พ่อบุญธรรม

โยมพ่อบุญธรรมของผู้เขียนเป็นแขกนับถือศาสนาฮินดู ภายหลังบุญมากขึ้นก็เข้าใจเรื่องบุญ ท่านชอบดื่มเบียร์และเล่นการพนัน ชอบซื้อล็อตเตอรี่มากแถมถูกทุกงวด ไม่สองก็สามตัว เป็นคนขยัน ขายโรตีตอนเช้าและขายไฟเป็นตอนเย็น ชอบทานของหวานมาก ต่อมาจึงป่วยเป็นโรคเบาหวานจนร่างกายผอมไม่มีแรง ก่อนเสียชีวิตหนึ่งวันท่านแอบไปกินน้ำเขียวที่คุณแม่ห้ามไว้ แล้วเสียชีวิตในอ้อมกอดของลูกสาว

ผู้เขียนเล่าถึงสามีที่แม่กลัวว่าจะถูกหลอกเพราะอายุมากกว่าสิบหกปี เป็นหัวหน้าคุมคนงานในบริษัทเครื่องจักร ดื่มเหล้าเบียร์มาตลอด เริ่มดื่มตั้งแต่สิบสี่ขวบเพราะพ่อบุญธรรมที่เป็นทหารเรือพาไปดื่มฉลองในงานต่าง ๆ คิดว่ามีลูกแล้วจะเลิกแต่จนท้องลูกคนที่สามก็ไม่เลิก แถมเมาแล้วทำร้ายร่างกาย ครูไม่ใหญ่แทรกว่าผู้ผลิตผู้จำหน่ายไม่รับผิดชอบ (ช่วงต่อจากนั้นเสียงหลุดราวสองนาที) ภรรยาแก้แค้นด้วยการเอาน้ำที่ขับถ่ายจากร่างกายตัวเองผสมลงในขวดเหล้าให้สามีดื่มโดยไม่รู้ตัว หายเมาแล้วสามีคงรู้ว่าถูกแก้แค้นจึงรีบขอให้อภัยเรื่องที่แล้ว เป็นที่มาของชื่อเรื่องที่เกริ่นไว้ต้นรายการ

ช่วงที่คุณแม่กลับไปอยู่กับยาย ได้พบรักใหม่กับคุณพ่อบุญธรรมซึ่งเกษียณจากกองทหารสื่อสาร (ช่วงนี้ Whisper ถอดปนภาษาอังกฤษมั่วราวครึ่งนาที) ท่านแอบชอบคุณแม่มาตั้งแต่สมัยยังสาว แต่ต่างคนต่างไปมีครอบครัว ครูไม่ใหญ่แทรกว่าตอนนั้นได้แต่คุยกันแต่ไม่ได้ทำบุญร่วมกันจึงแยกกัน อย่ามัวแต่คุยกัน ให้มาทำบุญร่วมกัน เมื่อภรรยาของคุณพ่อบุญธรรมเสียชีวิต ทั้งสองได้พบกันอีก พระเอกนางเอกเสียงเปลี่ยนไปแต่ความหวานยังเหมือนเดิม เติมใจให้กันจนเต็ม แล้วตัดสินใจอยู่กินด้วยกันจนทุกวันนี้

เข้าช่วงคำถามของผู้เขียน (มีบรรทัด jingle คั่นช่วงหนึ่ง) คุณพ่อมีบุญอะไรจึงมีผู้ใหญ่ในบ้านเมืองสนับสนุนธุรกิจ หลังความตายคุณพ่ออยู่ภพภูมิไหน ได้รับบุญที่ลูกอุทิศไปไหม ควรทำบุญอะไรจึงช่วยท่านได้ดีที่สุด คุณแม่มีบุพกรรมอะไรจึงสบายช่วงต้นแต่ลำบากภายหลัง และมีบุพกรรมกับคุณพ่อบุญธรรมอย่างไรจึงได้อยู่กินกันหลังเกษียณ ครูไม่ใหญ่แซวว่าคุณพ่อบุญธรรมมัวแต่แอบรัก ใครจะไปรู้ ไม่มีตาเอกซเรย์ หูก็ไม่ทิพย์ ต้องบอกเขาตั้งแต่ก่อนเขาแต่งงาน

