ep004 ผังเวลา 17 ช่วง
วัดพระธรรมกาย (73) ดุสิตบุรี (67) วงบุญพิเศษ (49) กองเสบียง (45) หลวงปู่วัดปากน้ำภาษีเจริญ (33) วิชชาธรรมกาย (31) พระเจ้าจักรพรรดิ (23) ต้นบุญต้นแบบ (15) ลาสิกขา (15) ไม่ประมาท (13) ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 (11) มหานรก (8) สมณธรรม (7) จำพรรษา (6) ปฏิบัติธรรม (6) วัฏสงสาร (5) พระยามาร (4) ศีลสมาธิปัญญา (4) ใจหยุดนิ่ง (4) DMC (3) กายมนุษย์ (3) ความฝัน (3) ทำวิชชา (2) ปลีกวิเวก (2) พระธรรมกาย (2) พระธรรมวินัย (2) สมณสัญญา (2) สมณะ (2) หลวงพ่อธัมมชโย (2) เข้าพรรษา 2549 (2) กายทิพย์ (1) การตัดสินใจบวช (1) การบวช (1) ข้าศึกกุศล (1) ความทุกข์ (1) ความภาคภูมิใจ (1) ความสุขที่แท้จริง (1) ความเป็นพระ (1) ความเพียร (1) จำพรรษาภายใน (1) ชัยชนะ (1) ทบทวนธรรม (1) บวชใหม่ (1) พรรษาติวเข้ม 2549 (1) พรหมจรรย์ (1) พึ่งตนเอง (1) สถิติ (1) สมัยพุทธกาล (1) สมาธิภาวนา (1) สรณะ (1) อธิษฐานพรรษา (1) เข้าพรรษา (1) เริ่มต้นใหม่ (1) โลกันตนรก (1) ให้กำลังใจ (1)
วันเข้าพรรษาเป็นธรรมเนียมของบรรพชิตที่สืบทอดกันมายาวนาน ใช้ช่วงฤดูฝนที่เดินทางไม่สะดวกมาบำเพ็ญสมณธรรมร่วมกัน วัตถุประสงค์หลักของการบวชคือบำเพ็ญสมณธรรมเพื่อสลัดตนให้พ้นจากกองทุกข์ มุ่งสู่มรรคผลนิพพาน และหมู่คณะมุ่งศึกษาวิชชาธรรมกายเพื่อไปสู่ที่สุดแห่งธรรม
ปีนี้มีพระภิกษุจำพรรษา 923 รูป สามเณร 227 รูป รวม 1,150 รูป มากที่สุดในประเทศไทย เป็นปรากฏการณ์ไม่ธรรมดา เพราะปัจจุบันผู้บวชในพระพุทธศาสนาแต่ละวัดมีน้อยมาก บางวัดไม่มีพระบวชใหม่เลย วัดของเราจึงเป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของสังคม
วันนี้ได้อธิษฐานพรรษากันแล้ว ผู้บวชใหม่ต้องศึกษาให้แจ่มแจ้งทั้งในและนอกห้องเรียนว่ามาบวชทำไม ให้การบวชเป็นประโยชน์ต่อตนเอง พ่อแม่ หมู่ญาติ ส่วนผู้บวชมาก่อนก็อย่าดูเบา ต้องทบทวนพระธรรมวินัยให้ยิ่งแจ่มแจ้งขึ้น
อย่าให้สิ่งใดเป็นอุปสรรคต่อการศึกษาศีล สมาธิ ปัญญา แม้ได้รับมอบหมายภารกิจจากหมู่คณะ การทบทวนธรรมวินัยและเป้าหมายของการบวชต้องทำทุกวันขาดไม่ได้แม้วันเดียว เพราะอกุศลพร้อมแทรกตลอด 24 ชั่วโมง เรายังไม่หมดกิเลส อย่าคลุกคลีกับสิ่งที่เป็นภัยต่อพรหมจรรย์
