เข้าพรรษา

วันเข้าพรรษาเป็นธรรมเนียมของบรรพชิตที่สืบทอดกันมายาวนาน ใช้ช่วงฤดูฝนที่เดินทางไม่สะดวกมาบำเพ็ญสมณธรรมร่วมกัน วัตถุประสงค์หลักของการบวชคือบำเพ็ญสมณธรรมเพื่อสลัดตนให้พ้นจากกองทุกข์ มุ่งสู่มรรคผลนิพพาน และหมู่คณะมุ่งศึกษาวิชชาธรรมกายเพื่อไปสู่ที่สุดแห่งธรรม

เทปบรรยายประวัติวันเข้าพรรษา คือวันที่พระภิกษุสงฆ์เริ่มอยู่จำพรรษาในอารามแห่งใดแห่งหนึ่งระหว่างฤดูฝน ตั้งแต่แรมหนึ่งค่ำเดือนแปดถึงขึ้นสิบห้าค่ำเดือนสิบเอ็ด รวมสามเดือน เหตุเกิดจากภิกษุจาริกไปตลอดสามฤดู ชาวบ้านติเตียนว่าเหยียบย่ำพืชพันธุ์และเบียดเบียนสัตว์เล็ก พระผู้มีพระภาคจึงอนุญาตให้จำพรรษาตลอดไตรมาส วันเข้าพรรษามีสองอย่าง คือปุริมิกา วันเข้าพรรษาต้น แรมหนึ่งค่ำเดือนแปด และปัจฉิมิกา วันเข้าพรรษาหลัง แรมหนึ่งค่ำเดือนเก้า ระหว่างพรรษาห้ามค้างแรมที่อื่น ยกเว้นสัตตาหกรณียะไปได้เจ็ดวัน มีที่มาจากอุบาสกผู้สร้างวิหารถวายในแคว้นโกศลนิมนต์พระแล้วพระไม่มาเพราะอยู่ในพรรษา จึงติเตียน เหตุจำเป็นห้าประการคือ ทายกนิมนต์ไปฟังธรรมรับทาน เพื่อนภิกษุสามเณรเห็นผิดหรือต้องอาบัติ สามเณรจะอุปสมบท มารดาบิดาพี่น้องป่วย และไปทำกิจของสงฆ์เช่นหาวัสดุมาซ่อมเสนาสนะ

เทปบรรยายต่อ เหตุที่ทรงอนุญาตให้งดจำพรรษาไปอยู่ที่อื่นได้โดยไม่ผิดวินัย เช่น ถูกสัตว์ร้ายรบกวน ถูกโจรปล้น วิหารไฟไหม้หรือน้ำท่วม ชาวบ้านอพยพหรือแตกเป็นสองฝ่าย ขาดอาหารหรือยา มีผู้เอาทรัพย์หรือลูกสาวมาล่อให้ลาสิกขา และสงฆ์แตกกัน สถานที่ควรจำพรรษาต้องสัปปายะ ไม่ใกล้ไม่ไกลหมู่บ้าน กลางวันไม่พลุกพล่าน กลางคืนเงียบสงบ ภิกษุที่เดินทางไปกับพวกเลี้ยงโค หมู่เกวียน หรือเรือโดยสาร จำพรรษาในขบวนได้ด้วยคำอธิษฐานพรรษา ที่ห้ามจำพรรษามีเจ็ดแห่ง เช่น โพรงไม้ บนกิ่งไม้ กลางแจ้ง ที่ไม่มีเสนาสนะ กระท่อมผี ใต้ร่ม และในตุ่ม เพราะชาวบ้านติเตียน ท้ายเทปสรุปว่าการจำพรรษาให้พระภิกษุสามเณรมีเวลาปฏิบัติธรรมมากขึ้น ส่วนอุบาสกอุบาสิกากำหนดเขตจำพรรษาไว้ที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ให้ใจหยุดนิ่งตลอดพรรษาแล้วจะสมหวังในการเข้าถึงธรรมกาย