ep022 ผังเวลา 66 ช่วง
อุทิศบุญ (111) อธิษฐานจิต (79) จานดาวธรรม (74) เสาแก้วพันปี (69) ดุสิตบุรี (67) สี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ (55) วงบุญพิเศษ (49) โชติกเศรษฐี (48) ภุมเทวา (47) กัลยาณมิตร (41) กฎแห่งกรรม (39) ใจใส (39) ตัดรอนวิบาก (32) ปาณาติบาต (25) สมบัติจักรพรรดิ (25) รถของเราคือเทวรถ (23) ยมโลก (20) ใจหมอง (20) วิมานทอง (19) ดาวดึงส์ (17) ตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า (15) คบคนพาล (14) ซูเปอร์ไวเซอร์ทางก้าวหน้า (13) อัมพฤกษ์ (12) พระเจ้าพิมพิสาร (11) ตักไม่พร่อง (8) สภาธรรมกายสากล (7) โรคเบาหวาน (7) ศีลห้า (6) ชมรมพุทธศาสตร์สากล (5) ทักษิณ ชินวัตร (5) ธรรมทายาท (5) พี่ชายบุญธรรม (5) ภรรยาเป็นกัลยาณมิตร (5) กติกาชีวิต (4) ธรรมทูต (4) สร้างองค์พระ (4) กฎสากล (3) กระทรวงศึกษาธิการ (3) จดหมายซูเปอร์ไวเซอร์ชาวใต้ (3) จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย (3) ทางก้าวหน้าครั้งที่ 24 (3) วิชาชีวิต (3) สูบบุหรี่ (3) องค์พระธรรมกายภายใน (3) อชาตศัตรู (3) อนุโมทนา (3) อาคาร 60 ปี (3) 382 คนแรก (2) 4,138,501 คน (2) Final Course (2) นักรบกองทัพธรรม (2) ปราสาทแก้วมณี (2) พระมหาสมชาย ฐานวุฑโฒ (2) ภรรยาโชติกเศรษฐี (2) มงคลชีวิต 38 ประการ (2) สมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี (2) เทวรถ (2) เทียบสถิติผู้สอบธรรม (2) เส้นอักเสบ (2) แรงสาบาน (2) 15,658,051 คน (1) 266 วัด (1) 61 สถาบัน (1) กรรมเล็กก็ส่งผล (1) กระเพาะทะลุ (1) กายละเอียดถูกดูดกลับ (1) ขาดแคลนความรู้เรื่องชีวิต (1) ขายบ้านปิดคดี (1) ข้าวปายาสเปียก (1) คดีค้าฝิ่น (1) ครึ่งหมื่น (1) จุดไฟเผาไล่ที่ (1) ดวงแก้วมณีเรืองแสง (1) ติดอบายมุข (1) ถูกตัดขา (1) ทายภาพประวัติศาสตร์ (1) ทำบุญง่ายสมบัติมาง่าย (1) ทำบุญไม่ถูกเนื้อนาบุญ (1) ที่ปรึกษาชมรมพุทธ (1) ทุกศาสนิกมาสอบ (1) ทุบตีสัตว์เลี้ยง (1) ธรรมศึกษาเพิ่มเพราะ DMC (1) นายด่านภาษีรับสินบน (1) บวชรุ่น 60 ปีบูชาธรรม (1) ประวัติศาสตร์ชีวิตอันงดงาม (1) ปลูกฝังเยาวชน (1) ปั๊มหัวใจสิบเจ็ดนาที (1) ผูกพันข้ามชาติ (1) ผ่าตัดไม่ต้องใช้มีด (1) พลเอกอาทิตย์ กำลังเอก (1) พัฒนาการสี่ยุค (1) พ่อแม่มอบบุญให้ลูก (1) มหาชัย (1) มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ (1) ยอดดอยถึงท้องทะเล (1) ยิ่งให้ยิ่งได้ (1) ยืนยันจะสอบ (1) ยูเนสโก (1) รูมาตอยด์ (1) ลงทุนธุรกิจอบายมุข (1) ลักลอบของหนีภาษี (1) ลำเลียงข้อสอบ (1) วัยเรียน (1) ศรัทธาศีลจาคะทิฐิเสมอกัน (1) ศาลาพระเกี้ยว (1) ศูนย์สอบประจำอำเภอ (1) สถาบันที่ไกลที่สุดในโลก (1) สมบัติเป็นของกลาง (1) สอบมากที่สุดในโลก (1) สอบระดับครูอาจารย์ (1) สอบระดับทหารตำรวจ (1) สาบานเป็นพี่น้อง (1) ส้นเท้ามีบุญคุณ (1) หกพันล้านคน (1) หมู่บ้านภุมเทวา (1) หลวงปู่สด (1) หล่อองค์พระทองคำ (1) หักดิบเลิกเหล้าบุหรี่ (1) ห่างไกลอบายมุข (1) อยากเกิดเป็นผู้ชายเพื่อจะได้บวช (1) อาสาสมัครนิสิตนักศึกษา (1) เงินในบาตรเป็นของเรา (1) เทวดาทำหน้าที่นี้ไม่ได้ (1) เลี้ยงนกกระทา (1) เหยียบเส้น (1) แก้ปัญหาที่ต้นเหตุ (1) แน่นิ่งในรถ (1) แม่กองธรรมสนามหลวง (1) แม่กองบาลีสนามหลวง (1) โครงการวัฒนธรรมเพื่อสันติภาพ (1) โมหะ (1) โรคไต (1) โรงเรียนถูกลอบวางเพลิง (1) ใจไม่ใสไม่หมอง (1) ไต้ก๋งเรือประมง (1) ไปเรียนภาษาจีน (1) ไม่เคยอิ่มในการทำบุญ (1)
กล่าวคาถาสำเร็จว่าแม้มืดตื้อมืดมิดก็มีสิทธิ์เข้าถึงธรรม คำขวัญเมื่อเราสว่างโลกก็สว่างด้วย และเนื้อนาบุญสี่ระดับ คือมหาธรรมกายเจดีย์ของโลก มหาจุฬามณีของสวรรค์ พระในบ้านของครอบครัว และพระในตัวของเรา
ทบทวนการบ้าน 10 ข้อทีละข้อ ตั้งแต่เอาบุญไปฝากคนที่บ้าน จดบันทึกผลการปฏิบัติธรรม ก่อนนอนนึกถึงบุญที่สั่งสมมาทั้งหมด หลับและตื่นในอู่ทะเลบุญ ตื่นแล้วรวมใจเป็นหนึ่งกับองค์พระหนึ่งนาที ทุกหนึ่งชั่วโมงหยุดใจหนึ่งนาทีที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 นึกถึงดวงหรือองค์พระในทุกกิจกรรม จนถึงสร้างบรรยากาศด้วยรอยยิ้มและปิยวาจา
วันนี้เป็นวันที่ 33 นับจากวันออกพรรษา เหลืออีก 234 วันจะเข้าพรรษาอีกครั้ง และผ่านวันปีใหม่มา 323 วัน แล้วทบทวนว่าเราเกิดมาทำพระนิพพานให้แจ้ง แสวงบุญ สร้างบารมี พระนิพพานอยู่ภายในตัวเรา เริ่มต้นที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ด้วยการทำใจหยุดนิ่งเฉย ๆ พร้อมย้ำว่าต้องศึกษาไว้เพราะความผิดพลาดเป็นอันตราย มีอบายภูมิรองรับอยู่
