ไม่ประมาท

เล่าว่าอีกหนึ่งปีต่อมาเธอเกือบตายจริงเพราะอุบัติเหตุทางรถยนต์ หลังจากนั้นได้ทำตามที่หลวงพ่อบอกทุกอย่างรวมทั้งซื้อปลาไปปล่อย และมีชีวิตสืบต่อมาจนถึงทุกวันนี้ ครูไม่ใหญ่สรุปว่าการมีคนมาเตือนสติว่าจะตายแล้วแปลว่าให้เราดำเนินชีวิตด้วยความไม่ประมาท ต้องรีบสั่งสมบุญ เพราะบุญนี่เองที่ทำให้อายุยืนยาว

ชวนเจริญมรณานุสติว่าคิดถึงความตายวันละสองเวลา ทั้งหลับตาและลืมตา หายใจเข้าหนึ่งครั้งออกหนึ่งครั้ง จะทำให้มีสติเตือนตัวเองให้ดำเนินชีวิตด้วยความไม่ประมาท และปฏิบัติตามคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าคือละชั่ว ทำดี ทำใจให้ผ่องใส แต่ถ้าไม่ระลึกถึงความตายเลยก็จะชะล่าใจ

นำเจริญมรณานุสติ แล้วอธิบายว่าคิดถึงความตายทำให้ไม่ประมาทในการดำเนินชีวิต พระอานนท์กราบทูลว่าระลึกถึงความตายวันละสองเวลา แต่พระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสว่ายังประมาทอยู่ ต้องทุกลมหายใจเข้าออก จึงเอาสองอย่างมารวมกันเป็นวันละสองเวลา หายใจเข้าครั้งหนึ่งออกครั้งหนึ่ง

ชี้ว่าคำสอนในเทวนิยมไม่มีเรื่องการเวียนว่ายตายเกิด ไม่เชื่อเรื่องนี้ ถ้าเกิดแล้วไม่ได้ไปสวรรค์ หรือไปสวรรค์แล้วต้องกลับมาเกิดเป็นมนุษย์ใหม่และจน ก็อธิบายไม่ได้ ถ้าไม่ทำทานก็ไม่มีใครอุ้มชูไปสู่สวรรค์ มันไม่มีเหตุผล มีเฉพาะคำสอนในพระพุทธศาสนาที่สอนเรื่องการเวียนว่ายตายเกิด ทำให้เราไม่ประมาทในการดำเนินชีวิต และสอนว่าเมื่อยังมีกิเลสจะอยู่ในสังสารวัฏอย่างไม่ลำเค็ญ อยู่แบบนักสร้างบารมีแบบพระโพธิสัตว์ได้อย่างไร ผู้มีหัวใจสากลที่เชื่อเรื่องเหตุและผลควรตั้งใจศึกษาไว้

นำเจริญมรณานุสติว่าคิดถึงความตายทุกลมหายใจเข้าออก ซึ่งจะทำให้เราไม่ประมาทในการดำเนินชีวิต ขนขวายในการแสวงหาบุญ และดำเนินชีวิตอย่างถูกหลักวิชา ถูกวัตถุประสงค์ของการมาเกิดเป็นมนุษย์

นำเจริญมรณานุสติว่าคิดถึงความตายวันละสองเวลา หลับตากับลืมตา หายใจเข้าหนึ่งครั้งออกอีกหนึ่งครั้ง คิดวันละแค่นี้ไม่ต้องเยอะ แล้วเราจะมีชีวิตที่ใจใส เพราะขวนขวายในการสร้างบารมีทั้งทาน ศีล ภาวนา อย่างเต็มที่ เพราะรู้ว่ายังไงก็ตายแน่

นำเจริญมรณานุสติว่าคิดถึงความตายวันละสองเวลา หลับตากับลืมตา หายใจเข้าหนึ่งครั้งออกอีกหนึ่งครั้ง จะทำให้ชีวิตเรามีความไม่ประมาทในการดำเนินชีวิต ขวนขวายสั่งสมบุญบารมีอย่างเต็มที่ พยายามชำระกายวาจาใจให้สะอาดบริสุทธิ์ผ่องใส และใจจะเป็นภาชนะที่อัดแน่นด้วยพลังบุญอันยิ่งใหญ่ ซึ่งเป็นบ่อเกิดของความสุขและความสำเร็จทุกระดับ ตั้งแต่ปุถุชนจนเป็นพระอริยเจ้า และการก้าวไปสู่ที่สุดแห่งธรรมก็ต้องอาศัยพลังบุญนี้

