ธรรมทาน

แนะให้เอาภูเขาทองกลับไปบ้าน แล้วถึงช่วงไปธุดงค์ที่ไหนก็หอบออกมา เพราะจะเป็นอุปกรณ์ในการสนทนา คนจะถามว่านี่อะไร ก็ได้อธิบายว่าคือภูเขาทองและวิหารน้อย เป็นอุปกรณ์ในการปฏิบัติธรรมสร้างบารมี ได้มาอย่างไร บทสนทนานั้นจะนำไปสู่กุศลธรรมและนำไปสู่การให้ธรรมะที่เรียกว่าธรรมทาน ซึ่งเป็นสุดยอดแห่งการให้เพราะให้การดำเนินชีวิตที่ถูกต้องกับเพื่อนมนุษย์ ได้บุญใหญ่มหาศาลและได้ดวงปัญญา

บอกว่าเป็นสัญญาณที่ดี เพราะครูคือพ่อพิมพ์แม่พิมพ์ของชาติ สำคัญที่บล็อกนี้ว่าจะปั๊มออกมาเป็นอย่างไร แต่การทำบล็อกต้องหลอมด้วยคำสอนของพระบรมครูผู้ประสบความสำเร็จในการเกิดมาเป็นมนุษย์ เอาชนะทุกข์ได้ ดับทุกข์ได้ เอาชนะกิเลสได้ ไปนิพพานได้ นั่นแหละเป็นต้นแบบที่ดี และเมื่อพ่อพิมพ์แม่พิมพ์มีหลักความรู้สมบูรณ์แล้วการถ่ายทอดก็จะสมบูรณ์ขึ้น เพราะครูต้องให้ทั้งวิทยาทานคือวิชาชีพ และธรรมทานคือวิชาชีวิตที่ปิดอบายไปสวรรค์ได้

พูดถึงการเป็นครูสอนศีลธรรมว่าไม่ใช่การถูกกลั่นแกล้ง เพราะการสอนธรรมะทำให้เบิกบานทั้งตื่น ทั้งหลับ และฝัน เวลาคิดก็ไหลไปเรื่องความบริสุทธิ์จากคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทำให้ความคิด คำพูด และการกระทำบริสุทธิ์ไปด้วย มีความสุขตลอด ย้ำว่าไม่มีวิชาใดในโรงเรียนที่สอนแล้วทำให้ใจผ่องใสเป็นทางมาแห่งบุญกุศล ไม่ว่าวิทยาศาสตร์หรือภาษา แต่ธรรมะนั้นใสตั้งแต่ครูถึงนักเรียน ครูถือเป็นตัวแทนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าไปถ่ายทอดความรู้ให้เด็ก เป็นการให้ธรรมทานซึ่งเป็นสุดยอดแห่งการให้ ให้สมบัติจักรพรรดิยังแพ้การให้ธรรมทาน เพราะร่ำรวยแต่ไม่รู้วิธีดำเนินชีวิตที่ถูกต้องก็ไม่ปลอดภัยจากอบาย

เธอตอบว่าเป็นการยากที่ใครสักคนจะสละความสุขสบายในทางโลกมาบวชเป็นพระ และกลับต้องมาลำบากฝึกฝนตนเองเพียงเพื่อจะกำจัดกิเลสภายใน แล้วยังคอยสอนผู้อื่นโดยไม่หวังการตอบแทน พระจึงเป็นสัญลักษณ์ของคนดี เป็นบุคคลที่น่าเทิดทูน ส่วนวัตถุประสงค์ของการบวชคือสอนตนเอง สอนคนอื่น แบ่งปันความรู้ ให้ธรรมทาน และเป็นครูสอนศีลธรรมของโลก เหมือนดวงอาทิตย์ที่เป็นแสงสว่างแห่งโลก ไม่ใช่ตะเกียงดวงเล็ก ๆ ในที่มืด ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าชาวพุทธหลายคนยังคิดไม่ได้อย่างเธอ

