ปลีกวิเวก

สมัยหนึ่งครูไม่ใหญ่ชวนท่านไปปลีกวิเวกจากงาน (สถานที่ถอดเสียงได้ไม่ชัด) และเกือบจะไม่ได้ท่านกลับมา ต่างนั่งอยู่โคนไม้คนละต้น ครูไม่ใหญ่อยู่โคนต้นมะขาม ที่นั่นมีเด็กเยอะมาก เล่นปีนต้นไม้ ครูไม่ใหญ่กลัวเด็กจะตกลงมาและกลัวจะเป็นบาป จึงหาวิธีรวบรวมเด็กมาเล่าธรรมะให้ฟัง ไม่นึกว่าเด็กซน ๆ ก็อยากฟังธรรมะ ครูไม่ใหญ่ได้เป็นครูฝึกสอนธรรมะตั้งแต่ตอนนั้น มีเด็กมาร่วมเหมือนนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาทั่วโลกทุกวันนี้ ได้ฝึกสอนให้หัดกราบ เหมือนที่หลวงพ่อทัตตชีโวสอนนักเรียนกราบเมื่อวาน เพราะมีนักเรียนใหม่มาเรื่อย ๆ ยังกราบไม่เป็น ไม่พร้อม ไม่รู้วิธี ต้องสอนให้กราบพร้อมกันอย่างงดงาม ใครเห็นก็จะเกิดศรัทธา ที่ศรัทธาแล้วก็ยิ่งศรัทธามากขึ้น

ในสมัยพุทธกาล กุลบุตรกุลธิดาจากตระกูลชั้นล่าง ชั้นกลาง ชั้นสูง แม้กษัตริย์ ออกบวชเพราะเห็นประโยชน์ของการบวช เห็นทุกข์โทษภัยและพันธนาการของชีวิตฆราวาส ท่านปลีกวิเวกตามโคนไม้ ป่าเขา ถ้ำ ฝึกใจให้หยุดนิ่ง คลายความผูกพันกับทุกสิ่งแม้ชีวิตตนเอง เพื่อไม่ต้องมีชีวิตใหม่ในวัฏสงสาร

ท่านเล่าว่าปลีกวิเวกอยู่กับตัวเองนานถึงหกปี ครูไม่ใหญ่สาธุและบอกว่าท่านรักสันโดษ เป็นนักบวชเก่า บวชกันมาข้ามชาติ ทั้งที่มีทุกอย่างที่ชาวโลกควรจะมี แต่ยังแสวงหาอะไรบางอย่างที่หาไม่ได้ในทางโลก จึงออกบวชแล้วปลีกวิเวก