บอกว่าวันนี้มีเรื่องราวของเคสดีที่จะทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรมได้ดีขึ้น ชื่อเรื่องว่ารถของเราคือเทวรถ และเมื่อวานยังไม่ได้เปิดโชติกเศรษฐีตอนที่สองจุดหนึ่ง วันนี้จะได้ดูพร้อมกับทบทวนบุญกัน แล้วชวนให้แต่งเนื้อแต่งตัวให้เรียบร้อยก่อน
ช่วงเพลงยิ้มกันทุกวัน แล้วย้ำว่าถ้ายังไม่ยิ้มก็เหมือนยังแต่งตัวไม่เสร็จ เหมือนใส่สูทนุ่งผ้าขาวม้า สวมรองเท้าแตะ หรือเขียนคิ้วข้างเดียวออกจากบ้านไปทำงาน ต้องแต่งเนื้อแต่งตัวให้เสร็จทุกคนทุกแห่ง ทั้งในบ้านและนอกบ้าน ด้วยการนำรอยยิ้มมาปรากฏบนใบหน้า
ทักว่าวันนี้ทำไมนักเรียนเยอะจัง แล้วเฉลยว่าเป็นนักรบกองทัพธรรมทั้งหนุ่มทั้งสาวที่เป็นซูเปอร์ไวเซอร์ผู้ทำหน้าที่ให้แสงสว่างแก่เพื่อนมนุษย์ มานั่งอยู่ตอนหน้าครูไม่ใหญ่ร่วมครึ่งหมื่น พร้อมชมว่าน่าชื่นใจมากที่ใช้วัยที่ยังแข็งแรงสร้างบารมีอย่างเต็มที่ตั้งแต่ยังเยาว์วัย
อธิบายว่าตอนนี้ชาวโลกขาดแคลนความรู้ที่จะทำให้ดำเนินชีวิตได้ถูกต้อง ซึ่งอันตรายมากเพราะถ้าผิดพลาดก็มีอบาย ทุคติ วินิบาต นรก รองรับอยู่ ต้องไปทรมานยาวนาน ความรู้ตรงนี้เป็นความรู้สากลที่ทุกคนต้องรู้ และขาดแคลนกันทุกระดับ ไม่ว่าจะผ่านโลกมานานหรือเพิ่งเข้ามา จะรวย จะมียศถาบรรดาศักดิ์ก็ไม่ใช่เครื่องยืนยันว่าจะดำเนินชีวิตถูกต้อง เพราะยังมีกฎอีกอย่างคือกฎแห่งกรรม กฎแห่งการกระทำทางกาย วาจา ใจ ที่จะรู้หรือไม่รู้ เชื่อหรือไม่เชื่อก็ล้วนมีผล
บอกว่าเพราะเหตุนี้จึงจำเป็นต้องมีซูเปอร์ไวเซอร์ คือพวกเราที่อุทิศตนเป็นนักรบกองทัพธรรม เป็นธรรมทูตให้แสงสว่างต่อเพื่อนมนุษย์ โดยเฉพาะช่วงวัยเรียนที่ยังไม่มีพันธนาการของชีวิต ยังไม่มีครอบครัว ยังไม่ต้องทำมาหากิน จึงเหมาะที่สุดที่จะศึกษาทั้งวิชาชีพและวิชาชีวิต เพราะถ้าจบการศึกษาแล้วโอกาสอย่างนี้หายาก เวลาต้องหมดไปกับการทำมาหากิน วิชาชีพโรงเรียนสอนได้ แต่วิชาชีวิตต้องมาจากพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ซึ่งพระสงฆ์เก็บรักษาถ่ายทอดสืบต่อกันมา
ย้ำว่าในมนุษย์หกพันกว่าล้านคนบนโลก มีเพียงซูเปอร์ไวเซอร์ที่นั่งอยู่ข้างหน้านี้เท่านั้นที่ได้โอกาสพิเศษรับบุญตรงนี้ แม้เทวดาบนสวรรค์ยังมาทำหน้าที่นี้ไม่ได้เพราะสื่อสารกับมนุษย์ไม่ได้ แม้สื่อสารได้มนุษย์ก็จะตกใจหนีไปก่อน จึงอย่าให้ผิดหวัง ให้ยินดีว่าได้ทำหน้าที่ที่ดีที่สุดที่มนุษย์จะพึงมีให้แก่มนุษย์ทั้งหลาย และบอกว่าเยาวชนที่ได้ฟังคำสอนจากการตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้าจะเบิกบานเหมือนดอกไม้ที่ถึงเวลาบาน
บอกว่านักเรียนใหม่คงยังไม่ทราบว่าการตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้ามีประวัติความเป็นมาอย่างไร ซูเปอร์ไวเซอร์นอกจากไปแจกข้อสอบก็ยังทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้แสงสว่างแก่ทุกคน จึงจะมีสกู๊ปพิเศษให้ดูเพื่อให้เห็นว่าเป็นการเสียสละที่ยิ่งใหญ่ไม่ธรรมดา โดยเฉพาะบางจุดที่สถานการณ์ยังไม่สงบ พระก็ดีญาติโยมก็ดีถูกทำร้ายถูกเบียดเบียน แต่นักรบกองทัพธรรมไม่หวั่นไหว คำนึงอย่างเดียวว่าจะทำอย่างไรให้พี่น้องไทยได้เรียนรู้ธรรมะตั้งแต่เยาว์วัย
เล่าว่าจุดเริ่มต้นอยู่ที่จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัยในปีพุทธศักราช 2525 โดยนิสิตนักศึกษาที่ผ่านการอบรมธรรมทายาทเป็นผู้จัด ใช้หัวข้อมงคลสูตร 38 ประการ ซึ่งเป็นหัวข้อธรรมที่ทุกคนจำเป็นต้องรู้ ไม่รู้ก็ดำเนินชีวิตผิดพลาด โดยจัดกิจกรรมเชิญชวนนักเรียน นิสิตนักศึกษา ครูบาอาจารย์ และประชาชนที่สนใจมาศึกษาธรรมะ ชมนิทรรศการมงคลชีวิต และสอบตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า ทำให้เกิดการตื่นตัวทางศีลธรรม มีนักเรียนเข้าร่วมสอบครั้งแรก 382 คน
บอกว่าผู้ตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า 382 คนแรกตอนนี้อายุเลขสามเลขสี่กันแล้ว ไม่ทราบว่ายังอยู่หรือเปล่า แต่ถ้าได้ยินก็ให้ดีใจว่าเป็นชุดบุกเบิก จนนำมาสู่ครั้งที่ 24 ในปีนี้ ในครั้งนั้นได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี เสด็จมาทอดพระเนตรงานเป็นการส่วนพระองค์ และมีพลเอกอาทิตย์ กำลังเอก ซึ่งขณะนั้นเป็นผู้บัญชาการทหารบก เป็นประธานในพิธีเปิดนิทรรศการทางก้าวหน้าครั้งแรกของโลก
