เหมืองพลอย

เล่าว่าครั้งหนึ่งโยมพ่อไปทำงานเหมืองพลอยกลางป่าแถบชายแดนไทยกัมพูชาเพื่อหาทรัพย์เลี้ยงครอบครัว พื้นที่นั้นเต็มไปด้วยกับระเบิดและเสี่ยงไข้มาลาเรีย กลับมาบ้านได้ไม่กี่วัน หลบกับระเบิดได้แต่ติดไข้มาลาเรีย หนาวสั่นและปวดหัวรุนแรง หามส่งโรงพยาบาล หมอบอกว่าเชื้อขึ้นสมองแล้ว แพทย์ช่วยเต็มที่แต่อาการทรุด อาเจียนเป็นเลือดสีดำคล้ำแล้วหมดลมหายใจ โยมแม่โทรตามญาติให้เตรียมรถรับศพกลับไปทำฌาปนกิจที่บ้าน ร่ำไห้คร่ำครวญว่าอยู่กันไม่นานก็พลัดพราก มีลูกคนเดียวก็มาบวชแล้ว ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงโยมพ่อลืมตาฟื้นขึ้นมาหายใจได้อีก ครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเพราะคำร่ำไห้ของโยมแม่ไปกระทบใจ ที่น่าแปลกคืออาการมาลาเรียหายเป็นปลิดทิ้ง ไม่ต้องกินยา พักฟื้นสามวันก็กลับบ้าน และไม่เคยเป็นมาลาเรียอีกเลย

พี่ชายคนที่สองแต่งงานกับพี่สะใภ้แล้วไปเป็นหุ้นส่วนทำเหมืองพลอยในประเทศแทนซาเนีย ทวีปแอฟริกา ร่วมกับพี่ชายของพี่สะใภ้ซึ่งครอบครัวทำอาชีพนี้มานาน พี่ชายไปประจำที่แทนซาเนียครั้งละสามสี่เดือนแล้วกลับบ้านหนึ่งเดือน นำพลอยดิบที่ยังไม่เจียระไนกลับเมืองไทยให้คนงานเจียระไนแล้วขาย ยอดขายไม่สูงมาก หักค่าใช้จ่ายแล้วพอเลี้ยงตัวได้

พี่ชายที่ทำเหมืองอัญมณีมีบุญทั้งทางตรงและทางอ้อม ทำบุญอะไรก็มักมีสมบัติเกิดขึ้น ร่วมกับมีอัธยาศัยชอบอัญมณีติดมาข้ามชาติ เคยนำอัญมณีไปบูชาพระสัมมาสัมพุทธเจ้า และนำไปบรรจุในพระพุทธรูปและเจดีย์ ครูไม่ใหญ่ว่าตั้งแต่เด็กก็อยากบูชาพระด้วยรัตนชาติ แม้ของที่ทำด้วยดินคนยังเก็บรักษากันเป็นพันปี รัตนชาติสวย ๆ ก็ยิ่งถูกเก็บอย่างดี แล้วมีบรรทัด jingle คั่น หลังจากนั้นครูไม่ใหญ่พูดเล่นว่าอย่าไปทำเหมืองเลย ให้เอาอัญมณีไปแจกให้เขาชื่นใจ และเทียบว่าคนทั่วไปต้องลงแรงลงทุนเสี่ยงโชคจะเจอหรือไม่เจอก็ไม่รู้ แต่ผู้มีบุญนั่งเฉย ๆ สมบัติก็มา ช่วงนี้มีบรรทัดถอดเพี้ยนและซ้ำยาวหลายจุด