ในสมัยพุทธกาล กุลบุตรกุลธิดาจากตระกูลชั้นล่าง ชั้นกลาง ชั้นสูง แม้กษัตริย์ ออกบวชเพราะเห็นประโยชน์ของการบวช เห็นทุกข์โทษภัยและพันธนาการของชีวิตฆราวาส ท่านปลีกวิเวกตามโคนไม้ ป่าเขา ถ้ำ ฝึกใจให้หยุดนิ่ง คลายความผูกพันกับทุกสิ่งแม้ชีวิตตนเอง เพื่อไม่ต้องมีชีวิตใหม่ในวัฏสงสาร
สิ่งที่มนุษย์แสวงหาทั้งอำนาจและทรัพย์ไม่ได้ให้ความสุขที่แท้จริง แม้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ เป็นบรมเศรษฐี มีที่นอนอ่อนนุ่ม มีดนตรีขับกล่อม มีบริวารแวดล้อม ก็ยังนอนเป็นทุกข์ การตัดสินใจเข้ามาสู่ร่มเงาพระพุทธศาสนาจึงถูกต้องแล้ว เมื่อตัดสินใจถูกแล้วก็ต้องดำเนินชีวิตให้ถูกต้อง อย่าให้เวลาที่ผ่านไปเปลี่ยนความตั้งใจดีดั้งเดิม
ให้เพิ่มความเป็นพระขึ้นทุกวันจนเคารพตัวเองได้ ไม่ว่านั่ง นอน ยืน เดิน มีแต่ความปีติภาคภูมิใจในความเป็นสมณะ ไม่ว่าอยู่ตามลำพังหรือในหมู่คณะ เพราะเป็นชีวิตที่สูงส่งกว่ามนุษย์และเทวดาทั้งหลาย ความภาคภูมิใจนี้จะเกิดเมื่อบำเพ็ญสมณธรรมและมีสมณสัญญา
ชื่อวัดพระธรรมกายต้องแปลว่าพระภิกษุสามเณรทุกรูปได้ศึกษาวิชชาธรรมกายและปฏิบัติธรรมจนเข้าถึงพระธรรมกาย ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อตนเอง เพื่อนสหธรรมิก ญาติโยม และเพื่อนร่วมโลก ทุกรูปทราบดีว่าพระธรรมกายมีอยู่ในตัวและรู้วิธีปฏิบัติ เหลือแต่ความเพียรและความสม่ำเสมอ
พรรษาที่ผ่านมาเรียกคืนไม่ได้ แต่วันนี้เป็นวันเข้าพรรษาวันแรก หลวงพ่ออยากให้ลูกทุกคนเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเพศสมณะที่สมบูรณ์ จำพรรษาทั้งภายนอกตามขอบเขตที่กำหนด และจำพรรษาภายในคือใจอยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ร่วมกับพระภายใน สิ่งนี้ได้บอกญาติโยมผ่าน DMC ทั่วโลกแล้ว พระยิ่งต้องทำให้เข้มข้นกว่า เพราะเราคือหนึ่งในพระรัตนตรัย
ตั้งใจจำพรรษาทั้งภายนอกภายใน อย่าส่งใจไปที่อื่น เพราะมีสิ่งดึงใจออกไปมาก หากมองข้ามความเป็นสมณะก็จะพ่ายแพ้เหมือนเพื่อนสหธรรมิกบางท่าน อยากให้ทุกรูปอยู่แบบผู้มีชัยชนะ ปลอดภัยจากภัยทั้งปวง เป็นสรณะที่พึ่งที่ระลึกของมนุษย์และเทวดา สิ่งใดเป็นข้าศึกต่อกุศลและพรหมจรรย์อย่าเข้าใกล้
ผู้ที่เสียใจมากที่สุดเมื่อมีผู้พ่ายแพ้คือหลวงพ่อ เพราะอยากพาทุกรูปกลับวงบุญพิเศษ และให้ได้ทำวิชชาเหมือนสมัยหลวงปู่ สังขารหลวงพ่อเริ่มโรยราอายุ 62 ปีแล้ว สิ่งที่ใฝ่ฝันตั้งแต่อายุ 19 ปียังไม่สมหวัง ได้เพียงศาสนวัตถุ ศาสนสถาน ศาสนบุคคลที่มากกว่าผู้ใดในโลก แต่วิชชาธรรมกายยังไม่บังเกิดขึ้นในตัวของลูกทุกคน