แบ่งพัฒนาการทางก้าวหน้าเป็นสี่ยุค ยุคที่หนึ่งครั้งที่ 1 ถึง 5 พ.ศ. 2525 ถึง 2529 จากร้อยเป็นพัน คือจาก 382 คนเป็น 6,570 คน ยังจัดสอบในจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ยุคที่สองครั้งที่ 6 ถึง 10 พ.ศ. 2530 ถึง 2534 จากพันสู่หลักหมื่น คือ 13,726 คน ขยายสนามสอบไปต่างจังหวัด ยุคที่สามครั้งที่ 11 ถึง 16 ถึง พ.ศ. 2540 จากหลักหมื่นสู่หลักแสน เกิดการรวมตัวของบัณฑิตชมรมพุทธ ก่อตั้งชมรมเป็นศูนย์ประสานงานกลางในปี 2535 และยุคที่สี่ครั้งที่ 17 ถึง 24 พ.ศ. 2541 ถึงปัจจุบัน จากหลักแสนสู่หลักล้าน
บอกว่าการตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้าเป็นการสอบความรู้ทางพระพุทธศาสนาที่มีผู้เข้าสอบมากที่สุดในโลก ถึงสี่ล้านหนึ่งแสนเศษในครั้งที่ 20 ปี พ.ศ. 2544 จาก 382 คนมาถึงสี่ล้านเศษไม่ใช่เรื่องธรรมดา เทวดายังทำไม่ได้ และย้ำว่ายังไม่พอ ต้องก้าวหน้าต่อไป โดยได้รับการรับรองเป็นโครงการวัฒนธรรมเพื่อสันติภาพขององค์การยูเนสโก ซึ่งเป็นองค์การของสหประชาชาติที่ดูแลการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรม เพราะไม่มีผืนแผ่นดินใดในโลกที่ตอบปัญหาธรรมะได้ถึงสี่ล้านกว่าคนโดยไม่จำกัดความเชื่อ
รายงานว่าครั้งที่ 24 พุทธศักราช 2548 มีผู้เข้าร่วมโครงการลงทะเบียน 4,138,501 คน จากสถานศึกษา 14,480 แห่งทั่วประเทศ สอบพร้อมกันทั่วประเทศวันเสาร์ที่ 26 พฤศจิกายน 2548 โดยมีศูนย์สอบประจำอำเภอ ลงไปถึงระดับตำบลและหมู่บ้าน มีเยาวชนนิสิตนักศึกษาอาสาไปทำหน้าที่ผู้ประสานงานศูนย์สอบในฐานะธรรมทูต ร่วมครึ่งหมื่น จาก 61 สถาบันทั่วประเทศ
บอกว่าระดับการสอบมีตั้งแต่นักเรียนอนุบาลจนถึงอุดมศึกษา ทหาร ตำรวจ และระดับครูอาจารย์ โดยระดับครูอาจารย์จะสอบรอบชิงชนะเลิศวันเสาร์ที่ 10 ธันวาคม 2548 ที่สภาธรรมกายสากล ต่อไปครูอาจารย์ต้องสอบกันทั่วประเทศเพราะมีเจ็ดแปดแสนเกือบล้านคน ส่วนการจัดสอบระดับทหารตำรวจได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวพระราชทานโล่ให้ผู้ชนะเลิศต่อเนื่องมาทุกปี และผู้ชนะเลิศระดับประเทศของครูอาจารย์ปี 2548 จะได้รับโล่เกียรติยศจากนายกรัฐมนตรี ทักษิณ ชินวัตร
ชมภาพประวัติศาสตร์ของงานทางก้าวหน้าครั้งที่หนึ่งที่ศาลาพระเกี้ยว จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ซึ่งสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารี เสด็จทอดพระเนตรชมนิทรรศการเป็นการส่วนพระองค์ โดยดูป้ายงานทางก้าวหน้าครั้งที่หนึ่งก่อน แล้วบอกว่าตอนนั้นทำกันอย่างเรียบง่าย
ให้ลูกนักเรียนทายภาพบุคคลในประวัติศาสตร์โดยมีรางวัล ภาพแรกตอบถูกว่าเป็นพระมหา ดร. สมชาย ฐานวุฑโฒ ภาพที่สองเป็นอาจารย์ที่ปรึกษาชมรมพุทธศาสตร์ทุกสถาบัน ซึ่งอุทิศตนเป็นที่ปรึกษาเรื่องทางก้าวหน้ามาตลอด ทำให้เยาวชนของชาติ ครูบาอาจารย์ และผู้ที่ได้ศึกษาได้เรียนรู้เรื่องราวความจริงของชีวิต และก้าวเข้ามาสู่ร่มเงาพระพุทธศาสนาเป็นจำนวนมาก ตอนนี้ท่านอยู่ในที่สงบตามลำพังในวัยที่สูงอายุ ตั้งใจจะประพฤติปฏิบัติธรรม
เล่าว่าการตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้าสอบกันตั้งแต่ยอดดอยถึงท้องทะเล บนยอดดอยจุดตะเกียงจุดเทียนไขดูหนังสือกัน หักดินสอแบ่งปันกันตอบ และเป็นสิ่งที่น่าทึ่งว่าทุกศาสนิกมาตอบปัญหาธรรมะนี้ ตั้งแต่ยอดดอย เชิงดอย พื้นราบ ภาคเหนือสุดจนถึงภาคใต้
บอกว่าแม้ในสถานการณ์ตอนนี้ที่สี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ ก็ยังมีความตั้งใจที่จะตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า ยืนยันเจตนารมณ์ตรงนี้ แม้ครูไม่ใหญ่บอกว่าถ้าสถานการณ์ยังไม่พร้อมก็เลื่อนไปก่อนได้จนกว่าจะสงบเรียบร้อย แต่ก็ไม่ยอมเลื่อน แสดงว่าทุกคนให้ความสำคัญว่าธรรมะเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งในการดำเนินชีวิต แล้วชมภาพปีที่ผ่านมาที่พี่น้องผองไทยแม้ต่างความเชื่อก็ถือร่มกางร่มมาตอบปัญหาธรรมะกลางสายฝน
อ่านจดหมายของซูเปอร์ไวเซอร์คนหนึ่งที่ทำหน้าที่ผู้ประสานงานการจัดสอบเป็นปีที่สอง ในปีที่เป็นครั้งที่ 24 เขียนว่ามีความอิ่มใจปลื้มใจเพราะได้รับประโยชน์และสิ่งที่ดีมากมายกับชีวิต ได้มาศึกษาธรรมะขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทำให้ห่างไกลจากอบายมุข ได้รับความสุขและมีหลักในการดำเนินชีวิตอย่างถูกต้อง จึงอยากให้น้อง ๆ เยาวชนทั่วประเทศได้รับสิ่งที่ดีอย่างเขาบ้าง