นำเจริญมรณานุสติว่าคิดถึงความตายวันละสองเวลา หลับตากับลืมตา เพื่อให้ใจไม่ชะล่าใจในการดำเนินชีวิต ไม่มัวแต่สนุกสนานเพลิดเพลิน ไม่หลงใหลติดอบายมุข ไม่มัวแต่ทำมาหากินเพียงอย่างเดียว แต่จะขวนขวายในการสั่งสมบุญบารมี เพราะบุญเท่านั้นจะเป็นที่พึ่งทั้งในปัจจุบันและอนาคต และให้ถูกวัตถุประสงค์ของการมาเกิดเป็นมนุษย์

ช่วงเจริญมรณานุสติ นำระลึกถึงความตายซ้ำ ๆ เป็นช่วงยาว เพื่อให้ใจไม่ประมาทและขวนขวายในการสั่งสมบุญบารมี

เล่าว่าครั้งสุดท้ายที่คุณพ่อกลับมาเยี่ยมพวกเขาคือเดือนกุมภาพันธ์ 2548 คุณพ่อได้ไปปฏิบัติธรรมที่พนาวัฒน์กับน้องชายคนเล็กเป็นเวลาเจ็ดวัน โดยกัลยาณมิตรท่านนี้คอยเป็นธุระติดต่อให้อย่างดี คุณพ่อมีความสุขมากที่ได้ไปปฏิบัติธรรมในครั้งนั้น และยังคงสอนเหมือนทุกครั้งถึงการตั้งมั่นอยู่ในความไม่ประมาทในการที่ได้เกิดมาเป็นมนุษย์ ให้ทำบุญต่อเนื่องไม่ให้ขาด ซึ่งลูกชายทุกคนบอกว่าพร้อมจะไปวัดปฏิบัติตามคำสอนของพ่อให้สมศักดิ์ศรีของความเป็นลูกชายของพ่อ

สอนว่าเมื่อเจริญมรณานุสติจนเกิดความสะดุ้งในใจว่าเราต้องตายแน่ ก็จะขวนขวายในการสั่งสมบุญบารมีและดำเนินชีวิตด้วยความไม่ประมาท เป็นเรื่องที่ต้องระลึกนึกถึงความตายให้ได้ทุกวัน

ครูไม่ใหญ่แทรกว่าการต้องผ่าตัดทำให้เกิดจิตสำนึกว่าตายแน่ จึงฟิตขึ้นมาสวดมนต์ทำวัตรเช้าเย็นและใส่บาตร แต่จริง ๆ เราไม่จำเป็นต้องมีสิ่งเหล่านี้มาเตือนสติ ทำได้โดยไม่ต้องป่วยด้วยการทำความเข้าใจว่าชีวิตคืออะไร ชีวิตคือความเป็นอยู่ อยู่เพื่อสร้างบารมีทำพระนิพพานให้แจ้ง ทำจิตให้บริสุทธิ์เพื่อหลุดพ้นจากทุกข์ วัตถุประสงค์ของชีวิตมีเพียงเท่านี้ แล้วเตือนว่าบางคนฟังคำสอนแล้วไม่ค่อยเข้าใจ กลับไปฟังเดรัจฉานกถา คือภาษานกภาษากา คำพูดที่ไม่เกิดประโยชน์ ฟังแล้ววนเวียนอยู่อย่างนั้น

อย่าให้สิ่งใดเป็นอุปสรรคต่อการศึกษาศีล สมาธิ ปัญญา แม้ได้รับมอบหมายภารกิจจากหมู่คณะ การทบทวนธรรมวินัยและเป้าหมายของการบวชต้องทำทุกวันขาดไม่ได้แม้วันเดียว เพราะอกุศลพร้อมแทรกตลอด 24 ชั่วโมง เรายังไม่หมดกิเลส อย่าคลุกคลีกับสิ่งที่เป็นภัยต่อพรหมจรรย์