อัมพฤกษ์

เล่าว่าสามีของพี่สาวทำอาชีพค้าขาย วันหนึ่งขี่มอเตอร์ไซค์ไปซื้อของ แล้วเกิดเส้นเลือดในสมองตีบและแตก เป็นอัมพฤกษ์ซีกซ้ายชาทั้งแขนขา ไม่ค่อยมีแรงแต่ยังพอช่วยเหลือตัวเองได้ ไปรักษามาหลายหมอแต่อาการทรงตัวไม่ดีขึ้น หมอบอกว่ารักษายาก ครูไม่ใหญ่แนะให้นึกถึงบุญทุกบุญที่ทำไว้เรื่อย ๆ ในช่วงที่ยังไปไหนไม่ได้

ตอบว่าสามีพี่สาวเส้นเลือดในสมองตีบและแตกเป็นอัมพฤกษ์ซีกซ้าย เพราะกรรมในอดีตที่เคยทุบหัวสัตว์เพื่อฆ่าทำอาหาร เช่นทุบหัวหมู ทุบหัววัว ให้แก้ด้วยการสั่งสมบุญทุกบุญทั้งทาน ศีล ภาวนาให้มาก แล้วอุทิศส่วนกุศลไปให้สัตว์ที่เคยเบียดเบียนบ่อย ๆ ส่วนผู้เขียนและพี่สาวเคยเป็นกองเสบียงของหมู่คณะมา โดยมักทำไปเรื่อย ๆ และการทำบุญอุทิศไปให้แม่ เตี่ย และน้องชายเสมอนั้น ทุกท่านได้รับแล้ว โดยแม่อยู่ดาวดึงส์ เตี่ยเป็นภุมเทวา น้องชายอยู่ยมโลก ได้รับบุญแล้วมีสภาพดีขึ้นกว่าเดิมในทุกด้านแต่ยังอยู่ที่เดิม ดาวดึงส์ก็มีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น ภุมเทวาก็มีทิพยสมบัติเพิ่มขึ้น ยมโลกก็ได้รับลดหย่อนผ่อนโทษลงมา

ผู้เขียนมีกิจการร้านค้าที่ต้องดูแลอยู่คนเดียว ยังต้องดูแลลูก ๆ อีก ขณะที่สามีติดการพนันงอมแงม จึงเหนื่อยจากการทำงานมากจนร่างกายเริ่มไม่ไหว คล้าย ๆ จะเป็นอัมพฤกษ์ ผู้เขียนกลัวมากจึงไปรักษาด้วยการนวดแผนโบราณ อาการจึงกลับเป็นปกติ แล้วจึงตั้งคำถามถึงตรงนี้

ครูไม่ใหญ่เล่าแทรกว่าอัมพฤกษ์นั้นรักษาได้ วันนี้มีคนไปหาทวดอิ่มซึ่งอายุ 105 ปี ท่านพูดเป็นปัญญาว่าเกิดมาคู่กับตา มาอยู่กับตาเลย พวกหลาน ๆ งงว่าตาอะไร ท่านบอกว่าตาตุ่ม แล้วเอามือปิดปาก ท่านจึงถ่ายทอดวิชาแต่งสีหน้าให้พระอาจารย์ชิน ซึ่งแต่งสีหน้าให้ครูไม่ใหญ่ทุกวัน คนมักถามว่าครูไม่ใหญ่แต่งหน้าหรือ ก็ตอบว่าใช่ แต่งโดยหลวงพี่ชิน วิธีคือใช้เท้าเหยียบ ไม่ใช่ของหยาบแต่ท่านใช้อย่างนั้นจริง ๆ เหยียบแล้วเลือดก็วิ่งขึ้นข้างบนหมด ข้างนอกแต่งด้วยหลวงพี่ชิน ข้างในแต่งที่ใจ

ผู้เขียนเล่าว่าพี่ชายคนโตไม่ดื่มเหล้าแต่ชอบสูบบุหรี่มากมาตลอด ภายหลังประสบโรคแทรกซ้อนหลายโรค คือโรคหัวใจ โรคปอด โรคไต และโรคเบาหวาน ซึ่งทำให้ต้องถูกตัดขาไปหนึ่งข้างเหมือนมารดา ส่วนพี่ชายบุญธรรมเคยเป็นพนักงานโรงงานทอผ้าหลายปี พอโรงงานเจ๊งก็หันมาเลี้ยงนกกระทาขายไข่ ทำอยู่สี่ห้าปีก็เริ่มป่วยเป็นอัมพฤกษ์ตอนอายุหกสิบกว่าปี ตั้งใจรักษาตัวดีมาก นอนโรงพยาบาลสองเดือนก็หายจนเกือบปกติช่วยเหลือตัวเองได้ อยู่ต่อมาอีกหลายปีวันหนึ่งก็อาเจียนออกมาเป็นเลือดจำนวนมาก หมอบอกว่ากระเพาะทะลุ อยู่โรงพยาบาลได้หนึ่งวันก็เสียชีวิต รวมอายุ 77 ปี