คุณแม่สบายช่วงต้นแต่ลำบากบั้นปลายเพราะชอบทำบุญตามอารมณ์ และไม่ค่อยระลึกนึกถึงบุญที่ตัวเองทำไว้ ทำให้กรรมตระหนี่ในชาติอื่นได้ช่องส่งผล ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าทำบุญแล้วต้องระลึกนึกถึงทุกวัน ยิ่งแก่ยิ่งต้องนึก เพราะไม่รู้ว่าจะตายเมื่อไร (ช่วงหนึ่ง Whisper ถอดปนภาษาอังกฤษ) คุณแม่กับคุณพ่อบุญธรรมเคยเป็นคู่ที่ชอบงอนกัน ยามงอนก็ตัดพ้อว่าชาติหน้าจะไม่มาเป็นสามีภรรยากันอีก แต่พอหายโกรธก็มาทำบุญร่วมกัน บุญนี้ทำให้ได้มาอยู่ร่วมกันภายหลัง ที่แอบรักตั้งแต่ก่อนแต่งงานแต่พูดไม่ออกเหมือนมีเพชรมาอุดปาก ก็เลยอด แต่ได้มาอยู่กันตอนบั้นปลาย สมหวังในที่สุด แฮปปี้เอนดิ้ง

ครูไม่ใหญ่พูดถึงเพลงยุติธรรมสั้น ๆ แล้วอ่านจดหมายต่อ สามีของผู้เขียนเป็นลูกคนที่สามในพี่น้องสี่คน ครอบครัวทำเกษตรกรรม ตอนอายุสี่ขวบแม่ยกให้พี่สาวของแม่ซึ่งไม่มีบุตรเลี้ยง จึงมีพ่อบุญธรรมแม่บุญธรรมที่รักเหมือนลูกจริง พ่อบุญธรรมตอนหนุ่มเป็นลูกจ้างต่อรางรถไฟ ช่วงพักเรียนตัดผมกับเพื่อนร่วมงานจนตัดเป็น แล้วไปเป็นลูกจ้างร้านตัดผม เจ้าของร้านดื่มเหล้าประจำ เมาแล้วโวยวายทุบตีภรรยา พ่อบุญธรรมสงสารภรรยาเจ้าของร้าน เข้าไปพูดคุยปลอบใจจนสนิทกัน แล้วชวนหนีไปอยู่ด้วยกัน บอกว่าไปเริ่มคืนวันอันแสนอบอุ่น แล้วฉันจะดูแลเธอเอง

พ่อบุญธรรมเป็นคนไม่ดื่มเหล้า ใจดี ขยัน ภรรยาเจ้าของร้านตัดผมยอมหนีมาอยู่ด้วย ซึ่งก็คือแม่บุญธรรมของสามีผู้เขียน ทั้งสองไปเปิดร้านตัดผมอีกจังหวัดหนึ่ง เช่าที่ดินของวัดสร้างบ้านไม้สองชั้นสองห้อง ชีวิตเป็นไปด้วยดี พ่อบุญธรรมทำบุญที่วัดเป็นประจำ ตื่นเช้าตักบาตร ก่อนนอนสวดมนต์ แม้อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ พระมาบอกบุญถึงบ้านก็ร่วมทุกครั้ง ท่านสูบยาเส้น เคี้ยวหมากผสมยาเส้น และดื่มเครื่องดื่มชูกำลังวันละหนึ่งถึงสองขวด แข็งแรงอายุยืน แต่เสียชีวิตด้วยเส้นเลือดในสมองแตก คืนหนึ่งเข้านอนแล้วเช้าไม่ตื่น หมอเจาะคอใส่ท่อช่วยหายใจ นอนโรงพยาบาลช่วงหนึ่ง (ระยะเวลาถอดเพี้ยน) ก็จากไปอย่างสงบ อายุราว 90 ปี แม่บุญธรรมเป็นผู้หญิงเก่งและแกร่ง เก็บเงินเก่ง ดูแลบ้านเรียบร้อย สมเป็นแม่ศรีเรือน

คำตอบ สามีไม่ได้อยู่กับพ่อแม่แท้แต่ต้องมาอยู่กับพ่อแม่บุญธรรม เพราะในอดีตสามีเคยเป็นลูกแท้ ๆ ของพ่อแม่บุญธรรม แต่ท่านทั้งสองเคยทำกรรมบางอย่างไว้ (ถอดได้ว่า ชอบไปจับรักใคร ไม่ชัดว่าเป็นกรรมอะไร) ชาตินี้จึงไม่มีลูก แต่ด้วยบุญที่เคยทำร่วมกันในอดีตจึงดึงดูดให้กลับมาเป็นพ่อแม่ลูกกันอีก ไม่ได้เกิดจากกรรมส่วนตัวของสามีหรือกรรมกับพ่อแม่แท้