อาการเหมือนผีเข้า

ผู้เขียนเล่าว่าคุณแม่จัดแจงข้าวปลาอาหารถวายพระทุกวันไม่เคยขาด ทำทาน รักษาศีล เจริญภาวนาเป็นนิตย์ ช่วงเข้าพรรษาทุกวันพระก็ถืออุโบสถศีลเหมือนคุณพ่อ แต่วันหนึ่งขณะอายุหกสิบกว่าปี ท่านสั่นหัวไปมา นั่งตัวสั่นเหมือนผีเข้า จำใครไม่ได้เลยแม้กระทั่งตัวเอง พูดคุยสื่อสารกับใครก็ไม่รู้เรื่อง หมอตรวจพบว่าป่วยเป็นโรคเส้นเลือดในสมองฝ่อ เบาหวาน ความดันสูง ต้องเข้าออกโรงพยาบาลเป็นประจำ ปัจจุบันอายุหกสิบห้าปี ลูกทำได้เพียงเล่าเรื่องบุญให้ท่านฟังแล้วให้ท่านสาธุ

พี่สาวคนที่สองแต่งงานแล้วไม่มีลูก พออายุห้าสิบก็ป่วยออดแอดตลอดทั้งปี ต้องหาหมอตามคลินิกบ่อยจนครูไม่ใหญ่ว่าเป็นราชินีคลินิก ชีวิตลำบากมาตลอด และมักมีประสบการณ์แปลก ๆ หลังแม่ตายได้แปดปี กลางคืนนอนไม่หลับ ได้ยินเสียงร้องโหยหวนว่าหิว ช่วยด้วยลูกจ๋า หลังจากนั้นราวเกือบนาทีไม่มีบรรทัดถอดเสียง บางครั้งรู้สึกเหมือนผีเข้า มีหนอนไต่จากปลายเท้าไปทั่วตัว เหมือนถูกบีบหัวใจแต่ยังมีสติ หมอไสยเวทว่าผีเข้าทางปลายเท้า พี่สาวท่องคาถาที่ผู้เขียนให้ไว้ ได้ยินเสียงข้างหูว่าไม่ชอบคำนี้และผีไม่ยอมออก จึงเปลี่ยนมานึกถึงหลวงปู่ให้ช่วย อาการจึงหาย แล้วรู้สึกคอแห้งต้องดื่มน้ำ

สี่ปีหลังปู่เสีย ลุงเหมือนถูกผีสิง ผีบอกว่าเป็นปู่ดา ญาติฝ่ายแม่ที่ตอนเป็นมนุษย์เป็นหมอไสยเวท ชำนาญสักน้ำหมึก ทำน้ำมัน มีลูกศิษย์มาก มาขอให้ญาติทำบุญผ้าป่าไปให้ ย่าย้อนถามว่าบริวารก็มีเยอะทำไมไม่ให้เขาทำ ผีบอกว่าที่เมืองโน้นไม่มีเงินใช้ และบอกว่าปู่ของผู้เขียนมานั่งด้วย สุขสบาย มีหน้าที่จดรายชื่อ ต่อมามีน้ำประปาเข้าหมู่บ้าน พ่อเลิกเข็นน้ำขายย้ายมากรุงเทพฯ สี่ปีต่อมาผู้เขียนมาวัดพระธรรมกายครั้งแรก ตั้งกองกฐินและนำผ้าไตรมาไว้ที่บ้าน เช้าวันทอดกฐินพ่อตัวสั่น ผีปู่ดาเข้าสิง แม่ชวนให้ไปวัดกับหลาน ผีตอบว่าไปก็เข้าไม่ถึง แม่จึงนำผ้าไตรใส่มือพ่อให้อนุโมทนาบุญ แล้วผีก็ออกไป

