อธิษฐานขอคู่ครองที่ดี

ปี 2542 เจ้าของจดหมายอายุสามสิบกว่าเริ่มกลัวขึ้นคาน นอนไม่หลับ ยิ้มไม่ออก จึงอธิษฐานจิตขอเนื้อคู่ที่ดี ไม่ดื่มเหล้า ไม่เจ้าชู้ ไม่สูบบุหรี่ ไม่เที่ยวกลางคืน และรักลูกอย่างแท้จริง ครูไม่ใหญ่แทรกว่าใครก็ไม่อยากได้คู่ที่ดื่มเหล้า วันหนึ่งขณะเดินแถวห้างสรรพสินค้าในจังหวัดเชียงใหม่ มีชายต่างชาติผิวดำเรียกแล้วส่งยิ้ม ขอเบอร์โทรศัพท์ เธอก็ให้ไปโดยไม่รู้ว่าทำไม เขาโทรมาจีบทุกวัน จนรู้ว่ามีคุณสมบัติตรงตามที่อธิษฐานไว้ทุกประการ จึงตัดสินใจแต่งงานกัน

ผู้เขียนตักบาตรทุกวันอย่างน้อยวันละยี่สิบบาท คิดว่าจนอย่างไรก็ต้องทำบุญ ครูไม่ใหญ่ว่าถูกหลักวิชา ทำบุญแล้วอธิษฐานขอพ้นชีวิตลำบากและได้สามีดี เป็นคนต่างชาติต่างศาสนาก็ได้ขอให้ใจตรงกัน คำอธิษฐานเป็นจริง หลังแยกทางกับสามีคนแรกได้ยี่สิบปี เดินทางไปญี่ปุ่นทำงานทุกอย่างในร้านอาหารวันละเจ็ดแปดชั่วโมง พร้อมเรียนภาษาญี่ปุ่นและอังกฤษ พอพูดได้จึงได้เลื่อนเป็นแคชเชียร์ เพื่อนร่วมงานกระซิบว่าลูกค้าฝรั่งคนหนึ่งยังโสดไม่เคยแต่งงาน ผู้เขียนจึงเข้าไปจีบก่อนตามเคย ชมว่าเขารูปหล่อ แล้วถอดเสียงเพี้ยนต่อด้วยบรรทัดคั่นที่ Whisper ถอดซ้ำราวสองนาทีครึ่ง

ครูไม่ใหญ่ถามต่อว่าได้สามีต่างชาติต่างศาสนาที่อยู่ด้วยกันได้และสนับสนุนให้ทำบุญเพราะอะไร แล้วชมว่านักเรียนตอบถูกว่าเคยเป็นสามีภรรยาและทำบุญร่วมกันมา ปลื้มที่นักเรียนเริ่มเข้าใจความจริงของชีวิต เฉลยว่าเพราะบุญที่ทำในปัจจุบันแล้วอธิษฐานขอสามีดีเป็นหลัก ร่วมกับที่เคยเป็นสามีภรรยาและสร้างบุญร่วมกันในอดีต ถ้าชาติต่อไปอยากเจอสามีดีคนนี้อีก ต้องชวนเขาสร้างบุญร่วมกันทุกบุญและอธิษฐานให้ได้เป็นสามีภรรยากันอีก แต่ครูไม่ใหญ่เตือนว่าแต่ละคนมีกรรมของตัวเอง อธิษฐานไปอยู่ร่วมกันแล้วเวลากรรมเก่าแสดงผลก็ต้องอดทน ดีที่สุดคือบวช