บอกว่าอาชีพครูเป็นอาชีพที่มนุษย์และเทวดาสรรเสริญ ไม่มีใครที่ไม่เคยเจอครูเลยตั้งแต่เกิด โลกขาดแคลนครูไม่ได้เพราะจะโง่หมด แต่ครูมักไม่รู้ว่าตัวเองสำคัญและไปตั้งผังน้อยใจว่าอาชีพครูไม่รวย อธิบายหลักวิชาว่าถ้าให้วิทยาทานอย่างเดียวก็จะรวยความรู้และมีดวงปัญญา ถ้าให้วัตถุทานด้วยก็จะมีวัตถุ ถ้าให้ทั้งวิทยาทาน วัตถุทาน และธรรมทาน ก็จะรวยทั้งทรัพย์และดวงปัญญา ผังนี้แก้ไขได้ด้วยการสั่งสมบุญให้ครบทุกอย่าง และครูอุดมคติต้องทั้งแนะคือสอนความรู้ และนำคือทำความดีให้ดู จึงจะเป็นมหาปูชนียาจารย์ที่ควรกราบไหว้บูชา

ครูไม่ใหญ่ชวนคุณครูนำเพลงไปขยายผล ครูไม่รู้ว่าตัวเองสำคัญต่อเยาวชนและผู้ปกครองมาก ครูเป็นเหมือนพระโพธิสัตว์ สืบสายวิชาจากพระบรมครู ทุกศาสดาเป็นครู แต่ครูมัวคิดว่าเป็นครูแล้วไม่รวย ครูที่ถูกให้สอนพระพุทธศาสนาไปนั่งร้องไห้น้อยใจว่าถูกกลั่นแกล้ง ทั้งที่เป็นทางมาแห่งบุญ เพราะต้องศึกษาพระรัตนตรัยให้ผ่านใจตลอด บุญนั้นตัดรอนวิบากกรรม และธรรมทานเป็นสุดยอดกว่าวัตถุทาน วิชาอื่นเป็นกิ่งก้านไว้เลี้ยงชีพ แต่วิชาชีวิตเป็นรากโคนของความรู้ทั้งหมด

ท่านถ่ายทอดความรู้ผ่านภาษาบาลี ไทย อังกฤษ เมื่ออายุหกสิบก็มองการไกลว่าต้องมีผู้สืบต่อ เพราะญาติโยมรุ่นหลังจะแข่งขันทำมาหากินจนไม่มีเวลาศึกษาธรรม เป็นชาวพุทธแต่ในทะเบียนบ้าน แล้วเป็นต้นแบบที่ไม่ดี ท่านจึงตั้งกองทุนเผยแผ่พระพุทธศาสนา อบรมพระนักเทศน์ ครูไม่ใหญ่ว่าพระบางรูปคิดวนว่าเทศน์ไม่เป็น ทั้งที่พระธรรมขันธ์มีแปดหมื่นสี่พัน สอนวันละขันธ์ก็หลายร้อยปียังไม่หมด ขนาดคนใบ้ยังบอกใบ้ได้ พระจึงต้องศึกษา ฝึกฝน และสั่งสอน การให้ธรรมทานยิ่งใหญ่กว่าการให้ทรัพย์หรือราชบัลลังก์เพราะดับทุกข์ในใจได้ ผู้ให้ได้บุญก่อน ธรรมะแม้ปริมาณน้อยก็มีคุณค่า ให้พระนักเทศน์คิดเสมอว่าฉันจะเป็นแสงสว่างให้กับเธอ

ผู้ประกาศข่าวชาวโอมานเล่าว่ามักเอาเงินทองและเวลาไปให้เด็กพิการ คนยากจน คนถูกรังแก และครอบครัว จนเหลือเวลานอนวันละหนึ่งถึงสองชั่วโมง ปวดหัวมาก แล้วพบว่าช่วยเท่าไรก็ไม่มีวันสิ้นสุด ครูไม่ใหญ่ว่าเธอค้นพบแล้ว การแก้ปัญหาความยากจนด้วยวัตถุทานอย่างเดียวไม่พอ ต้องให้ควบคู่กันทั้งอภัยทาน วัตถุทาน วิทยาทาน และธรรมทาน ให้อภัยในข้อผิดพลาดของผู้ด้อยโอกาส ให้อาหาร เสื้อผ้า ที่อยู่อาศัย รับฟังความทุกข์ สอนวิชาชีพให้ดำรงชีวิตได้ แต่แค่นั้นยังไม่พอ