ผู้เขียนซึ่งเป็นชาวใต้บอกว่าซาบซึ้งในมโนปณิธานและดำริของครูไม่ใหญ่ที่ให้มีโครงการตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า โดยเฉพาะในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ที่กำลังเดือดร้อนจากผู้ก่อการร้ายที่ไม่หวังดีต่อประเทศชาติ และเชื่อว่าถ้าทุกคนมีศีลห้า มีธรรมะ มองกันด้วยจิตเมตตาปรารถนาดี เข้าใจคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าอย่างแท้จริง เข้าใจเรื่องบาปบุญคุณโทษและกฎแห่งกรรมตามที่ครูไม่ใหญ่ถ่ายทอดให้ทุกวัน ปัญหาสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้ก็จะยุติได้ในทันที
ผู้เขียนเล่าว่าครูบาอาจารย์และนักเรียนในหลายอำเภอ ทั้งอำเภอเมือง ยะรัง ยะหริ่ง กาบัง ธารโต และเบตง ให้ความสำคัญกับโครงการมาก มีอาจารย์ท่านหนึ่งเล่าว่าโรงเรียนแม้จะโดนลอบวางเพลิงไฟไหม้ อาจารย์และนักเรียนก็ไม่หวั่นไหว ยังจัดสอบให้นักเรียนและขอร้องให้จัดทุกปี เพราะเชื่อว่าธรรมะเท่านั้นที่จะปลูกฝังเยาวชนรุ่นใหม่ให้เป็นคนเก่งและดีที่โลกต้องการ ทุกคนในพื้นที่รู้ดีว่าผู้ก่อความไม่สงบส่วนใหญ่เป็นเยาวชนที่ได้รับการปลูกฝังสิ่งที่ผิด การนำธรรมะมาปลูกฝังจึงเป็นการแก้ปัญหาที่ต้นเหตุ และยังมีโครงการช่วยเหลืออนุเคราะห์ 266 วัดในสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้
ผู้เขียนบอกว่าทุกครั้งที่อยู่ภาคใต้แล้วได้ยินเสียงครูไม่ใหญ่ผ่านจานดาวธรรม ก็รู้สึกมีกำลังใจที่จะสร้างความดี ไม่หวั่นไหวต่ออุปสรรค และหวังว่าสักวันปัญหาสี่จังหวัดชายแดนภาคใต้จะยุติด้วยธรรมะ ในการมาอบรมซูเปอร์ไวเซอร์รอบ Final Course ครั้งนี้จึงขอบคุณครูไม่ใหญ่ที่สนับสนุนโครงการมาตั้งแต่เริ่มดำริ และจะทุ่มเททั้งแรงกายแรงใจนำแสงสว่างแห่งธรรมะไปสู่น้อง ๆ เยาวชน ลงชื่อเป็นนักศึกษาคณะวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ จากนั้นครูไม่ใหญ่ขอร้องไปยังผู้ก่อความไม่สงบว่าหยุดได้ไหม
ชวนดูข้อมูลว่าที่ไหนตอบปัญหาธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้มากที่สุดในโลก โดยอ้างอิงข้อมูลสำนักงานแม่กองบาลีสนามหลวงและแม่กองธรรมสนามหลวง ย้อนหลังห้าปีตั้งแต่ พ.ศ. 2544 ถึง 2548 แล้วให้เดาว่าระหว่างบาลี นักธรรม ธรรมศึกษา และทางก้าวหน้า ใครเป็นแชมป์ ในปี 2544 บาลีสี่หมื่นเศษ นักธรรมแสนเก้าหมื่น ธรรมศึกษาห้าแสนหกหมื่นเศษ ส่วนทางก้าวหน้าสามล้านแปดเกือบสี่ล้าน
ไล่ตัวเลขทีละปีว่าปี 2545 บาลีสี่หมื่นเศษ นักธรรมแสนแปด ธรรมศึกษาหกแสนสี่หมื่นเศษ ทางก้าวหน้าสี่ล้านสามแสนเศษ ปี 2546 บาลีสี่หมื่นเศษ นักธรรมลดเหลือแสนหกหมื่นเศษ ธรรมศึกษาเพิ่มเป็นเจ็ดแสนสามหมื่นเศษ ทางก้าวหน้าสี่ล้านหกหมื่นเศษ ปี 2547 บาลีลดลง นักธรรมเหลือแสนห้า แต่ธรรมศึกษาขึ้นถึงแปดแสนแปดหมื่นเศษ ทางก้าวหน้าสี่ล้านเก้าแสนเศษ และปี 2548 บาลีสามหมื่นห้าพันเศษ นักธรรมลดลงอีก ธรรมศึกษาเพิ่มขึ้นเป็นล้านหนึ่งเศษเพราะแรงกระตุ้นของ DMC ส่วนทางก้าวหน้าสอบ 4,138,501 คน
บอกว่านักเรียนนิสิตนักศึกษาทั่วประเทศตามข้อมูลกระทรวงศึกษาธิการเมื่อวันที่ 10 มิถุนายน 2548 มี 15,658,051 คน เราทำได้สี่ล้านกว่าแล้ว ถ้าผู้รับผิดชอบเห็นคุณค่าและความสำคัญของการปลูกฝังเยาวชนตั้งแต่ยังเยาว์วัย รวมกับครูบาอาจารย์อีกเกือบล้านคนทั่วประเทศ ให้ทั้งสิบห้าล้านคนได้สอบตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า ครูไม่ใหญ่เชื่อว่าบ้านเมืองเราจะอยู่เย็นเป็นสุขและทุกสิ่งจะดีขึ้น
บอกว่าปีนี้มีซูเปอร์ไวเซอร์จาก 61 สถาบัน แบ่งเป็นภาคอีสานสิบสองสถาบัน ภาคเหนือสิบสองสถาบัน ภาคใต้แปดสถาบัน มาครบทุกภาค รวมหกสิบเอ็ดสถาบัน แต่มีสถาบันหนึ่งที่ไกลที่สุดในโลก
ช่วงเพลงคั่นและสปอตพักรายการ ก่อนเข้าสารคดีเรื่องซูเปอร์ไวเซอร์ ธรรมทูตแห่งโครงการตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า
เปิดสารคดีตอนธรรมทูตแห่งโครงการตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้า ตั้งคำถามว่ามีใครศึกษาธรรมะของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแม้อยู่ในดินแดนที่ห่างไกลและยากไกลหรือเปล่า เล่าถึงครูผู้เห็นความสำคัญของการปลูกฝังความดีงามในใจศิษย์มากกว่าความเหนื่อยยาก และคนหนุ่มสาวรุ่นแล้วรุ่นเล่าที่อาสามาทำหน้าที่อันยิ่งใหญ่และยากลำบาก ภายใต้อุดมการณ์ว่าเราอยากให้คนทุกคนเป็นคนดี
สารคดีอธิบายว่าโครงการคือการที่เยาวชนทั่วประเทศทุกเชื้อชาติและศาสนาได้ศึกษามงคลชีวิต 38 ประการ อันเปรียบเสมือนขั้นบันไดในการฝึกฝนอบรมตนเองให้สมบูรณ์พร้อมทั้งความรู้และคุณธรรม แต่ละปีเด็กกว่าสี่ล้านคนมุ่งมั่นอ่านหนังสือมงคลชีวิตแล้วรอคอยวันสอบวัดความรู้ด้านศีลธรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุด และเบื้องหลังความสำเร็จคือเรี่ยวแรงของนิสิตนักศึกษาอาสาสมัครที่ทุ่มเทประสานงานการจัดสอบในนามซูเปอร์ไวเซอร์