น้าสาวเป็นลูกคนที่สี่ของคุณตาคุณยาย เป็นคนร่าเริงใจดี แต่งงานกับน้าเขยที่ทำนา อาศัยอยู่บ้านคุณตาคุณยาย มีลูกด้วยกันสามคน มีความสุขตามภาษาชาวโลก แต่เรื่องไม่จบแบบแฮปปี้เอนดิ้ง หลังคลอดลูกคนที่สองน้าสาวเริ่มผิดปกติ บอกญาติว่ามีคนทำของใส่ เพราะไปเห็นความลับของคนข้างบ้านที่จ้างหมอแขกมาทำเสน่ห์ให้สามีรัก ไม่นานนักน้าสาวก็มีอาการแปลก ๆ รู้สึกเหมือนมีอะไรมาอยู่ด้วย ไม่เป็นตัวของตัวเอง หัวเราะคนเดียว ชอบอยู่ในที่มืด ชอบเดินในทุ่งนาตอนกลางคืนจนใครเห็นก็ตกใจ ตอนนั้นยังพอควบคุมตัวเองทำงานกับคนอื่นได้ แต่หลังคลอดลูกคนที่สามก็เปลี่ยนไปสิ้นเชิง พูดคนเดียวบ่อยขึ้น หัวเราะคนเดียวแบบคนอารมณ์ดีทั้งวัน

ช่วงเปิดกรณีศึกษา ชื่อเรื่องตุ๊กแกกับแอร์โฮสเตส ผู้เขียนจดหมายขึ้นต้นว่าแม่ข้องใจไม่แพ้ลูกจึงส่งเรื่องมาถามครูไม่ใหญ่ เล่าว่าตอนแม่อายุราว 36 ปี ขับรถไปส่งคนงานที่อรัญประเทศ ไปถึงบ้านคนงานเห็นหญิงคนหนึ่งนอนอยู่ ล้อมด้วยสายสิญจน์ พอแม่เข้าไป หญิงนั้นรีบลุกพรวดขึ้นนั่งจ้องหน้าแม่ แม่ตกใจสะดุ้ง จากนั้นเงียบซึมผิดปกติ ถามอะไรก็ไม่ตอบจนขับรถกลับถึงกรุงเทพฯ แล้วเริ่มมีอาการแปลก พูดคนเดียว โวยวาย ร้องไห้ ร้องรำทำเพลง แลบลิ้นปลิ้นตา ถลึงตา เสียงแหบห้าวดุดัน ลูกเรียกแม่ก็ตอบอย่างไม่พอใจว่าตัวไม่ใช่แม่

บางครั้งแม่อาละวาดจนควบคุมไม่ได้ ต้องให้คนช่วยกันจับเพราะมีพละกำลังมหาศาล กินอะไรก็มูมมามไม่เหมือนคน เป็นอย่างนี้ถึงครึ่งเดือน ลูกจึงนิมนต์พระที่เก่งอาคมมาช่วย พระซักถามจนรู้ว่ามีผีมาเข้า ผีบอกชื่อว่าเป็นยายคนหนึ่ง (ชื่อฟังไม่ชัด) เมื่อถามว่ามาเข้าร่างแม่ทำไม ครูไม่ใหญ่ให้ผู้ชมทายก่อน ผีตอบว่าเห็นเป็นคนสวยดีจึงอยากอาศัยร่างเข้ามาเที่ยวกรุงเทพฯ เพราะใคร ๆ บอกว่ากรุงเทพฯ น่าเที่ยว ครูไม่ใหญ่ชวนฟังต่อว่าจริงหรือไม่ แล้วพักช่วง

หลังช่วงพัก ครูไม่ใหญ่ทวนเรื่องแล้วเล่าต่อว่าพระจัดการทำพิธีใช้อาคมไล่ผีออก ผียอมแพ้พระ พระเข้าผีออก แม่สลบวูบแล้วฟื้นขึ้นมาเป็นแม่คนเดิม ลูกใจชื้นคิดว่าหายแล้ว แต่อีกหนึ่งเดือนต่อมาในวันพระ แม่มีอาการสะอึกหนักจนแทบขาดใจ เจ็บปวดตามตัว ทุรนทุรายเหมือนโดนของ ลูกจึงพาไปหาหมอผี หมอผีเอามีดหมอที่มีอาคมนาบลงบนตัว แม่กลัวสุดขีดจนตัวงอม้วนสั่น แต่ไม่ว่าจะเสกคาถาบทไหนก็เอาของออกจากร่างแม่ไม่ได้