กำพร้า

ตอบว่าลูกกำพร้าพ่อแม่ในเวลาไล่เลี่ยกันและต้องช่วยเหลือตัวเองตั้งแต่เด็ก เพราะในอดีตมีนิสัยชอบล่าสัตว์ ได้ไปฆ่าสัตว์แม่ลูกอ่อนอยู่หลายครั้ง ทั้งสัตว์ใหญ่และสัตว์เล็ก วิบากกรรมนี้ตามมาส่งผล พร้อมเตือนว่าอย่าไปคิดเองว่าสัตว์นั้นเทพเจ้าสร้างมาให้เป็นอาหารมนุษย์แล้วฆ่าได้ไม่เป็นไร เพราะนั่นคิดเอาเองโดยไม่ได้ศึกษากติกาของชีวิตและกฎแห่งการกระทำ

พ่อส่งลูกไปอยู่กับญาติที่จังหวัดบุรีรัมย์แล้วหายสาบสูญ ไม่เคยติดต่อจนลูกคิดว่าพ่อตายไปแล้ว ลูกกลายเป็นเด็กกำพร้าไม่มีพ่อไม่มีแม่ ตรากตรำทำงานหนักตั้งแต่เจ็ดขวบ รับจ้างทำงานบ้านทุกชนิด ไม่ได้เรียนหนังสือ น้อยใจในชีวิตแต่ไม่เคยลืมพ่อ ตักบาตรอุทิศให้พ่อทุกเช้าตั้งแต่เจ็ดขวบถึงยี่สิบสองปี วันหนึ่งขณะหลับตาอธิษฐานตักบาตร ลืมตาขึ้นก็เห็นพ่อยืนอยู่ตรงหน้า ดีใจโผเข้ากอด แต่พ่อผลักออกอย่างไม่ใยดี แล้วสั่งให้ส่งเงินไปให้ ครูไม่ใหญ่แซวว่าทำบุญอุทิศไปให้ บุญเลยดันให้มาเจอพ่อ

เข้ากรณีศึกษา ต้นจดหมายไม่ได้ยินเพราะช่วงก่อนหน้าเป็นประโยคแบ่งบุญวนซ้ำกับบรรทัด jingle ได้ยินตั้งแต่ผู้เขียนเล่าว่าไม่เคยได้สัมผัสความรักจากพ่อแม่เหมือนเด็กทั่วไป ไม่เคยได้รับการกอด การป้อนข้าว หรือแม้แต่การตี ไม่รู้ว่าพ่อแม่หน้าตาอย่างไรเพราะไม่มีแม้แต่รูปถ่าย พ่อทิ้งแม่ไปตอนเธออยู่ในท้องได้ไม่กี่เดือนโดยไม่รู้เหตุผล แม่ให้กำเนิดแล้วพยายามดูแลอย่างดี อย่างน้อยก็ยังอุ่นใจที่มีแม่

ต่อมาแม่ป่วยออด ๆ แอด ๆ ต่อเนื่องแล้วเสียชีวิตตอนเธออายุเพียงสามขวบ พ่อจากเป็น แม่จากตาย นับจากนั้นต้องระหกระเหินไปอยู่กับญาติหลายคน ช่วยทำงานหนักทุกอย่าง ปัดกวาดเช็ดถู ทำกับข้าว ล้างจาน นำข้าวไปโรงสี ทำขนมขาย เลี้ยงหมู หาบน้ำจนตัวเอียงให้คนในบ้านใช้ทุกวัน ครูไม่ใหญ่แซวว่าได้ฝึกงานขนาดนี้ไม่ต้องเสียเงินเรียน แล้วสอนว่าใครยังมีพ่อแม่ให้ดีใจไว้ ทำตัวเป็นเด็กดีกราบเท้าท่านทุกวัน เจ้าของเคสไม่มีเท้าพ่อแม่ให้กราบ เธอคิดได้เพียงว่าเขายอมให้อยู่ด้วยก็ดีถมไปแล้ว

เวลาทุกข์ใจไม่รู้จะปรึกษาใครได้สนิทใจ เก็บกดสะสมความทุกข์ไว้คนเดียวจนกลั้นไม่อยู่เป็นน้ำตา ถามตัวเองเสมอว่าทำไมไม่มีพ่อแม่ พ่อแม่หน้าตาอย่างไร พ่อหนีไปอยู่ที่ไหน ทุกข์เพราะรักและคิดถึงคนที่ไม่มีตัวตนอยู่ตลอด โหยหาที่พึ่งโดยไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน ครูไม่ใหญ่ว่าที่พึ่งอยู่ในตัวนั่นแหละ เธอพยายามถามข่าวพ่อจากคนที่รู้จักทุกครั้งที่มีโอกาส จนวันหนึ่งรู้ว่าจะไม่มีวันได้เห็นหน้าพ่อเพราะพ่อตายไปแล้ว ตั้งแต่เล็กเพื่อนที่โรงเรียนชอบล้อว่าเป็นเด็กไม่มีพ่อไม่มีแม่ ครูไม่ใหญ่ว่าไม่ต้องโกรธหรือมีปมด้อย เพราะถ้าไม่มีพ่อแม่ก็เกิดไม่ได้ ช่วงนั้นเธอได้แต่ส่งความรักคิดถึงท่านแล้วลำพึงออกมาช้า ๆ