สารคดีเล่าว่าก่อนจะได้รับเกียรติทำหน้าที่นี้ต้องผ่านการฝึกอบรมอย่างเข้มข้นทั้งทักษะความรู้และการศึกษาธรรมะ เพื่อให้คู่ควรกับการเป็นธรรมทูตที่แท้จริง หลังการอบรม Final Course ซึ่งเป็นการซักซ้อมความเข้าใจครั้งสุดท้ายก่อนวันสอบรอบชิงชนะเลิศ ซูเปอร์ไวเซอร์ส่วนหนึ่งจะเดินทางมาที่ชมรมพุทธศาสตร์สากลเพื่อลำเลียงเอกสารสำคัญไปยังศูนย์กระจายข้อสอบทุกพื้นที่ทั่วประเทศ เริ่มตั้งแต่เช้ามืดและหลายศูนย์สอบทำงานข้ามไปสู่วันใหม่
สัมภาษณ์ซูเปอร์ไวเซอร์ที่กำลังเดินทางไปทำหน้าที่ คนหนึ่งเล่าว่าคุณพ่อคุณแม่บอกว่าท่านไม่มีโอกาสมาทำหน้าที่นี้ จึงมอบหน้าที่นี้ให้ลูก ๆ เขาจึงรู้สึกภูมิใจที่ได้รับบุญนี้และตั้งใจทำให้ดีสมกับที่ท่านมอบให้ อีกคนพูดภาษาถิ่นว่าทางก้าวหน้าเป็นสิ่งมีคุณค่าสำหรับเด็ก ๆ เยาวชนไทย ที่จะได้ศึกษาธรรมะไปใช้ในชีวิตประจำวัน และปิดท้ายว่าพวกเราคือซูเปอร์ไวเซอร์ นำแสงสว่างสู่ภาคใต้
ช่วงเพลงประกอบสารคดีซูเปอร์ไวเซอร์ ร้องถึงการนำความสว่างให้บังเกิดขึ้นในใจของผู้อื่น
สารคดีสรุปว่าผู้ที่สว่างไปด้วยแสงแห่งธรรมย่อมนำความสว่างไปสู่ใจของผู้อื่นได้ ธรรมทูตของโครงการคือผู้ศึกษาธรรมะอย่างถ่องแท้ ทุ่มเทหยาดเหงื่อและแรงใจนำเรื่องราวความจริงของชีวิตไปสู่ใจเยาวชนทุกหนแห่งด้วยหัวใจของผู้ให้ แล้วครูไม่ใหญ่บอกว่าทั้งสนุกทั้งตื่นเต้นทั้งปีติและภาคภูมิใจ อยากหวนกลับไปมีชีวิตอย่างนี้ ตอนนั้นยังไม่มีทางก้าวหน้า ภาพเหล่านี้คือประวัติศาสตร์ชีวิตอันงดงามของการเกิดมาสร้างบารมี นึกเมื่อไรก็ปลื้มทุกครั้ง ไม่ว่าจะอยู่แห่งหนตำบลใดในโลก
ชมกิจวัตรประจำวันของซูเปอร์ไวเซอร์ผ่านบทเพลงปลายทาง มีเสียงพี่ซูเปอร์ไวเซอร์คนหนึ่งบอกว่าที่มาทำหน้าที่นี้ไม่ได้หวังอะไรมาก หวังแค่อยากให้น้อง ๆ ได้เรียนรู้
ครูไม่ใหญ่บอกว่าชื่นใจจังเลย ขออนุโมทนาสาธุการกับลูก ๆ ซูเปอร์ไวเซอร์ผู้มีบุญทุกสถาบันที่อุทิศตนเป็นผู้ให้แสงสว่างส่องทางชีวิตแก่เพื่อนมนุษย์ โดยนำคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไปในทุกหนทุกแห่ง ขอให้พระรัตนตรัยปกปักรักษาทุกคน แล้วชวนดูเรื่องโชติกเศรษฐีผู้มีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่อง เพื่อให้ลูก ๆ ทุกคนได้เป็นอย่างนี้
เล่าเรื่องโชติกเศรษฐีผู้มีสมบัติจักรพรรดิตักไม่พร่องตอนที่สอง ว่าเมื่อคนทั้งหลายน้อยลงแล้ว พระเจ้าพิมพิสารจึงเสด็จไปพร้อมข้าราชบริพาร เมื่อถึงซุ้มประตูที่หนึ่งหญิงรับใช้ถวายมือให้เพื่อนำเสด็จเข้าไป แต่พระราชาทรงละอายเพราะเข้าพระทัยว่าเป็นภรรยาของเศรษฐี จึงไม่วางพระหัตถ์บนแขนของนาง แม้ประตูต่อ ๆ ไปก็ทรงเข้าพระทัยเช่นนั้น เมื่อถึงหน้าปราสาทโชติกเศรษฐีออกมาต้อนรับ แต่พื้นปราสาทที่ประดับด้วยแก้วมณีปรากฏเหมือนเหวลึก พระราชาทรงแคลงพระทัยว่าเศรษฐีขุดบ่อล่อให้ตกลงไป เศรษฐีจึงกราบทูลว่านี้ไม่ใช่บ่อแล้วนำเสด็จด้วยตนเอง
เล่าว่าพระราชกุมารอชาตศัตรูซึ่งยังทรงพระเยาว์ตามเสด็จไปด้วย เมื่อเห็นสมบัติก็ทรงดำริว่าทูลกระหม่อมของเราเป็นคนเขลาหรือ แม้แต่คหบดีก็ยังอยู่ในปราสาทแก้วเจ็ดประการ ส่วนพระบิดาเป็นถึงพระราชากลับประทับในพระราชมนเทียรที่ทำด้วยไม้ เมื่อได้เป็นพระราชาจะยึดปราสาทนี้มาเป็นของตน ต่อมาเมื่อถึงเวลาเสวย คนรับใช้ตักข้าวปายาสเปียกใส่ภาชนะทองคำวางไว้ตรงพระพักตร์ พระราชาทรงเริ่มเสวยด้วยคิดว่าเป็นอาหาร เศรษฐีจึงทูลห้ามว่าเป็นข้าวปายาสเปียกสำหรับให้ความร้อน แล้วแนะวิธีเสวยด้วยไออุ่นที่ฟุ้งขึ้น พระราชาเพลิดเพลินจนเศรษฐีต้องทูลว่าพอแล้วเพราะจะย่อยไม่ได้ ข้าราชบริพารรับประทานกันหมดทุกคนแล้วอาหารก็ยังเต็มภาชนะอยู่เช่นเดิม
พระเจ้าพิมพิสารตรัสถามว่าภรรยาของเศรษฐีอยู่ที่ไหน เศรษฐีทูลว่านางพักผ่อนอยู่ในห้องอันมีสิริ ไม่ทราบว่าพระองค์เสด็จมา เศรษฐีจึงเข้าไปบอกให้นางไปเข้าเฝ้า นางถามว่าพระราชาเป็นอย่างไร เศรษฐีตอบว่าคนที่เป็นใหญ่กว่าพวกเราชื่อว่าพระราชา นางจึงไม่สบายใจ กล่าวว่ายังมีคนที่เป็นใหญ่กว่าเราอีกหรือ คงเป็นเพราะทำบุญไว้ไม่ดี ไม่ได้ทำด้วยความศรัทธา สมบัติจึงเกิดในที่ที่มีคนอื่นเป็นใหญ่กว่า แล้วถามสามีว่าจะทำอย่างไร เศรษฐีบอกให้ถือพัดไปถวายงานพัดแด่พระราชา
