตายอย่างทรมานด้วยการล้มลงในกระทะน้ำมันร้อน แม่ตายแล้วไปไหน ได้รับบุญที่ผมบวชหรือไม่ บุพกรรมใดทำให้พ่อบุญธรรมเป็นเบาหวานและเสียชีวิตจากการกินน้ำเขียว บุพกรรมใดทำให้ผมกำพร้าพ่อแม่ในเวลาไล่เลี่ยกันและต้องช่วยเหลือตัวเองตั้งแต่เด็ก บุญใดทำให้ได้มาอยู่กับแม่บุญธรรมคนนี้ กรรมใดทำให้ลูกสาวคนที่สามของแม่บุญธรรมถูกสามีทั้งสามคนทำร้ายและติดการพนัน บุญใดทำให้มีพระมาอุปการะจนเรียนจบ บุพกรรมใดทำให้ประสบอุบัติเหตุหลายครั้งแต่รอดมาได้ บุพกรรมใดทำให้เข้าสู่อบายมุขและมีอาชีพเป็นมือปืนทวงหนี้ เหตุใดจึงเห็นภาพแม่บุญธรรมที่หน้าผากลูกหนี้ทั้งสองคน บุพกรรมใดทำให้ต้องแยกทางกับภรรยา และเพื่อนสหธรรมิกสองรูปที่เป็นตำรวจเคยสร้างบารมีมาอย่างไร