การลาสิกขาให้เฉพาะผู้จำเป็นที่ลางานมาบวชเฉพาะในพรรษาและต้องออกไปทำหน้าที่เป็นกองเสบียง แต่ผู้ที่มาด้วยความสมัครใจและหัวใจแน่วแน่จะศึกษาวิชชาธรรมกายไม่ควรลาสิกขา ต้องเพิ่มความเป็นพระขึ้นทุกวัน ภารกิจในพรรษานี้คือการปฏิบัติธรรม เป็นพรรษาแห่งการติวเข้มการบำเพ็ญสมณธรรม การเจริญสมาธิภาวนา
อาคารพระผู้ปราบมาร 60 ปีสร้างด้วยงบประมาณมหาศาล ต่างจากสมัยหลวงปู่ที่ใช้เศษไม้ตอกเป็นฝาผนังหลังคา มีเพียงที่มุงบังและมุ้งกันยุง แต่ท่านอยู่กันอย่างผาสุก ทำความเพียรกลางวัน 6 ชั่วโมง กลางคืน 6 ชั่วโมง ทุกวันไม่ขาดต่อเนื่องกว่า 20 ปี หลวงปู่ไม่เคยไปค้างแรมที่ไหนเลย ทำสงครามกับพระยามารมา 22 ปี
อาคารนี้เตรียมไว้ให้ลูก ๆ ได้เข้าไปทำวิชชา ซึ่งสำคัญต่อชีวิต ไม่ทำก็ได้แต่จะไม่ชนะเขา และถ้าแพ้จะอันตราย ทุกข์ทรมานยิ่งกว่าในอบายภูมิ ยิ่งกว่ามหานรกและโลกันตนรก ความทุกข์เล็กน้อยในชีวิตประจำวันเทียบไม่ได้เลยกับความทุกข์เมื่อพ่ายแพ้แล้ว จึงจำเป็นต้องทำวิชชาสู้รบกับพระยามาร
สร้างอาคารให้แข็งแรงเพื่อรองรับการกลับมาทำวิชชาของหลวงปู่และทีมงาน พระยามารกลัวกายมนุษย์แต่ไม่กลัวกายทิพย์ จึงพยายามกีดขวางไม่ให้มามีกายมนุษย์ การลงมาเกิดไม่ใช่มาใช้วิบากกรรมแต่มาเพื่อทำงาน ยุคนี้อายุขัยมนุษย์เฉลี่ย 75 ปี มีความเสี่ยง จึงต้องรีบสร้างให้เสร็จและกวดขันลูกทุกรูปให้เข้าถึงวิชชาธรรมกายให้ได้
ถ้ามีผู้เข้าถึงวิชชาน้อยถือว่าอันตรายมาก หากไม่ประมาทในการดำเนินชีวิตและการสร้างบารมีก็จะได้กลับดุสิตบุรีวงบุญพิเศษ แต่ยังไม่มีเครื่องยืนยันว่าจะกลับไปได้ จะยืนยันได้ต่อเมื่อตั้งใจบำเพ็ญสมณธรรมจนเข้าถึงพระธรรมกายในตัว อย่างน้อยให้ดวงใสสว่าง ดีที่สุดที่ปลอดภัยคือเข้าถึงพระธรรมกายในตัว
พรรษานี้เป็นพรรษาแห่งการติวเข้ม ให้ร่วมมือโดยจำพรรษาทั้งภายนอกและภายใน จะพึ่งคนอื่นไม่ได้ ที่พึ่งแท้จริงคือตัวเองเมื่อใจหยุดนิ่งอยู่ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 เท่านั้น ให้ขวนขวายทำความเพียรให้เข้าถึงธรรมกาย ห่างไกลข้าศึกของกุศล อย่าประมาท เอื้อเฟื้อต่อพระธรรมวินัยและกฎเกณฑ์หมู่คณะ รักษากันและกัน ให้กำลังใจซึ่งกันและกันจนไม่มีใครมาตัดกำลังใจได้