ขณะนางถวายงานพัด กลิ่นผ้าที่โพกพระเศียรของพระราชาโชยมากระทบตาของนางจนน้ำตาไหลเป็นทาง พระราชาเห็นจึงตรัสว่าคงร้องไห้เพราะกลัวว่าพระราชาจะยึดสมบัติของสามี ให้ปลอบว่าไม่ต้องการสมบัติเลย เศรษฐีทูลว่านางไม่ได้ร้องไห้ แต่น้ำตาไหลเพราะกลิ่นควันไฟที่ติดอยู่บนผ้าของพระองค์ เพราะภรรยาของตนไม่เคยอยู่ด้วยแสงเปลวประทีป รับประทาน นั่ง และนอนด้วยแสงแก้วมณีเท่านั้น จึงไม่คุ้นกลิ่นควันไฟ แล้วทูลเชิญให้พระองค์ประทับด้วยแสงแก้วมณีตั้งแต่วันนี้ไป พร้อมถวายดวงแก้วมณีเรืองแสงโตเท่าผลแตงโมแด่พระราชา
ช่วงเพลงยิ้มแล้วรวย ก่อนเข้ากรณีศึกษาเรื่องรถของเราคือเทวรถ
ผู้เขียนเล่าว่าเข้าวัดตั้งแต่ปี 2538 โดยมีภรรยาเป็นกัลยาณมิตร ทำบุญกับครอบครัวมาตั้งแต่สร้างองค์พระธรรมกายภายนอกบนโดม และทุกบุญที่หลวงพ่อเมตตาบอกบุญ เมื่อก่อนยังไม่เข้าใจเรื่องบุญนัก แต่เมื่อมีโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาก็เริ่มเข้าใจและเห็นความสำคัญของการทำบุญ เข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมมากขึ้น จึงตัดสินใจหักดิบเลิกเหล้าและบุหรี่ในปี 2546 อย่างเด็ดขาด และในปี 2547 ได้บวชในรุ่น 60 ปีบูชาธรรม ทำให้เข้าใจชีวิตสมณะและวัฏสงสารมากขึ้น จึงเร่งสร้างบารมีและทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้หมู่ญาติมิตรสหาย
ผู้เขียนเล่าว่าคุณพ่อคุณแม่มาจากเมืองจีนแต่มาแต่งงานกันในเมืองไทย มีลูกด้วยกันเจ็ดคน ตัวเองเป็นคนที่ห้า เริ่มแรกคุณพ่อประกอบอาชีพทำประมงเป็นไต้ก๋งเรือ ทำได้สักพักก็เปลี่ยนมาขายเสื้อผ้าอยู่ที่มหาชัย รายได้ไม่ค่อยดีนัก แล้วต่อมาต้องหมดตัวเพราะน้องชายแม่ถูกจับในคดีค้าฝิ่น เงินที่มีไม่พอเป็นค่าประกันตัว พ่อกับแม่จึงต้องยอมขายบ้านเอาไปปิดคดีให้ ครูไม่ใหญ่แทรกว่าหามาได้ยากลำบากก็ต้องหมดไปเพราะยาเสพติดนี่แหละ
ผู้เขียนเล่าว่าคุณแม่ชอบไปไหว้เจ้าตามศาลเจ้าและทำบุญวัดใกล้บ้านบ่อย ๆ ทุกครั้งที่ทำบุญก็จะใส่ชื่อลูก ๆ เสมอ เวลาคนมาบอกบุญไม่ว่าบุญอะไรที่ไหน เช่นทอดกฐิน ทอดผ้าป่า สร้างโบสถ์ สร้างศาลา แม่จะทำทุกบุญไม่ยอมขาดเลย จนเงินส่วนตัวที่ลูก ๆ ให้ไว้หมดเกลี้ยง แล้วบอกลูกว่าไม่มีเงิน พอลูกให้อีกก็เอาไปทำบุญอีก แม่ไม่เคยอิ่มในการทำบุญ ตอนนั้นยังไม่ได้เข้าวัดพระธรรมกาย ปลายชีวิตแม่ป่วยเป็นโรคเบาหวานและโรคไต ต้องถูกตัดขาไปหนึ่งข้าง และเสียชีวิตในปี 2536 ด้วยวัย 72 ปี
ผู้เขียนเล่าว่าพี่ชายคนโตตอนอายุ 18 ปี อยากเรียนภาษาจีนมากจึงหนีไปประเทศจีนเพื่อไปเรียนที่นั่น เมื่อไปอยู่ที่นั่นได้พบกับชายจีนคนหนึ่งซึ่งมีอายุมากกว่าแปดปี ทั้งสองรักกันมากและได้สัญญาสาบานเป็นเพื่อนร่วมสาบานกัน ต่อมาพี่ชายย้ายไปอยู่ฮ่องกงแล้วแต่งงานมีภรรยา แล้วกลับมาเมืองไทยโดยพี่ชายบุญธรรมที่สาบานกันติดตามมาด้วย แม่ของผู้เขียนก็ยอมรับพี่ชายบุญธรรมเป็นลูกอีกคนและยกย่องให้เป็นพี่ชายคนโตในฐานะที่มีอายุมากกว่า
ผู้เขียนเล่าว่าพี่ชายคนโตไม่ดื่มเหล้าแต่ชอบสูบบุหรี่มากมาตลอด ภายหลังประสบโรคแทรกซ้อนหลายโรค คือโรคหัวใจ โรคปอด โรคไต และโรคเบาหวาน ซึ่งทำให้ต้องถูกตัดขาไปหนึ่งข้างเหมือนมารดา ส่วนพี่ชายบุญธรรมเคยเป็นพนักงานโรงงานทอผ้าหลายปี พอโรงงานเจ๊งก็หันมาเลี้ยงนกกระทาขายไข่ ทำอยู่สี่ห้าปีก็เริ่มป่วยเป็นอัมพฤกษ์ตอนอายุหกสิบกว่าปี ตั้งใจรักษาตัวดีมาก นอนโรงพยาบาลสองเดือนก็หายจนเกือบปกติช่วยเหลือตัวเองได้ อยู่ต่อมาอีกหลายปีวันหนึ่งก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดจำนวนมาก หมอบอกว่ากระเพาะทะลุ อยู่โรงพยาบาลได้หนึ่งวันก็เสียชีวิต รวมอายุ 77 ปี
ผู้เขียนเล่าว่าก่อนที่พี่ชายบุญธรรมจะเสียชีวิตประมาณสิบห้านาที ลูก ๆ ของท่านได้ทำบุญสร้างองค์พระธรรมกายภายในให้พ่อของเขาหนึ่งองค์ ซึ่งก่อนหน้านั้นก็ได้สร้างองค์พระธรรมกายภายนอกให้ไว้แล้วหนึ่งองค์ และระหว่างจัดพิธีศพที่วัด ลูก ๆ ก็ยังไปทำบุญสร้างเสาแก้วพันปีเพิ่มให้อีกหนึ่งเสาโดยใส่ชื่อพี่ชายบุญธรรม เพราะทุกคนรู้ว่าบุญเท่านั้นที่จะติดตัวไปได้ อย่างอื่นเอาไปไม่ได้
ผู้เขียนเล่าว่าหลังพี่ชายบุญธรรมเสียชีวิตเพียงหกวัน พี่ชายคนโตกลับจากงานสวดพระอภิธรรมของพี่ชายบุญธรรมแล้วมีอาการท้องเสียสองครั้ง เช้าวันรุ่งขึ้นท้องเสียอีก ลูก ๆ เห็นอาการไม่ดีจึงรีบพาส่งโรงพยาบาล ขับรถไปได้ประมาณสิบกว่านาทียังไม่ทันถึงโรงพยาบาล พี่ชายก็มีอาการแน่นิ่งไป เมื่อถึงโรงพยาบาลปั๊มหัวใจอยู่อีกสิบเจ็ดนาทีจึงหายใจได้ แต่ยังไม่มีอาการรับรู้ใด ๆ ระหว่างนั้นลูกชายก็ทำบุญสร้างองค์พระธรรมกายภายในหนึ่งองค์ทันที ต่อมาอีกสามวันพี่ชายคนโตก็เสียชีวิต รวมอายุ 69 ปี