เล่าว่าพ่อไปคบคนพาลจนติดการพนัน ครอบครัวเดือดร้อนมาก ครั้งแรกก็หมดตัวไปแล้ว ครั้งนี้หมดอีกจนหมดตัว ต่อมาช่วงปลายชีวิตพ่อป่วยเป็นโรคความดันโลหิตสูงและอัมพฤกษ์ จึงเลิกเล่นพนันมวยเพราะป่วย และต้องเข้าห้องไอซียู

อ่านคำถามต่อว่าเงินที่พ่อหามาได้แต่ไม่ได้ใช้ ถูกน้อง ๆ เอาไปจากย่าจนหมด โดยเฉพาะน้องคนที่สามเอาไปมากที่สุด พ่อมีกรรมอะไรกับอาคนนี้หรือเปล่า บุญใดทำให้พ่อค้าขายได้ดีมีฐานะร่ำรวย แต่กรรมใดทำให้พ่อไปคบคนพาลเล่นพนันมวยจนฐานะย่ำแย่ในภายหลัง กรรมใดทำให้พ่อป่วยเป็นอัมพฤกษ์และความดันโลหิตสูง ตอนเสียชีวิตมีเลือดไหลออกจากทวารจนเปื้อนเต็มหลัง และพ่อตายแล้วไปไหน ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าคำถามว่าตายแล้วไปไหนเป็นคำถามของทุกเคส และถามว่าปู่ ย่า และพ่อเข้าใจเรื่องบุญแล้วหรือยัง

สามีของพี่สาวคือพี่เขยเป็นลูกจ้างประจำ เป็นคนขยันมากแต่ชอบดื่มสุรา ทุกเย็นตั้งวงเลี้ยงสุราวนไปตามบ้านแต่ละหลัง ต่อมาเส้นเลือดหัวใจอุดตันทำให้เป็นอัมพฤกษ์ซีกขวา ปัจจุบันยังมีชีวิตอยู่ ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าความทุกข์ตามทันเร็วขนาดนี้ ส่วนลูกสาวของพี่สาวตอนเกิดดวงตาปกติ แต่พออายุสี่ขวบดวงตาเริ่มเขโดยไม่มีสาเหตุ เป็นเร็วมากภายในไม่กี่เดือนจนต้องเอียงหน้าเวลามองอะไร ภายหลังได้ผ่าตาทั้งสองข้างจึงหายเป็นปกติ

ตอบว่าพี่เขยเป็นอัมพฤกษ์เพราะกรรมฆ่าสัตว์มาแกล้มสุราทั้งในอดีตและปัจจุบันมาส่งผล ที่ดีขึ้นพอช่วยตัวเองได้เพราะบุญที่ทำในปัจจุบันและบุญในอดีตที่ถวายยารักษาโรค ซึ่งมาช่วยตัดรอนวิบากกรรม ส่วนลูกสาวของพี่สาวตาเขทั้งสองข้างจนต้องผ่าตัดเพราะนิสัยชอบค้อนควักใส่พ่อแม่เวลาที่พ่อแม่อบรมสั่งสอน แต่ภายหลังได้มาขอขมาจึงทำให้กรรมบางลง เมื่อผ่าตัดจึงหายได้ ครูไม่ใหญ่ย้ำว่าศึกษาเรื่องกฎแห่งกรรมก็คือศึกษาเรื่องเหตุและผล

เมื่อคุณพ่ออายุ 45 ปี เริ่มป่วยด้วยโรคเส้นเลือดในสมองตีบ ทำให้เป็นอัมพฤกษ์ ร่างกายใช้ไม่ได้ครึ่งซีก แต่ยังพอทำกิจวัตรส่วนตัวได้เอง

ลูกอุบาสิกาตั้งคำถามสามข้อ คือคุณพ่อละโลกแล้วเป็นอย่างไร ท่านอยู่ที่ใด และด้วยวิบากกรรมใดจึงทำให้ท่านต้องมาป่วยเป็นอัมพฤกษ์เป็นระยะเวลานาน แล้วในที่สุดก็เสียชีวิตตอนอายุ 69 ปี

ท่านเทพบุตรบอกว่าตอนนี้มีความสุขสบายมาก เพราะไม่ต้องลำบากกาย และไม่ต้องให้ใครมาดูแลเหมือนสมัยที่ยังมีชีวิตอยู่ ท่านขอขอบคุณทุกคนที่มาคอยดูแลในสมัยที่ท่านป่วยเป็นอัมพฤกษ์ ถ้าไม่ได้ป่วยแบบนั้นทุกคนก็คงไม่ต้องลำบากและเป็นภาระ