ครูไม่ใหญ่ขยายว่าถ้าเคยให้แล้วไม่ให้ต่อ ผู้รับจะคิดว่าเป็นหน้าที่และโกรธ จึงต้องให้อย่างอื่นควบคู่กับวัตถุทาน คือธรรมทาน ให้ความรู้เรื่องความจริงของชีวิตว่าทำไมทำงานเหนื่อยแทบตายมีโอเวอร์ไทม์ก็ยังไม่พอ ทรัพย์มีมากในโลกแต่อยู่ในกระเป๋าคนอื่น คำปลอบใจว่าเป็นพระประสงค์ไม่ใช่คำตอบที่สมบูรณ์ แต่จำเป็นในยามยาก เหมือนเรือแตกกลางทะเลได้แผ่นกระดานก็ต้องเกาะไว้ แต่เมื่อมีเรือมาก็ต้องทิ้งกระดานขึ้นเรือ เมื่อแสงสว่างแห่งธรรมมาแล้วต้องกล้ากลับมาดูความจริงว่าเราหนีกฎแห่งกรรมไม่พ้น จนเพราะความตระหนี่ รื้อผังจนได้ด้วยการบริจาคชนะความตระหนี่ ให้ด้วยปีติ และให้กับผู้บริสุทธิ์ตั้งแต่มีศีลห้า ศีลแปด ศีลสิบ ศีล 227 ผู้เข้าถึงฌานสมาบัติ โคตรภูบุคคล พระอริยเจ้า จนถึงพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทำได้อย่างนี้รับรองว่าชาติต่อไปรวย ชาตินี้อาจยังไม่รวยทันตาเพราะบุญกับวิบากกรรมทำงานพร้อมกัน บางทีบุญจะส่งผลแต่ตายเสียก่อน

ครูไม่ใหญ่เป็นลูกศิษย์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงทำตามที่ทรงสอน ถ้าให้แค่วัตถุทานก็ไม่ได้ช่วยให้เขาหายจน ต้องให้ธรรมทานแนะนำและทำให้ดูด้วย อีกประการหนึ่งคือเราอยากได้บุญมากแต่ทรัพย์น้อย ที่ที่ทำน้อยได้มากมีแหล่งเดียวคือเนื้อนาบุญ เปรียบกับคนที่เอาหินมาคั้นอยากได้น้ำสักแก้ว ได้แต่น้ำเหงื่อเค็ม ๆ ที่ไหลออกมาด้วยความไม่ฉลาด จะเจอน้ำต้องไปที่แหล่งน้ำ แค่เดินไปเปิดก๊อก

ไม่ได้แปลว่าจะไม่สงเคราะห์เพื่อนมนุษย์ แต่ต้องให้ทั้งสามอย่าง วัตถุทานคืออาหารและเสื้อผ้า วิทยาทานคือความรู้ไว้ทำมาหากินเหมือนมีสมบัติติดตัว และธรรมทานให้รู้ว่าที่จนไม่ใช่เพราะเกิดมาจน เศรษฐกิจตกต่ำ หรือเคราะห์ แต่เพราะออกแบบชีวิตมาอย่างนั้นในอดีต ครูไม่ใหญ่ศึกษาคำสอนแล้วเห็นว่าทางเดียวที่จะหนีความจนคือสร้างทานบารมี อยากสวยต้องรักษาศีล อยากฉลาดต้องเจริญภาวนาสั่งสมปัญญาบารมี อยากได้บริวารสมบัติต้องชวนคนมาทำความดีด้วย แล้วถามว่าชวนอย่างนี้บ่อย ๆ เหนื่อยไหม