ผู้เขียนเล่าว่าตนและพี่น้องเคยร่วมกันทำธุรกิจ กิจการรุ่งเรืองมีรายได้ดี แต่เนื่องจากเป็นคนมีเพื่อนฝูงมากและเป็นคนพาล จึงติดอบายมุขทุกประเภท เพื่อนฝูงชวนไปลงทุนทำธุรกิจที่เกี่ยวกับอบายมุข คิดว่าน่าจะมีผลกำไรดีจึงร่วมลงทุน หมดเงินจำนวนมากแต่ไม่ประสบผลสำเร็จอย่างที่คิด ทำให้ฐานะการเงินแย่ลง พี่ ๆ จึงไม่อยากให้ร่วมหุ้น ในปี 2535 จึงต้องแยกออกมาทำกิจการเอง ระหว่างนั้นฐานะไม่ดีเลย
ผู้เขียนเล่าว่าตอนมาวัดครั้งแรก ๆ ก็คอยชวนให้รีบกลับ คิดว่ามาทำบุญเสร็จก็น่าจะกลับได้แล้วจะอยู่ทำไมทั้งวัน แต่ก็ได้สร้างองค์พระโดยพระท่านทำบุญให้ในนามของตน หลังจากนั้นกิจการก็ขยายตัวดีขึ้นมาตลอด และภรรยาเคยให้ข้อคิดเวลาเห็นคนอื่นซื้อรถคันใหม่ว่ารถคันใหม่เหล่านั้นมีวันผุพัง แต่รถของเรานี่สวยกว่าของเขา เพราะรถของเราคือเทวรถของเทวดา ผู้เขียนได้ฟังภรรยาพูดเช่นนั้นก็ยิ่งมีกำลังใจทำบุญมากขึ้น
ผู้เขียนบอกว่าเชื่อในบุญตามที่หลวงพ่อสอนว่ายิ่งให้ยิ่งได้ เงินในบาตรนั้นเป็นของเราแต่เงินในกระเป๋านั้นไม่ใช่ คือเงินที่เอาไปทำบุญนั่นแหละเป็นของเราอย่างแท้จริง เป็นที่น่าสังเกตว่าตั้งแต่ทำบุญมาฐานะก็ไม่เคยเดือดร้อน ไม่ว่าเศรษฐกิจจะเป็นฟองสบู่หรือจะมีคู่แข่งมาก ทั้งที่คนอื่นโอดครวญแต่ธุรกิจก็ยังไปได้เรื่อย ๆ ไม่มีสะดุด มีเงินซื้อตึกขยายงานและมีเงินทำบุญไม่ขาด เมื่อได้ยินหลวงพ่อบอกบุญหล่อองค์พระทองคำประดิษฐานที่อาคาร 60 ปี ก็ปลื้มมากจึงรับบุญทันที โดยร่วมบุญกับหลานสาวคนละหนึ่งเอ็ม รวมเป็นสองเอ็ม
ผู้เขียนเล่าว่าตอนภรรยาอายุประมาณห้าหกขวบ เจ้าอาวาสวัดใกล้บ้านมรณภาพลง ที่วัดมีรูปของเจ้าอาวาสที่มรณภาพและรูปของหลวงปู่สดตั้งอยู่ มีคนชี้ไปที่รูปเจ้าอาวาสที่มรณภาพแล้วบอกว่านี่คือเจ้าอาวาส แต่ภรรยารู้สึกในใจว่าไม่ใช่ ต้องเป็นหลวงปู่สดสิที่เป็นเจ้าอาวาส และรู้สึกเสียใจว่าทำไมเขาไม่เกิดมาเป็นผู้ชาย ถ้าเป็นผู้ชายก็จะได้บวช ปัจจุบันภรรยาเป็นโรคปวดเมื่อยและเส้นอักเสบเพราะนับเงินเพลินจนเมื่อย คุณหมอบอกว่าเป็นโรครูมาตอยด์ชนิดไม่ถาวร จึงนั่งสมาธิได้ครั้งละไม่เกินชั่วโมงทั้งที่อยากนั่งให้นานกว่านี้
ผู้เขียนตั้งคำถามว่าเพราะเหตุใดพ่อแม่จึงต้องเสียทรัพย์จนหมดตัวจากคดีฝิ่นของน้องชายแม่ และบ้านเช่าถูกไฟไหม้ คุณพ่อคุณแม่ตายแล้วไปอยู่ภูมิใด มีสภาพความเป็นอยู่อย่างไร บุญจากการสร้างองค์พระ การบวช และบุญทุกบุญที่อุทิศไปให้ ท่านได้รับหรือไม่ บุพกรรมอะไรทำให้พี่ชายเป็นหลายโรครวมทั้งเบาหวานจนถูกตัดขาไปข้างหนึ่งเหมือนคุณแม่ พี่ชายคนโตตายตั้งแต่แน่นิ่งอยู่ในรถหรือมาตายจริงหลังปั๊มหัวใจแล้วอยู่อีกสามวัน ก่อนตายใจใสหรือใจหมอง ตอนนี้มีสภาพเป็นอย่างไร และบุญองค์พระที่ลูกชายสร้างให้ทำให้เป็นอย่างไร
ผู้เขียนถามต่อว่าพี่ชายบุญธรรมตายแล้วอยู่ภูมิใด ผลบุญองค์พระและเสาแก้วที่ลูก ๆ ทำให้เป็นอย่างไร พี่ชายบุญธรรมเป็นคนมาพาพี่ชายไปด้วยหรือไม่ เพราะเสียชีวิตในเวลาใกล้กัน หลังตายทั้งสองได้พบกันหรือไม่เพราะรักกันมากและสาบานเป็นพี่น้อง ทั้งสองผูกพันกันมาอย่างไร เหตุใดตนยังไปยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขและมีเพื่อนไม่ดีอยู่หลายปี มีบุญอะไรที่ทำให้ไม่ต้องติดคุกหรือถูกยิงตายอย่างเพื่อน ๆ บุพกรรมใดทำให้ภรรยาเส้นอักเสบนั่งสมาธิได้ไม่นานและจะแก้ไขอย่างไร ความคิดของภรรยาตอนเด็กเกิดจากบุญอะไร ตัวเอง ภรรยา ลูกสาว และน้องสาวรองผูกพันกันมาอย่างไร และจะให้พี่น้องที่เหลือมาสร้างบารมีด้วยกันได้ไหม
นำนั่งสมาธิว่านิ่ง ๆ นาน ๆ นุ่ม ๆ เบา ๆ เดี๋ยวเราจะเห็นเอง องค์พระมีอยู่แล้วอยู่กลางกายแล้ว แค่หยุดใจเฉย ๆ ไม่ต้องทำอะไรเลย แล้วต่อด้วยเพลงว่าสุขใจจังเลย ไม่เคยสุขอย่างนี้เลย แค่หยุดใจก็สุขดีที่หนึ่ง
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าพ่อแม่เสียทรัพย์จนหมดตัวเพราะกรรมในอดีตที่ท่านทั้งสองคบคนพาล ชาตินั้นได้ลักลอบเอาของหนีภาษีเข้าเมือง โดยน้องชายแม่ที่ชาตินี้ถูกจับคดีฝิ่นนั้น ชาตินั้นเป็นนายด่านภาษีที่รับสินบนและช่วยเหลือเกื้อกูลพ่อแม่ ดังนั้นชาตินี้พ่อแม่จึงเหมือนเป็นหนี้บุญคุณ ต้องชดใช้เงินทั้งหมดเพื่อปิดคดีฝิ่นให้ ส่วนบ้านเช่าที่ถูกไฟไหม้เพราะเคยจุดไฟเผาไล่ที่ชาวบ้านที่มาบุกรุกที่ของตน วิบากกรรมดังกล่าวมาตามส่งผล
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าคุณพ่อตายแล้วไปเป็นภุมเทวาชั้นล่าง กระหกกระเหินลำบากในช่วงแรก ต่อมาได้บุญที่อุทิศไปให้ทุกบุญก็ได้เป็นภุมเทวาชั้นดี มีบ้านเป็นของตนเอง มีอาหารทิพย์ มีเสื้อผ้าที่ดี ส่วนคุณแม่ตายแล้วไปเป็นเทพธิดามีวิมานทองอยู่ชั้นดาวดึงส์ชั้นที่สอง ด้วยบุญที่แม่ทำไว้ในพระพุทธศาสนาและบุญอื่น ๆ เมื่อได้รับบุญที่อุทิศไปให้แล้วก็ยิ่งมีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้นอีก
