ดื่มสุรา

เล่าว่าสามีรับราชการเป็นสาธารณสุขอำเภอ เป็นคนอบอุ่นอารี มีเมตตา เป็นที่รักของญาติพี่น้อง แต่ข้อเสียคือชอบดื่มเหล้ามากและดื่มเป็นประจำ ต่อมาเป็นโรคไวรัสลงตับ ตาเหลืองมาก หมอสั่งห้ามดื่มอีกไม่งั้นจะเป็นตับแข็ง เขาเชื่อฟังระยะสั้นจนอาการหาย แล้วคิดว่าแข็งแรงดีแล้วจึงกลับมาดื่มใหม่ พอดื่มก็ท้องอืดอึดอัด หมอบอกเป็นอาการตับแข็งและสั่งเด็ดขาดว่าถ้ายังดื่มจะตาย แต่คราวนี้เขาไม่เชื่อ ดื่มต่อมาอีกหลายปีจนร่างกายรับไม่ไหวจึงเลิก หลังเลิกได้แปดเดือน เช้าวันหนึ่งบอกว่าเพลียขอนอนพัก แล้วอาเจียนเป็นเลือด ส่งโรงพยาบาลแล้วหมดสติ คลุ้มคลั่งจนหมอต้องมัดติดเตียง ร้องเรียกหาภรรยาและแม่ของเขา ย้ายไปรักษาที่กรุงเทพต้องใส่เครื่องช่วยหายใจ แล้วเสียชีวิตวันที่ 30 มีนาคม 2527

ให้ข้อคิดว่าที่ผิดพลาดเช่นนี้เพราะไม่ได้ศึกษาเรื่องราวความเป็นจริงของชีวิต จึงดำเนินชีวิตผิดพลาด และย้ำว่าผู้ผลิตผู้จำหน่ายน้ำเมาไม่ได้รับผิดชอบแทนเราเลย เขาถือว่าซื้อไปแล้วก็ตัดขาดไปแล้ว ต้องเมาเอง มีเรื่องเสียหายก็รับเอง ตายไปอบายก็ต้องไปเอง รับผิดชอบเอง

โยมพ่อเสียชีวิตตอนผู้เขียนเกิดได้เพียงสามเดือน จึงได้ยินแต่ประวัติที่ญาติเล่าให้ฟังว่าโยมพ่อมีอาชีพทำไร่ทำนา ชอบสร้างวัดทำบุญ เป็นคนใจกว้างมีความเป็นนักเลง มีเพื่อนฝูงมากมาย ไม่สูบบุหรี่แต่ชอบดื่มเหล้าและดื่มจัดมาก สุดท้ายจึงเสียชีวิตด้วยโรคตับแข็ง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าสุรามอบโรคตับแข็งให้ลูกค้าผู้มีอุปการคุณ

สามีของพี่สาวคือพี่เขยเป็นลูกจ้างประจำ เป็นคนขยันมากแต่ชอบดื่มสุรา ทุกเย็นตั้งวงเลี้ยงสุราวนไปตามบ้านแต่ละหลัง ต่อมาเส้นเลือดหัวใจอุดตันทำให้เป็นอัมพฤกษ์ซีกขวา ปัจจุบันยังมีชีวิตอยู่ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าความทุกข์ตามทันเร็วขนาดนี้ ส่วนลูกสาวของพี่สาวตอนเกิดดวงตาปกติ แต่พออายุสี่ขวบดวงตาเริ่มเขโดยไม่มีสาเหตุ เป็นเร็วมากภายในไม่กี่เดือนจนต้องเอียงหน้าเวลามองอะไร ภายหลังได้ผ่าตาทั้งสองข้างจึงหายเป็นปกติ

เธอแต่งงานแล้วอยู่กับครอบครัวสามีที่กรุงเทพ ช่วยงานแม่สามีจัดพิมพ์หนังสือที่สำนักพิมพ์ สามีให้เงินและความสะดวกทุกอย่าง แต่สามีถูกเลี้ยงดูแบบคนสมัยใหม่ ไม่เคยเจอหน้าพ่อแม่เพราะพ่อเป็นข้าราชการชั้นสูงไปทำงานต่างจังหวัด แม่อยู่ที่ทำงานทั้งวัน มีแต่กระดาษโน้ตแปะไว้ที่ตู้เย็นและทิ้งเงินไว้ให้ใช้ ทำให้เขาขาดความอบอุ่นเหมือนถูกเลี้ยงเป็นสัตว์เลี้ยงในบ้าน เรียนได้ระดับหนึ่งแล้วไม่ยอมเรียนต่อ ใช้เงินเก่ง ดื่มเหล้าสูบบุหรี่ตั้งแต่เป็นนักเรียน ต่อเรือที่ระลึกก็ไม่สำเร็จ ทำไส้กรอกก็ถูกหุ้นส่วนโกงไปเป็นล้าน ปัจจุบันอยู่เฉย ๆ ใช้เงินแม่วัย 75 ปี ชอบปล่อยผมและหนวดเครายาว สะสมวัตถุโบราณเป็นชีวิตจิตใจ แม้แต่ผ้านุ่งของคุณยายที่เสียชีวิตแล้วก็ยังขอไปเก็บ ทั้งสองอยู่ด้วยกันแต่ไม่มีลูก

ห้ามคิดห้ามพูดเรื่องราวทางโลกหรือเรื่องที่เป็นข้าศึกต่อการกุศล ทุกอย่างที่พูดคิดทำต้องเกื้อกูลการปฏิบัติธรรมและการเข้าถึงพระรัตนตรัยในตัว ชี้ว่าชาวโลกไม่รู้ว่าวันสิ้นปีควรทำอะไร จึงจัดงานเลี้ยง ดื่มเครื่องดองของเมา กลายเป็นทางมาแห่งบาปและอบายมุข แต่พวกเรามาเป็นหมู่คณะเพื่อเป็นบุคคลประวัติศาสตร์ เป็นต้นบุญต้นแบบที่ดีของโลก เพราะทุกสิ่งที่ทำจะถ่ายทอดผ่านจานดาวธรรมไปสู่สายตาผู้มีบุญทั่วโลก

เริ่มกรณีศึกษาเรื่องคุณพ่อของลูกอุบาสิกาที่อยู่เขตในกับหมู่คณะ คุณพ่อเป็นคนจิตใจเอื้อเฟื้ออารี พาครอบครัวทำบุญตามประเพณี แต่ก็ยังดื่มสุราอยู่ เรียกว่าวัดก็เข้า เหล้าก็กิน

ย้ำว่าถ้าบุญไม่ได้ชิงช่วงส่งผลก่อน บาปอกุศลที่ท่านเคยทำผิดทำพลาดไว้ เช่นบาปจากการดื่มน้ำเมาในสมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ ก็จะส่งผลให้ท่านต้องไปรับกรรมในอบายภูมิ จึงสรุปว่าการเตรียมตัวเตรียมใจให้ใส ๆ ก่อนละโลกสำคัญมาก