ครูสอนศีลธรรม

พูดถึงการเป็นครูสอนศีลธรรมว่าไม่ใช่การถูกกลั่นแกล้ง เพราะการสอนธรรมะทำให้เบิกบานทั้งตื่น ทั้งหลับ และฝัน เวลาคิดก็ไหลไปเรื่องความบริสุทธิ์จากคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทำให้ความคิด คำพูด และการกระทำบริสุทธิ์ไปด้วย มีความสุขตลอด ย้ำว่าไม่มีวิชาใดในโรงเรียนที่สอนแล้วทำให้ใจผ่องใสเป็นทางมาแห่งบุญกุศล ไม่ว่าวิทยาศาสตร์หรือภาษา แต่ธรรมะนั้นใสตั้งแต่ครูถึงนักเรียน ครูถือเป็นตัวแทนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไปถ่ายทอดความรู้ให้เด็ก เป็นการให้ธรรมทานซึ่งเป็นสุดยอดแห่งการให้ ให้สมบัติจักรพรรดิยังแพ้การให้ธรรมทาน เพราะร่ำรวยแต่ไม่รู้วิธีดำเนินชีวิตที่ถูกต้องก็ไม่ปลอดภัยจากอบาย

บอกว่าจึงเลือกที่จะสอนศีลธรรม แม้สอนไม่ค่อยเป็นก็ต้องฝึกสอน แต่มีความสุขทุกครั้ง ฝึกมาได้สามปีกว่า และเลือกเวลาไพรม์ไทม์ซึ่งเป็นเวลาที่คนกำลังดูข่าวดูละคร เพื่อให้รู้กันว่าคนที่รู้ว่าเขาหลอกแต่เต็มใจให้หลอกนั้นใจหมองหรือใจใส เชื่อว่าต้องมีผู้มีบุญมาฟังเรื่องที่ทำให้ใจใสโดยไม่ทำให้ใจหมอง และเป็นเรื่องจริง ในช่วงเวลาข้ามคืนจึงไม่มีใครง่วง ผู้ฟังบอกว่าเวลาผ่านไปเร็วเหลือเกิน แวบเดียวก็เข้าชั่วโมงที่สองแล้ว

อธิบายว่าสิ่งที่ผ่านเข้ามาทางใจมีผลต่อความหมองหรือความใสของใจ ซึ่งมีผลต่อชีวิตหลังจากตายแล้วและการเดินทางไปสู่ปรโลก ไม่ว่าใครจะเชื่อว่าตายแล้วสูญหรือไม่สูญก็มีผลทั้งสิ้น เพราะพวกที่ไม่เชื่อพอตายก็จะรู้เอง ถ้าใจใสก็ไปดีคือไปสวรรค์ ถ้าใจหมองก็ไปไม่ดีคือไปอบาย ศีลธรรมซึ่งเป็นความรู้ของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทำให้ครูผู้สอนใสก่อนเป็นต้นบุญ และนักเรียนใสตามเป็นกลางบุญและปลายบุญ ทั้งครูและนักเรียนจึงได้บุญซึ่งกันและกัน

เธอตอบว่าเป็นการยากที่ใครสักคนจะสละความสุขสบายในทางโลกมาบวชเป็นพระ และกลับต้องมาลำบากฝึกฝนตนเองเพียงเพื่อจะกำจัดกิเลสภายใน แล้วยังคอยสอนผู้อื่นโดยไม่หวังการตอบแทน พระจึงเป็นสัญลักษณ์ของคนดี เป็นบุคคลที่น่าเทิดทูน ส่วนวัตถุประสงค์ของการบวชคือสอนตนเอง สอนคนอื่น แบ่งปันความรู้ ให้ธรรมทาน และเป็นครูสอนศีลธรรมของโลก เหมือนดวงอาทิตย์ที่เป็นแสงสว่างแห่งโลก ไม่ใช่ตะเกียงดวงเล็ก ๆ ในที่มืด ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าชาวพุทธหลายคนยังคิดไม่ได้อย่างเธอ

ครูไม่ใหญ่ชวนคุณครูนำเพลงไปขยายผล ครูไม่รู้ว่าตัวเองสำคัญต่อเยาวชนและผู้ปกครองมาก ครูเป็นเหมือนพระโพธิสัตว์ สืบสายวิชาจากพระบรมครู ทุกศาสดาเป็นครู แต่ครูมัวคิดว่าเป็นครูแล้วไม่รวย ครูที่ถูกให้สอนพระพุทธศาสนาไปนั่งร้องไห้น้อยใจว่าถูกกลั่นแกล้ง ทั้งที่เป็นทางมาแห่งบุญ เพราะต้องศึกษาพระรัตนตรัยให้ผ่านใจตลอด บุญนั้นตัดรอนวิบากกรรม และธรรมทานเป็นสุดยอดกว่าวัตถุทาน วิชาอื่นเป็นกิ่งก้านไว้เลี้ยงชีพ แต่วิชาชีวิตเป็นรากโคนของความรู้ทั้งหมด

ใครได้เป็นครูสอนพุทธศาสนาให้ดีใจ อย่าคิดฟุ้งซ่านว่าโดนแกล้ง เพราะเทวดาอยากฟังและหมดโอกาสสอนอย่างนี้ ทุกถ้อยคำที่สอนเกิดบุญ ความใสผ่านใจผู้สอนก่อนถึงนักเรียน สูตรชีวิตคือใจใสไปสวรรค์ ใจหมองไปอบาย ใจจะใสต้องสั่งสมบุญ ครูไม่ใหญ่เปรียบว่าครูสอนธรรมะเกษียณแล้วเป็นปูชนียบุคคลที่นักเรียนนึกถึง ส่วนครูสอนวิทยาศาสตร์ที่ก่อนตายนึกถึงเครื่องมือวิทยาศาสตร์ มักไปเป็นวิทยาธรอยู่สวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา ขณะที่ครูสอนธรรมะใจนึกถึงพระรัตนตรัยไปสูงกว่านั้น อย่างน้อยดาวดึงส์ ย้ำว่าวิชาอื่นก็จำเป็นแต่ไม่จำเป็นที่สุด

ช่วงต้นมีท่อนที่ถอดได้ไม่ต่อเนื่องว่าด้วยคนที่เคยรวยแต่ตระหนี่ คิดว่ารวยเพราะหนึ่งสมองสองมือของตัวเอง แล้วถอดเสียงเพี้ยน จากนั้นครูไม่ใหญ่ว่าวัดทำทั้งสงเคราะห์โลกและสงเคราะห์ธรรม พระมีหน้าที่หลักเป็นครูสอนศีลธรรม มีพระสัมมาสัมพุทธเจ้าเป็นต้นแบบ การแจกอาหารเสื้อผ้าหรือช่วยผู้ประสบภัยทำเป็นครั้งคราว ถ้าทำตลอดชาติจนไม่มีเวลาบำเพ็ญสมณธรรมก็ผิดวัตถุประสงค์ของการบวช ควรไปอยู่มูลนิธิ แล้วถามว่าชวนคนทำความดี สอนคนให้เป็นคนดี และเชิญคนมีเงินสร้างสาธารณกุศลให้คนทั่วโลกใช้ร่วมกัน ผิดตรงไหน