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าพี่ชายมีโรคมากรวมทั้งเบาหวานจนถูกตัดขาเพราะวิบากกรรมปาณาติบาตเป็นหลัก และตอบว่าพี่ชายคนโตตายตั้งแต่ตอนที่แน่นิ่งอยู่ในรถ กายละเอียดหลุดออกมาแล้ว พอปั๊มหัวใจกายละเอียดก็ถูกดูดเข้าไปใหม่ เหมือนคนตกอยู่ในภวังค์ คล้าย ๆ จะว่าหลับก็ไม่ใช่จะตื่นก็ไม่เชิง ระหว่างนั้นไม่รับรู้เรื่องราวใด ๆ ทั้งสิ้น ใจจึงไม่ใสไม่หมอง
ภรรยาของพี่ชายอยากทราบว่าตายแล้วมีขากี่ข้าง ครูไม่ใหญ่ตอบว่าเมื่อหลุดจากกายหยาบแล้วก็มีขาสองข้างเหมือนคนปกติ และพี่ชายได้ไปเป็นภุมเทวาระดับธรรมดาด้วยบุญที่อุทิศไปให้ แต่ถ้าไม่สร้างองค์พระไปให้ก็จะต้องไปยมโลก ตอนนี้แม้เป็นภุมเทวาก็ยังไม่ค่อยเข้าใจเรื่องบาปบุญนัก แต่เข้าใจดีกว่าตอนเป็นมนุษย์ ยังไม่ลึกซึ้ง จึงต้องศึกษาตั้งแต่ตอนเป็นมนุษย์ พี่ชายอยากมีชีวิตที่ดีกว่านี้แต่ไม่รู้จะทำอย่างไร เพราะมีที่อยู่แบบซอมซ่อ เสื้อผ้าและอาหารก็ไม่ประณีต ครูไม่ใหญ่จึงอยากให้ลูกและภรรยาทำบุญอุทิศชื่อไปให้ท่านบ่อย ๆ
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าพี่ชายบุญธรรมตายแล้วไปเป็นภุมเทวาระดับธรรมดา มีบ้านอยู่ติดกันกับพี่ชายคนโต ได้รับบุญที่บุตรทำให้จึงไม่ต้องถูกพาไปยมโลกเช่นกัน พี่ชายบุญธรรมไม่ได้พาตัวพี่ชายคนโตไป ต่างคนต่างตาย แต่แรงสาบานที่ทั้งสองให้ไว้ว่าจะร่วมทุกข์ร่วมสุขร่วมตายด้วยกันไม่ทอดทิ้งกัน จึงทำให้ได้ไปพบกันและมีบ้านอยู่ติดกันในหมู่บ้านภุมเทวาแห่งหนึ่ง แต่บ้านของพี่ชายบุญธรรมโตกว่า
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าผู้เขียนมีเพื่อนไม่ดีอยู่หลายปีเพราะกรรมคบคนพาลในอดีต ทำให้มีเชื้อพาลติดมาดึงดูดเข้าไปสู่วงจรนั้นอีก แต่มีบุญที่เคยทำกับหมู่คณะมาทั้งในอดีตและปัจจุบันมาตัดรอนเชื้อนี้ให้หมดไป จึงออกจากวงจรได้ และบุญนี้ยังคุ้มไม่ให้ทำสิ่งไม่ดีเหมือนเพื่อน ๆ แม้ตอนอยู่ในวงจรนั้น ส่วนที่กว่าจะเข้าใจเรื่องการสร้างบารมีต้องใช้เวลาหลายปีก็เพราะกรรมคบคนพาลทำให้ยังมีเชื้อแห่งโมหะความหลงบังใจอยู่ และย้ำว่าถ้าได้มาตอบปัญหาธรรมะทางก้าวหน้าก็จะไม่พลาดมงคลข้อแรกเรื่องไม่คบคนพาล
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าภรรยาเส้นอักเสบจนนั่งสมาธินานไม่ได้ เพราะนับเงินเพลินและเพราะกรรมทรมานสัตว์ปาณาติบาต คือเคยทุบตีสัตว์เลี้ยงเพื่อสั่งสอนบ้าง ระบายอารมณ์บ้างในอดีต กรรมเล็ก ๆ นี่มาส่งผล เราคิดว่าเราให้อาหารมัน เราเลี้ยงมัน จะตีจะระบายอารมณ์ก็ได้ ไม่น่าจะมีวิบากกรรม แต่วิบากกรรมไม่มีเว้น ไม่ว่าทำกับคนหรือสัตว์ แล้วแนะให้นึกถึงบุญ ทำใจใส ๆ ดื่มน้ำเยอะ ๆ ออกกำลังกาย อย่าขายของนานเกินไป และอธิษฐานจิตทุกวันให้โรคหาย เดี๋ยวก็จะเจอหมอดียาดีมารักษาหรือไม่ก็หายเอง
ครูไม่ใหญ่แนะว่าให้ไปหายายท่านหนึ่งที่ช่วยรักษาโรคได้โดยไม่ต้องกินยา ผ่าตัดไม่ต้องใช้มีดแต่ใช้ส้นเท้าเหยียบ บางคนเป็นก้อนในมดลูกดูฟิล์มแล้วยาวหกเจ็ดเซนติเมตร ท่านเหยียบจนหดหายไปเลย แล้วชวนคิดว่าส้นเท้านี้มีบุญคุณมาก เพราะรองรับร่างกายของเรา จะยืนจะนั่งก็ต้องใช้ส้น จุดยืนของเราก็คือส้นนั่นแหละ
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าตัวผู้เขียน ภรรยา ลูกสาว และน้องสาวรองลงมา ในชาติอดีตที่ผ่านมาก็เป็นเหมือนปัจจุบันนี้ ภรรยาชาตินั้นก็มาเป็นภรรยาชาตินี้ ลูกสาวชาตินั้นก็มาเป็นลูกสาวชาตินี้ น้องสาวรองชาตินั้นก็มาเป็นน้องสาวชาตินี้ ได้ชักชวนกันมาทำบุญร่วมกันจึงรักและผูกพันกัน มีศรัทธา ศีล จาคะ ทิฐิเสมอกัน ได้ติดตามสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างต่อเนื่อง แต่ตัวผู้เขียนเองมักจะนอกเรื่อง ดีที่ได้ภรรยาเป็นกัลยาณมิตรดึงกลับมาเสมอ มีภรรยาดีก็เหมือนมีกัลยาณมิตรที่ดี
ครูไม่ใหญ่ตอบว่าพี่ชายคนที่สองและสาม พี่สาว และน้องสาวคนเล็กก็เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาแต่ไม่สม่ำเสมอ บางชาติจึงเจอกันบางชาติก็ไม่เจอ ให้ผู้เขียนเป็นกัลยาณมิตรให้เขาด้วยใจใส ๆ และเยือกเย็น สักวันจะสมหวัง ส่วนน้องสาวคนรองมีสมบัติมากกว่าพี่น้องคนอื่นเพราะทั้งอดีตและปัจจุบันเมื่อได้สมบัติมาก็มักทำบุญง่าย ๆ โดยไม่เสียดาย เราทำบุญยากสมบัติก็มายาก ถ้าทำบุญง่ายสมบัติก็มาง่าย เพราะสมบัติเป็นของกลางจะอยู่กับผู้มีบุญเท่านั้น แล้วปิดท้ายให้ตั้งใจสร้างบารมีเต็มที่ในทุกบุญและอธิษฐานจิตให้ไปดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เขตบรมโพธิสัตว์